1e week India

Donderdag-vrijdag

Donderdagochtend nog even bij de voedselbank gewerkt. Een van de vrijwilligers kon niet dus ik ben gebleven tot half twee. Vervolgens moest ik mijn eigen koffer nog even inpakken en kon ik onderweg naar Brussel. De rugzak was helemaal volgestouwd met kleding die ik gekregen had van kledingbeurs “t Lieveheersbeestje”. Verder stroopwafels en pindakaas als opvulling.

Met een enorme rugzak en mn koffertje de tram in. Inchecken met m’n OV-chip leverde een ‘goede reis’ wens op op het schermpje, nou bedankt! Ik stap over bij Centraal Station op de tram naar Hollands Spoor en daar bij het uitchecken wordt mij weer ‘goede reis’ gewenst. Heerlijk, maar er klopt iets niet, dus ik naar t loket. Blijkt dat ik bij het overstappen kennelijk weer heb ingecheckt toen ik met mn jas langs t poortje kwam. De 4 euro boete krijg ik terug, maar ben ik vervolgens meteen weer kwijt omdat de NS-kaartautomaat mijn pas niet accepteert en ik aan het loket voor 3,50 extra een kaartje moet halen. Nou ja, als ik me hier al aan zou ergeren, kan ik net zo goed niet naar India gaan.

Voor de rest gaat alles gesmeerd. In Brussel aangekomen neem ik de metro naar het huis van Koos en Elise, die zo vriendelijk waren om mij als loge te herbergen voor een nachtje. Ik slaap naast de babykamer, maar Florenz houdt zich deze nacht heel rustig. Ik doe Koos en Elise de groeten van iedereen uit Delft en krijg te horen dat ze over drie maanden zelf ook weer in Delft komen wonen. Wat een leuk nieuws!

22-okt-2010

De volgende morgen vroeg uit de veren, op naar t vliegveld. De vlucht is redelijk vol en verloopt voorspoedig. Onderweg kijk ik twee Bollywood films om in de stemming te komen. De spelletjes op de console doen het jammer genoeg niet. Gewend als ik inmiddels op het vliegveld van Chennai ben aan alle procedures en dergelijke help ik een Noorse met het invullen van haar formulieren en bel ik een hotel om te kijken of ze nog een kamer voor me hebben.

Buiten staat Senthil al op me te wachten, brede glimlach. Hij heeft een taxi voor me geregeld, maar het duurt even voordat de driver ons gevonden heeft in alle tumult. Het is ongeveer 0.30 maar rond het vliegveld razend druk, het ziet er zwart van de mensen.

Het hotel had nog een kamer, maar lekker slapen doe ik niet, bed bugs, of te wel tekenbeten of vlooien. Jakkes, smeer me, als ik me dat bedenk, in met deet en heb verder geen last meer. In de ochtend eerst maar eens met Senthil afgesproken ergens gaan ontbijten om veel bij te praten. Er is niet heel veel veranderd in zijn situatie, hij heeft promotie gemaakt maar verdient nog steeds niet heel veel geld. Alles wat hij verdient geeft hij uit aan zijn moeder en zusje. Hij vertelt dat hij sinds 13 december niet meer uit geweest is. Dat was dus de laatste dag dat in India was, en ik hem had meegenomen naar de bioscoop en uit eten. Vandaag moeten we dus maar weer leuke dingen doen. We regelen geld, waardeer m’n oude Indiase SIM-kaart weer op met beltegoed, ik koop tandpasta, en andere nuttige dingetjes en gaan samen op pad om voor Senthil een aanvraagformulier op te halen voor een avondcursus die hij wil gaan doen. ’s Avonds nog lekker naar het strand en samen met een vriend van Senthil die toevallig dezelfde voor en achternaam ook heeft gaan we dan weer naar de film. Ik heb in het vliegtuig al twee Bollywood films gezien en ben het eigenlijk al wel zat. De personages zijn doorgaans erg oppervlakkig en vooral erg draaikonterig, maar dat is cultuur. Direct zijn dat doe je niet, je sleurt je met hangen en wurgen door alle schone schijn. Personages komen daardoor in een soort lamlendige situatie te verkeren, de film wordt standaard opgeleukt met een zestal 5 minuten durende videoclips met veel groepsdans. De actiescènes zijn spectaculairder en zo mogelijk nog onlogischer dan in Hollywoodfilms. Dat is even hoe de gemiddelde Indiase film in elkaar steekt.

