Thuis

India was geweldig, tranen bij het afscheid en kindjes die me zo stevig knuffelden en eigenlijk niet los wilden laten. De zekerheid van het terugzien verlichtte het vertrek maar enigzins. Ik mis mijn Indiase familie en heb zoveel ervaringen om te vertellen aan de mensen die al mijn schrijverijen niet volledig hebben kunnen volgen. En zeg nou zelf, wie heeft alles kunnen lezen :-)

Nog een dag

Met nog maar een dag hier in WIDE te gaan waarin nog zoveel op het programma staat.. (onder andere sinterklaas vieren) even een update van mijn ervaringen tijdens mijn vakantie. De laatste dagen in WIDE publiceer ik nadat ik terug ben wel. Ik wil ook nog iets te vertellen hebben. Een ding weet ik wel. Overmorgen vlieg ik terug, maar mn hoofd staat er nog lang niet na. hier is het werk niet af zoals ik zou willen en hier voel ik me zo thuis. Anyway ik kom zo spoedig als kan weer terug. Thuis staan ook weer belangrijke, leuke en minder leuke dingen te wachten.

2 december: After Deepam, weekje Kerala de grote uittocht van pelgrims na het grote Deepamfeest is begonnen. Ook ik heb mijn koffers gepakt en vertrek in de ochtend naar Chennai, waarvandaan mijn vlucht naar Trivandrum vertrekt voor een weekje vakantie in Kerala, de deelstaat langs de zuidelijke westkust van India. Bekend vanwege de theeplantages, cashewproductie, house boats en backwaters. Kerala is uniek in de wereld omdat het als enige een democratisch gekozen communistische regering heeft. Ik land op een vliegveld met aan de ene kant de Arabische Zee en palmbomen, aan de andere zijde een kanalenstelsel in vlak groen landschap (bananen en ook palmen).



Waarschijnlijk vanwege het communisme, is het dat ik het gevoel heb dat ik in Cuba geland ben. Een donkere oude man met snor brengt mij in zijn grote witte bolle typisch indiase taxi (dus gehorig en gammel) naar Kovalam, wat een toeristische trekpleister is. Kerala mag dan communistisch zijn, hier wonen hindoes, christenen en moslims in vrede niet naast elkaar maar door elkaar heen. Kovalam is een plaatsje aan twee baaien, volgepakt met mini-hotelletjes (home-stays) en wat grotere hotels. Je kunt alleen aan de zijkanten van de baai komen met gemotoriseerd vervoer. Op de boulevard komen vele smalle steegjes uit die naar de achterlanden leiden waar guesthouses in de paddi’s (rijstvelden) tussen de kanaaltjes te vinden zijn.



Het is hier megatoeristisch, maar ook superrelaxed. Je moet de trouts (verkopers en hotelproppers) wel op afstand houden. Uiteindelijk vind ik een ruime goedkope kamer boven een restaurant met balkon uitkijkend over de oceaan, voor nog geen 10 euro per nacht inclusief 24-uur internet. Maar ik ga het amper gebruiken. Kijk ik naar het zuiden dan zie ik de boulevard naar de vuurtoren krommen, kijk ik naar het noorden dan kromt de baai zich naar een rotspunt. Op het strand liggen diverse vissersboten. De branding heeft soms wel 3 meter hoge golven die rollend op het strand afdonderen. Het heeft iets van Biaritz, maar dan niet zo mondain. Hier kan ik prima uitzieken en mn kop legen. Geen chartervluchten met Russen, wel veel oudere Engelse toeristen. De nationale taal is hier Malayalam, een mix tussen Sanskriet en Tamil, met ook weer een eigen schrift, wat iets minder kriegelig overkomt dan het Tamil, ongeveer hetzelfde stijl als Kannada heeft, maar dan veel meer ronde vormen. In Kerala kan 98 % van de bevolking lezen en schrijven tegen 61% van India in totaal. Malayalam is een van de lastigste talen om onder de knie te krijgen. Gelukkig spreekt iedereen hier goed Engels.



De smalle boulevard onder mijn balkon is vol met jongens die djembe’s, kleden, landkaarten en excursies verkopen. De vrouwen verkopen fruit, sieraden en houtsnijwerk. Op het strand (zwart zand) zijn de hele dag vissers in de weer. Een boot vaart uit met een net dat uitgezet wordt en vervolgens met twintig man vanaf de oever op het droge getrokken. Eerst denk ik nog naïef dat de mannen vrolijk aan het zingen zijn onder hun zware getouwtrek, maar later hoor ik de herhalingen en begrijp ik dat het mantra’s zijn, ongetwijfeld om de visvangstgoden gunstig te stemmen. Op het strand onder de vuurtoren zie ik een vrouw de zee aanbidden. Het ene moment staat ze met de handen in de lucht, dan weer worden uitgeraasde gebroken golven gekust of raakt ze het zand aan zoals ik mensen in de tempels ook de beelden heb zien aanraken (een soort van tegelijk met twee handen aandrukken).



Ik besluit rustig aan te doen en geen wild life exursie te doen in het achterland. Ik ga naar de boekenstad Trivandrum, sla weer de nodige goedkope boeken in, zodat mijn rugzak definitief bezwijkt, koop een nieuwe en bezoek de dierentuin en enkele musea met Renjith. Hij is tradioneel schilder, wat inhoudt dat hij typische Kerala-muur/canvasschilderingen maakt. Dat zijn een soort fresco-achtige afbeeldingen van mythische en historische verhalen. Zo is er een canvas met de slag om Kochi tussen de Malabar kustbevolking en de Nederlandse kolonisten. In het museum ook de gouden koets van een vroegere maharaja van Kerala.



In de dierentuin, blijkt weer hoe schijterig Indiers zijn. Bij de kooien van de leeuwen, tijgers en panters, loopt Rentjith weg als de tijger begint te brullen. Ook in het reptielenhuis komt hij liever niet. Ik krijg hem toch zo ver mee te gaan. Dan zie ik in het terrarium achter cm’s dik glas (met dikke kitnaden) een uiterst giftige gifgroene slang. 1,5 meter boven de slang een rooster met handgrote mazen. Een schilder zit gehurkt op het rooster het een likje verf te geven. Die man heeft wel meer lef dan ik. De dierentuin is best mooi aangelegd en een gelukkig erg schaduwrijk pad van 4 kilometer leidt de bezoekers (veel scholieren) rond. Toch komt het wat vreemd over dat ze van veel dieren maar 1 exemplaar hebben . 1 zebra, 1 neushoorn, 1 olifant, 1 aasgier, 1 maraboe. Op het menu in Kerala veel vis (die op tafels langs de boulevard ligt) maar ook veel beef. Het lagere percentage hindoes en de koloniale invloed is debet aan de heerlijke stiergerechten.



Ik raak aan de praat met Lindsey in een restaurant, een spontane alleenstaande vrouw uit Cambrigde van ongeveer 40 jaar. Als ik vertel over WIDE omdat ze vraagt waarom ik in India ben zegt ze binnen een paar zinnen al dat ze een donatie wil doen voor de kinderen. Veel geld heeft ze niet (geen baan) maar wil toch 25 pond geven. Ik zeg dat rupees voor mij makkelijker is en ik van de bank geen kosten in rekening gebracht krijg als ik pin. Het is voor Engelse toeristen echter voordeliger (zelfs in toeristenplek) om ponden om te wisselen in rupees. Lindsey is een echte bargain hunter en vertelt over hoe ze veel zaken gratis regelt en over de carsales (soort vrijmarkt idee) en ook dat ze zelfs met de geldwisselkantoortjes onderhandelt over de prijs. Als ze dan een somewhat weird and rather personal question heeft die ze zou willen stellen, blijkt dat ze wil weten hoe je je gat schoonveegt op een Indiaas hurktoilet, moet het water van voren of achteren gegoten worden en hoe gebruik je je linkerhand? De ober is zo vriendelijk om gewoon in ons gesprek in te mengen en bespaart mij het antwoord. Water van achteren en linkerhand van voren, daarna je handen wassen met zeep en met rechts eten. OK dat deed ik dus goed.

