Week 2

Weer een week verder maar hoe die samen te vatten?

Vrijdagochtend, de vader van Xavier is overleden. Hij moet naar Bangalore toe voor de begrafenis. Dat gebeurt hier meestal binnen 24 uur. Eigenlijk moet Kumari ook mee, maar blijft liever thuis. Priya komt niet voor 17.00 thuis want ze heeft een examen. Xavier besluit om rond het middaguur te vertrekken, als hun dochter Priya (20) thuis is gekomen zal Kumari hem achterna reizen. Halverwege de middag belt Xavier dat Kumari maar thuis moet blijven bij de kinderen en Priya moet sturen. Zelf komt hij pas om 20.00 in Bangalore aan. Priya vertrekt in haar eentje met de bus door de nacht. Om 1 uur ‘s nachts belt Xavier dat Priya is aangekomen op het hoofdbusstation. Als je nagaat dat ze hier meestal tussen 22 en 23 naar bed gaan is dat dus vreselijk laat.

Als ik vraag of dit misschien invloed heeft op de koop van het huis, vertelt Kumari, dat Xavier bij het nieuws geen traan heeft gelaten, terwijl toen Pati overleed hij helemaal van zijn stuk was. Blijkt dat zijn ouders de afgelopen 10 jaar alleen in juli 2010 voor tien dagen op bezoek waren geweest, om nu Pati overleden was, te vragen of zij bij Xavier en Kumari konden inwonen. Dat was natuurlijk niet mogelijk in dit huis en in het nieuwe huis zouden Kumari en Xavier kijken of ze ergens een huisje konden huren voor zijn ouders. Dus werden zijn ouders naar zijn broer in Bangelore doorverwezen.

Kumari vertelt erg openhartig over haar moeder, over Pati’s laatste dagen. Dat het in de vakantie van de kinderen was en ze dus volop omringd was door de kinderen. Ze had al gezegd dat ze nooit in het nieuwe huis (toen nog nieuwbouw) zou wonen. Ook dat ze had gedroomd dat het huis 3 verdiepingen zou hebben (ontwerp was 1 laags). Nog geen maand na haar overlijden komen we het te koop staande pand tegen. Drie keer raden: drie bouwlagen.

Zaterdag is er tijd om veel met de kinderen te spelen. En nog wat laatste zaken door te spreken, want bij de koop zelf zal ik niet aanwezig zijn. Als ik ’s avonds naar bed ga besef ik dat Kumari en ik de enige volwassenen zijn hier in huis zijn, nu Priya en Xavier weg zijn. Ik hoop maar niet dat er wat gebeurt. ’s Zondags komen Xavier en Priya terug en vertrek ik voor een paar dagen naar Bangalore & Mysore. Een van de jongens die ik vorig jaar in Pondicherri heb leren zwemmen (toen uit Hyderabad) woont nu in Bangalore en zal maandag mij Mysore laten zien. Dat gaat dus niet door, want hij mag van zijn baas geen vrij omdat voor Diwali (vrijdag) nog allerlei opdrachten af moeten. Dus het enige wat we kunnen doen is ergens in Bangalore een hapje eten. Ik besluit de maandag nuttig te besteden en ga shoppen voor WIDE, de printer is er nog altijd niet en ik weet nog een leuke muziekwinkel voor mezelf. Ook even op zoek naar de zijden kussentjes en een kadootje voor Senthil.
Dinsdags ga ik dan in m’n eentje naar Mysore.

De bus zou er 3 uur over moeten doen maar ik kom pas na 5 uur aan. Het heeft alles met Diwali te maken. Ik bezoek het Maharadjah palace en verbaas me vooral over de Indiers. De hoofdingang -en enige entree- van het paleis is aan de zuidkant, het stadje ligt aan de noordkant, terwijl het paleis aan elke windrichting een gelijkwaardige poort heeft. Het zal wel de lobby van de riksja drivers zijn die dit in stand houden, want praktisch is anders. Als ik bij de wester poort loop waar bijna niemand komt vraagt een bewaker mij of ik wel een entree bewijs heb. Ik laat het zien. Twee Indiers die wel net binnen zijn gekomen duwen de bewaker opzichtig 20 Rs in de hand en mogen doorlopen. De bewaker vraagt mij of ik het privégedeelte van de Maharadja wil zien met olifanten, niemand mag daar komen. Ik zie ze al en denk er het mijne van. Of ik een foto wil maken van de olifanten, nee dank je. Of ik er misschien op wil zitten. Ik bedank vriendelijk want hij zal wel geld willen. Dus ik loop weg. Hij begint nog even brutaal om wat euro-kleingeld te vragen en ik zeg vriendelijk dat ik die niet bij me heb. Even verderop staat in het perkje van het paleis een dikke koe te grazen en later zie ik dat het stuk waar de olifanten staan gewoon in open verbinding staat met de rest van de paleistuinen. Eens een kijkje in het paleis nemen. Dat betekent eerst mijn camera en slippers inleveren en dan aansluiten bij een lange rij toeristen (98% is Indiaas).

Als een lange sliert polonaise schuifelen de bezoekers door het protserige gebouw terwijl ze elkaar bij de schouder vasthouden. De wachters regelen de drommen mensen met fluitsignalen. Ik loop naast de rij en kan mooi over de mensen heenkijken en wat sneller er doorheen. Heel bijzonder vind ik het namelijk niet, teveel gereisd vermoed ik. Waarom ik geen camera mee naar binnen mocht nemen snap ik niet zal te maken hebben met de doorloopsnelheid. Foto’s/ansichten van het interieur kun je bij de uitgang kopen, waar een mannetje in een miezerig hokje zit met voor zich 6 verschillende afbeeldingen. Dat is waar de toeristen uit kunnen kiezen. Iedereen volgt weer braaf de fluitsignalen richting uitgang van de tuinen, waarin planten groeien die wij als kamerplant hebben.

Ik heb een foreign entry wat inhoudt dat je 10x de toegangsprijs moet betalen, die de Indiers zelf betalen, maar het kost me dus nog steeds maar 3,25 euro, plus 3 cent camera-stalling en nog geen cent voor het bewaren van mijn slippers. Iedereen in India trekt de schoenen uit bij het binnengaan van een huis of ander gebouw, wat ik bij het winkelen in Tiru wel eens lastig vind. In Bangalore hoeft het weer niet in de grote winkelstraat. Wel moet je overal je tas afgeven, maar zodra ik laat zien dat er een laptop in zit mag ik doorlopen.

Op naar de markt, het wordt al donker. Ik mag de noord-uitgang niet uit dus dat wordt een riksja die me zal afzetten. De markt is een aaneenschakeling van bonte kleuren, een verzameling van fruit, plastic artikelen, verfpoeder (wat ze gebruiken voor hindoe-rituelen) en bloemen (in slingerkettingen voor de tempeldienst of om je auto te zegenen). Mysore staat bekend om haar zijde en geurolie.

Bij een kraampje spreekt een man mij aan. Hij wil geurolie verkopen, ik wil wat goedkope wierook op de kop tikken. Het is een alleraardigste man die lol heeft in verkopen en je iets aan te smeren. Hij blaast langs een stolp van de olieflesjes diverse luchtjes in mijn gezicht en smeert vanalles op m’n handen. Het ruikt allemaal erg lekker. Hij heeft een schriftje met allerlei commentaar van voornamelijk Nederlandse (1!)toeristen daarin en welke geuren ze gekocht hebben. Een van de Nederlandse commentaren meldt dat er nog flink wat af te dingen valt (niet doorvertellen, staat er bij). Ik ga dus naar huis met wat lekkere luchtjes en de wierook, die ik toch al wilde hebben. Kost allemaal bijna niets. Na twee dagen ruiken mijn handen nog naar de black rose en amber. Ik vraag mij af waarom in het Westen luchtjes altijd op alcoholbasis zijn en hier in India op oliebasis. Vermoed dat het te maken heeft met vlekken. Daar maken ze zich in India minder druk om.

Op de markt geen zijde, daarvoor moet ik in de winkels zijn. Ik stroop de hoofdstraten af, ben benieuwd of ik hier de kussentjes voor een goede prijs kan krijgen of niet. In B’lore heb ik ze al gezien voor 150 Rs, maar hier beginnen de prijzen bij 490 Rs. Dat wordt dus niets. Helemaal omdat om 19.00 de stroom uitvalt in de stad en de winkels dan stikdonker zijn. Het leven gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is. Grotere winkels hebben een noodaggregaat midden op de stoep staan. Dagelijkse kost dus.

Ik besluit de bus naar Bengaluru (officiële naam van B’lore / Bangalore) te pakken. De Engelsen konden Bengaluru niet uitspreken en maakten er Bangalore van. Op de heenreis had ik een volvobus en die is mij qua comfort (lees vering) iets beter bevallen en de raampjes konden open. Volvo betekent in India niet dat je in een Volvo zit, maar dat de bus AC (airconditioning heeft). Ik heb deze keer pech. De raampjes kunnen niet open en de AC staat nogal koud. Natuurlijk is de handmatige bediening kapot, maar ik vind een plekje waar de AC op dicht staat. Ook deze reis duurt veel langer dan beloofd. Om 0.30 ben ik pas in m’n hotel in Bangalore. De riksja drivers wilden me voor 200 Rs wel afzetten op MG road, maar mij lukt het voor 60 Rs (1 euro) er een te regelen. En dan nog betaal ik waarschijnlijk te veel.

De volgende morgen heb ik een afspraak met Jane, een Nederlandse vrouw die net in B’lore is komen wonen omdat haar man voor 8 maanden hier werkt. Zij wil vrijwilligerswerk doen en is via internet bij onze stichting uitgekomen. Ze zit vast in het verkeer, en komt een uur later dan afgesproken aan, maar dat mag de pret niet drukken. Ze is samen met haar man Roopesh. We bespreken een en ander en omdat ik net zo enthousiast ben als zij zal ik hen met Kumari in contact brengen. Kumari had mij al gevraagd, wat en hoe ze dit jaar nu Sinterklaas moesten gaan vieren als ik er niet bij ben. Maar Jane heeft met een tante van haar al een leuke actie bedacht. Komt dat even goed uit. Roopesh werkt in de IT en kan wellicht een betere computer voor Kumari regelen en het boekhoudprogramma, wat ik maar niet gekocht heb omdat het 13.500 Rs kost (200 euro).

Ik doe nog snel wat boodschappen en weet voor 130 Rs/stuk een 20-tal kussentjes in te slaan. Het is geen zijde, maar satijn. Ik zie het verschil niet, dus wat maakt het uit. In de muziekzaak laat ik nog een keer mijn ringtone horen waarvan ik het hele liedje wil hebben. Na lang overleg met zn vieren komen ze met een film-dvd aanzetten waarop de song zou staan. Ik wil het wel even horen, want ik ken die Indiers inmiddels. Als het er maar iets van weg heeft dan is dat het wat je al zocht. Inderdaad is de melodie en tekst hetzelfde, maar dit is gezongen door een man, niet echt wat ik zoek. Juist die vrouwenstem vond ik in dit nummer zo mooi. De tekst van het nummer heeft inmiddels iemand al voor me vertaald: “Every morning sunshine is my love, every night in my dreams, I’m waiting to see your face again”. Ik neem de film mee omdat het ding toch maar 1 euro kost en ik dan in ieder geval de titel weet. En neem nog wat duurdere Walt Disney films (Finding Nemo, Assepoester, Monster inc, Sneeuwwitje etc.) mee die ze met Sinterklaas zullen mogen uitpakken. Ik hoop natuurlijk dat ze dan wat Engels oppikken.