We kiezen de nummer 1 filmhit van dit moment, ”ENTHIRAN”. In het uitgaanscomplex wordt deze film vandaag 30 keer vertoond. Alle voorstellingen worden nog uitverkocht ook. Het is een nieuwe film van Tamil’s top-acteur, dus iedereen wil de film zien. En ‘King Khan’ wordt waarschijnlijk over een paar jaar premier van de deelstaat Tamil Nadu.

Ik moet eerlijk bekennen dat deze film nog best aardig is (in het genre). Het gaat over een professor die een kunstmatig intelligente robot heeft gemaakt die zichzelf van alles leert. Natuurlijk is er ook een kwade professor die weinig goeds in de zin heeft, die de goede erop wijst dat de robot dan wel heel veel kan, maar geen gevoelens heeft. De goede professor krijgt dat toch voor elkaar en de kijker voelt natuurlijk op zijn klompen aan dat de superrobot verliefd gaat worden op de beeldschone (want zo blank mogelijke, bruinharige en veel jongere) vriendin van de professor, Sanaa. Die wil niet kiezen voor de robot, en vraagt hem haar uit zijn geheugen te wissen. De robot wordt kwaad en komt in de macht van de kwade professor.

De kwade robot doet mij erg denken aan Gordon, omdat die ook wat raar loopt en net zo’n domme zonnebril en kapsel heeft. Als de robot zich tot een kwaad leger van honderden Gordons vermenigvuldigd kan ik m’n lach bijna niet inhouden. Er volgen allerlei knallende en volstrekt ongeloofwaardige actiescènes met veel ontploffingen en dode militairen op de snelweg. Om een 3 uur durende film kort te maken, aan het einde is alleen de originele robot nog over en heeft spijt. De robot ontmanteld zichzelf uit liefde voor Sanaa en komt in een museum terecht. Van de hele film heb ik af en toe de flarden Engels verstaan. Als ik na afloop vraag waarom de videoclip in de film zich afspeelde in Machu Pichu en een andere clip in een woestijn, is het antwoord van beide Senthils dat je bij Tamilmovies je nooit moet afvragen waarom, het gaat om de mooie beelden, muziek en dat je de famous actor hebt gezien.

Senthil brengt me weer terug naar m’n hotel en de volgende morgen naar de busstand. Hij had voorgesteld dat ik niet bij het beginpunt zou opstappen, maar op een dichterbij gelegen opstappunt, maar ik wil het risico niet lopen dat ik met al mn bagage geen zitplek heb. Op het busstation weet ik beter dan Senthil de weg, ik begrijp nu ook waarom. Hij komt bijna nooit buiten zijn wijk. Volgende keer moet ik bij hem thuis komen logeren, dan regelt hij een matras, zelf slaapt hij altijd op een lakentje op de harde grond.

Op naar Tiru!!

De hobbelige busreis duurt lang (5 uur in plaats van de beloofde 3) maar om 16.30 ben ik dan eindelijk in Tiruvannamalai. Allerlei taxidrivers willen mij wel wegbrengen, maar verkoop ze allemaal een “il-lej” (nee) en bel Xavier. Die pikt mij in zijn inmiddels mooi gerestaureerde en eigen riksja op. Bij het huidige huis aangekomen staan alle kinderen en Kumari in haar mooiste sari op de veranda klaar. Ik onderga de bekende ontvangstceremonie met een schaal met brandend blokje en wat vloeistoffen, die dit keer door Priya met veel gevoel voor drama voor mij heen en weer bewogen wordt. Zij heeft de rol van Pati hierin overgenomen. Dit keer maakt Xavier de foto’s dus die zijn mogelijk niet mislukt. Ik krijg een rood streepje op mn voorhoofd en de inhoud van de schaal wordt op de straat uitgegoten. De kinderen zingen nog een of ander lied en Kumari sleept me meteen naar boven, want ik moet eten!