We delen een bier omdat we beiden geen zin hebben in ¾ liter per persoon. Dan omdat ze alleen ponden heeft is er een probleempje. Het is al 11.00 en alle winkels zijn inmiddels gesloten, nog een enkel kantoortje is open, maar bargainhunter als ze is wil ze minimaal 76 Rs (bank geeft 80) per pond en de meest gunstigste rate is 75,3. Of de volgende morgen ook goed is, dat we dan afspreken en zij haar geld haalt. Hmmm ik heb ook al deel van haar dinner betaalt dus ik vraag me even af of ik onderdeel van haar bargain hobby ben geworden, maar besluit dat ze het vertrouwen waard is. De volgende ochtend is ze op de afsproken tijd (at tennish) en ontbijten we samen. Ze betaalt nu mijn ontbijt omdat ze zich zo stom voelde the other night en ik krijg van haar 2000 Rs voor de WIDE kinderen. Lindsey vertelt dat ze in de PR gewerkt heeft en misschien wel wat promotiewerk kan doen back in England. Als ik een summary kan opsturen kan zij die wel bewerken. Ze vertelt ook dat ze thuisgekomen in haar hotel nog over WIDE heeft gepraat met een andere hotelgast, maar dat zij die niet kon overtuigen om te doneren, zoals ik dat bij haar wel had gedaan. Ik moet lachen en wijs haar erop dat zij degene was die over doneren begon en ik alleen maar praatte over waar mijn hart vol van is. Enfin email wordt uitgewisseld en mogelijk zien we elkaar nog in Kochi, omdat zij de dag na mij ook die kant op vertrekt.



De trein naar Kochi doet 5 uur over hemelsbreed 223km. In Ernakulam aangekomen neem ik –inmiddels ervaren in rikskjahs nemen- niet die bij het station staan (50Rs) en al helemaal niet een op het perron mij aansprekende driver die op 70Rs start en tot 40 kan zakken. Op straat houdt ik een riskhaw aan en deze driver wil mij voor 25 Rs wel naar de main jetty (ferry terminal) brengen. Dat is een redelijke prijs en dus onderhandel ik niet. Ik neem de passagiersboot naar Fort Kochin en vind in no-time een hotelltje gerund door tibetanen/vietnamezen. 300Rs in het historisch centrum van de voormalige Nederlandse kolonie. De kamer is wat donker en als ik terugkom van mn avondeten mist de deurkruk als ik het slot heb geopend. Had ik bij vertrek ook al wel gezien, maar dacht dat de deur met sleutel alleen open zou gaan. Nu begrijp ik ook waarom de jongen van het hotel zijn hand door het raampje naar binnen stak. Mijn enige gedachte was toen. Oppassen! Raampje sluiten zodra ik binnen ben, ivm dieven, niet nagedacht over een ontbrekende deurkruk. Enfin met een geïmproviseerde sleutel krijgt de tweede tibetaan dan eindelijk mijn deur wel open. Omdat ik de kamer toch wel erg smoezelig vind en ik geen handdoek en laken heb gekregen besluit ik de ochtend erna eerst maar eens een andere kamer te zoeken, dat lukt me vrij snel. Nu een mooie grote kamer met ligbad, TV en lakens en handdoeken en heel vriendelijk personeel. OK je betaalt wel dubbel maar 10 euro is nog steeds niet veel.



Ik logeer in een home-stay naast het sterfhuis van Vasco da Gama. Fort Kochin is een mengeling van Portugese, Nederlandse, Engelse joodse en Indiase invloeden. Veel toeristen hier (relatief dan, net als in Kovalam). Cheerai Beach ligt 25 km ten noorden op Vypeen eiland en ik moet met m’n scooter eerst met de ferry naar de overkant. Ik loop naar de ticketcounter, maar de man wil mij niet helpen. 15 minutes zegt hij. Pas 5 minuten voor de ferry aanlegt kan er een kaartje gekocht worden en dan is het een gedruk en gedoe van jewelste.



Bij Cheerai beach kun je een hut/huisje huren voor prijzen startend vanaf 3500 Rs, maar het ziet er dan ook erg mooi uit. Het strand is hier schoon en niet van die vervelende badmeesters die continue lopen te blazen op een scheidsrechtersfluitje omdat je dieper de zee ingaat dan je knieën en ze niet doorhebben dat je als westerling waarschijnlijk wel kunt zwemmen. Hier ook geen sterke stroming zoals die in Kovalam wel is. Wel zijn ook hier groepen Indiase mannen die alleen langs het strand lopen om westerse vrouwen in bikini te bekijken.



In de avond wil ik naar een voorstelling speciaal voor toeristen met een mix van Kerala dans en Indiase dans. De schmink begint om 17.30 de show om 19.00. Als ik bij de ferry aankom is het vreselijk druk en hoop ik maar dat ik nog met de eerst volgende ferry meekan. Het is een gedruk en gedoe, niemand wacht op zijn beurt het is een kwestie van je scooter voor die van een ander drukken. Ik laat niemand voor, helaas gaat het touw precies voor mijn neus dicht. Omdat ik moet plassen loop ik naar de plek waar de trucks staan en daarachter plas ik net als ieder ander in het riool. Komt er een oudere Indiase man aanlopen die in keurig Engels accent zegt “That’s not a good example to the people, sir, is it?”. Ik zeg dat iedereen het doet, maar dat is volgens de man nog geen reden. “That does not mean you and I should do it!” . Ik hmm maar want hij is toch al te laat met zijn commentaar. Het lucht enorm op.



Het terugbrengen van de scooter duurt langer dan gepland, omdat de winkel waar ik m gehuurd heb vandaag dicht is en ik moet naar de mechanicien op het visitekaartje. Daar aangekomen roept zijn vrouw iets en het duurt nogal lang voordat de man er aan komt en mn rijbewijs teruggeeft. Daardoor kan ik me niet meer in het hotel omkleden ik moet opschieten om mijn vliegtuig te halen. In de riskjah naar het vliegveld verwissel ik zwem- en ritsbroek voor mijn reiskleding. Ik heb namelijk geen zin om in natte /stinkende kleren het vliegtuig in te stappen. Het is een hele tour, maar midden in de drukke stadsspits lukt het me. Het wordt nog spannend. Ik heb twee uur uitgetrokken voor de rit van 30 km, en een half uur voor vertrek kom ik aan, haast me naar de incheckbalie. Ik moet rennen om door de securitycheck te komen. Daar willen ze dat ik mijn tas helemaal leeghaal, staat de agent wat te zeuren over mijn kabelslot dat ik bij me heb en over het luciferdoosje. Ik zeg nadrukkelijk maar vriendelijk dat ik het toestel van 20.00 moet halen en het nu al 19.40 is. De man maakt geen haast. Uiteindelijk mag ik doorlopen met achterlating van de lucifers en wordt er omgeroepen dat het toestel waar ik mee vertrekken moet net geland is en we dus even moeten wachten.

Het zal wel Indiaas wachten worden dus ik houd rekening met een lange nacht en bestel een hete koffie. Ik heb nog niet betaald of er wordt omgeroepen dat rij 1 tm 10 naar het vliegtuig mogen lopen. Niks geen bus of slurf. Halverwege het vliegveld gooi ik mijn lege koffiebekertje weg en de vlucht vertrekt met 15 minuten vertraging om vervolgens met slechts 5 minuten achterstand te landen in Chennai. Ik bel een hotel of ze een kamer vrij hebben en regel een riksjah voor de 16 km rit. De volgende morgen neem ik de bus naar de busstand van Chennai. Die heeft een vertrekhal groter dan de overkapping van Amsterdam Centraal. Vanaf platform nummer 6, lane 22 vertrekt mijn expressbus naar Tiruvannamalai.

In de veronderstelling dat men vandaag de ijzerdraad van de omheining aan het vlechten is kom ik in WIDE aan, maar de man die het zo doen komt met zijn personeel niet opdagen voor 13.00. Bovendien heeft hij zich vergist het zal niet 3000 Rs kosten maar 9000Rs. Kortom hij kan meteen weer gaan. Kumari en Xavier zijn op het veld en ik begrijp dat ik niet meer mee zal maken dat er cocosnootpalmen geplant zullen worden in mijn aanwezigheid. Ik heb op internet al gelezen dat het vrijdag zal gaan regenen met 70% kans. Dus als het al lukt om iemand te regelen, zal het werk waarschijnlijk niet erg vlotten. Ik ga dus naar Michael en vraag hem of hij mij kan helpen met waslijn-palen. Door alle geregel en supervisie van Xavier op het landje, komt die er niet aan toe.

Ik vertel Michael van WIDE en hij wil graag helpen, is zelf vanaf zijn 8e wees, dus weet wat het is. Hij kan niet lezen of schrijven maar wel goed engels en Frans. Ik moet achterop zijn motor springen en we gaan de palen halen. Dat wil zeggen hij zegt mij bij zijn motor te blijven en gaat de winkel in. Hij komt terug: 450 voor 4 houten palen van 6/7 ft. Dat is niet duur, maar ik moest er 6 hebben. Hier heb je 700 Rs dat zal wel genoeg zijn. Hij komt terug en blijkt er 6 voor 600 te hebben kunnen regelen. Vervoer en ijzerdraad worden op dezelfde manier geregeld zodat als Xavier en Kumari thuiskomen er een waslijn gemaakt kan worden rondom het platte dak voor nog geen 12 euro.

