Week 2

Weer een week verder maar hoe die samen te vatten?

Vrijdagochtend, de vader van Xavier is overleden. Hij moet naar Bangalore toe voor de begrafenis. Dat gebeurt hier meestal binnen 24 uur. Eigenlijk moet Kumari ook mee, maar blijft liever thuis. Priya komt niet voor 17.00 thuis want ze heeft een examen. Xavier besluit om rond het middaguur te vertrekken, als hun dochter Priya (20) thuis is gekomen zal Kumari hem achterna reizen. Halverwege de middag belt Xavier dat Kumari maar thuis moet blijven bij de kinderen en Priya moet sturen. Zelf komt hij pas om 20.00 in Bangalore aan. Priya vertrekt in haar eentje met de bus door de nacht. Om 1 uur ‘s nachts belt Xavier dat Priya is aangekomen op het hoofdbusstation. Als je nagaat dat ze hier meestal tussen 22 en 23 naar bed gaan is dat dus vreselijk laat.

Als ik vraag of dit misschien invloed heeft op de koop van het huis, vertelt Kumari, dat Xavier bij het nieuws geen traan heeft gelaten, terwijl toen Pati overleed hij helemaal van zijn stuk was. Blijkt dat zijn ouders de afgelopen 10 jaar alleen in juli 2010 voor tien dagen op bezoek waren geweest, om nu Pati overleden was, te vragen of zij bij Xavier en Kumari konden inwonen. Dat was natuurlijk niet mogelijk in dit huis en in het nieuwe huis zouden Kumari en Xavier kijken of ze ergens een huisje konden huren voor zijn ouders. Dus werden zijn ouders naar zijn broer in Bangelore doorverwezen.

Kumari vertelt erg openhartig over haar moeder, over Pati’s laatste dagen. Dat het in de vakantie van de kinderen was en ze dus volop omringd was door de kinderen. Ze had al gezegd dat ze nooit in het nieuwe huis (toen nog nieuwbouw) zou wonen. Ook dat ze had gedroomd dat het huis 3 verdiepingen zou hebben (ontwerp was 1 laags). Nog geen maand na haar overlijden komen we het te koop staande pand tegen. Drie keer raden: drie bouwlagen.

Zaterdag is er tijd om veel met de kinderen te spelen. En nog wat laatste zaken door te spreken, want bij de koop zelf zal ik niet aanwezig zijn. Als ik ’s avonds naar bed ga besef ik dat Kumari en ik de enige volwassenen zijn hier in huis zijn, nu Priya en Xavier weg zijn. Ik hoop maar niet dat er wat gebeurt. ’s Zondags komen Xavier en Priya terug en vertrek ik voor een paar dagen naar Bangalore & Mysore. Een van de jongens die ik vorig jaar in Pondicherri heb leren zwemmen (toen uit Hyderabad) woont nu in Bangalore en zal maandag mij Mysore laten zien. Dat gaat dus niet door, want hij mag van zijn baas geen vrij omdat voor Diwali (vrijdag) nog allerlei opdrachten af moeten. Dus het enige wat we kunnen doen is ergens in Bangalore een hapje eten. Ik besluit de maandag nuttig te besteden en ga shoppen voor WIDE, de printer is er nog altijd niet en ik weet nog een leuke muziekwinkel voor mezelf. Ook even op zoek naar de zijden kussentjes en een kadootje voor Senthil.
Dinsdags ga ik dan in m’n eentje naar Mysore.