In een winkel vind ik nog een zak biscuitjes, die op pepernoten lijken, hoppa die rugzak gaat weer helemaal vol. Het is half twee als ik me klaarmaak voor de terugreis naar Tiru. Kumari belt me en zegt dat de missie geslaagd is en het huis nu van ons is. Ik zeg dat ik zo snel mogelijk naar ze toekom, maar weet dan nog niet dat mijn reis meer dan 8 uur gaat duren. ;-)

De wegen in Bangalore zitten potdicht. Met de riksja was ik gisternacht in 10 minuten bij mijn hotel, nu doe ik de omgekeerde richting in 40 minuten. Het busje van de het centrale regionale busstation naar het grote afstanden busstation doet er nu ook 4 keer zo lang over, dus het is 17.00h eer ik B’lore uitrijd in een ouderwetse open bus. Ik zit achterin met mn printer, bomvolle backpackzak en mn laptoptas. De bus wordt steeds voller en na een half uur zit ik al opgevouwen met m’n benen in een onmogelijke hoek, omdat er met alle geweld nog 6 andere mensen op de achterbank moeten zitten. Het is al bijna donker als we bij de deelstaatsgrens aankomen. Daar is het weer een grote verkeersopstopping. Overal zijn mensen onderweg vanwege Diwali. Je zou Diwali kunnen vergelijken met ons Kerstfeest/Nieuwjaar. Je bezoekt je familie en er wordt flink vuurwerk afgestoken. Het is een feest van de overwinning van het goede op het kwade.

Had ik dit geweten was ik op een ander tijdstip gaan reizen, de wegen zitten propvol, overal is het een chaos en staan auto’s langs en op de snelweg geparkeerd, omdat er enorm veel stalletjes met vuurwerk langs de weg staan. Lange rijen mensen bij elk verkooppunt en de ATM’s (geldautomaten). Om 20.00 ben ik pas bij Hosur, en besef dat ik pas op ¼ van de reis ben. Het is wel mooi om al die bedrijvigheid te zien. Een ding kan ik niet waarderen. Ik zie een politie agent hard met een lange houten stok tegen foutgeparkeerde auto’s slaan en de rechterspiegel er af slaan. Een bekeuring uitschrijven is kennelijk te moeilijk. Het is puur machtsvertoon. De politie in India is ook niet echt je beste vriend.

Halverwege stopt de bus nog bij een grote busparkeerplaats, bijna iedereen gaat de bus uit en wordt wederom met fluitjes naar een kant van de parkeerplaats gestuurd, om een plas in de bosjes te doen. Ook hier weer mannen met stokken, dus je kan ze maar beter gehoorzamen… Ik koop een milk coffee bij een kraampje en ben blij dat ik mij even kan uitrekken. Bij de volgende halte stappen weer de verkopers van hapjes de bus is, ook al is die overvol. Ze weten zich van voor naar achter te bewegen en verkopen sambar, chips, pinda’s, zakjes water. Ik koop wat sambar. Dat is een soort driehoekige loempia waarvan je nooit weet wat er in zit. De ene keer is het kip, maar meestal ui, aardappel of een onbekende groente. Voor 10 rs (16 cent) krijg je er twee in een krantensnipper. Ik eet er een, maar omdat deze mij niet smaakt geef ik de andere aan mn buurman. Die eet m dankbaar op en valt spontaan tegen mij aan in slaap. Nog 3 uur zit ik weer opgevouwen op de achterbank. Met een natte kont, want er lekt water uit de achterleuning van de bank. Kennelijk eerder op de dag met open raampjes door de regen gereden. Ik ben allang blij dat ik zitten kan, er zijn er ook die de hele reis staan. Een man is in het gangpad gaan liggen slapen. Ik snap niet hoe hij dat volhoudt want ik wordt op mijn natte stoelkussen al bijna misselijk van het geschok en gehobbel. Regelmatig wordt ik gelanceerd als de bus weer over een hobbel of door een kuil knalt.

Ik leun met een arm uit het raam, tot ik me bedenk hoe er hier soms ingehaald wordt (speling van 10 cm is normaal) en dat, wanneer de bus door een kuil knalt (buschauffeurs zijn niet bepaald voorzichtige rijders) ik met gemak een sleutelbeen zou kunnen breken door de stang die halverwege het raampje hangt.

Het is half twaalf als Xavier mij oppikt van het busstation met de riskja. In de riksja zitten (lekker handig als ik met twee enorme pakketten sjouw) ook Priya, Pown en achter het bankje ook nog eens Babaloo. Die is weer helemaal beter. Bij het huis aangekomen staat Kumari in een prachtige jurk klaar om mij op te vangen. Ze heeft tranen in de ogen van geluk.

Hoewel ik geen honger meer heb, moet ik toch twee borden eten naar binnen werken. Het smaakt me prima. Blijkt dat uitgerekend vandaag er weer iemand was die een food-donation heeft gedaan. Iedereen kreeg vegetarische buriyani (rijst met groente en pittige kruiden)

Kumari en Xavier vertellen hoe het vandaag allemaal gegaan is, hoe de dronken broer zich opvallend rustig gedroeg en bijna alles verliep volgens planning. De vier eigenaars hebben hun aandeel van de verkoopprijs op cheque gekregen (moest opeens zo, de extra kosten trekken we nog wel van de laatste som geld af) en Kumari en Xavier hebben officieel de sleutels overhandigd gekregen. Daarna moesten ze het hele gezelschap van broers met vrouwen en kinderen boven de 18 (iedereen moest tekenen voor akkoord, zodat ze later geen bezwaar kunnen maken omdat ze het niet eens waren met de verkoop) en de drie taxichauffeurs, de notaris en de tussenpersoon trakteren op een flinke lunch. Dat is hier zo de gewoonte. Xavier heeft foto’s en video’s gemaakt, maar die zijn wel weer van de gebruikelijke Indiase kwaliteit en gevoel voor hoofd en bijzaken. De ondertekening zelf hebben we dus geen bewijs van, wel van geouwehoer in de wachtrij bij het registratiekantoor.

De voormalige eigenaars zijn meteen na de lunch tevreden vertrokken zonder ook maar een moment gedacht te hebben dat er westerlingen bij betrokken waren. Ze waren alleen maar ge-interesseerd in de cheque en niet op de hoogte van de huidige verkoopprijzen in Tiru. Dat is ook waarom we het huis in verhouding zo goedkoop hebben kunnen kopen. Het werd dus weer laat en omdat de kinderen de dag voor Diwali ook al vrij hebben, mogen Xavier en ik donderdag uitslapen.

Ik slaap slecht vanwege de frituurolie van de sambar die telkens omhoog komt, brandend maagzuur denk ik. De cola die ik noodgedwongen als medicijn heb gedronken werkt niet heel goed. ’s Ochtends voel ik me een stuk beter, maar de hele dag blijf ik sloom.

Natasja uit Nederland komt bij Kumari langs. Zij woont samen met Ashok, een Tamil. Dat is in India erg ongebruikelijk, gemengde huwelijken, laat staan een relatie zoals zij hebben, maar zijn familie accepteert het. Mogelijk omdat ze kansen zien? Natasja gaat vanavond terug naar Nederland en heeft kleding, vuurwerk en snoep meegenomen voor de kinderen. De kinderen moeten de kleren aantrekken van Kumari en op de foto. Ook het snoep uitdelen wordt weer vastgelegd. Na de foto’s moeten de kinderen de kleren weer uit doen en opbergen, het oude moet eerst op. We wachten erg lang tot Xavier terugkomt van de bank om de huur te betalen, de vader van de huurbaas is langsgekomen om deze maand huur op te halen en dat heb je dus niet klaarliggen. Xavier vertelt hem meteen dat ze gaan verhuizen, zodat ze op zoek kunnen naar een nieuwe huurder. Als ze de gebouwde toiletten willen hebben geven ze de huurbaas de rekening van het maken, zo niet dan nemen we de toiletpot, deuren, kranen en ik vermoed zelfs ook de stenen gewoon weer mee. Als we willen vertrekken komt er een agent langs het huis rijden, die de boel duidelijk inspecteert. Xavier en Ashok zijn er van overtuigd dat de buren de politie gebeld hebben dat er westerlingen in het huis verblijven en dat de agent dus vanavond langs zal komen om even wat geld te vangen. Ik zie hem niet meer terug, maar dat wil niet zeggen dat er toch weer afgerekend is. Kumari en Xavier beginnen er niet over, ik zal er nog eens naar vragen.

Het voelt anders nu door het huis te lopen nu het niet meer van een ander is maar van ons. Trots laten Kumari en Xavier het huis zien. Nastasja zal in januari weer hier zijn en dan foto’s voor ons maken. Vrijdag is het dan Diwali, en de hele dag is het een enorm geknal van vuurwerk. De kinderen hebben hun mooiste kleding aan, en van sommige kinderen komt een familielid langs op bezoek. Kumari kookt vandaag zelf. De kinderen krijgen kip, met een curriesaus en een banaan. Ook Xavier eet kip, als Kumari hem vraagt waarom hij kip eet terwijl hij een maand vegetarisch zou moeten eten omdat zijn vader is overleden, zegt hij. Patti gave birth to me not my father. Toen Pati (Kumari’s moeder overleed hebben ze beiden een maand lang geen vlees gegeten. Dat is toch even vier maaltijden minder met vlees dan gewoonlijk,want normaal wordt er hier alleen op zondag vlees gegeten. Sanjay en nog een paar kinderen eten normaal gesproken ook geen vlees (hindoe), maar vandaag is Diwali en smullen ze lekker mee.

Ik probeer de printer te installeren, maar de cd-rom wordt niet gelezen. Ik moet de driver dus downloaden, maar dat duurt dus een uur. Maar dan uiteindelijk lukt het me alsnog een printje te maken. Xavier vraagt me waarom ik zo klein heb geprint en ik zeg, dat ik zo inkt en papier bespaar. Ik heb ook met opzet geen papier gekocht (papiermaten zijn hier anders, dus ik wist ook niet welke ik nodig had) en achteraf spijt dat ik twee extra cartrigdes heb gekocht. Ze moeten begrijpen dat elke print toch geld kost aan papier en inkt. Xavier merkt in ieder geval op dat ik met kado’s aan kom zetten, waar ze geld of tijd mee besparen. Maar goed, dat vergeten ze volgens mij op het moment dat ze een kleurplaat of foto willen afdrukken. Ik heb al gezegd dat voor foto’s deze printer niet geschikt is en ze daarvoor goedkoper uit zijn bij de printshop.