Kumari is nog helemaal woest vanwege de stomme ijzerdraadvlecht man, maar ook vanwege de man die met een trekker het land geploegde heeft. Die heeft twee palen gebroken, ondanks dat ze herhaaldelijk gezegd hebben dat hij 2 ft uit de kant moet rijden ivm mogelijke breuk. In India is het niet zo dat je iemand aansprakelijk kunt stellen of dan gewoon minder betaald voor de bewezen diensten. Je hebt je verlies te nemen.

Deepam, rondje om de berg

Dinsdag 1 december: Deepam

Gisteravond te horen gekregen dat het niet goed gaat met Cardo Architecten en ik per 1 maart werkloos zal zijn. Het geeft een raar gevoel zo op afstand ontslagen te worden, terwijl je de dag erna op vakantie gaat voor een week, maar aan de andere kant helemaal onverwachts is het niet. Hoe het verder moet zoek ik wel uit als ik thuis ben. Maar als iemand nog een leuke betrekking weet ergens.

Elke volle maan lopen mensen de 14 km lange route langs allerlei tempels die rondom aan de voet van de 800m hoge stenen hoop liggen. Dan is het druk in de stad. Maar 1 keer per jaar is het hoogtepunt: Deepam. Dan komen uit heel India pelgrims naar Tiruvannamalai om de ronde te maken en de gedachten te legen.



Op zich zou ik dat nu ook wel even willen, maar ik ben nog altijd te slap en het is dus niet verstandig dat ik met het rondje om de berg meedoe. Kumari en wat oudere kinderen gaan om 11 uur de deur uit. Ik wordt pas om 12.00 wakker, maar nadat Xavier mij van een goede brunch heeft voorzien, vraag ik of ik wat kinderen mee mag nemen op een klein stukje van de route. Zo loop ik even later eerst met Sanjay en Gokila naar de grote weg, neem een shortcut naar de rondweg. Als we bij de rondweg aankomen is het een drukte van belang. Vergelijkbaar met de avondvierdaagse, maar dan wel zo druk dat je de straat zelf bijna niet meer kan zien. Hordes mensen lopen in een redelijk vlot tempo hun ronde. Hele families en groepen met vrienden.

Voor ik met de twee kinderen de weg op kan moeten we langs een voedsel-uitdeelpunt. Het eten is gratis voor alle deelnemers en wordt gedoneerd door weldadigheids organisaties. Er staat eenlang rij, maar omdat wij mogen voordringen. Sanjay bemachtigt een wegwerpbord met Biriyani en we krijgen een zakje water. Sanjay en Gokila staan te schransen van het bordje terwijl ze net thuis hun lunch hebben gehad. Ze laten het zich goed smaken. Als ze genoeg hebben gehad wil Sanjay het bordje net als iedereen dat hier doet op straat gooien (het is een grote afvalstraat vandaag, soms volle borden met voedsel in de goot), maar ik zeg dat we het bordje meenemen met wat er nog over is. We lopen misschien 600m van de route met de stoet mee. Ik wordt continu aangesproken, begroet of moet een hand geven. Dat gaat niet want ik heb de twee kinderen goed bij de hand. Het is ongeveer even druk als op koninginnedag in Amsterdam of Utrecht. Bij de Y-splitsing waar we de weg naar huis kunnen inslaan sleep ik de kinderen de stoet uit en lopen we weer terug. Al met al is de weg naar en van de route 3 keer zo lang als de route zelf, maar de kinderen genieten volop en het bordje wordt alsnog leeggegeten.

Een politieagente spreekt de kinderen aan en vraagt wie ik ben en of ze wel Engels kunnen. Sanjay zegt dat hij van een weeshuis is, alleen de naam heeft hij een beetje verkeerd. Hij zegt dat hij van Cora is ipv WIDE (dat hoor ik later van Xavier die hard moet lachen om Sanjays verhaal). Het klopt wel in zoverre, dat ze nu in het huis zitten waar Cora (aids slachtoffers opvangtehuis) wonen.

OK ik voel me goed genoeg en de volgende twee kinderen mogen mee. Santosh mocht de eerste ronde niet mee omdat hij van hot naar her zou rennen, maar hij wil zo graag dat ik zeg dat ik hem goed zal vasthouden. De kinderen worden soms dingen ontzegt puur uit angst dat er iets gebeuren zal. Ze mogen geen cricket spelen omdat Kumari bang is dat ze bal bij de buren (op 30 meter) door de ramen zal gaan. Ik geloof niet dat de kinderen zoveel kracht kunnen ontwikkelen, want gemiddeld zijn het maar slappe kindjes. Santosh is wel een krachtpatsertje. Santosh en Ambika zijn de volgende gelukkigen die mee mogen. Ook zij hebben voor de gelegenheid snel hun mooiste kleren aangetrokken en ook Santosh mag van mij niet op blote voeten. Hij leent volgens mij van een ander kind de sportschoenen en stapt trots naast mij luid stampend en naar iedereen die we tegenkomen zwaaiend. Hij geniet alleen al van het feit dat hij met 'joe-biek'mee mag. Hij heeft al gehoord dat er gratis voedsel is.



Weer mogen we voordringen en nu weten beiden ee bord te scoren. Ik stuur ze naar de lage eettafels waar zij staand hun bordje leeg moeten eten. Santosh kan het bijna niet op, maar ik zeg 'no waste! sabruh (eet!). Ambika's bordje komt niet leeg dus die nemen we mee naar huis. Thuisgekomen krijgt Mani het restje en Ambika bewaard het van bananenbladeren geperste bord als souvernir. Ok volgende ronde!

Subala, Janini mogen mee. Maar omdat ik al wel aan voel komen dat ik niet heel veel rondjes meer kan lopen en Xavier slaapt, neem ik ook Sathya mee. Als we bijna terug zijn rennen de drie meisjes de laatste meters, maar ik ben uitgeput. Toch staan Nithya, Sangeetha, Mani en Sadhya ook al klaar! Ik zeg dat ze even moeten wachten. Ik moet even rust. Het is 16.00 als Kumari met de oudste kinderen terugkomt, ze is helemaal op. Toch moet ik per se eerst te eten krijgen (ik heb helemaal geen trek) en mag niet meer een rondje lopen. Ze zegt tegen de 4 kinderen die als vliegen om me heen hangen 'kile poh (ga naar beneden), maar ik kan Sadya nog duidelijk maken dat ik om 1700 wel weer fit ben.

We vertrekken om 17.00. Einde middag betekent in Tiruvannamalai dat het afkoelt en het dus nog vervelender wordt alle vocht in de lucht begint te condenseren. De 4 scoren ook hun maaltijd (al is deze nu minder royaal en op een vers bananenblad) omdat de voorraden (ik heb eerste ronde 8 volle grote teilen met rijst zien staan) nu toch aardig geslonken zijn. Als we terugkomen blijkt Sathya gekotst te hebben. iets teveel gegeten :-).



We zijn net op tijd want op de terugweg is bij elk huis een vrouw bezig een nieuwe tekening op de straat aan het maken en soort theelichtjes op de omheining aan het zetten. Die worden aangestoken. Her en der zit men al klaar met een schaal met daarop een kaarsje, aanmaakblokje, hakmes, een cocosnoot en rood en wit poeder.



Klokslag 18.00 gaat op de berg een groot vuur ontstoken worden en volgt een hels kabaal in de stad omdat ieder weer 'crackers burst' vuurwerk afsteekt. Ondertussen wordt het kaarsje aangestoken en de cocosnoot kapot gehakt. Het vocht wordt op de straat gegooid en de schaal met kaarsje en poeder wordt in een pooja rondgedraaid. Het is de bedoeling dat het kaarsje nu 10 dagen onafgebroken zal moeten blijven branden, dan zal er voorspoed zijn in het huis.