De bus zou er 3 uur over moeten doen maar ik kom pas na 5 uur aan. Het heeft alles met Diwali te maken. Ik bezoek het Maharadjah palace en verbaas me vooral over de Indiers. De hoofdingang -en enige entree- van het paleis is aan de zuidkant, het stadje ligt aan de noordkant, terwijl het paleis aan elke windrichting een gelijkwaardige poort heeft. Het zal wel de lobby van de riksja drivers zijn die dit in stand houden, want praktisch is anders. Als ik bij de wester poort loop waar bijna niemand komt vraagt een bewaker mij of ik wel een entree bewijs heb. Ik laat het zien. Twee Indiers die wel net binnen zijn gekomen duwen de bewaker opzichtig 20 Rs in de hand en mogen doorlopen. De bewaker vraagt mij of ik het privégedeelte van de Maharadja wil zien met olifanten, niemand mag daar komen. Ik zie ze al en denk er het mijne van. Of ik een foto wil maken van de olifanten, nee dank je. Of ik er misschien op wil zitten. Ik bedank vriendelijk want hij zal wel geld willen. Dus ik loop weg. Hij begint nog even brutaal om wat euro-kleingeld te vragen en ik zeg vriendelijk dat ik die niet bij me heb. Even verderop staat in het perkje van het paleis een dikke koe te grazen en later zie ik dat het stuk waar de olifanten staan gewoon in open verbinding staat met de rest van de paleistuinen. Eens een kijkje in het paleis nemen. Dat betekent eerst mijn camera en slippers inleveren en dan aansluiten bij een lange rij toeristen (98% is Indiaas).

Als een lange sliert polonaise schuifelen de bezoekers door het protserige gebouw terwijl ze elkaar bij de schouder vasthouden. De wachters regelen de drommen mensen met fluitsignalen. Ik loop naast de rij en kan mooi over de mensen heenkijken en wat sneller er doorheen. Heel bijzonder vind ik het namelijk niet, teveel gereisd vermoed ik. Waarom ik geen camera mee naar binnen mocht nemen snap ik niet zal te maken hebben met de doorloopsnelheid. Foto’s/ansichten van het interieur kun je bij de uitgang kopen, waar een mannetje in een miezerig hokje zit met voor zich 6 verschillende afbeeldingen. Dat is waar de toeristen uit kunnen kiezen. Iedereen volgt weer braaf de fluitsignalen richting uitgang van de tuinen, waarin planten groeien die wij als kamerplant hebben.

Ik heb een foreign entry wat inhoudt dat je 10x de toegangsprijs moet betalen, die de Indiers zelf betalen, maar het kost me dus nog steeds maar 3,25 euro, plus 3 cent camera-stalling en nog geen cent voor het bewaren van mijn slippers. Iedereen in India trekt de schoenen uit bij het binnengaan van een huis of ander gebouw, wat ik bij het winkelen in Tiru wel eens lastig vind. In Bangalore hoeft het weer niet in de grote winkelstraat. Wel moet je overal je tas afgeven, maar zodra ik laat zien dat er een laptop in zit mag ik doorlopen.

Op naar de markt, het wordt al donker. Ik mag de noord-uitgang niet uit dus dat wordt een riksja die me zal afzetten. De markt is een aaneenschakeling van bonte kleuren, een verzameling van fruit, plastic artikelen, verfpoeder (wat ze gebruiken voor hindoe-rituelen) en bloemen (in slingerkettingen voor de tempeldienst of om je auto te zegenen). Mysore staat bekend om haar zijde en geurolie.

Bij een kraampje spreekt een man mij aan. Hij wil geurolie verkopen, ik wil wat goedkope wierook op de kop tikken. Het is een alleraardigste man die lol heeft in verkopen en je iets aan te smeren. Hij blaast langs een stolp van de olieflesjes diverse luchtjes in mijn gezicht en smeert vanalles op m’n handen. Het ruikt allemaal erg lekker. Hij heeft een schriftje met allerlei commentaar van voornamelijk Nederlandse (1!)toeristen daarin en welke geuren ze gekocht hebben. Een van de Nederlandse commentaren meldt dat er nog flink wat af te dingen valt (niet doorvertellen, staat er bij). Ik ga dus naar huis met wat lekkere luchtjes en de wierook, die ik toch al wilde hebben. Kost allemaal bijna niets. Na twee dagen ruiken mijn handen nog naar de black rose en amber. Ik vraag mij af waarom in het Westen luchtjes altijd op alcoholbasis zijn en hier in India op oliebasis. Vermoed dat het te maken heeft met vlekken. Daar maken ze zich in India minder druk om.