Waar ik al bang voor was; ik krijg vis (absolute luxe), maar omdat de 5 uur busreis me best hongerig had gemaakt en de vis redelijk gekruid was heb ik m me toch goed laten smaken. Hier in Tiru voelt alles vertrouwd, het is fijn terug te zijn en ik zie vooruitgang. De Duitse sponsoren hebben ook hun sporen nagelaten.

Na het eten even opfrissen en stoeien met de kinderen, vooral Santosh en Ajith zijn helmaal door het dolle en ravotten er op los. Er zijn twee kindjes die voor mij nieuw zijn. Shivashakti, het zusje van Villu, en Nandy. Kasturi is ook weer terug. Ik herinner me haar niet meer van 2008, maar zij mij ook niet, Eva wel, dus ze was toen aanwezig. Surjetha weet nog dat ik de meneer was die vorig jaar een koe (speelgoedbeesten) had gegeven en de kinderen zijn erg blij als ik nog alle namen blijk te weten en nog wat Tamil-woordjes kan reproduceren. Zij doen hetzelfde met de beperkte kennis van de Engelse taal.

In de avond vooral veel bijpraten met Kumari en Xavier over alles wat in het afgelopen jaar gebeurd is, het gedoe met het akkerlandje met de waterbron, Pati’s overlijden, gedoe met de verkopers van het nieuwe huis en de plannen van Xavier om een auto te kopen op afbetaling, waarmee hij een taxiservice wil beginnen. Ik moet zijn eerste passagier zijn zegt hij, want ik was ook de eerste passagier van de riksja, en daar verdient hij nu toch per maand al gauw 5.000 Rs mee vertelt hij trots. Hij brengt tegenwoordig niet alleen de WIDE kinderen naar school maar ook nog eens 22 andere kinderen. Met de taxi wil hij vooral toeristen van en naar Chennai of Bangalore brengen. Ik vraag even hoe het dan moet als hij de kinderen ook tegelijk naar school moet brengen, maar hij weet al iemand die voor 200 Rs per dag ingehuurd kan worden in zo’n geval.

Kumari vertelt over twee Duitse stagiaires die voor een ander weeshuis werken maar daar niet tevreden zijn, en graag bij WIDE zouden willen werken. Ik zal ze gaan ontmoeten, maar naar mij toe klinken de dametjes als mogelijk dynamiet, omdat ze vooral vuil spuwen en Kumari dat meteen gelooft. Ik merk dat Kumari een nogal romantisch beeld heeft van Westerlingen en leg uit dat niet alle Europeanen engelen zijn, net zo min als alle Indiërs. Plus dat de dames als ze vervelend gevoel hebben bij dat andere weeshuis ze met die sponsoren in contact moeten treden en niet met ons. Staat me bij dat Nienke ook een van die meisjes gesproken heeft en niet laaiend enthousiast was. Even checken dus.

Maandag

Vandaag als ik wakker wordt is Kumari weg. Priya is thuisgebleven van school, omdat Kumari met Babaloo naar het ziekenhuis is gegaan, omdat hij al 4 dagen ziekelijk is. Ze komen pas om 13.00 thuis met weer een zakje vol medicijnen. Ze waren nummer 70 in de rij, dus ik vraag me af hoe nauwkeurig de diagnose is. De drie flesjes worden in het kind gegoten, terwijl ik me juist afvraag of de oorzaak niet meer in niet gezond eten ligt in combi met te kort aan aandacht.
Kan me dergelijk gedrag van Babaloo van vorig jaar ook herinneren. Hij is zelf altijd de jongste geweest tussen alle kinderen. En de WIDE kids weten donders goed dat hij een echt kind is en zullen hem nooit een strobreed in de weg zitten. Bij spelletjes laten ze hem winnen. Speelgoed mag hij als eerste hebben. Ik ben maar amateurpsycholoog maar ik zie er een overlevingsstrategie in. Babaloo heeft gemerkt welke macht hij daardoor heeft en weet niet anders dan dat te misbruiken.