De kinderen zijn drukker met het vuurwerk, we hebben wat achtergehouden van Diwali. maar als we er doorheen zijn komt een overbuurman met een hele lading crackers, zodat ze nog weer met zn allen rondom de voetzoekers kunnen dansen. Er zitten ook weer bommen bij, dus de oudere kinderen mogen die afsteken. Ik houd mijn hart vast zoals hier met vuurwerk omgegaan wordt. Priya (19) loopt met de plastic zak met vuurwerk rond in dezelfde hand als waar ze ook het sterretje waarmee vuurwerk aangestoken wordt houdt. Ook kinderen zwaaien met de brandende sterretjes en lonten alsof vuurwerk niet gevaarlijk is. Maar het is ene groot feest en we hoeven ons niet te bekommeren over slachtoffers.

zwemles in Pondi

Zaterdag

In de ochtend heb ik afgesproken met Lee (die eigenlijk Rahgavendra heet) uit Hyderabad, die samen met 6 vrienden toevallig dit weekend in Auroville een huis gehuurd hebben. Lee heeft mij net als Senthil tevoren goed geholpen met info over vliegtickets, telefoon e.d. Ik heb de vriendengroep vrijdagavond op de boulevard ontmoet en ze nodigden me uit om te komen zwemmen in het zwembad bij hun huis. Ik zeg dat ik om 11.00 een meeting heb, maar grap ik als het zwembad om 6.00 open is kan ik wel langskomen.

Om 7.00 sta ik dus op de stoep van Nalla Beach Farm een soort compound met verhuurbare (vakantie)huizen en gaan we zwemmen. Het duurt een uur voor iedereen gereed is en bij het zwembad aangekomen. Daar zijn ze net aan het reinigen. Maar er zijn twee baden, mogen we dan niet in het andere? Nee, niet zwemmen. 5 minuten later is het zwembad klaar en ruikt fris naar chloor. Dan volgt wat commotie. Lee en ik zijn de enigen die zwemmen kunnen en het bad loopt steeds dieper af…. Wat volgt is een zwemles van 2 uur waarin volwassen kerels verkrampt proberen te drijven, en bij het minste of geringste al in paniek raken. Net kleine kinderen. Maar het is reuze gezellig. Om 10.00 stap ik op de scooter en hoop op tijd terug te zijn in Pondicherri om een riksjah naar het volgende afspraak adres te kunnen nemen.

Ik weet niet waarom maar om een of andere reden raak ik Pondicherri altijd de orientatie kwijt, waarschijnlijk ligt de plattegrond die ik in mijn hoofd heb en er niet meer uit wil, niet Noord-zuid georiënteerd, want ook de weg naar Pondi vanaf het zwembad rijd ik eerst met de zon rekening houdend toch de verkeerde kant op. Ik kom met de scooter op de terugweg op de snelweg uit en dan weet ik dat ik goed zit. Bij toeval lees ik “Pondicherri Housing Board” op een gebouw staan en herinner me dat Inge mij gezegd had daar naar te vragen bij riksjahdrivers om REAL te vinden. Ik ben dus in de buurt. Ik vraag waar 3rd cross street is en het is 1 kruispunt verder dan ik de weg al ingereden was. Ik ben ondanks alle omzwervingen toch keurig 15 minuten te vroeg op mijn afspraak met de onverstaanbare mr Lawrence van de Rural Education Association Labour (of zoiets).

Ik kom voor informatie over de chilling unit. Mr Lawrence is in de hal nog bezig met een oudere Amerikaan, Jeff, die een katholieke school wil laten bouwen en met zijn stichting nog in oprichting is. Ik kan hem al veel informatie geven en hij is geïnteresseerd in Thiruvannamalai en het rurale ontwikkelingswerk, het vrijwilligerswerk inde stad in juni hem minder bevallen en nu wil hij weer het Zuidindiase platteland op. Hey Jeff, dan heb ik een leuke brochure voor je. Geef me je emailadres en kom eens langs nu of volgende keer dat je in de buurt bent. Hartelijke man, die wel eens van nut zou kunnen zijn. Juist vanwege zijn interesse in Tiru (nog nooit geweest wel op zijn list to do) en zijn plattelands voorkeur. WIDE ligt over een paar jaar ook buiten de stad en wil de simpele bevolking ook verder helpen. Hij geeft de suggestie om in plaats van regenwater op te vangen, het riool op te vangen en te gebruiken voor compost… Als iemand dat even kan uitzoeken, met Peter heb ik het er ook even over gehad. Leuk dat dit dan nu weer terugkeert.

Aan mr Lawrence heb ik minder. Of het moet zijn dat een koel-eenheid voor melk geen geschikt middel is om een zelfredzaam WIDE te ondersteunen. Het is een proces van 10-15 jaar, dus laten we eerst maar eens met wat koeien beginnen. Als de veestapel dan wat gegroeid is, kan je via microkredieten en dergelijke en door vrouwengroepen geregeld een chilling unit opzetten. Tot nu toe nog niet winstgevend in India. Wel krijg ik te horen dat voor labour je op het op het platteland niet meer dan 150 rs / dag hoeft te betalen, de stad is duurder. Die info paas ik meteen door aan Kumari.

Tijdens het gesprek in het engels is Lawrence slecht te verstaan, maar gelukkig is zijn secretaresse goed onderlegd in de Engelse taal en moet zij elke keer nadat ik mijn verhaal gedaan heb alles vertalen. Ik krijg contactgegevens van een chilling unit in werking die ik zou kunnen bezoeken, maar neem me voor dat even op de
volgende trip pas te ondernemen. Als ik vraag wat een chilling unit nou kost, krijg ik antwoord en als ik doorvraag of de prijs inclusief labour is, volgt een verhaal waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ook de secretaresse komt er niet uit.

Gelukkig komt Camille met Mad, een Deense vrijwilliger, ook aanzetten en kan ik dus navraag doen wat Lawrence nu precies bedoelde. In Tamil ratelt Camille er even op los en dan blijkt de vraag van mij verkeerd begrepen te zijn en geresulteerd in een stortvloed over startkapitaal voor de womensgroup omdat die de loon/melk moeten uitbetalen. Aan de Deense jongen die net de vorige dag is geland in Chennai en nu een rondleiding in Indiaas vrijwilligerswerk van Camille krijgt deel ik nog een folder uit, voor het geval Camille even geen klusje voor Mad heeft of hij naar de tempel in Tiruvannamalai wil komen.

Toch gaaf om te zien hoe alles zo geleid wordt dat toeval wel erg toevallig zou zijn. Dat Camille had onafhankelijk van mij een afspraak met Lawrence gemaakt en de Amerikaan zat daar ook niet zonder reden denk ik. Hij was zo traag in het weg willen gaan, dat ik bijna zeker weet dat we nog meer van hem gaan horen. En ook dat ik in plaats van dinsdag nu naar Pondi kan, terwijl Lee daar ook is, leuk om de mensen die je geholpen hebben ook eens in het echt te ontmoeten. In de haast om op tijd te zijn heb ik per ongeluk mijn zwembroek en shirt in het logeeradres van Lee laten liggen, maar hij vertrekt op dezelfde dag uit Chennai terug naar huis als ik naar Kerala vlieg. Op nog geen half uur verschil, we proberen dus nog even af te spreken in Chennai.

Na REAL ga ik nog op zoek naar een olifantje voor mijn moeder maar vind niet wat ik zoek. Onderweg zie ik nog wel een bruidegomsstoet in traditionele kledij. Ik lever de scooter in en pak de avondbus naar Thiruvannamalai. Als het goed is ben ik over 4 uur weer thuis.

Thuisgekomen veel te bespreken en doodmoe ga ik naar bed. Ik voel me niet helemaal lekker.

Zondag 29-11

De volgende morgen wordt ik moe wakker. Spreek toch af met Sony in Tasty's omdat ik hem deze week nog niet heb kunnen ontmoeten. Sony is bezig met een soort gouden gids voor Tiruvannamalai toeristen aan het maken. En daar moet wat mij betreft een advertentie voor vrijwilligers / donaties in. Jose heeft mijn poster al doorgegeven aan Sony, dus is al redelijk op de hoogte en heeft uit zichzelf al bedacht wat hij wil doen. Hij zal een Nederlandse Yoga-leraar vragen of die zijn plattegrond wil sponsoren, dan kan op de achterkant zijn cursus toegelicht worden en is nog een 1/4 pagina vrij voor WIDE (gratis). Geweldig! Omdat Sony ook webdesigner is vraag ik hem of hij misschien de Indiase website zou willen maken, alleen gericht op indiers, omdat die blijkt uit ervaring soms afhaken zodra ze doorhebben dat er westerlingen betrokken zijn. Hij begrijpt dat en zegt dat hij ook dat wel for free wil doen. Hij is zelf een trusty van een andere Deense organisatie maar dit kan hij er nog wel naast doen. Toffe gast. Ik zal zijn contactgegevens doorgeven aan Sandra, dan kan zij het verder afhandelen.