Einde middag als de schemering invalt krijgen de kinderen het vuurwerk. Het is een grote krioelende chaos van kleine hummeltjes die met vuurwerk in het ene handje en een lont of lucifer in de andere over straat gaan. Weinig oog voor veiligheid en elkaar. Bij de jongens zijn de knallers het populairste. Bij de meisjes en kleinsten de ‘snake’, een konijnenkeutel die als je m aansteekt groeit tot een lange kronkel van as. Voetzoekers vind iedereen leuk, en dus zitten ze bij het aansteken met z’n 6-en met de neus er bijna letterkijk bovenop. Van de 40 vuurwerk fonteinen doet de helft het goed, dat wil zeggen tussen de 2 en 8 seconden. De meisjes lopen in hun mooiste jurken en doen net zo hard mee met het afsteken. Die roethandjes en schroeiplekken komen er dus zeker. Ik vind het dan ook niet helemaal terecht dat Anitha later een standje krijgt dat ze haar nieuwe jurk niet netjes heeft gehouden. Er is volgens mij niemand verteld dat ze zich om moesten kleden. Want van vooruit denken hebben ze hier amper gehoord. Alles gaat hier stap voor stap.

1e week India

Donderdag-vrijdag

Donderdagochtend nog even bij de voedselbank gewerkt. Een van de vrijwilligers kon niet dus ik ben gebleven tot half twee. Vervolgens moest ik mijn eigen koffer nog even inpakken en kon ik onderweg naar Brussel. De rugzak was helemaal volgestouwd met kleding die ik gekregen had van kledingbeurs “t Lieveheersbeestje”. Verder stroopwafels en pindakaas als opvulling.

Met een enorme rugzak en mn koffertje de tram in. Inchecken met m’n OV-chip leverde een ‘goede reis’ wens op op het schermpje, nou bedankt! Ik stap over bij Centraal Station op de tram naar Hollands Spoor en daar bij het uitchecken wordt mij weer ‘goede reis’ gewenst. Heerlijk, maar er klopt iets niet, dus ik naar t loket. Blijkt dat ik bij het overstappen kennelijk weer heb ingecheckt toen ik met mn jas langs t poortje kwam. De 4 euro boete krijg ik terug, maar ben ik vervolgens meteen weer kwijt omdat de NS-kaartautomaat mijn pas niet accepteert en ik aan het loket voor 3,50 extra een kaartje moet halen. Nou ja, als ik me hier al aan zou ergeren, kan ik net zo goed niet naar India gaan.

Voor de rest gaat alles gesmeerd. In Brussel aangekomen neem ik de metro naar het huis van Koos en Elise, die zo vriendelijk waren om mij als loge te herbergen voor een nachtje. Ik slaap naast de babykamer, maar Florenz houdt zich deze nacht heel rustig. Ik doe Koos en Elise de groeten van iedereen uit Delft en krijg te horen dat ze over drie maanden zelf ook weer in Delft komen wonen. Wat een leuk nieuws!

22-okt-2010

De volgende morgen vroeg uit de veren, op naar t vliegveld. De vlucht is redelijk vol en verloopt voorspoedig. Onderweg kijk ik twee Bollywood films om in de stemming te komen. De spelletjes op de console doen het jammer genoeg niet. Gewend als ik inmiddels op het vliegveld van Chennai ben aan alle procedures en dergelijke help ik een Noorse met het invullen van haar formulieren en bel ik een hotel om te kijken of ze nog een kamer voor me hebben.

Buiten staat Senthil al op me te wachten, brede glimlach. Hij heeft een taxi voor me geregeld, maar het duurt even voordat de driver ons gevonden heeft in alle tumult. Het is ongeveer 0.30 maar rond het vliegveld razend druk, het ziet er zwart van de mensen.

Het hotel had nog een kamer, maar lekker slapen doe ik niet, bed bugs, of te wel tekenbeten of vlooien. Jakkes, smeer me, als ik me dat bedenk, in met deet en heb verder geen last meer. In de ochtend eerst maar eens met Senthil afgesproken ergens gaan ontbijten om veel bij te praten. Er is niet heel veel veranderd in zijn situatie, hij heeft promotie gemaakt maar verdient nog steeds niet heel veel geld. Alles wat hij verdient geeft hij uit aan zijn moeder en zusje. Hij vertelt dat hij sinds 13 december niet meer uit geweest is. Dat was dus de laatste dag dat in India was, en ik hem had meegenomen naar de bioscoop en uit eten. Vandaag moeten we dus maar weer leuke dingen doen. We regelen geld, waardeer m’n oude Indiase SIM-kaart weer op met beltegoed, ik koop tandpasta, en andere nuttige dingetjes en gaan samen op pad om voor Senthil een aanvraagformulier op te halen voor een avondcursus die hij wil gaan doen. ’s Avonds nog lekker naar het strand en samen met een vriend van Senthil die toevallig dezelfde voor en achternaam ook heeft gaan we dan weer naar de film. Ik heb in het vliegtuig al twee Bollywood films gezien en ben het eigenlijk al wel zat. De personages zijn doorgaans erg oppervlakkig en vooral erg draaikonterig, maar dat is cultuur. Direct zijn dat doe je niet, je sleurt je met hangen en wurgen door alle schone schijn. Personages komen daardoor in een soort lamlendige situatie te verkeren, de film wordt standaard opgeleukt met een zestal 5 minuten durende videoclips met veel groepsdans. De actiescènes zijn spectaculairder en zo mogelijk nog onlogischer dan in Hollywoodfilms. Dat is even hoe de gemiddelde Indiase film in elkaar steekt.

We kiezen de nummer 1 filmhit van dit moment, ”ENTHIRAN”. In het uitgaanscomplex wordt deze film vandaag 30 keer vertoond. Alle voorstellingen worden nog uitverkocht ook. Het is een nieuwe film van Tamil’s top-acteur, dus iedereen wil de film zien. En ‘King Khan’ wordt waarschijnlijk over een paar jaar premier van de deelstaat Tamil Nadu.

Ik moet eerlijk bekennen dat deze film nog best aardig is (in het genre). Het gaat over een professor die een kunstmatig intelligente robot heeft gemaakt die zichzelf van alles leert. Natuurlijk is er ook een kwade professor die weinig goeds in de zin heeft, die de goede erop wijst dat de robot dan wel heel veel kan, maar geen gevoelens heeft. De goede professor krijgt dat toch voor elkaar en de kijker voelt natuurlijk op zijn klompen aan dat de superrobot verliefd gaat worden op de beeldschone (want zo blank mogelijke, bruinharige en veel jongere) vriendin van de professor, Sanaa. Die wil niet kiezen voor de robot, en vraagt hem haar uit zijn geheugen te wissen. De robot wordt kwaad en komt in de macht van de kwade professor.

De kwade robot doet mij erg denken aan Gordon, omdat die ook wat raar loopt en net zo’n domme zonnebril en kapsel heeft. Als de robot zich tot een kwaad leger van honderden Gordons vermenigvuldigd kan ik m’n lach bijna niet inhouden. Er volgen allerlei knallende en volstrekt ongeloofwaardige actiescènes met veel ontploffingen en dode militairen op de snelweg. Om een 3 uur durende film kort te maken, aan het einde is alleen de originele robot nog over en heeft spijt. De robot ontmanteld zichzelf uit liefde voor Sanaa en komt in een museum terecht. Van de hele film heb ik af en toe de flarden Engels verstaan. Als ik na afloop vraag waarom de videoclip in de film zich afspeelde in Machu Pichu en een andere clip in een woestijn, is het antwoord van beide Senthils dat je bij Tamilmovies je nooit moet afvragen waarom, het gaat om de mooie beelden, muziek en dat je de famous actor hebt gezien.

Senthil brengt me weer terug naar m’n hotel en de volgende morgen naar de busstand. Hij had voorgesteld dat ik niet bij het beginpunt zou opstappen, maar op een dichterbij gelegen opstappunt, maar ik wil het risico niet lopen dat ik met al mn bagage geen zitplek heb. Op het busstation weet ik beter dan Senthil de weg, ik begrijp nu ook waarom. Hij komt bijna nooit buiten zijn wijk. Volgende keer moet ik bij hem thuis komen logeren, dan regelt hij een matras, zelf slaapt hij altijd op een lakentje op de harde grond.

Op naar Tiru!!

De hobbelige busreis duurt lang (5 uur in plaats van de beloofde 3) maar om 16.30 ben ik dan eindelijk in Tiruvannamalai. Allerlei taxidrivers willen mij wel wegbrengen, maar verkoop ze allemaal een “il-lej” (nee) en bel Xavier. Die pikt mij in zijn inmiddels mooi gerestaureerde en eigen riksja op. Bij het huidige huis aangekomen staan alle kinderen en Kumari in haar mooiste sari op de veranda klaar. Ik onderga de bekende ontvangstceremonie met een schaal met brandend blokje en wat vloeistoffen, die dit keer door Priya met veel gevoel voor drama voor mij heen en weer bewogen wordt. Zij heeft de rol van Pati hierin overgenomen. Dit keer maakt Xavier de foto’s dus die zijn mogelijk niet mislukt. Ik krijg een rood streepje op mn voorhoofd en de inhoud van de schaal wordt op de straat uitgegoten. De kinderen zingen nog een of ander lied en Kumari sleept me meteen naar boven, want ik moet eten!

Waar ik al bang voor was; ik krijg vis (absolute luxe), maar omdat de 5 uur busreis me best hongerig had gemaakt en de vis redelijk gekruid was heb ik m me toch goed laten smaken. Hier in Tiru voelt alles vertrouwd, het is fijn terug te zijn en ik zie vooruitgang. De Duitse sponsoren hebben ook hun sporen nagelaten.

Na het eten even opfrissen en stoeien met de kinderen, vooral Santosh en Ajith zijn helmaal door het dolle en ravotten er op los. Er zijn twee kindjes die voor mij nieuw zijn. Shivashakti, het zusje van Villu, en Nandy. Kasturi is ook weer terug. Ik herinner me haar niet meer van 2008, maar zij mij ook niet, Eva wel, dus ze was toen aanwezig. Surjetha weet nog dat ik de meneer was die vorig jaar een koe (speelgoedbeesten) had gegeven en de kinderen zijn erg blij als ik nog alle namen blijk te weten en nog wat Tamil-woordjes kan reproduceren. Zij doen hetzelfde met de beperkte kennis van de Engelse taal.