We zullen het huis gaan bekijken vandaag. Dat kan omdat de sleutel ergens opgehaald kan worden. Zo kan ik zonder dat de eigenaren doorhebben dat er westerlingen betrokken zijn (en dus de prijs opdrijven) het huis bekijken.

Nou dat wordt dus op zn vroegst morgen, want er komen twee mannen op bezoek die met Xavier over die taxi willen praten, daarna zullen we het huis bekijken. Pawn wordt op pad gestuurd om de sleutel op te halen maar die komt onverrichter zake terug. Als de mannen dan om 15.00 weg zijn stellen Kumari en Xavier voor om het huis alleen even van de buitenkant te bekijken. Ik zeg dat het ook morgen kan als we wel een sleutel hebben, maar merk dat ze zo graag het huis willen laten zien dat ik akkoord ga.

Eerste indruk van het huis is ook in het echt positief. Het is groter dan ik me had voorgesteld. Morgen gaan we dan hopelijk wel binnen kunnen komen en kan ik de boel inmeten. Dan kunnen we beter plannen en inschatten hoeveel de aanpassingen zullen kosten.

Op de terugweg krijgen we pech met de riksja terwijl Xavier al wat laat was om de kinderen op te halen, Kumari en ik lopen verder naar huis, en Xavier moet een technisch mannetje laten komen en iemand anders vragen de kinderen van school te halen. Kumari maakt zich er niet druk om, dus ik dan ook maar niet.

De kinderen krijgen na thuiskomst mijn meegebrachte stroopwafels en we spelen tot zonsondergang (18.00) op de playground, Fire in the mountain, een slierttikkertje, London bridge is fallen down. ’s Avonds komt er een food-donation en de mensen brengen zoveel vegetarische biryani (rijst met groente) dat er ook voor ons nog een lekkere scherpe hap overblijft. Babaloo eet niets en na het eten gaan de kinderen om hem heen staan om voor hem te bidden.

Dinsdag sleuteldag?

Nee natuurlijk niet, de mensen bij wie de sleutel afgehaald kan worden zeggen dat moeder de sleutel bewaard en niet thuis is. Xavier belt met de eigenaars en die beloven terug te bellen. Gebeurt dus niet. Later in de middag nog een keer bellen en dan zegt de eigenaar dat als ze de sleutel eenmaal hebben deze niet meer teruggebracht hoeft te worden naar die lui. In eerste instantie hadden Xavier en Kumari ook de sleutel al wel kunnen krijgen, maar dat wilden ze niet omdat er dan iemand bij het nieuwe huis zou moeten slapen om de boel in de gaten te houden, zodat er niets gestolen wordt.

Het regent bijna de hele dag dus het is niet zo heet, tegen de schemering wordt het zoals elke avond erg benauwd. We spelen ‘ludo’ – Mens erger je niet. Maar natuurlijk niet volgens de regels. Maar ja als je ook met 12 kinderen en 4 kleuren speelt…

Babaloo is weer beter want hij eist een dobbelsteen op, en beïnvloed alle andere kinderen, zodat ze hem niet slaan. Hij kan erg slecht tegen zijn verlies en wanneer zijn vriendje Chella toch nog van hem wint krijgt die drie flinke tikken met het waterpistooltje op zn kop. Gelukkig ziet Xavier dat en krijgt Babaloo wel een berisping. Priya zegt dat Babaloo als hij ziek is veel liever is en ik ben het er helemaal mee eens.