Op de markt geen zijde, daarvoor moet ik in de winkels zijn. Ik stroop de hoofdstraten af, ben benieuwd of ik hier de kussentjes voor een goede prijs kan krijgen of niet. In B’lore heb ik ze al gezien voor 150 Rs, maar hier beginnen de prijzen bij 490 Rs. Dat wordt dus niets. Helemaal omdat om 19.00 de stroom uitvalt in de stad en de winkels dan stikdonker zijn. Het leven gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is. Grotere winkels hebben een noodaggregaat midden op de stoep staan. Dagelijkse kost dus.

Ik besluit de bus naar Bengaluru (officiële naam van B’lore / Bangalore) te pakken. De Engelsen konden Bengaluru niet uitspreken en maakten er Bangalore van. Op de heenreis had ik een volvobus en die is mij qua comfort (lees vering) iets beter bevallen en de raampjes konden open. Volvo betekent in India niet dat je in een Volvo zit, maar dat de bus AC (airconditioning heeft). Ik heb deze keer pech. De raampjes kunnen niet open en de AC staat nogal koud. Natuurlijk is de handmatige bediening kapot, maar ik vind een plekje waar de AC op dicht staat. Ook deze reis duurt veel langer dan beloofd. Om 0.30 ben ik pas in m’n hotel in Bangalore. De riksja drivers wilden me voor 200 Rs wel afzetten op MG road, maar mij lukt het voor 60 Rs (1 euro) er een te regelen. En dan nog betaal ik waarschijnlijk te veel.

De volgende morgen heb ik een afspraak met Jane, een Nederlandse vrouw die net in B’lore is komen wonen omdat haar man voor 8 maanden hier werkt. Zij wil vrijwilligerswerk doen en is via internet bij onze stichting uitgekomen. Ze zit vast in het verkeer, en komt een uur later dan afgesproken aan, maar dat mag de pret niet drukken. Ze is samen met haar man Roopesh. We bespreken een en ander en omdat ik net zo enthousiast ben als zij zal ik hen met Kumari in contact brengen. Kumari had mij al gevraagd, wat en hoe ze dit jaar nu Sinterklaas moesten gaan vieren als ik er niet bij ben. Maar Jane heeft met een tante van haar al een leuke actie bedacht. Komt dat even goed uit. Roopesh werkt in de IT en kan wellicht een betere computer voor Kumari regelen en het boekhoudprogramma, wat ik maar niet gekocht heb omdat het 13.500 Rs kost (200 euro).

Ik doe nog snel wat boodschappen en weet voor 130 Rs/stuk een 20-tal kussentjes in te slaan. Het is geen zijde, maar satijn. Ik zie het verschil niet, dus wat maakt het uit. In de muziekzaak laat ik nog een keer mijn ringtone horen waarvan ik het hele liedje wil hebben. Na lang overleg met zn vieren komen ze met een film-dvd aanzetten waarop de song zou staan. Ik wil het wel even horen, want ik ken die Indiers inmiddels. Als het er maar iets van weg heeft dan is dat het wat je al zocht. Inderdaad is de melodie en tekst hetzelfde, maar dit is gezongen door een man, niet echt wat ik zoek. Juist die vrouwenstem vond ik in dit nummer zo mooi. De tekst van het nummer heeft inmiddels iemand al voor me vertaald: “Every morning sunshine is my love, every night in my dreams, I’m waiting to see your face again”. Ik neem de film mee omdat het ding toch maar 1 euro kost en ik dan in ieder geval de titel weet. En neem nog wat duurdere Walt Disney films (Finding Nemo, Assepoester, Monster inc, Sneeuwwitje etc.) mee die ze met Sinterklaas zullen mogen uitpakken. Ik hoop natuurlijk dat ze dan wat Engels oppikken.