In de avond vooral veel bijpraten met Kumari en Xavier over alles wat in het afgelopen jaar gebeurd is, het gedoe met het akkerlandje met de waterbron, Pati’s overlijden, gedoe met de verkopers van het nieuwe huis en de plannen van Xavier om een auto te kopen op afbetaling, waarmee hij een taxiservice wil beginnen. Ik moet zijn eerste passagier zijn zegt hij, want ik was ook de eerste passagier van de riksja, en daar verdient hij nu toch per maand al gauw 5.000 Rs mee vertelt hij trots. Hij brengt tegenwoordig niet alleen de WIDE kinderen naar school maar ook nog eens 22 andere kinderen. Met de taxi wil hij vooral toeristen van en naar Chennai of Bangalore brengen. Ik vraag even hoe het dan moet als hij de kinderen ook tegelijk naar school moet brengen, maar hij weet al iemand die voor 200 Rs per dag ingehuurd kan worden in zo’n geval.

Kumari vertelt over twee Duitse stagiaires die voor een ander weeshuis werken maar daar niet tevreden zijn, en graag bij WIDE zouden willen werken. Ik zal ze gaan ontmoeten, maar naar mij toe klinken de dametjes als mogelijk dynamiet, omdat ze vooral vuil spuwen en Kumari dat meteen gelooft. Ik merk dat Kumari een nogal romantisch beeld heeft van Westerlingen en leg uit dat niet alle Europeanen engelen zijn, net zo min als alle Indiërs. Plus dat de dames als ze vervelend gevoel hebben bij dat andere weeshuis ze met die sponsoren in contact moeten treden en niet met ons. Staat me bij dat Nienke ook een van die meisjes gesproken heeft en niet laaiend enthousiast was. Even checken dus.

Maandag

Vandaag als ik wakker wordt is Kumari weg. Priya is thuisgebleven van school, omdat Kumari met Babaloo naar het ziekenhuis is gegaan, omdat hij al 4 dagen ziekelijk is. Ze komen pas om 13.00 thuis met weer een zakje vol medicijnen. Ze waren nummer 70 in de rij, dus ik vraag me af hoe nauwkeurig de diagnose is. De drie flesjes worden in het kind gegoten, terwijl ik me juist afvraag of de oorzaak niet meer in niet gezond eten ligt in combi met te kort aan aandacht.
Kan me dergelijk gedrag van Babaloo van vorig jaar ook herinneren. Hij is zelf altijd de jongste geweest tussen alle kinderen. En de WIDE kids weten donders goed dat hij een echt kind is en zullen hem nooit een strobreed in de weg zitten. Bij spelletjes laten ze hem winnen. Speelgoed mag hij als eerste hebben. Ik ben maar amateurpsycholoog maar ik zie er een overlevingsstrategie in. Babaloo heeft gemerkt welke macht hij daardoor heeft en weet niet anders dan dat te misbruiken.

We zullen het huis gaan bekijken vandaag. Dat kan omdat de sleutel ergens opgehaald kan worden. Zo kan ik zonder dat de eigenaren doorhebben dat er westerlingen betrokken zijn (en dus de prijs opdrijven) het huis bekijken.

Nou dat wordt dus op zn vroegst morgen, want er komen twee mannen op bezoek die met Xavier over die taxi willen praten, daarna zullen we het huis bekijken. Pawn wordt op pad gestuurd om de sleutel op te halen maar die komt onverrichter zake terug. Als de mannen dan om 15.00 weg zijn stellen Kumari en Xavier voor om het huis alleen even van de buitenkant te bekijken. Ik zeg dat het ook morgen kan als we wel een sleutel hebben, maar merk dat ze zo graag het huis willen laten zien dat ik akkoord ga.

Eerste indruk van het huis is ook in het echt positief. Het is groter dan ik me had voorgesteld. Morgen gaan we dan hopelijk wel binnen kunnen komen en kan ik de boel inmeten. Dan kunnen we beter plannen en inschatten hoeveel de aanpassingen zullen kosten.

Op de terugweg krijgen we pech met de riksja terwijl Xavier al wat laat was om de kinderen op te halen, Kumari en ik lopen verder naar huis, en Xavier moet een technisch mannetje laten komen en iemand anders vragen de kinderen van school te halen. Kumari maakt zich er niet druk om, dus ik dan ook maar niet.

De kinderen krijgen na thuiskomst mijn meegebrachte stroopwafels en we spelen tot zonsondergang (18.00) op de playground, Fire in the mountain, een slierttikkertje, London bridge is fallen down. ’s Avonds komt er een food-donation en de mensen brengen zoveel vegetarische biryani (rijst met groente) dat er ook voor ons nog een lekkere scherpe hap overblijft. Babaloo eet niets en na het eten gaan de kinderen om hem heen staan om voor hem te bidden.

Dinsdag sleuteldag?

Nee natuurlijk niet, de mensen bij wie de sleutel afgehaald kan worden zeggen dat moeder de sleutel bewaard en niet thuis is. Xavier belt met de eigenaars en die beloven terug te bellen. Gebeurt dus niet. Later in de middag nog een keer bellen en dan zegt de eigenaar dat als ze de sleutel eenmaal hebben deze niet meer teruggebracht hoeft te worden naar die lui. In eerste instantie hadden Xavier en Kumari ook de sleutel al wel kunnen krijgen, maar dat wilden ze niet omdat er dan iemand bij het nieuwe huis zou moeten slapen om de boel in de gaten te houden, zodat er niets gestolen wordt.

Het regent bijna de hele dag dus het is niet zo heet, tegen de schemering wordt het zoals elke avond erg benauwd. We spelen ‘ludo’ – Mens erger je niet. Maar natuurlijk niet volgens de regels. Maar ja als je ook met 12 kinderen en 4 kleuren speelt…

Babaloo is weer beter want hij eist een dobbelsteen op, en beïnvloed alle andere kinderen, zodat ze hem niet slaan. Hij kan erg slecht tegen zijn verlies en wanneer zijn vriendje Chella toch nog van hem wint krijgt die drie flinke tikken met het waterpistooltje op zn kop. Gelukkig ziet Xavier dat en krijgt Babaloo wel een berisping. Priya zegt dat Babaloo als hij ziek is veel liever is en ik ben het er helemaal mee eens.

In de krant staat een bericht van een gezin van 4 volwassenen, dat zelfmoord heeft gepleegd, omdat hun dochter/zus er vandoor is gegaan met haar grote liefde van een lagere kaste. Ze kunnen de schaamte niet aan laten ze weten in een brief die ze achterlaten. De foto toont 4 levenloze lijven. Hier blijkt een enorm cultuurverschil, als ik laat blijken die ouders en broer en zus niet te begrijpen. Een niet gearrangeerd huwelijk is in India nog altijd een enorme schaamte, kennelijk groot genoeg om jezelf van kant te maken als een direct familielid een liefdesrelatie verkiest. Verderop in de krant staat nog een bericht van een stelletje dat om een soortgelijke reden zelfmoord heeft gepleegd. Hun familie zou never-nooit-niet hun relatie goedkeuren, dus zijn ze er vandoor gegaan en stiekem getrouwd. Omdat hun leven vervolgens toch alleen maar zou bestaan uit narigheid, hebben ze besloten, zo staat ook weer in een brief, samen een einde aan hun leven te maken. Alsof Romeo en Julia vandaag nog actueel is. Ik kan er niet bij met mijn verstand. Helemaal niet als ik nog navraag of er in de krant nog iets van goedkeurend of afkeurend commentaar te lezen is. Kumari en Priya kijken me dan niet begrijpend aan, hoezo?

Nou zelfmoord als oplossing in dergelijke situaties wordt toch niet goedgekeurd of wel? Nou ja, het geval van dat gezin is vooral erg omdat de dochter die ervandoor ging met een lagere kaste beter had moeten weten, ze was immers lerares! Waarmee dus ongeveer de dood van het gezin aan die dochter geweten wordt. Maar kasten bestaan toch officieel niet meer sinds 1960 nogwat? Nou in de praktijk dus wel! Ik vraag maar niet verder om er achter te komen wat nu het ergste is, dat iemand een ‘love-marriage’ wil of dat men zelfmoord pleegt omdat dat onmogelijk of veel schaamte met zich meebrengt. Ik ben eerst en vooral erg blij dat ik in een andere cultuur ben geboren. Een cultuur waarin schaamte en prestige, trots zo’n desastreuze invloed kunnen hebben is leuk om te bezoeken, maar niet om onderdeel van te zijn.

Dat was even een uitstapje want over het algemeen is het hier heerlijk toeven, word ik overdreven goed verzorgd en krijg ik telkens meer te eten dan ik op kan. Kumari was erg blij met het beeldje van Zwier, een herder met een kindje aan zijn hand, maar ook met de pindakaas en Hollandse mokken en Xavier met zijn lekkere luchtje. De kleren die ik meegebracht heb zijn welkom, maar blijven wel ingepakt tot het nieuwe huis. Dan wil Kumari kledingkasten voor de kinderen. En veel tekeningen en posters aan de muur.

Ze willen met alle kinderen de zondag na de koop naar de kerk, daar komt het nooit van, dus we gaan een busje regelen en er meteen een dagje uit aan vast plakken. Waarschijnlijk een picknick bij de stuwdam.

Ik heb muziek van Loreena McKennitt op staan en nu staat Anitha over mijn schouder mee te kijken. Ik typ haar naam en ben benieuwd of ze haar naam herkennen zal. Vanmiddag bij mens-erger-je-niet, vond ik haar niet al te slim over komen. En op school klagen ze er vooral over dat ze niet oplet, de klas uitglipt en met jongens uit hogere klassen kletst. Ik denk dus dat deze lieve meid helemaal niet voor schoolgaan in de wieg gelegd is. Ze is heel zorgzaam, maar niet bepaald een leermeisje. Voor een betere toekomst moet ze toch minstens 10th grade afmaken. Dat wordt nog 3 jaar buffelen voor het arme kind. Als ik m’n glass (stalen beker) leeg heb of moet eten is zij de eerste om die op te ruimen of mijn stoel op te halen.

Durga is ook zo’n lief meisje. Zij was het eerste kind dat Kumari en Xavier in huis namen, dus nog voor de geboorte van Babaloo. Zij was altijd gewend om mee te eten. Ze doet gewoon met de andere kinderen mee die vooral beneden eten, maar kan nooit slapen nadat ze ook boven even een paar hapjes heeft gegeten. Schattig, maar dit betekent wel dat de kinderen hier best af en toe ook psychische probleempjes hebben, ook al hebben ze het hier erg goed.

Wat dat betreft kon Babaloo wel eens de enige zijn die er niet goed van af komt. Vanavond heeft hij weer ‘fever’. Kumari en Xavier meteen weer in de paniekmodus. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er ook wat drama van de kant van Babaloo is. Hij heeft immers net op zn kop gekregen van pa vanwege het in elkaar tikken van Chella na zijn verlies en weet dat op deze manier weer veel aandacht kan krijgen. Het is niet eerlijk dat ik dit denk, maar komt waarschijnlijk ook omdat ik hem steeds meer zie als een verwend nest. Het engelse woord is niet voor niets ‘spoiled’. Hij kan er zelf waarschijnlijk niets aan doen. Ze brengen hem naar de dokter (hoewel die gisteren gezegd had nog twee dagen te wachten om te kijken wat de koorts doet. Voor ze hem brengen jammert hij behoorlijk, moet hij gedragen worden en vertroeteld. Na een half uurtje zijn ze weer terug en hij loopt met snoep in zijn hand zelf de kamer in. Zo snel werkt een ‘injection’ volgens mij niet. De snoepjes heeft hij van de huisarts gekregen, maar hij mag ze niet opeten van Kumari, omdat dat niet goed zou zijn. Natuurlijk snoept hij er toch van.