In de krant staat een bericht van een gezin van 4 volwassenen, dat zelfmoord heeft gepleegd, omdat hun dochter/zus er vandoor is gegaan met haar grote liefde van een lagere kaste. Ze kunnen de schaamte niet aan laten ze weten in een brief die ze achterlaten. De foto toont 4 levenloze lijven. Hier blijkt een enorm cultuurverschil, als ik laat blijken die ouders en broer en zus niet te begrijpen. Een niet gearrangeerd huwelijk is in India nog altijd een enorme schaamte, kennelijk groot genoeg om jezelf van kant te maken als een direct familielid een liefdesrelatie verkiest. Verderop in de krant staat nog een bericht van een stelletje dat om een soortgelijke reden zelfmoord heeft gepleegd. Hun familie zou never-nooit-niet hun relatie goedkeuren, dus zijn ze er vandoor gegaan en stiekem getrouwd. Omdat hun leven vervolgens toch alleen maar zou bestaan uit narigheid, hebben ze besloten, zo staat ook weer in een brief, samen een einde aan hun leven te maken. Alsof Romeo en Julia vandaag nog actueel is. Ik kan er niet bij met mijn verstand. Helemaal niet als ik nog navraag of er in de krant nog iets van goedkeurend of afkeurend commentaar te lezen is. Kumari en Priya kijken me dan niet begrijpend aan, hoezo?

Nou zelfmoord als oplossing in dergelijke situaties wordt toch niet goedgekeurd of wel? Nou ja, het geval van dat gezin is vooral erg omdat de dochter die ervandoor ging met een lagere kaste beter had moeten weten, ze was immers lerares! Waarmee dus ongeveer de dood van het gezin aan die dochter geweten wordt. Maar kasten bestaan toch officieel niet meer sinds 1960 nogwat? Nou in de praktijk dus wel! Ik vraag maar niet verder om er achter te komen wat nu het ergste is, dat iemand een ‘love-marriage’ wil of dat men zelfmoord pleegt omdat dat onmogelijk of veel schaamte met zich meebrengt. Ik ben eerst en vooral erg blij dat ik in een andere cultuur ben geboren. Een cultuur waarin schaamte en prestige, trots zo’n desastreuze invloed kunnen hebben is leuk om te bezoeken, maar niet om onderdeel van te zijn.

Dat was even een uitstapje want over het algemeen is het hier heerlijk toeven, word ik overdreven goed verzorgd en krijg ik telkens meer te eten dan ik op kan. Kumari was erg blij met het beeldje van Zwier, een herder met een kindje aan zijn hand, maar ook met de pindakaas en Hollandse mokken en Xavier met zijn lekkere luchtje. De kleren die ik meegebracht heb zijn welkom, maar blijven wel ingepakt tot het nieuwe huis. Dan wil Kumari kledingkasten voor de kinderen. En veel tekeningen en posters aan de muur.

Ze willen met alle kinderen de zondag na de koop naar de kerk, daar komt het nooit van, dus we gaan een busje regelen en er meteen een dagje uit aan vast plakken. Waarschijnlijk een picknick bij de stuwdam.

Ik heb muziek van Loreena McKennitt op staan en nu staat Anitha over mijn schouder mee te kijken. Ik typ haar naam en ben benieuwd of ze haar naam herkennen zal. Vanmiddag bij mens-erger-je-niet, vond ik haar niet al te slim over komen. En op school klagen ze er vooral over dat ze niet oplet, de klas uitglipt en met jongens uit hogere klassen kletst. Ik denk dus dat deze lieve meid helemaal niet voor schoolgaan in de wieg gelegd is. Ze is heel zorgzaam, maar niet bepaald een leermeisje. Voor een betere toekomst moet ze toch minstens 10th grade afmaken. Dat wordt nog 3 jaar buffelen voor het arme kind. Als ik m’n glass (stalen beker) leeg heb of moet eten is zij de eerste om die op te ruimen of mijn stoel op te halen.

Durga is ook zo’n lief meisje. Zij was het eerste kind dat Kumari en Xavier in huis namen, dus nog voor de geboorte van Babaloo. Zij was altijd gewend om mee te eten. Ze doet gewoon met de andere kinderen mee die vooral beneden eten, maar kan nooit slapen nadat ze ook boven even een paar hapjes heeft gegeten. Schattig, maar dit betekent wel dat de kinderen hier best af en toe ook psychische probleempjes hebben, ook al hebben ze het hier erg goed.