Ik wil eigenlijk ook nog Michael spreken, maar besluit naar huis te gaan. Thuis ga ik naar bed en hoop ik dat ik heel snel naar het toilet moet om alles er uit te werken. De maag is van streek en de darmen onrustig. Het duurt tot de avond, maar dan komt alles (vooral gal want ik heb amper gegeten vandaag) in een grote rivier van kots in de badkamer op de vloer. Ik was net te laat voor het hurk toilet. Maar dat maakt niet uit, nu kan ik meteen de badkamer met chloor schoonmaken en mezelf afkoelen met water. Ik voel me stukken beter, maar nog wel slap. Ik neem ORS en krijg van de kamillethee die ik voor Kumari had meegenomen ;-). maandag voel ik me ook slap en slaap ik vooral de hele dag.

plaatjes van Deepam en 1e paal

de eerste paal van de omheining gaat de grond in!




graven doe je met een stok en de hand ...




omdat het winter is, dragen sommige mensen oorwarmers, terwijl ik zweet van de warmte/vochtigheid




vervolgens worden de beelden over het plein gesjouwd en naar buiten




mensenmassa op tempel plein terwijl beelden de tempel uitgedragen worden




Golupam (toegangspoort)




traditionele dans




5 goden op een lichtjes rij boven de pond

Landmeten 2 (officieel) , Deepam voorbereidingen

Om 13.55 waren we klaar om te vertrekken naar het landje maar kwam er even en probleempje tussendoor. Maha die tijdelijk verzorgd wordt door haar vader alleen is uit school met de kinderen meegekomen. Ze ziet er gezond en weldoorvoed uit als ze zo naast haar vriendinnen staat. Ze wil blijven, maar haar primal complex kuur (ze heeft TBC) duurt nog drie maanden. Dus eigenlijk moet ze terug. Gisteren had ze toen ze weer voor het eerst op school was al tegen Anitha gezegd dat ze zich voelde als een wegelopen kind en dat ze terug wilde naar WIDE en alle kinderen via Anitha een kus moesten krijgen. Vandaag staat ze daar te blakeren en met tranen in de ogen. Ze wil niet naar haar vader. Kumari kan de medicatie en maandelijkse doktersbezoek niet betalen, zegt ze. De vader wordt gebeld en die komt er meteen aan om haar op te halen, Maha in tranen. Maar wij moeten weg. Dus worden oma en Priya geïnstrueerd en onderweg in de riksha gaat continu de mobiele telefoon van Kumari. Wat te doen? Ik bemoei me er niet mee, zeg alleen dat als ze nog altijd besmettelijk is ze Maha niet terug kan nemen hoe graag ze (Maha, Xavier en Kumari) ook willen, maar als ze ook naar school gaat zal dat wel meevallen.

We komen vast te zitten in het verkeer en ik zie het 14.30 worden. In de traffic jam spot Kumari de vader van Maha die ook onderweg is. Hij heeft een vreemde blik in de ogen. Het broertje van Maha dat vanwege wangedrag teruggestuurd is naar zijn criminele pappa zit achterop… Vijayan belt om de haverklap omdat hij stiekum toch wel werk wil. Hij zegt het niet, vraagt alleen of Kumari nog puppies heeft bla bla bla. Om de hete brei heen draaiend. We laten het hem maar even voelen dat hij zijn prijzen niet had moeten op drijven.

Ik heb Kumari aangeraden niet alle schepen te verbranden als we een prijs te hoog vinden. Omdat de villagers mogelijk alleen kunnen graven en geen verstand van beton hebben konden we hem uiteindelijk ook nog wel nodig hebben. We kijken eerst of wij het zelf kunnen regelen. Om 14.55 zijn wij ter plaatse, de survey people komen met 6 man en 1 vrouw op 3 drie brommers om 15.05

Het werk kan beginnen. Er wordt gezocht naar een fixing point. Vanaf die steen wordt met een lange ketting van ‘tentharingen’, een ‘rechte’ lijn uitgezet in een voor mij willekeurige richting. Als ik later de steen bekijk lijkt het niet op een ANWB paddestoel. Het enige wat ik op de steen kan vinden is een voorover gevallen letter C met een verticale streep in het midden naar beneden. Er wordt een steen op een kwart van de weg gelegd. Dat is het hoekpunt. Vervolgens vanuit diezelfde eerste steen wordt een lijn naar achteren getrokken. Ik merk op dat de lijn niet in het verlengde van de andere ligt. Op het hoekpunt wordt weer een steen rechtopgezet. Dan hoe ze het bepalen mag Joost weten trekken ze een lijn ongeveer haaks op de vorige lijn. Er wordt halverwege een steen neergelegd en vervolgens nog 16,8 meter uitgemeten. Het is een belachelijk gezicht dat gesleep met de ketting door het veld en het niet strak trekken van de ketting. Hij wordt soms rustig een kleine meter hoog gehouden. Op een gegeven moment meet ik de ketting na, ongeveer twintig meter, omdat ik het antwoord niet geloof dat hij 20 feet zou zijn.

Het gemeet gaat nog even door, de buurlanden worden genadeloos een meter vanaf gesnoept aan de zuidkant en de ketting sleept door het bloemen veld alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Aan de noordzijde wordt opeens een schuine lijn uitgezet en een nog groter deel van de landjes afgesnoept. Het westelijke punt komt in plaats van op de weg 2 meter landinwaards geplaatst. De buren klagen dat er niets klopt van deze subdivision en ik heb ook mijn twijfels. Dus wordt de hele oppervlakte van het oorspronkelijke 6 acre grote gebied opnieuw opgemeten en uitgezet met deze niet echt punctuele methode zonder graden bogen, kompas, sextant, diagonalen, satelliet of andere hoek- of plaatsbepaling instrumenten.

Het bouwakkertje wordt nu wel veel breder en langer dus daar klaag ik maar niet over. Het bouwland moeten we toch de volgende keer weer laten opmeten. Toch kan ik niet nalaten te officials na te rekenen. Ik vraag hoe ze aan 50 cents komen, als ik maar tot 45 kom. De ‘knik’ in de oostgrens blijkt op de kaart te staan, althans een knik. De oppervlakte van de vijfhoek wordt bepaald door de gemiddelde lengte van de twee niet parallele ‘oost-west’ zijden te nemen en het totaal van de 3 niet parralele door 2 te delen, dat worden de ‘lengte en breedte’ en komt precies op 2000m2 uit. Was alles maar zo makkelijk. Gelukkig is het meest zuidelijke deel van het landje redelijk vierkant, zoda we niet in de knel hoeven te komen met het ontwerp.
De hele actie heeft 2,5 uur geduurd. En we moeten morgen maar de hoekpalen er in zetten. Ik dacht het niet. De man die het moet doen is er dus ik zeg, dat we de hoekpunten nu moeten verzekeren, omdat de markeringsstenen veel te makkelijk snachts verplaatst kunnen worden. Aldus geschied.

De mannen zijn nog niet weg of er ontstaat discussie over welke van de twee stenen in de hoek van de belangrijkste maat nou de markeringssteen was. De buurman beweerd bij hoog en bij laag dat het de steen is die zijn land een meter korter maakt, dus dat zal wel kloppen. Snel een gat graven. De man gaat naar zijn hut en komt terug met een prikstok en een schep. Niet een gewone schop. Het heeft nog het meeste weg van een pionierschop die niet open kan. In de winkels heb ik ook alleen deze schop gezien en niet de in Nederland gebruikelijke. De man gebruikt de schep alleen om het beginnetje te maken. Daarna prikt hij in de grond en draait de stok wat in het rond. En haalt hem regelmatig naar boven en klopt het beetje plakkerige aarde eraf. OK dit gaat niet echt snel. Normale scheppen blijken ze niet te kennen. Ze doen het al jaren op deze manier, want de grond is heel sticky. (logisch want drassig) maar ik vraag me af hoe ze graven als de grond kurkdroog is.

Met de prikstok en de hand wordt een ongeveer 2 ft diepe kuil gegraven en we kunnen de eerste paal plaatsten. Tijdelijk dan, want alle palen zijn wel gebracht, het cement en de broken stones ‘jelly’ zijn er niet. Die komen morgen. Maar met 1 persoon is de paal niet te tillen en dus moeilijk te verplaatsen. Het is 18 uur en bijna donker als de vierde paal in de grond en Erik zegt dat we naar huis mogen. De arbeider krijgt 100 Rs. Morgen komen er meer.