In een winkel vind ik nog een zak biscuitjes, die op pepernoten lijken, hoppa die rugzak gaat weer helemaal vol. Het is half twee als ik me klaarmaak voor de terugreis naar Tiru. Kumari belt me en zegt dat de missie geslaagd is en het huis nu van ons is. Ik zeg dat ik zo snel mogelijk naar ze toekom, maar weet dan nog niet dat mijn reis meer dan 8 uur gaat duren. ;-)

De wegen in Bangalore zitten potdicht. Met de riksja was ik gisternacht in 10 minuten bij mijn hotel, nu doe ik de omgekeerde richting in 40 minuten. Het busje van de het centrale regionale busstation naar het grote afstanden busstation doet er nu ook 4 keer zo lang over, dus het is 17.00h eer ik B’lore uitrijd in een ouderwetse open bus. Ik zit achterin met mn printer, bomvolle backpackzak en mn laptoptas. De bus wordt steeds voller en na een half uur zit ik al opgevouwen met m’n benen in een onmogelijke hoek, omdat er met alle geweld nog 6 andere mensen op de achterbank moeten zitten. Het is al bijna donker als we bij de deelstaatsgrens aankomen. Daar is het weer een grote verkeersopstopping. Overal zijn mensen onderweg vanwege Diwali. Je zou Diwali kunnen vergelijken met ons Kerstfeest/Nieuwjaar. Je bezoekt je familie en er wordt flink vuurwerk afgestoken. Het is een feest van de overwinning van het goede op het kwade.

Had ik dit geweten was ik op een ander tijdstip gaan reizen, de wegen zitten propvol, overal is het een chaos en staan auto’s langs en op de snelweg geparkeerd, omdat er enorm veel stalletjes met vuurwerk langs de weg staan. Lange rijen mensen bij elk verkooppunt en de ATM’s (geldautomaten). Om 20.00 ben ik pas bij Hosur, en besef dat ik pas op ¼ van de reis ben. Het is wel mooi om al die bedrijvigheid te zien. Een ding kan ik niet waarderen. Ik zie een politie agent hard met een lange houten stok tegen foutgeparkeerde auto’s slaan en de rechterspiegel er af slaan. Een bekeuring uitschrijven is kennelijk te moeilijk. Het is puur machtsvertoon. De politie in India is ook niet echt je beste vriend.

Halverwege stopt de bus nog bij een grote busparkeerplaats, bijna iedereen gaat de bus uit en wordt wederom met fluitjes naar een kant van de parkeerplaats gestuurd, om een plas in de bosjes te doen. Ook hier weer mannen met stokken, dus je kan ze maar beter gehoorzamen… Ik koop een milk coffee bij een kraampje en ben blij dat ik mij even kan uitrekken. Bij de volgende halte stappen weer de verkopers van hapjes de bus is, ook al is die overvol. Ze weten zich van voor naar achter te bewegen en verkopen sambar, chips, pinda’s, zakjes water. Ik koop wat sambar. Dat is een soort driehoekige loempia waarvan je nooit weet wat er in zit. De ene keer is het kip, maar meestal ui, aardappel of een onbekende groente. Voor 10 rs (16 cent) krijg je er twee in een krantensnipper. Ik eet er een, maar omdat deze mij niet smaakt geef ik de andere aan mn buurman. Die eet m dankbaar op en valt spontaan tegen mij aan in slaap. Nog 3 uur zit ik weer opgevouwen op de achterbank. Met een natte kont, want er lekt water uit de achterleuning van de bank. Kennelijk eerder op de dag met open raampjes door de regen gereden. Ik ben allang blij dat ik zitten kan, er zijn er ook die de hele reis staan. Een man is in het gangpad gaan liggen slapen. Ik snap niet hoe hij dat volhoudt want ik wordt op mijn natte stoelkussen al bijna misselijk van het geschok en gehobbel. Regelmatig wordt ik gelanceerd als de bus weer over een hobbel of door een kuil knalt.