Wat dat betreft kon Babaloo wel eens de enige zijn die er niet goed van af komt. Vanavond heeft hij weer ‘fever’. Kumari en Xavier meteen weer in de paniekmodus. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er ook wat drama van de kant van Babaloo is. Hij heeft immers net op zn kop gekregen van pa vanwege het in elkaar tikken van Chella na zijn verlies en weet dat op deze manier weer veel aandacht kan krijgen. Het is niet eerlijk dat ik dit denk, maar komt waarschijnlijk ook omdat ik hem steeds meer zie als een verwend nest. Het engelse woord is niet voor niets ‘spoiled’. Hij kan er zelf waarschijnlijk niets aan doen. Ze brengen hem naar de dokter (hoewel die gisteren gezegd had nog twee dagen te wachten om te kijken wat de koorts doet. Voor ze hem brengen jammert hij behoorlijk, moet hij gedragen worden en vertroeteld. Na een half uurtje zijn ze weer terug en hij loopt met snoep in zijn hand zelf de kamer in. Zo snel werkt een ‘injection’ volgens mij niet. De snoepjes heeft hij van de huisarts gekregen, maar hij mag ze niet opeten van Kumari, omdat dat niet goed zou zijn. Natuurlijk snoept hij er toch van.

Shivashakti, het nieuwe meisje, is het zusje van Villu, en was hier eerst niet omdat ze toen niet wilde. Toen ze uiteindelijk wel kwam was ze eerst heel timide, maar nu voelt ze zich helemaal thuis. Ze is naar mij toe alleen in het allereerste begin even verlegen geweest maar nu kruipt ze gerust tegen me aan. Dat is als Santosh dat al niet gedaan heeft. Hij is erg aanhankelijk en wil het liefste stoeien of alleen maar stilzwijgend tegen me aan zitten. Af en toe knipogend , een zoen gevend, dan weer aan mij voelend. Als ik hem vraag of hij Ludo wil spelen, vliegt hij naar binnen en komt naar buiten gerend, ‘me green!’ roepend.

Woensdag

Vandaag dan hopelijk wel de sleutels van het nieuwe huis. Een van de 4 broers die eigenaar zijn van het huis is een kunstenaar en de hele dag dronken. Hij belt de hele dag door naar Kumari. Ze heeft t geluid van haar telefoon uitgezet en zij en Xavier staan hem allebei elke dag een keer te woord om hem maar te vriend te houden. Na de koop neemt Kumari meteen een ander nummer.

Rond lunch tijd, grote consternatie op de playground. Twee apen, makaken, zitten daar en worden aangevallen door een groep van 5 straathonden. Ze weten te ontsnappen door op de compoundwall van de buren te klimmen en eentje gaat op Xavier’s riksja zitten. De honden springen er tegenop en Xavier maakt zich natuurlijk zorgen dat zijn riksja beschadigen zal. Vorige week dinsdag is er namelijk een nieuwe voorruit in zijn riksja gezet omdat er een aap doorheen gevallen was. Allemaal glassplinters in zijn arm en de aap was dood.

De ene aap op de muur wordt door de 5 honden in de gaten gehouden dus de andere springt van de riksja en rent naar de muur van dit huis. Titu, het hondje wordt helemaal gek en moet van Kumari naar binnen, want stel dat die door de aap gebeten wordt! Uiteindelijk ontsnappen beide apen en wordt het weer rustig in de buurt zodat je alleen de hagedissen en vogels nog geluid hoort maken.

Het barst hier van de dieren. In huis hagedissen en mieren. Buiten allerlei soorten sprinkhanen, libelles, kolibri’s, nachtegalen, veel kraaien (zijn zijn de Indiase meeuwen/duiven) en andere vogels, loslopende buffalo’s en geiten en dus ook regelmatig straathonden en af en toe apen.

Ze hebben hier nu in huis ook een krant, zodat de kinderen op school tenminste weten wat de headlines zijn. Vandaag in de krant, een taxidriver die jarenlang een meisje naar school bracht en haar vertelde dat hij verliefd op haar was. Het kind zit in 12th grade en is dus ongeveer 17. Zij wijst hem af en de man komt later naar haar huis, overgiet haar met petrol en verbrand haar levend. Gezellig, gelukkig is de politie wel op zoek naar de man. Het volgende krantenbericht meldt dat iemand een jongetje op straat gegooid heeft, ongewenst geboren kind. Het is een keiharde maatschappij, waarin zulke dingen dus dagelijks gebeuren. Kun je nagaan hoe overbevolkt India zou zijn als dit soort uitwassen niet bestonden. Hmm dat klinkt wel heel cru.