Onderweg naar huis belt de vader van Maha met excuses voor zijn gedrag en zegt dat hij Maha meegenomen heeft maar weer terug zal brengen vanwege Deepam. Hoe het daarna verder zal gaan weet Kumari nog niet, poor girl zegt ze. ’s Avonds ga ik met Priya de stad in omdat de voorbereidingen van Deepam 10 dagen duren en ik zeg dat er bar weinig van te merken is. Het is wat drukker en in de als een kermis/kerstboom met knipperlichtjes versierde tempel echt druk. Er wordt een zang/dansvoorstelling gegeven in traditionele Indiase kleding. Het heeft iets van een hysterisch / koddig bloemencorso als er een stuk of acht vol met bloemen versierde beelden rondom het plein gesjouwd worden in een bijna oneerbiedig gewaggel om vervolgens op een chariot (kar) rond het tempelcomplex gereden worden. Er zit ook een zilveren koe bij en de mensenmassa juicht. Het mafste gezicht is nog wel wanneer de logge gevaartes op de schouders van de (40?) mannen al waggelend de trappen bestijgen om de smalle poort in de golupam (toegangstoren van 66 hoog en heel veel beelden) gedragen te worden met hooguit 1 man ruimte aan elke zijde. De mensenmasse volgt de stoet en Priya en ik wachten even tot het iets rustiger is. Dan gaan ook wij weg. Al is het bij de toegangspoort nog wel even dringen en hoop ik maar dat ik geen stokslagen krijg van de agenten die gebieden dat mensen door moeten lopen en af en toe een tik uitdelen.

Vrijdag 27-11 Pondicherri 2

Ik heb voor Kumari en Xavier het geld voor vandaag (materialen) uitgeteld. Ik moet naar mijn afspraak in Pondicherri en kom pas zaterdagmiddag terug. Omdat prikkeldraad (ijzer) de grootste kostenpost zal zijn vraag ik of de expert al heeft gereageerd. Xavier heeft afgesproken met iemand die verstand heeft van omheiningen met beton en prikkeldraad om naar het landje te gaan. Dan weten we meteen hoeveel we moeten kopen. Een andere man is voor de zekerheid ook gevraagd en die wil ook het landje zien. Ik vraag waarom ze 2 man gevraagd hebben. Dat blijkt later.

Eerst wil ik weten wat mijn WIDE opzichters gaan doen als ik afwezig ben en de experts geven beiden een tegenstrijdig advies. Kumari zegt bij advies om 5 en 7 bundles te kopen ze 7 koopt omdat ze anders twee keer transport moet betalen. Waste of money! Hmmm Kunnen we teveel ingeslagen bundles nog retour brengen en het geld terug? Nee dat is niet gebruikelijk. Maar dan maken we het toch gebruikelijk? Nee kan niet. Xavier zegt dat hij bij advies 5 en 7 zal kopen. Ik zeg dat als beiden hetzelfde loon vragen ik ook voor de minste bundles zou kiezen en hij het dan ook maar met dat materiaal moet doen, dan worden de mazen maar ietsje groter naar boven toe. Dan belt de ene expert dat hij pas ’s middags naar het landje kan komen. Die wordt meteen afgepoeierd. Ik zeg dat als hij ’s middags komt hij nog wel kan werken, maar dat we dan moeten vertrouwen op het advies van de eerste expert. Als dat overeenkomt met de getallen die we al hebben kunnen we er vanuitgaan dat het wel zal kloppen.

Enfin ik wens ze veel succes als Xavier me afzet bij de busstand. In de bus naar Pondicherri vervolgens geen ruzie! Camille kan eerder dan afgesproken en pikt me op als ik een scooter wil huren. Het is dezelfde man als de vorige keer maar nu wil hij mijn motorrijbewijs. Ik wil alleen maar een scooter. Heb je ook een license voor nodig. Ik heb alleen mn autorijbewijs en laat dat zien. Het wordt geaccepteerd. Camille legt uit dat politie nu in het toeristen seizoen (dec-febr) streng controleert maar niet de toeristen aanpakt maar de verhuurders. OK, maar ik wil eigenlijk wel mijn paspoort terug anders kan ik misschien geen hotel boeken. Bij de gegevens vul ik op suggestie van Camille in dat ik in Parkhotel logeer. Kamer 13 verzin ik zelf.

We lunchen samen en hebben een goed gesprek. Belangrijkste tip: regel een trusty in India of iemand die tussenbeide kan komen als er een meningsverschil is tussen WIDE India en WIDE NL. of als er problemen op andere gebieden zijn. Het beste is iemand van Rotary of zo die verder geen belang heeft in WIDE maar wel invloed. Hij noemt ook een Nederlandse gepensioneerde opzichter die eventueel zou kunnen opzichten. Hij raadt me aan even te kijken of de kinderen ook verzekerd zijn. Ik weet wel bijna zeker van niet. Camille neemt me nog even mee naar de HP shop en dan blijkt dat het goedkoopste model printer/scanner 4400 Rs kost. Vervolgens belt hij met Peter de Belgische architect of hij mij iets eerder mag droppen bij hem.

Peter voorziet mij aan een sloot aan informatie en zal m2-prijzen en hoeveelheden doorsturen en een overzicht van hoeveel procent de verschillende bouwonderdelen ongeveer van de totaalprijs zouden moeten uitmaken. Belangrijkste tip: houdt afstand tot de werknemers en laat negatief of corrigerend commentaar leveren door je opzichter, doe het niet zelf, want dan keert het zich tegen jou. Handige tip van Peter: www.thehindutimes.com/thehindu/pp/2008/05/24/stories/2008052450010100.htm met gemiddelde info over bouwkosten in India. Hopen dat het artikeltje nog bestaat. Verder eens per maand de Hindutimes kopen op zondag, omdat op de laatste pagina de laatste bouwmaterialen prijzen vermeld staan. Ik heb dus een nieuwe opdracht voor Kumari erbij. Peter verteld dat hout in India duur is, aluminium is een goedkope oplossing.

In Europa wordt aluminium en de gietijzeren hekken voor de ramen en de tralies voor de treincoupes en compound walls een beetje raar bekeken als zou het kil of zelfs een gevangenislook hebben. In India geeft het juist eerder een beschermd gevoel. Als je iets nieuws wilt laten maken (wat ze niet kennen) is het t beste om er bij te zijn EN een 1:1 schaaltekening van de details te laten zien. Als ze het eenmaal gedaan hebben kunnen ze het wel herhalen. Regenwater opvang is redelijk zinloos zegt Peter, de investering voor die twee maanden weegt niet op tegen de opbrengsten voor gebruik. Het zou na het regenseizoen binnen een maand op zijn. Bovendien heb je een bored well nodig als eerste voor je gaat bouwen. Als je die hebt heb je altijd toegang tot water. Mits diep genoeg en stroom e.d. Integreren van electra en loodgieterswerk is niet gebruikelijk in India. Als het gebouw af is komen de gaatjes en prutsen ze alles aan elkaar. In het straatbeeld is het dan ook een wirwar aan electirciteitsdraden. Toch moet je niet verbaasd opkijken als je toch iemand kan vinden uit de meest vreemde hoek die toch met solar energy overweg kan. Voor het onderhoud hoef je zonne-energie dus niet te laten. Het is de prijs die doorgaans de doorslag geeft. Bij een gebouw in India is de constructie ongeveer 90% van de kostprijs, labour 35%. Staal is momenteel ‘goedkoop’ 48 Rs/kg ipv 66 Rs

Ik ben klaar voor vandaag en boek een kamer in Sri Krishna guesthouse, kamer 314 , geen paspoort nodig, wel moet ik eerst de kamer zien, dan inschrijven en vervolgens weer meelopen als de handdoek en zeep en fles (niet verzegeld dus daar gaan we niet uit drinken) water naar mijn kamer gebracht worden. Pas dan krijg ik de sleutel. Ik bel met Kumari en dan blijkt dat er vandaag maar 3 mensen aan het werk zijn geweest en 4 palen vastgezet. Waarom? Ze vroegen opeens in plaats van de 150 Rs per dag 200 en eisten ook dat we lunch zouden verzorgen. Waarschijnlijk omdat ze jou gezien hebben, Erik. Maar morgen regelen we gewoon andere mensen uit het dorp. De prikkeldraad-man zegt, dat hij al het werk voor 3000Rs zal laten doen in 2 dagen. Ik vraag even voor de zekerheid of dat alleen prikkeldraad is of al het werk. Blijkt alleen prikkeldraad te zijn en ik zeg dat hij dan veel te duur is vergeleken met de prijzen die we al hadden. Dat vonden Kumari en Xavier dus ook en dus heeft Kumari die ook weer naar huis gestuurd.