Shivashakti, het nieuwe meisje, is het zusje van Villu, en was hier eerst niet omdat ze toen niet wilde. Toen ze uiteindelijk wel kwam was ze eerst heel timide, maar nu voelt ze zich helemaal thuis. Ze is naar mij toe alleen in het allereerste begin even verlegen geweest maar nu kruipt ze gerust tegen me aan. Dat is als Santosh dat al niet gedaan heeft. Hij is erg aanhankelijk en wil het liefste stoeien of alleen maar stilzwijgend tegen me aan zitten. Af en toe knipogend , een zoen gevend, dan weer aan mij voelend. Als ik hem vraag of hij Ludo wil spelen, vliegt hij naar binnen en komt naar buiten gerend, ‘me green!’ roepend.

Woensdag

Vandaag dan hopelijk wel de sleutels van het nieuwe huis. Een van de 4 broers die eigenaar zijn van het huis is een kunstenaar en de hele dag dronken. Hij belt de hele dag door naar Kumari. Ze heeft t geluid van haar telefoon uitgezet en zij en Xavier staan hem allebei elke dag een keer te woord om hem maar te vriend te houden. Na de koop neemt Kumari meteen een ander nummer.

Rond lunch tijd, grote consternatie op de playground. Twee apen, makaken, zitten daar en worden aangevallen door een groep van 5 straathonden. Ze weten te ontsnappen door op de compoundwall van de buren te klimmen en eentje gaat op Xavier’s riksja zitten. De honden springen er tegenop en Xavier maakt zich natuurlijk zorgen dat zijn riksja beschadigen zal. Vorige week dinsdag is er namelijk een nieuwe voorruit in zijn riksja gezet omdat er een aap doorheen gevallen was. Allemaal glassplinters in zijn arm en de aap was dood.

De ene aap op de muur wordt door de 5 honden in de gaten gehouden dus de andere springt van de riksja en rent naar de muur van dit huis. Titu, het hondje wordt helemaal gek en moet van Kumari naar binnen, want stel dat die door de aap gebeten wordt! Uiteindelijk ontsnappen beide apen en wordt het weer rustig in de buurt zodat je alleen de hagedissen en vogels nog geluid hoort maken.

Het barst hier van de dieren. In huis hagedissen en mieren. Buiten allerlei soorten sprinkhanen, libelles, kolibri’s, nachtegalen, veel kraaien (zijn zijn de Indiase meeuwen/duiven) en andere vogels, loslopende buffalo’s en geiten en dus ook regelmatig straathonden en af en toe apen.

Ze hebben hier nu in huis ook een krant, zodat de kinderen op school tenminste weten wat de headlines zijn. Vandaag in de krant, een taxidriver die jarenlang een meisje naar school bracht en haar vertelde dat hij verliefd op haar was. Het kind zit in 12th grade en is dus ongeveer 17. Zij wijst hem af en de man komt later naar haar huis, overgiet haar met petrol en verbrand haar levend. Gezellig, gelukkig is de politie wel op zoek naar de man. Het volgende krantenbericht meldt dat iemand een jongetje op straat gegooid heeft, ongewenst geboren kind. Het is een keiharde maatschappij, waarin zulke dingen dus dagelijks gebeuren. Kun je nagaan hoe overbevolkt India zou zijn als dit soort uitwassen niet bestonden. Hmm dat klinkt wel heel cru.

Pawn heeft inmiddels de sleutel, dus na de lunch kunnen we het huis eindelijk bekijken. Vanochtend heb ik met Kumari alle andere zaken rond eigendom en dergelijke besproken.
Maandag wordt geregeld dat Xavier vicevoorzitter wordt van WIDE zodat continuïteit verzekerd is. Tegelijk gaan we als beide stichtingen een contract ondertekenen over het gebruik van het huis, zodat gegarandeerd wordt dat het geld van sponsoren tot in lengte van dagen ten goede komt aan kinderhulp.

Vanmiddag dan eindelijk het huis gezien van binnen. En de grove maten opgemeten. Er mag wel het een en ander schoongemaakt worden en qua waterafvoer moet er ook iets bedacht worden, het hele dak watert nu precies op de omgang af, en vervolgens stroomt alles via het trappenhuis naar beneden. Ik denk dat we regenwater voor gebruik kunnen opvangen in de watertank. Zijn we ook nog duurzaam bezig.

Nu hebben ze hier een waterzuiveringsapparaat aangesloten op de kraan. Hoe het werkt, ik heb geen idee, maar het levert schoon water wat ik gewoon kan drinken. Uit het apparaat stroomt uit twee slangetjes water, schoon water wordt opgevangen in een groot aluminium vat, het andere ‘salty water’ wordt afgevoerd via de riolering. Zonde want met dat water kun je prima douchen of je toilet doorspoelen.

Op het dakterras moeten we een eetzaal maken. Dat kan vrij eenvoudig door de muur aan de ene kant te verhogen, en dan met doek een dak te spannen. Verder moeten er wat hekken geplaatst worden om te voorkomen dat er kinderen vallen, van de vier doorbraken vermoed ik dat er twee dichtgezet moeten worden. Verder moeten er nog wat toiletten bijgebouwd worden. De watertank op de begane grond een fatsoenlijke deksel, een deur en alle sloten vervangen. De keuken op de bovenste verdieping moet meer dichtgezet worden en wat extra keukenblad krijgen. Pushpa de kokkin kan hier met haar drie kinderen officieel slapen, zodat het aantal kinderen op papier precies op 25 komt.

Na het huis te hebben bekeken heb ik mij door Xavier die de kinderen van school gaat halen bij de bank laten afzetten om te kijken of de pas van de stichting nu wel geactiveerd is en hoeveel geld ik kan opnemen. Maar de stroom is er af en dus werkt de ATM geldautomaat niet. Ik vraag me af wat er gebeurt als je midden in een transactie bent en de stroom valt uit. Ik ga eerst maar even naar Tasty’s cafe om weer eens een lassi (bananen drankje) te proeven en te kijken of mijn posters van vorig jaar er nog hangen.

De weg ernaartoe is helemaal aan gort en de riksja moet omrijden, maar de lassi smaakt me prima. De posters zijn verdwenen, mogen de Duitse vrijwilligers weer werk van maken, die komen toch regelmatig bij de ashram en de gelegenheden daaromheen. Ik kijk nog of Micheal zijn winkeltje open heeft, maar die is gesloten. Had hem graag nog wat prijzen willen vragen waarmee ik Kumari niet wil lastigvallen. Terug loop ik naar de tempel waar de bank ook is, dan blijk ik per keer maximaal 10.000 Rs oftewel 162 euro te kunnen pinnen, per dag zou ik 4 x 10.000 mogen opnemen, maar na de derde poging wordt mij gemeld dat het geld op is. Ik neem een riksja naar huis en kan nog een uur op de playground met de kinderen Golden Fish (slingertikkertje) spelen, dan wordt het te donker.

’s Avonds zal ik het huis grofweg in de computer zetten en checken of de oppervlakten een beetje kloppend te maken zijn met de regels van de kinderbescherming.

We gaan weer verder!

In juli kregen we (Stichting Support WIDE CHildren's Home) opeens een unieke kans een huis te kopen voor een goede prijs. Wij hebben het huis en de papieren laten keuren door technici, de kinderbescherming en juristen. Omdat we groen licht kregen hebben we ondanks dat we nog wat geld tekort kwamen besloten om te gaan kopen! Geweldig nieuws dus voor Kumari, Xavier en de kinderen. 3 november is het dan zover!

We moeten nog wel even doorsparen om een lening af te lossen, maar hebben er het volste vertrouwen in dat het gaat lukken. We hopen natuurlijk ook op jullie support en daarom hebben wij een leuke actie bedacht!

Iedereen die nu 5 euro (meer mag natuurlijk ook) stort op de rekening (zie www.weeshuis-india.nl) én zijn of haar postadres stuurt naar widesupport@gmail.com krijgt een kaartje vanuit India van de kinderen van WIDE als dank voor de sponsoring van hun nieuwe huis. Gulle gevers krijgen vast ook een tekening. Onder de deelnemers verloten we een mooi Indiaas kussen van zijde en enkele pakketjes lekker ruikende wierook uit India.

Vergeet als je geld overmaakt niet om ook even een mailtje te sturen met je adresgegevens, dan kunnen we de gevers ook werkelijk het bedankkaartje sturen en weet je ook daadwerkelijk dat je donatie is ontvangen.

Deze actie duurt tot 3 november 2010!

Stichting Support WIDE Children’s Home,
Rabobank: 1465.61.376 te Rotterdam o.v.v. kaartenactie!


Zelf ga ik ook die kant op en wel morgen! Heb er zoveel zin in.
Ik zal proberen een blog bij te houden, maar beloof niets :-)

Thuis

India was geweldig, tranen bij het afscheid en kindjes die me zo stevig knuffelden en eigenlijk niet los wilden laten. De zekerheid van het terugzien verlichtte het vertrek maar enigzins. Ik mis mijn Indiase familie en heb zoveel ervaringen om te vertellen aan de mensen die al mijn schrijverijen niet volledig hebben kunnen volgen. En zeg nou zelf, wie heeft alles kunnen lezen :-)

Nog een dag

Met nog maar een dag hier in WIDE te gaan waarin nog zoveel op het programma staat.. (onder andere sinterklaas vieren) even een update van mijn ervaringen tijdens mijn vakantie. De laatste dagen in WIDE publiceer ik nadat ik terug ben wel. Ik wil ook nog iets te vertellen hebben. Een ding weet ik wel. Overmorgen vlieg ik terug, maar mn hoofd staat er nog lang niet na. hier is het werk niet af zoals ik zou willen en hier voel ik me zo thuis. Anyway ik kom zo spoedig als kan weer terug. Thuis staan ook weer belangrijke, leuke en minder leuke dingen te wachten.

2 december: After Deepam, weekje Kerala de grote uittocht van pelgrims na het grote Deepamfeest is begonnen. Ook ik heb mijn koffers gepakt en vertrek in de ochtend naar Chennai, waarvandaan mijn vlucht naar Trivandrum vertrekt voor een weekje vakantie in Kerala, de deelstaat langs de zuidelijke westkust van India. Bekend vanwege de theeplantages, cashewproductie, house boats en backwaters. Kerala is uniek in de wereld omdat het als enige een democratisch gekozen communistische regering heeft. Ik land op een vliegveld met aan de ene kant de Arabische Zee en palmbomen, aan de andere zijde een kanalenstelsel in vlak groen landschap (bananen en ook palmen).