Ik leun met een arm uit het raam, tot ik me bedenk hoe er hier soms ingehaald wordt (speling van 10 cm is normaal) en dat, wanneer de bus door een kuil knalt (buschauffeurs zijn niet bepaald voorzichtige rijders) ik met gemak een sleutelbeen zou kunnen breken door de stang die halverwege het raampje hangt.

Het is half twaalf als Xavier mij oppikt van het busstation met de riskja. In de riksja zitten (lekker handig als ik met twee enorme pakketten sjouw) ook Priya, Pown en achter het bankje ook nog eens Babaloo. Die is weer helemaal beter. Bij het huis aangekomen staat Kumari in een prachtige jurk klaar om mij op te vangen. Ze heeft tranen in de ogen van geluk.

Hoewel ik geen honger meer heb, moet ik toch twee borden eten naar binnen werken. Het smaakt me prima. Blijkt dat uitgerekend vandaag er weer iemand was die een food-donation heeft gedaan. Iedereen kreeg vegetarische buriyani (rijst met groente en pittige kruiden)

Kumari en Xavier vertellen hoe het vandaag allemaal gegaan is, hoe de dronken broer zich opvallend rustig gedroeg en bijna alles verliep volgens planning. De vier eigenaars hebben hun aandeel van de verkoopprijs op cheque gekregen (moest opeens zo, de extra kosten trekken we nog wel van de laatste som geld af) en Kumari en Xavier hebben officieel de sleutels overhandigd gekregen. Daarna moesten ze het hele gezelschap van broers met vrouwen en kinderen boven de 18 (iedereen moest tekenen voor akkoord, zodat ze later geen bezwaar kunnen maken omdat ze het niet eens waren met de verkoop) en de drie taxichauffeurs, de notaris en de tussenpersoon trakteren op een flinke lunch. Dat is hier zo de gewoonte. Xavier heeft foto’s en video’s gemaakt, maar die zijn wel weer van de gebruikelijke Indiase kwaliteit en gevoel voor hoofd en bijzaken. De ondertekening zelf hebben we dus geen bewijs van, wel van geouwehoer in de wachtrij bij het registratiekantoor.

De voormalige eigenaars zijn meteen na de lunch tevreden vertrokken zonder ook maar een moment gedacht te hebben dat er westerlingen bij betrokken waren. Ze waren alleen maar ge-interesseerd in de cheque en niet op de hoogte van de huidige verkoopprijzen in Tiru. Dat is ook waarom we het huis in verhouding zo goedkoop hebben kunnen kopen. Het werd dus weer laat en omdat de kinderen de dag voor Diwali ook al vrij hebben, mogen Xavier en ik donderdag uitslapen.

Ik slaap slecht vanwege de frituurolie van de sambar die telkens omhoog komt, brandend maagzuur denk ik. De cola die ik noodgedwongen als medicijn heb gedronken werkt niet heel goed. ’s Ochtends voel ik me een stuk beter, maar de hele dag blijf ik sloom.

Natasja uit Nederland komt bij Kumari langs. Zij woont samen met Ashok, een Tamil. Dat is in India erg ongebruikelijk, gemengde huwelijken, laat staan een relatie zoals zij hebben, maar zijn familie accepteert het. Mogelijk omdat ze kansen zien? Natasja gaat vanavond terug naar Nederland en heeft kleding, vuurwerk en snoep meegenomen voor de kinderen. De kinderen moeten de kleren aantrekken van Kumari en op de foto. Ook het snoep uitdelen wordt weer vastgelegd. Na de foto’s moeten de kinderen de kleren weer uit doen en opbergen, het oude moet eerst op. We wachten erg lang tot Xavier terugkomt van de bank om de huur te betalen, de vader van de huurbaas is langsgekomen om deze maand huur op te halen en dat heb je dus niet klaarliggen. Xavier vertelt hem meteen dat ze gaan verhuizen, zodat ze op zoek kunnen naar een nieuwe huurder. Als ze de gebouwde toiletten willen hebben geven ze de huurbaas de rekening van het maken, zo niet dan nemen we de toiletpot, deuren, kranen en ik vermoed zelfs ook de stenen gewoon weer mee. Als we willen vertrekken komt er een agent langs het huis rijden, die de boel duidelijk inspecteert. Xavier en Ashok zijn er van overtuigd dat de buren de politie gebeld hebben dat er westerlingen in het huis verblijven en dat de agent dus vanavond langs zal komen om even wat geld te vangen. Ik zie hem niet meer terug, maar dat wil niet zeggen dat er toch weer afgerekend is. Kumari en Xavier beginnen er niet over, ik zal er nog eens naar vragen.