Vandaag heeft Kumari de controle van de boze ambtenaar over de vloer gehad. Die vond natuurlijk niets wat goed was schreeuwde dat Kumari per 5 kinderen 2 toiletten moest hebben, de keuken te klein was etc. etc. Het is maar goed dat ik net toevallig er vandaag niet ben en bovendien mijn spullen op de plank boven de deur had gelegd, uit het zicht. Ik ben wel bang dat dit muisje nog een vervelend staartje kan krijgen, omdat ook Camille vandaag concludeerde dat zonder weeshuisstatus Kumari erg kwetsbaar is. In Tamil Nadu, rondom Pondicherri wordt streng gecontroleerd op weeshuizen nadat onlangs een Duitse en Nederlandse pedofiel zijn aangehouden die een weeshuis hadden. Elke onderste steen moet nu boven water komen. Zonder weeshuislicentie mag je geen donaties ontvangen, mag je ook geen vrijwilligers in je huis hebben… Vandaag stond in de krant dat in een weeshuis 2 vrijwilligers illegaal onderdak hadden. Kortom ik logeer illegaal bij Kumari. Volgende vrijwilligers moeten dus zolang er geen vergunning is liever in een hotel verblijven. Als ik dit later aan Kumari vertel maakt zij zich daar minder druk om. Toen Kumari om de checklist vroeg waarop stond aangegeven waaraan ze moet voldoen en nog niet doet, was het verhaal bovendien dat Kumari’s file onvindbaar was. Op de vraag hoe ze dan aan Kumari’s adres kwam, komt geen antwoord. Ze hebben het hele huis overhoop gehaald en elke kamer flink doorzocht.

Toen de ambtenaar op de trap chuchu (de hond) tegen kwam begon ze te schreeuwen tegen het arme beest dat normaal altijd aangehaald wordt. Anitha wilde Chuchu snel wegbren maar het mens vroeg wat de naam van de hond was en hoe Anitha heette. Voortaan heet je Anithachuchu! Kumari, je hebt het attendency registry niet ingevuld voor vandaag! (kennelijk alle andere dagen keurig up to date). De kinderen zeiden later dat de vrouw straattaal gebruikte maar Kumari zelf uiterst beleefd bleef. Ze kon weinig verkeerds vinden afgezien van de zaken die we al wisten natuurlijk. Als een van de overige 6 ambtenaren tegen Kumari zegt dat hij het formulier wel zal brengen omdat Kumari het allemaal lastig in kan plannen, krijgt die nog even een sneer, ‘miss is geen VIP, dus ze kan het mooi op kantoor ophalen!’. Waar het vervolgens natuurlijk weer onvindbaar is. Kortom madam heeft even laten zien we ‘boss’ is. Maar op haar werk rust geen zegen. Op dat van Kumari wel.

Iedereen die voor het eerst langskomt vraagt hoe Kumari al die kinderen kan voeden. Het heeft iets weg van de wonderbare spijziging aan het meer van Galilea. Met enkel het inkomen van 7 paid students (1.000 Rs /maand) die ze vervolgens ook moet voeden, de halve huur van hun huis in mumbai (3000 Rs / maand), het weduwenpensioen van Pati (700 Rs /maand, gaat bijna geheel op aan medicijnen) en wat Xavier bij elkaar kan taxien. De groenten moet ze elke zaterdag op de martk bij elkaar halen van vaste donateurs, maar het is eigenlijk een vorm van bedelen. Wat verder nodig is moet liefst via de ration shop en het bonnenboekje gekocht worden, maar omdat bijvoorbeeld het gas op beide family cards binnen 20 dagen op is, moet er maandelijks bijgeleend worden bij vrienden en bekenden.

Door alles waar ik tegen aanloop te beschrijven lijkt het misschien alsof hier alles mis is en dom en zonder logica. Even voor de duidelijkheid, dat is niet zo. Het is vooral een hele andere cultuur en gewoonten.

Oppervlaktes bepalen hoeveel materiaal je nodig hebt voor een bouwwerk als je prijzen wilt weten, niet de exacte omtrek of hoeveelheden. Prikkeldraad gaat per bundel, een bundel is niet x aantal meters maar 50 kg. De prijs van zo’n bundle is niet per bundle maar per kg. Dat laatste is misschien nog wel logisch omdat het afhankelijke is van staalprijs. En bovendien Indiers vooral hele kleine hoeveelheden kopen. Shampoo wordt meer in kleine zakjes verkocht (zoals je is sommige hotels krijgt, maar dan een halve hoeveelheid) Kitkat gaat niet per voordeelpak, maar per stuk, en dan zijn ze niet dubbel maar enkel en korter. Zo kost de shampoo nog maar 4rs en een chocoladereep 5rs.

Dinsdagavond zijn Kumari en Xavier (zonder de white man) nog op pad geweest op zoek naar andere poles. Een eindje verderop in een ander dorp hebben ze ook een quarry. Alleen die palen zijn veel te duur Erik, die andere kunnen we bestellen en op wachten, dat scheelt 20 Rs per stuk. Hoeveel? 30 eurocent per stuk…. Dus we hebben maar gezegd dat we die niet nodig hebben. Ik laat maar niet meteen merken dat 30 cent prijsverschil van een 2,1 m lange uit rots gehakte paal van 15x15 cm werkelijk nergens over gaat als we er maar 90 nodig hebben. Hoe lang gaat het duren voor we de overige 65 palen kunnen krijgen dan? En hoeveel zullen de arbeiders wel niet extra vragen als ze vaker moeten opdraven? 10 – 15 dagen, als het niet teveel regent, want dan kunnen ze niet werken, we can wait…..

Nee kunnen we niet! Cocosnootpalmen hebben in het begin veel water nodig dus elke regenbui die we nog kunnen meenemen is meegenomen! Vanaf januari tot juli valt er bijna geen regen meer. We hebben toch die 20 rupees duurdere palen nodig. Ja, maar die waren op. Ze hadden alleen 7ft palen omdat niemand 6ft besteld en die waren nog weer 20 rs duurder. Waarom besteld niemand 6ft en konden we bij die andere wel 6ft krijgen? Die had toch iemand besteld maar omdat wij ze nodig hadden en betaalden konden we ze meekrijgen. Wazig verhaal… dan maar 7 ft, daar had de engineer het ook al over, stoppen we ze gewoon iets dieper in de grond, staat het ook wat steviger en rechter (hoop ik).

O ja een permit nodig om ze te vervoeren, 250 rs…. Is dat ook bribe? Ik ben dit keer iets te achterdochtig blijkt, want daar kunnen we een bon van krijgen. Als we geen permit hebben en we worden gepakt is de boete 30.000rs. OK om het risico niet te lopen van 7 ladingen met 10 palen vanuit een ander dorp moeten we die boete vooraf maar afkopen dan…. 7 bullcars? Nee, deze gaan maar 8 palen per keer… En dus 9 keer 250 Rs voor 65 palen? Nee, dat is maar eenmalig en die 9e paal kan vast nog wel mee. Het is vanwege de regen dat de bullcar niet meer kan hebben over het zandpad…
Maar die andere (goedkopere met 6ft palen) kan dus wel 10 palen per keer? Nee maar die prijs had hij al gegeven voor het regende, dus die hebben we gewoon gezegd dat hij voor 900 Rs drie keer moet rijden. (We hebben 25 palen besteld, dus dat is 2x8 + 1x9, ik zwijg).

Hoe dan ook, ik heb geen zin om twee tot drie weken te wachten en dan de werkers 2 of misschien wel 7 keer te laten komen zonder die (meer)kosten inzichtelijk te hebben. Ik wil nu duidelijkheid over de materiaalkosten, voldoende palen op het moment van landmeten zodat meteen de klus afgemaakt kan worden (geen discussie mogelijk over erfgrens) en bovendien de kokospalmen nog in de loop van volgende week geplant zouden kunnen worden, zodat ze nog voldoende regen vangen…. Dat alles bij elkaar mag van mij wel 3500rs (60 euro op 1500 totaal) extra kosten. Zo die knoop is doorgehakt. Morgen gaan we de 65 resterende palen ook bestellen, een watchman regelen die op de palen gaat passen en het land op meten.

Woensdag word ik wakker en het belooft wederom een lekkere bewolkte dag van 29/30 graden te worden. Xavier bestelt de palen en we verzinnen ter plekke even een soort bewijs van aanbetaling die moet ondertekend worden door de leverancier. Bij aankomst betalen we het overige 2/3 deel. Een man uit het dorp die gebeld was vanwege de arbeiders die geregeld moesten worden belt Kumari dat het heel hard geregend heeft en er dus vandaag niet gewerkt kan worden. Kumari zegt dat hij maar met Xavier moet bellen. De survey wordt afgebeld, maar morgen komen ze zeker. Het is hier (15 km afstand) hele nacht droog gebleven, dus ik neig ernaar het niet te geloven. Denk eerder dat ze een ander klusje ergens anders hadden. Aan de andere kant, vorige zaterdag regende het hier ook gigantisch maar was het op de markt droog op dat zelfde moment toen Xavier met Kumari belde.