Waarschijnlijk vanwege het communisme, is het dat ik het gevoel heb dat ik in Cuba geland ben. Een donkere oude man met snor brengt mij in zijn grote witte bolle typisch indiase taxi (dus gehorig en gammel) naar Kovalam, wat een toeristische trekpleister is. Kerala mag dan communistisch zijn, hier wonen hindoes, christenen en moslims in vrede niet naast elkaar maar door elkaar heen. Kovalam is een plaatsje aan twee baaien, volgepakt met mini-hotelletjes (home-stays) en wat grotere hotels. Je kunt alleen aan de zijkanten van de baai komen met gemotoriseerd vervoer. Op de boulevard komen vele smalle steegjes uit die naar de achterlanden leiden waar guesthouses in de paddi’s (rijstvelden) tussen de kanaaltjes te vinden zijn.



Het is hier megatoeristisch, maar ook superrelaxed. Je moet de trouts (verkopers en hotelproppers) wel op afstand houden. Uiteindelijk vind ik een ruime goedkope kamer boven een restaurant met balkon uitkijkend over de oceaan, voor nog geen 10 euro per nacht inclusief 24-uur internet. Maar ik ga het amper gebruiken. Kijk ik naar het zuiden dan zie ik de boulevard naar de vuurtoren krommen, kijk ik naar het noorden dan kromt de baai zich naar een rotspunt. Op het strand liggen diverse vissersboten. De branding heeft soms wel 3 meter hoge golven die rollend op het strand afdonderen. Het heeft iets van Biaritz, maar dan niet zo mondain. Hier kan ik prima uitzieken en mn kop legen. Geen chartervluchten met Russen, wel veel oudere Engelse toeristen. De nationale taal is hier Malayalam, een mix tussen Sanskriet en Tamil, met ook weer een eigen schrift, wat iets minder kriegelig overkomt dan het Tamil, ongeveer hetzelfde stijl als Kannada heeft, maar dan veel meer ronde vormen. In Kerala kan 98 % van de bevolking lezen en schrijven tegen 61% van India in totaal. Malayalam is een van de lastigste talen om onder de knie te krijgen. Gelukkig spreekt iedereen hier goed Engels.



De smalle boulevard onder mijn balkon is vol met jongens die djembe’s, kleden, landkaarten en excursies verkopen. De vrouwen verkopen fruit, sieraden en houtsnijwerk. Op het strand (zwart zand) zijn de hele dag vissers in de weer. Een boot vaart uit met een net dat uitgezet wordt en vervolgens met twintig man vanaf de oever op het droge getrokken. Eerst denk ik nog naïef dat de mannen vrolijk aan het zingen zijn onder hun zware getouwtrek, maar later hoor ik de herhalingen en begrijp ik dat het mantra’s zijn, ongetwijfeld om de visvangstgoden gunstig te stemmen. Op het strand onder de vuurtoren zie ik een vrouw de zee aanbidden. Het ene moment staat ze met de handen in de lucht, dan weer worden uitgeraasde gebroken golven gekust of raakt ze het zand aan zoals ik mensen in de tempels ook de beelden heb zien aanraken (een soort van tegelijk met twee handen aandrukken).



Ik besluit rustig aan te doen en geen wild life exursie te doen in het achterland. Ik ga naar de boekenstad Trivandrum, sla weer de nodige goedkope boeken in, zodat mijn rugzak definitief bezwijkt, koop een nieuwe en bezoek de dierentuin en enkele musea met Renjith. Hij is tradioneel schilder, wat inhoudt dat hij typische Kerala-muur/canvasschilderingen maakt. Dat zijn een soort fresco-achtige afbeeldingen van mythische en historische verhalen. Zo is er een canvas met de slag om Kochi tussen de Malabar kustbevolking en de Nederlandse kolonisten. In het museum ook de gouden koets van een vroegere maharaja van Kerala.



In de dierentuin, blijkt weer hoe schijterig Indiers zijn. Bij de kooien van de leeuwen, tijgers en panters, loopt Rentjith weg als de tijger begint te brullen. Ook in het reptielenhuis komt hij liever niet. Ik krijg hem toch zo ver mee te gaan. Dan zie ik in het terrarium achter cm’s dik glas (met dikke kitnaden) een uiterst giftige gifgroene slang. 1,5 meter boven de slang een rooster met handgrote mazen. Een schilder zit gehurkt op het rooster het een likje verf te geven. Die man heeft wel meer lef dan ik. De dierentuin is best mooi aangelegd en een gelukkig erg schaduwrijk pad van 4 kilometer leidt de bezoekers (veel scholieren) rond. Toch komt het wat vreemd over dat ze van veel dieren maar 1 exemplaar hebben . 1 zebra, 1 neushoorn, 1 olifant, 1 aasgier, 1 maraboe. Op het menu in Kerala veel vis (die op tafels langs de boulevard ligt) maar ook veel beef. Het lagere percentage hindoes en de koloniale invloed is debet aan de heerlijke stiergerechten.



Ik raak aan de praat met Lindsey in een restaurant, een spontane alleenstaande vrouw uit Cambrigde van ongeveer 40 jaar. Als ik vertel over WIDE omdat ze vraagt waarom ik in India ben zegt ze binnen een paar zinnen al dat ze een donatie wil doen voor de kinderen. Veel geld heeft ze niet (geen baan) maar wil toch 25 pond geven. Ik zeg dat rupees voor mij makkelijker is en ik van de bank geen kosten in rekening gebracht krijg als ik pin. Het is voor Engelse toeristen echter voordeliger (zelfs in toeristenplek) om ponden om te wisselen in rupees. Lindsey is een echte bargain hunter en vertelt over hoe ze veel zaken gratis regelt en over de carsales (soort vrijmarkt idee) en ook dat ze zelfs met de geldwisselkantoortjes onderhandelt over de prijs. Als ze dan een somewhat weird and rather personal question heeft die ze zou willen stellen, blijkt dat ze wil weten hoe je je gat schoonveegt op een Indiaas hurktoilet, moet het water van voren of achteren gegoten worden en hoe gebruik je je linkerhand? De ober is zo vriendelijk om gewoon in ons gesprek in te mengen en bespaart mij het antwoord. Water van achteren en linkerhand van voren, daarna je handen wassen met zeep en met rechts eten. OK dat deed ik dus goed.

We delen een bier omdat we beiden geen zin hebben in ¾ liter per persoon. Dan omdat ze alleen ponden heeft is er een probleempje. Het is al 11.00 en alle winkels zijn inmiddels gesloten, nog een enkel kantoortje is open, maar bargainhunter als ze is wil ze minimaal 76 Rs (bank geeft 80) per pond en de meest gunstigste rate is 75,3. Of de volgende morgen ook goed is, dat we dan afspreken en zij haar geld haalt. Hmmm ik heb ook al deel van haar dinner betaalt dus ik vraag me even af of ik onderdeel van haar bargain hobby ben geworden, maar besluit dat ze het vertrouwen waard is. De volgende ochtend is ze op de afsproken tijd (at tennish) en ontbijten we samen. Ze betaalt nu mijn ontbijt omdat ze zich zo stom voelde the other night en ik krijg van haar 2000 Rs voor de WIDE kinderen. Lindsey vertelt dat ze in de PR gewerkt heeft en misschien wel wat promotiewerk kan doen back in England. Als ik een summary kan opsturen kan zij die wel bewerken. Ze vertelt ook dat ze thuisgekomen in haar hotel nog over WIDE heeft gepraat met een andere hotelgast, maar dat zij die niet kon overtuigen om te doneren, zoals ik dat bij haar wel had gedaan. Ik moet lachen en wijs haar erop dat zij degene was die over doneren begon en ik alleen maar praatte over waar mijn hart vol van is. Enfin email wordt uitgewisseld en mogelijk zien we elkaar nog in Kochi, omdat zij de dag na mij ook die kant op vertrekt.



De trein naar Kochi doet 5 uur over hemelsbreed 223km. In Ernakulam aangekomen neem ik –inmiddels ervaren in rikskjahs nemen- niet die bij het station staan (50Rs) en al helemaal niet een op het perron mij aansprekende driver die op 70Rs start en tot 40 kan zakken. Op straat houdt ik een riskhaw aan en deze driver wil mij voor 25 Rs wel naar de main jetty (ferry terminal) brengen. Dat is een redelijke prijs en dus onderhandel ik niet. Ik neem de passagiersboot naar Fort Kochin en vind in no-time een hotelltje gerund door tibetanen/vietnamezen. 300Rs in het historisch centrum van de voormalige Nederlandse kolonie. De kamer is wat donker en als ik terugkom van mn avondeten mist de deurkruk als ik het slot heb geopend. Had ik bij vertrek ook al wel gezien, maar dacht dat de deur met sleutel alleen open zou gaan. Nu begrijp ik ook waarom de jongen van het hotel zijn hand door het raampje naar binnen stak. Mijn enige gedachte was toen. Oppassen! Raampje sluiten zodra ik binnen ben, ivm dieven, niet nagedacht over een ontbrekende deurkruk. Enfin met een geïmproviseerde sleutel krijgt de tweede tibetaan dan eindelijk mijn deur wel open. Omdat ik de kamer toch wel erg smoezelig vind en ik geen handdoek en laken heb gekregen besluit ik de ochtend erna eerst maar eens een andere kamer te zoeken, dat lukt me vrij snel. Nu een mooie grote kamer met ligbad, TV en lakens en handdoeken en heel vriendelijk personeel. OK je betaalt wel dubbel maar 10 euro is nog steeds niet veel.



Ik logeer in een home-stay naast het sterfhuis van Vasco da Gama. Fort Kochin is een mengeling van Portugese, Nederlandse, Engelse joodse en Indiase invloeden. Veel toeristen hier (relatief dan, net als in Kovalam). Cheerai Beach ligt 25 km ten noorden op Vypeen eiland en ik moet met m’n scooter eerst met de ferry naar de overkant. Ik loop naar de ticketcounter, maar de man wil mij niet helpen. 15 minutes zegt hij. Pas 5 minuten voor de ferry aanlegt kan er een kaartje gekocht worden en dan is het een gedruk en gedoe van jewelste.



Bij Cheerai beach kun je een hut/huisje huren voor prijzen startend vanaf 3500 Rs, maar het ziet er dan ook erg mooi uit. Het strand is hier schoon en niet van die vervelende badmeesters die continue lopen te blazen op een scheidsrechtersfluitje omdat je dieper de zee ingaat dan je knieën en ze niet doorhebben dat je als westerling waarschijnlijk wel kunt zwemmen. Hier ook geen sterke stroming zoals die in Kovalam wel is. Wel zijn ook hier groepen Indiase mannen die alleen langs het strand lopen om westerse vrouwen in bikini te bekijken.