Het voelt anders nu door het huis te lopen nu het niet meer van een ander is maar van ons. Trots laten Kumari en Xavier het huis zien. Nastasja zal in januari weer hier zijn en dan foto’s voor ons maken. Vrijdag is het dan Diwali, en de hele dag is het een enorm geknal van vuurwerk. De kinderen hebben hun mooiste kleding aan, en van sommige kinderen komt een familielid langs op bezoek. Kumari kookt vandaag zelf. De kinderen krijgen kip, met een curriesaus en een banaan. Ook Xavier eet kip, als Kumari hem vraagt waarom hij kip eet terwijl hij een maand vegetarisch zou moeten eten omdat zijn vader is overleden, zegt hij. Patti gave birth to me not my father. Toen Pati (Kumari’s moeder overleed hebben ze beiden een maand lang geen vlees gegeten. Dat is toch even vier maaltijden minder met vlees dan gewoonlijk,want normaal wordt er hier alleen op zondag vlees gegeten. Sanjay en nog een paar kinderen eten normaal gesproken ook geen vlees (hindoe), maar vandaag is Diwali en smullen ze lekker mee.

Ik probeer de printer te installeren, maar de cd-rom wordt niet gelezen. Ik moet de driver dus downloaden, maar dat duurt dus een uur. Maar dan uiteindelijk lukt het me alsnog een printje te maken. Xavier vraagt me waarom ik zo klein heb geprint en ik zeg, dat ik zo inkt en papier bespaar. Ik heb ook met opzet geen papier gekocht (papiermaten zijn hier anders, dus ik wist ook niet welke ik nodig had) en achteraf spijt dat ik twee extra cartrigdes heb gekocht. Ze moeten begrijpen dat elke print toch geld kost aan papier en inkt. Xavier merkt in ieder geval op dat ik met kado’s aan kom zetten, waar ze geld of tijd mee besparen. Maar goed, dat vergeten ze volgens mij op het moment dat ze een kleurplaat of foto willen afdrukken. Ik heb al gezegd dat voor foto’s deze printer niet geschikt is en ze daarvoor goedkoper uit zijn bij de printshop.

Einde middag als de schemering invalt krijgen de kinderen het vuurwerk. Het is een grote krioelende chaos van kleine hummeltjes die met vuurwerk in het ene handje en een lont of lucifer in de andere over straat gaan. Weinig oog voor veiligheid en elkaar. Bij de jongens zijn de knallers het populairste. Bij de meisjes en kleinsten de ‘snake’, een konijnenkeutel die als je m aansteekt groeit tot een lange kronkel van as. Voetzoekers vind iedereen leuk, en dus zitten ze bij het aansteken met z’n 6-en met de neus er bijna letterkijk bovenop. Van de 40 vuurwerk fonteinen doet de helft het goed, dat wil zeggen tussen de 2 en 8 seconden. De meisjes lopen in hun mooiste jurken en doen net zo hard mee met het afsteken. Die roethandjes en schroeiplekken komen er dus zeker. Ik vind het dan ook niet helemaal terecht dat Anitha later een standje krijgt dat ze haar nieuwe jurk niet netjes heeft gehouden. Er is volgens mij niemand verteld dat ze zich om moesten kleden. Want van vooruit denken hebben ze hier amper gehoord. Alles gaat hier stap voor stap.