Pawn heeft inmiddels de sleutel, dus na de lunch kunnen we het huis eindelijk bekijken. Vanochtend heb ik met Kumari alle andere zaken rond eigendom en dergelijke besproken.
Maandag wordt geregeld dat Xavier vicevoorzitter wordt van WIDE zodat continuïteit verzekerd is. Tegelijk gaan we als beide stichtingen een contract ondertekenen over het gebruik van het huis, zodat gegarandeerd wordt dat het geld van sponsoren tot in lengte van dagen ten goede komt aan kinderhulp.

Vanmiddag dan eindelijk het huis gezien van binnen. En de grove maten opgemeten. Er mag wel het een en ander schoongemaakt worden en qua waterafvoer moet er ook iets bedacht worden, het hele dak watert nu precies op de omgang af, en vervolgens stroomt alles via het trappenhuis naar beneden. Ik denk dat we regenwater voor gebruik kunnen opvangen in de watertank. Zijn we ook nog duurzaam bezig.

Nu hebben ze hier een waterzuiveringsapparaat aangesloten op de kraan. Hoe het werkt, ik heb geen idee, maar het levert schoon water wat ik gewoon kan drinken. Uit het apparaat stroomt uit twee slangetjes water, schoon water wordt opgevangen in een groot aluminium vat, het andere ‘salty water’ wordt afgevoerd via de riolering. Zonde want met dat water kun je prima douchen of je toilet doorspoelen.

Op het dakterras moeten we een eetzaal maken. Dat kan vrij eenvoudig door de muur aan de ene kant te verhogen, en dan met doek een dak te spannen. Verder moeten er wat hekken geplaatst worden om te voorkomen dat er kinderen vallen, van de vier doorbraken vermoed ik dat er twee dichtgezet moeten worden. Verder moeten er nog wat toiletten bijgebouwd worden. De watertank op de begane grond een fatsoenlijke deksel, een deur en alle sloten vervangen. De keuken op de bovenste verdieping moet meer dichtgezet worden en wat extra keukenblad krijgen. Pushpa de kokkin kan hier met haar drie kinderen officieel slapen, zodat het aantal kinderen op papier precies op 25 komt.

Na het huis te hebben bekeken heb ik mij door Xavier die de kinderen van school gaat halen bij de bank laten afzetten om te kijken of de pas van de stichting nu wel geactiveerd is en hoeveel geld ik kan opnemen. Maar de stroom is er af en dus werkt de ATM geldautomaat niet. Ik vraag me af wat er gebeurt als je midden in een transactie bent en de stroom valt uit. Ik ga eerst maar even naar Tasty’s cafe om weer eens een lassi (bananen drankje) te proeven en te kijken of mijn posters van vorig jaar er nog hangen.

De weg ernaartoe is helemaal aan gort en de riksja moet omrijden, maar de lassi smaakt me prima. De posters zijn verdwenen, mogen de Duitse vrijwilligers weer werk van maken, die komen toch regelmatig bij de ashram en de gelegenheden daaromheen. Ik kijk nog of Micheal zijn winkeltje open heeft, maar die is gesloten. Had hem graag nog wat prijzen willen vragen waarmee ik Kumari niet wil lastigvallen. Terug loop ik naar de tempel waar de bank ook is, dan blijk ik per keer maximaal 10.000 Rs oftewel 162 euro te kunnen pinnen, per dag zou ik 4 x 10.000 mogen opnemen, maar na de derde poging wordt mij gemeld dat het geld op is. Ik neem een riksja naar huis en kan nog een uur op de playground met de kinderen Golden Fish (slingertikkertje) spelen, dan wordt het te donker.

’s Avonds zal ik het huis grofweg in de computer zetten en checken of de oppervlakten een beetje kloppend te maken zijn met de regels van de kinderbescherming.