In de avond wil ik naar een voorstelling speciaal voor toeristen met een mix van Kerala dans en Indiase dans. De schmink begint om 17.30 de show om 19.00. Als ik bij de ferry aankom is het vreselijk druk en hoop ik maar dat ik nog met de eerst volgende ferry meekan. Het is een gedruk en gedoe, niemand wacht op zijn beurt het is een kwestie van je scooter voor die van een ander drukken. Ik laat niemand voor, helaas gaat het touw precies voor mijn neus dicht. Omdat ik moet plassen loop ik naar de plek waar de trucks staan en daarachter plas ik net als ieder ander in het riool. Komt er een oudere Indiase man aanlopen die in keurig Engels accent zegt “That’s not a good example to the people, sir, is it?”. Ik zeg dat iedereen het doet, maar dat is volgens de man nog geen reden. “That does not mean you and I should do it!” . Ik hmm maar want hij is toch al te laat met zijn commentaar. Het lucht enorm op.



Het terugbrengen van de scooter duurt langer dan gepland, omdat de winkel waar ik m gehuurd heb vandaag dicht is en ik moet naar de mechanicien op het visitekaartje. Daar aangekomen roept zijn vrouw iets en het duurt nogal lang voordat de man er aan komt en mn rijbewijs teruggeeft. Daardoor kan ik me niet meer in het hotel omkleden ik moet opschieten om mijn vliegtuig te halen. In de riskjah naar het vliegveld verwissel ik zwem- en ritsbroek voor mijn reiskleding. Ik heb namelijk geen zin om in natte /stinkende kleren het vliegtuig in te stappen. Het is een hele tour, maar midden in de drukke stadsspits lukt het me. Het wordt nog spannend. Ik heb twee uur uitgetrokken voor de rit van 30 km, en een half uur voor vertrek kom ik aan, haast me naar de incheckbalie. Ik moet rennen om door de securitycheck te komen. Daar willen ze dat ik mijn tas helemaal leeghaal, staat de agent wat te zeuren over mijn kabelslot dat ik bij me heb en over het luciferdoosje. Ik zeg nadrukkelijk maar vriendelijk dat ik het toestel van 20.00 moet halen en het nu al 19.40 is. De man maakt geen haast. Uiteindelijk mag ik doorlopen met achterlating van de lucifers en wordt er omgeroepen dat het toestel waar ik mee vertrekken moet net geland is en we dus even moeten wachten.

Het zal wel Indiaas wachten worden dus ik houd rekening met een lange nacht en bestel een hete koffie. Ik heb nog niet betaald of er wordt omgeroepen dat rij 1 tm 10 naar het vliegtuig mogen lopen. Niks geen bus of slurf. Halverwege het vliegveld gooi ik mijn lege koffiebekertje weg en de vlucht vertrekt met 15 minuten vertraging om vervolgens met slechts 5 minuten achterstand te landen in Chennai. Ik bel een hotel of ze een kamer vrij hebben en regel een riksjah voor de 16 km rit. De volgende morgen neem ik de bus naar de busstand van Chennai. Die heeft een vertrekhal groter dan de overkapping van Amsterdam Centraal. Vanaf platform nummer 6, lane 22 vertrekt mijn expressbus naar Tiruvannamalai.

In de veronderstelling dat men vandaag de ijzerdraad van de omheining aan het vlechten is kom ik in WIDE aan, maar de man die het zo doen komt met zijn personeel niet opdagen voor 13.00. Bovendien heeft hij zich vergist het zal niet 3000 Rs kosten maar 9000Rs. Kortom hij kan meteen weer gaan. Kumari en Xavier zijn op het veld en ik begrijp dat ik niet meer mee zal maken dat er cocosnootpalmen geplant zullen worden in mijn aanwezigheid. Ik heb op internet al gelezen dat het vrijdag zal gaan regenen met 70% kans. Dus als het al lukt om iemand te regelen, zal het werk waarschijnlijk niet erg vlotten. Ik ga dus naar Michael en vraag hem of hij mij kan helpen met waslijn-palen. Door alle geregel en supervisie van Xavier op het landje, komt die er niet aan toe.

Ik vertel Michael van WIDE en hij wil graag helpen, is zelf vanaf zijn 8e wees, dus weet wat het is. Hij kan niet lezen of schrijven maar wel goed engels en Frans. Ik moet achterop zijn motor springen en we gaan de palen halen. Dat wil zeggen hij zegt mij bij zijn motor te blijven en gaat de winkel in. Hij komt terug: 450 voor 4 houten palen van 6/7 ft. Dat is niet duur, maar ik moest er 6 hebben. Hier heb je 700 Rs dat zal wel genoeg zijn. Hij komt terug en blijkt er 6 voor 600 te hebben kunnen regelen. Vervoer en ijzerdraad worden op dezelfde manier geregeld zodat als Xavier en Kumari thuiskomen er een waslijn gemaakt kan worden rondom het platte dak voor nog geen 12 euro.

Kumari is nog helemaal woest vanwege de stomme ijzerdraadvlecht man, maar ook vanwege de man die met een trekker het land geploegde heeft. Die heeft twee palen gebroken, ondanks dat ze herhaaldelijk gezegd hebben dat hij 2 ft uit de kant moet rijden ivm mogelijke breuk. In India is het niet zo dat je iemand aansprakelijk kunt stellen of dan gewoon minder betaald voor de bewezen diensten. Je hebt je verlies te nemen.

Deepam, rondje om de berg

Dinsdag 1 december: Deepam

Gisteravond te horen gekregen dat het niet goed gaat met Cardo Architecten en ik per 1 maart werkloos zal zijn. Het geeft een raar gevoel zo op afstand ontslagen te worden, terwijl je de dag erna op vakantie gaat voor een week, maar aan de andere kant helemaal onverwachts is het niet. Hoe het verder moet zoek ik wel uit als ik thuis ben. Maar als iemand nog een leuke betrekking weet ergens.

Elke volle maan lopen mensen de 14 km lange route langs allerlei tempels die rondom aan de voet van de 800m hoge stenen hoop liggen. Dan is het druk in de stad. Maar 1 keer per jaar is het hoogtepunt: Deepam. Dan komen uit heel India pelgrims naar Tiruvannamalai om de ronde te maken en de gedachten te legen.



Op zich zou ik dat nu ook wel even willen, maar ik ben nog altijd te slap en het is dus niet verstandig dat ik met het rondje om de berg meedoe. Kumari en wat oudere kinderen gaan om 11 uur de deur uit. Ik wordt pas om 12.00 wakker, maar nadat Xavier mij van een goede brunch heeft voorzien, vraag ik of ik wat kinderen mee mag nemen op een klein stukje van de route. Zo loop ik even later eerst met Sanjay en Gokila naar de grote weg, neem een shortcut naar de rondweg. Als we bij de rondweg aankomen is het een drukte van belang. Vergelijkbaar met de avondvierdaagse, maar dan wel zo druk dat je de straat zelf bijna niet meer kan zien. Hordes mensen lopen in een redelijk vlot tempo hun ronde. Hele families en groepen met vrienden.

Voor ik met de twee kinderen de weg op kan moeten we langs een voedsel-uitdeelpunt. Het eten is gratis voor alle deelnemers en wordt gedoneerd door weldadigheids organisaties. Er staat eenlang rij, maar omdat wij mogen voordringen. Sanjay bemachtigt een wegwerpbord met Biriyani en we krijgen een zakje water. Sanjay en Gokila staan te schransen van het bordje terwijl ze net thuis hun lunch hebben gehad. Ze laten het zich goed smaken. Als ze genoeg hebben gehad wil Sanjay het bordje net als iedereen dat hier doet op straat gooien (het is een grote afvalstraat vandaag, soms volle borden met voedsel in de goot), maar ik zeg dat we het bordje meenemen met wat er nog over is. We lopen misschien 600m van de route met de stoet mee. Ik wordt continu aangesproken, begroet of moet een hand geven. Dat gaat niet want ik heb de twee kinderen goed bij de hand. Het is ongeveer even druk als op koninginnedag in Amsterdam of Utrecht. Bij de Y-splitsing waar we de weg naar huis kunnen inslaan sleep ik de kinderen de stoet uit en lopen we weer terug. Al met al is de weg naar en van de route 3 keer zo lang als de route zelf, maar de kinderen genieten volop en het bordje wordt alsnog leeggegeten.

Een politieagente spreekt de kinderen aan en vraagt wie ik ben en of ze wel Engels kunnen. Sanjay zegt dat hij van een weeshuis is, alleen de naam heeft hij een beetje verkeerd. Hij zegt dat hij van Cora is ipv WIDE (dat hoor ik later van Xavier die hard moet lachen om Sanjays verhaal). Het klopt wel in zoverre, dat ze nu in het huis zitten waar Cora (aids slachtoffers opvangtehuis) wonen.

OK ik voel me goed genoeg en de volgende twee kinderen mogen mee. Santosh mocht de eerste ronde niet mee omdat hij van hot naar her zou rennen, maar hij wil zo graag dat ik zeg dat ik hem goed zal vasthouden. De kinderen worden soms dingen ontzegt puur uit angst dat er iets gebeuren zal. Ze mogen geen cricket spelen omdat Kumari bang is dat ze bal bij de buren (op 30 meter) door de ramen zal gaan. Ik geloof niet dat de kinderen zoveel kracht kunnen ontwikkelen, want gemiddeld zijn het maar slappe kindjes. Santosh is wel een krachtpatsertje. Santosh en Ambika zijn de volgende gelukkigen die mee mogen. Ook zij hebben voor de gelegenheid snel hun mooiste kleren aangetrokken en ook Santosh mag van mij niet op blote voeten. Hij leent volgens mij van een ander kind de sportschoenen en stapt trots naast mij luid stampend en naar iedereen die we tegenkomen zwaaiend. Hij geniet alleen al van het feit dat hij met 'joe-biek'mee mag. Hij heeft al gehoord dat er gratis voedsel is.



Weer mogen we voordringen en nu weten beiden ee bord te scoren. Ik stuur ze naar de lage eettafels waar zij staand hun bordje leeg moeten eten. Santosh kan het bijna niet op, maar ik zeg 'no waste! sabruh (eet!). Ambika's bordje komt niet leeg dus die nemen we mee naar huis. Thuisgekomen krijgt Mani het restje en Ambika bewaard het van bananenbladeren geperste bord als souvernir. Ok volgende ronde!

Subala, Janini mogen mee. Maar omdat ik al wel aan voel komen dat ik niet heel veel rondjes meer kan lopen en Xavier slaapt, neem ik ook Sathya mee. Als we bijna terug zijn rennen de drie meisjes de laatste meters, maar ik ben uitgeput. Toch staan Nithya, Sangeetha, Mani en Sadhya ook al klaar! Ik zeg dat ze even moeten wachten. Ik moet even rust. Het is 16.00 als Kumari met de oudste kinderen terugkomt, ze is helemaal op. Toch moet ik per se eerst te eten krijgen (ik heb helemaal geen trek) en mag niet meer een rondje lopen. Ze zegt tegen de 4 kinderen die als vliegen om me heen hangen 'kile poh (ga naar beneden), maar ik kan Sadya nog duidelijk maken dat ik om 1700 wel weer fit ben.

We vertrekken om 17.00. Einde middag betekent in Tiruvannamalai dat het afkoelt en het dus nog vervelender wordt alle vocht in de lucht begint te condenseren. De 4 scoren ook hun maaltijd (al is deze nu minder royaal en op een vers bananenblad) omdat de voorraden (ik heb eerste ronde 8 volle grote teilen met rijst zien staan) nu toch aardig geslonken zijn. Als we terugkomen blijkt Sathya gekotst te hebben. iets teveel gegeten :-).



We zijn net op tijd want op de terugweg is bij elk huis een vrouw bezig een nieuwe tekening op de straat aan het maken en soort theelichtjes op de omheining aan het zetten. Die worden aangestoken. Her en der zit men al klaar met een schaal met daarop een kaarsje, aanmaakblokje, hakmes, een cocosnoot en rood en wit poeder.



Klokslag 18.00 gaat op de berg een groot vuur ontstoken worden en volgt een hels kabaal in de stad omdat ieder weer 'crackers burst' vuurwerk afsteekt. Ondertussen wordt het kaarsje aangestoken en de cocosnoot kapot gehakt. Het vocht wordt op de straat gegooid en de schaal met kaarsje en poeder wordt in een pooja rondgedraaid. Het is de bedoeling dat het kaarsje nu 10 dagen onafgebroken zal moeten blijven branden, dan zal er voorspoed zijn in het huis.

De kinderen zijn drukker met het vuurwerk, we hebben wat achtergehouden van Diwali. maar als we er doorheen zijn komt een overbuurman met een hele lading crackers, zodat ze nog weer met zn allen rondom de voetzoekers kunnen dansen. Er zitten ook weer bommen bij, dus de oudere kinderen mogen die afsteken. Ik houd mijn hart vast zoals hier met vuurwerk omgegaan wordt. Priya (19) loopt met de plastic zak met vuurwerk rond in dezelfde hand als waar ze ook het sterretje waarmee vuurwerk aangestoken wordt houdt. Ook kinderen zwaaien met de brandende sterretjes en lonten alsof vuurwerk niet gevaarlijk is. Maar het is ene groot feest en we hoeven ons niet te bekommeren over slachtoffers.

zwemles in Pondi

Zaterdag

In de ochtend heb ik afgesproken met Lee (die eigenlijk Rahgavendra heet) uit Hyderabad, die samen met 6 vrienden toevallig dit weekend in Auroville een huis gehuurd hebben. Lee heeft mij net als Senthil tevoren goed geholpen met info over vliegtickets, telefoon e.d. Ik heb de vriendengroep vrijdagavond op de boulevard ontmoet en ze nodigden me uit om te komen zwemmen in het zwembad bij hun huis. Ik zeg dat ik om 11.00 een meeting heb, maar grap ik als het zwembad om 6.00 open is kan ik wel langskomen.

Om 7.00 sta ik dus op de stoep van Nalla Beach Farm een soort compound met verhuurbare (vakantie)huizen en gaan we zwemmen. Het duurt een uur voor iedereen gereed is en bij het zwembad aangekomen. Daar zijn ze net aan het reinigen. Maar er zijn twee baden, mogen we dan niet in het andere? Nee, niet zwemmen. 5 minuten later is het zwembad klaar en ruikt fris naar chloor. Dan volgt wat commotie. Lee en ik zijn de enigen die zwemmen kunnen en het bad loopt steeds dieper af…. Wat volgt is een zwemles van 2 uur waarin volwassen kerels verkrampt proberen te drijven, en bij het minste of geringste al in paniek raken. Net kleine kinderen. Maar het is reuze gezellig. Om 10.00 stap ik op de scooter en hoop op tijd terug te zijn in Pondicherri om een riksjah naar het volgende afspraak adres te kunnen nemen.

Ik weet niet waarom maar om een of andere reden raak ik Pondicherri altijd de orientatie kwijt, waarschijnlijk ligt de plattegrond die ik in mijn hoofd heb en er niet meer uit wil, niet Noord-zuid georiënteerd, want ook de weg naar Pondi vanaf het zwembad rijd ik eerst met de zon rekening houdend toch de verkeerde kant op. Ik kom met de scooter op de terugweg op de snelweg uit en dan weet ik dat ik goed zit. Bij toeval lees ik “Pondicherri Housing Board” op een gebouw staan en herinner me dat Inge mij gezegd had daar naar te vragen bij riksjahdrivers om REAL te vinden. Ik ben dus in de buurt. Ik vraag waar 3rd cross street is en het is 1 kruispunt verder dan ik de weg al ingereden was. Ik ben ondanks alle omzwervingen toch keurig 15 minuten te vroeg op mijn afspraak met de onverstaanbare mr Lawrence van de Rural Education Association Labour (of zoiets).

Ik kom voor informatie over de chilling unit. Mr Lawrence is in de hal nog bezig met een oudere Amerikaan, Jeff, die een katholieke school wil laten bouwen en met zijn stichting nog in oprichting is. Ik kan hem al veel informatie geven en hij is geïnteresseerd in Thiruvannamalai en het rurale ontwikkelingswerk, het vrijwilligerswerk inde stad in juni hem minder bevallen en nu wil hij weer het Zuidindiase platteland op. Hey Jeff, dan heb ik een leuke brochure voor je. Geef me je emailadres en kom eens langs nu of volgende keer dat je in de buurt bent. Hartelijke man, die wel eens van nut zou kunnen zijn. Juist vanwege zijn interesse in Tiru (nog nooit geweest wel op zijn list to do) en zijn plattelands voorkeur. WIDE ligt over een paar jaar ook buiten de stad en wil de simpele bevolking ook verder helpen. Hij geeft de suggestie om in plaats van regenwater op te vangen, het riool op te vangen en te gebruiken voor compost… Als iemand dat even kan uitzoeken, met Peter heb ik het er ook even over gehad. Leuk dat dit dan nu weer terugkeert.

Aan mr Lawrence heb ik minder. Of het moet zijn dat een koel-eenheid voor melk geen geschikt middel is om een zelfredzaam WIDE te ondersteunen. Het is een proces van 10-15 jaar, dus laten we eerst maar eens met wat koeien beginnen. Als de veestapel dan wat gegroeid is, kan je via microkredieten en dergelijke en door vrouwengroepen geregeld een chilling unit opzetten. Tot nu toe nog niet winstgevend in India. Wel krijg ik te horen dat voor labour je op het op het platteland niet meer dan 150 rs / dag hoeft te betalen, de stad is duurder. Die info paas ik meteen door aan Kumari.

Tijdens het gesprek in het engels is Lawrence slecht te verstaan, maar gelukkig is zijn secretaresse goed onderlegd in de Engelse taal en moet zij elke keer nadat ik mijn verhaal gedaan heb alles vertalen. Ik krijg contactgegevens van een chilling unit in werking die ik zou kunnen bezoeken, maar neem me voor dat even op de
volgende trip pas te ondernemen. Als ik vraag wat een chilling unit nou kost, krijg ik antwoord en als ik doorvraag of de prijs inclusief labour is, volgt een verhaal waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ook de secretaresse komt er niet uit.

Gelukkig komt Camille met Mad, een Deense vrijwilliger, ook aanzetten en kan ik dus navraag doen wat Lawrence nu precies bedoelde. In Tamil ratelt Camille er even op los en dan blijkt de vraag van mij verkeerd begrepen te zijn en geresulteerd in een stortvloed over startkapitaal voor de womensgroup omdat die de loon/melk moeten uitbetalen. Aan de Deense jongen die net de vorige dag is geland in Chennai en nu een rondleiding in Indiaas vrijwilligerswerk van Camille krijgt deel ik nog een folder uit, voor het geval Camille even geen klusje voor Mad heeft of hij naar de tempel in Tiruvannamalai wil komen.

Toch gaaf om te zien hoe alles zo geleid wordt dat toeval wel erg toevallig zou zijn. Dat Camille had onafhankelijk van mij een afspraak met Lawrence gemaakt en de Amerikaan zat daar ook niet zonder reden denk ik. Hij was zo traag in het weg willen gaan, dat ik bijna zeker weet dat we nog meer van hem gaan horen. En ook dat ik in plaats van dinsdag nu naar Pondi kan, terwijl Lee daar ook is, leuk om de mensen die je geholpen hebben ook eens in het echt te ontmoeten. In de haast om op tijd te zijn heb ik per ongeluk mijn zwembroek en shirt in het logeeradres van Lee laten liggen, maar hij vertrekt op dezelfde dag uit Chennai terug naar huis als ik naar Kerala vlieg. Op nog geen half uur verschil, we proberen dus nog even af te spreken in Chennai.

Na REAL ga ik nog op zoek naar een olifantje voor mijn moeder maar vind niet wat ik zoek. Onderweg zie ik nog wel een bruidegomsstoet in traditionele kledij. Ik lever de scooter in en pak de avondbus naar Thiruvannamalai. Als het goed is ben ik over 4 uur weer thuis.

Thuisgekomen veel te bespreken en doodmoe ga ik naar bed. Ik voel me niet helemaal lekker.

Zondag 29-11

De volgende morgen wordt ik moe wakker. Spreek toch af met Sony in Tasty's omdat ik hem deze week nog niet heb kunnen ontmoeten. Sony is bezig met een soort gouden gids voor Tiruvannamalai toeristen aan het maken. En daar moet wat mij betreft een advertentie voor vrijwilligers / donaties in. Jose heeft mijn poster al doorgegeven aan Sony, dus is al redelijk op de hoogte en heeft uit zichzelf al bedacht wat hij wil doen. Hij zal een Nederlandse Yoga-leraar vragen of die zijn plattegrond wil sponsoren, dan kan op de achterkant zijn cursus toegelicht worden en is nog een 1/4 pagina vrij voor WIDE (gratis). Geweldig! Omdat Sony ook webdesigner is vraag ik hem of hij misschien de Indiase website zou willen maken, alleen gericht op indiers, omdat die blijkt uit ervaring soms afhaken zodra ze doorhebben dat er westerlingen betrokken zijn. Hij begrijpt dat en zegt dat hij ook dat wel for free wil doen. Hij is zelf een trusty van een andere Deense organisatie maar dit kan hij er nog wel naast doen. Toffe gast. Ik zal zijn contactgegevens doorgeven aan Sandra, dan kan zij het verder afhandelen.

Ik wil eigenlijk ook nog Michael spreken, maar besluit naar huis te gaan. Thuis ga ik naar bed en hoop ik dat ik heel snel naar het toilet moet om alles er uit te werken. De maag is van streek en de darmen onrustig. Het duurt tot de avond, maar dan komt alles (vooral gal want ik heb amper gegeten vandaag) in een grote rivier van kots in de badkamer op de vloer. Ik was net te laat voor het hurk toilet. Maar dat maakt niet uit, nu kan ik meteen de badkamer met chloor schoonmaken en mezelf afkoelen met water. Ik voel me stukken beter, maar nog wel slap. Ik neem ORS en krijg van de kamillethee die ik voor Kumari had meegenomen ;-). maandag voel ik me ook slap en slaap ik vooral de hele dag.