Hoe dan ook, survey komt dus niet, kunnen wij mooi de labour vastleggen. We kunnen arbeiders krijgen voor 150 Rs per dag. Hoe lang doen ze er dan over? Ik heb liever een vaste prijs per paal, anders gan ze neuspeuteren. Hoeveel palen kunnen ze in een dag doen? We gaan er de eerste dag gewoon bij zitten en aan het einde van de dag weten we hoe snel het gaat. Ja daaaag! Je had het over iemand die voor 70Rs per paal het wilde doen? Zou die maar twee palen per dag kunnen of werken ze met meerdere mensen (waarbij dan twee werken en 8 toekijken zoals ik regelmatig hier om me heen zie). Er wordt wat gebeld met die vage kennis en die weet het niet helemaal zeker, maar kost inderdaad 70rs. Als Kumari in mijn opdracht vraagt of een betonnen voet noodzakelijk is, krijgen we te horen dat niet iedereen het doet, maar als, dan is het 10 rs extra. Exacte prijzen weet hij nog niet want hij is ergens bezig… bel om 20.00 maar terug…

Als Kumari ’s avonds terugbelt is de prijs al gestegen tot 75rs per paal zonder beton. Kumari zegt dat hij dan thuis kan blijven. Hier heeft zij geen zin in (of ze heeft door dat ik er geen zin in heb). We weten inmiddels wel dat hij in 5 dagen met 5 man 50 cents zou kunnen omheinen inclusief prikkeldraad. OK dat is voorlopig genoeg. Als wij weten met hoeveel man ze kunnen werken, dan hoeven we alleen 25 werkdagen te delen en door het aantal werkers en weten we hoe lang ze er maximaal over kunnen doen en kunnen we ook een vaste prijs overeenkomen. Klaar! Moet nog 3 keer uitgelegd en uiteindelijk akkoord bevonden.

Hoe gaan we er heen? Volgende vraag. De autoriksjah moet in reparatie eigenlijk maar kleine afstanden kunnen we wel doen, lange niet, want de ‘ANWB’ gaat ons echt niet vanuit de omtrek ophalen. Omdat scooters huren ook geen optie lijkt stel ik voor: Dan nemen we een andere riskhaw die ons voor 150 Rs dropt en nog eens 150 Rs weer ophaalt. Nee dat kan niet, toen we met Boukje en Esther naar het landje geweest zijn kostte het 250 Rs. Ja maar toen wij met Powns vader gingen kosten heen en terug (volle lading dus meer petrol) ons maar 200 inclusief half uur wachten. Een extra half uur was 50Rs dus een vol heen prijs en leeg terug van 150 lijkt reasonable. En als we weer terug moeten bellen we hem op, kan hij weer 150 verdienen. Nee, zo werkt het niet. Riksjah drivers gaan er van uit dat ze op de terugweg een lading kunnen meenemen…. Vanaf het landje is dat niet zo.. Mee eens, maar dat het minder zouo moeten kosten dan wanneer ze ons alleen zouden brengen omdat er niet gewacht en ook minder petrol doorgaat, kan ik 4 keer uitleggen, het wordt niet begrepen. OK mij een rotzorg, dan huren we een riskjah voor een hele dag, 600 Rs moet hij verplicht wachten tot we klaar zijn, heeft hij geen benzinekosten wel een 1/10e maandsalaris. Ik zie het probleem niet. Dan geef ik liever de riksjah in reparatie voor 750 rs en rijden we overal heen waar we willen, zegt Xavier. OK zien we morgen dan wel.

De kinderen hebben vanaf morgen een 8 day leave van school vanwege Deepam. Die zijn dus allemaal thuis. Xavier zal de hele dag op het landje zijn en ook de dagen erna om te voortgang te bewaken. Ik heb al gezien dat het de dag voor tot na Deepam (1 december) gaat regenen op internet. Dus als het even kan wil ik dat voor zaterdagmiddag de palen staan (dat is 2 dagen tijd, drie als de survey beetje vroeg in de morgen komt). Zondag en op de regendagen wordt er namelijk niet gewerkt. Zie al gebeuren dat Kumari niet meegaat omdat er iemand bij de kinderen moet zijn.

De kinderen krijgen vandaag van mij een biscuit, pindabal en murg (gefrituurde droge koekjes die ze hier lekker vinden). De twee koekjesdieven van laatst moeten van Kumari en publique hun buit inleveren bij het slachtoffertje. De ene geeft meteen en doet er verder niet moeilijk over alsof hij de straf accepteert, hij is degene die toen hij betrapt werd ook al stond te huilen en dus doorhad dat hij fout zat. De andere kijkt de rest van de avond heel stilletjes voor zich uit en lijkt nu pas zijn zonden te overdenken. OK hopen dat het een beetje geholpen heeft.

Rondom het bouwlandje worden kinderen tussen 1 en 15 jaar nu opgeroepen om zich te laten inenten tegen brainfever. Zegt mij niks, maar het schijnt dodelijk te kunnen zijn, dus ik vermoed dat het wel eens een uitbraak van hersenvliesontsteking zou kunnen zijn. Ik ben geen dokter. Vandaag waren Babalu en Vijay aan de beurt om ziek te zijn. Va Babalu vermoedde ik dat het zijn standaard schoolziek-ochtend gejammer was omdat hij wel erg veel praatjes had nadat de laatste lading kinderen de deur uit was. Maar later blijkt toch dat hij koorts heeft en een rare bult op zijn hand, lijkt op een wrat, maar zijn hele arm doet pijn.

’s Avonds jammert de bijna altijd vrolijke Vijay en heeft duidelijk pijn. Er is iets met zijn benen, vooral de knie. Kumari zegt dat het van de kou (29, ’s avonds koelt het af naar 21 in november/december) is en andere kinderen daar ook wel last van hebben en echt pijn hebben. Er wordt flink gewreven en gemasseerd en hij wil niet eten. Er wordt jodiumzalf op de knie gesmeerd (zinloos volgens mij) en even later is de pijn over maar heeft hij ontzettende maagpijn. Hij wordt naar de dokter gebracht, krijgt een injectie (soort toverformule lijkt het wel, placebo verdient snel,vraag me opeens af wat voor suikeroplossing ik in mijn kont heb geprikt gekregen LOL) en wat pillen. Als ik later kijk slapen de meeste kinderen en Vijay ligt nog te kronkelen op de grond. Met een uurtje is het wel over, zegt Xavier. Kan zijn dat hij vanwege Deepamholidays graag naar ‘huis’ wil, lees bij zijn guard (een familielid) wil zijn. Die is gebeld maar komt niet. Een half uur later slaapt hij. Morgen kijken we verder.

Vandaag 4 dingen willen regelen die allemaal anders liepen.

De Bank:
Geld pinnen om de fencing te kunnen betalen. De geldautomaat heeft een technisch defect ik mag maximaal 4000 Rs opnemen. Dat lukt me wel 4 keer achter elkaar. Gelukkig is de airco hier ook kapot anders was ik bevroren. Geldautomaten in India lijken vaak op glazen vrieskisten.

Vliegtickets boeken via internet en uitprinten:
De boeking lukt, maar de belangrijkste pagina (bevestiging betaling) kon niet weergegeven worden bij WIDE op de PC. Gelukkig bleek de last minute wel gewoon via de mail bevestigd te zijn de volgende morgen, dus ik ga vandaag naar de internetshop om mijn e-tickets uit te printen. Ik krijg de melding “Geen connectie met internet”, sir, no connection! OK zegt de man en loopt naar een andere pc, ik denk dat ik daar op mag, maar hij blijkt de server te hebben aangezet. Na 3 minuten heb ik ook internet. Net als ik wil printen…. Powercut. Dus geen stroom, dus geen print. OK kom zo terug verkoop je ook enveloppen? Nee. Postal covers? Ja. Ok 1 rs en ik krijg een bruin zakje mee. Ik betwijfel of het geschikt is voor internationale post en of de foto’s die ik wil verzenden er wel in passen. Het past dus naar de overkant, het postkantoor…

Foto’s en ansichtkaarten en foto’s versturen:
De man achter het loket kijkt niet op of om. Er komt wel iemand uit een andere kamer en die vraagt mij wat ik wil. Ik denk dat het een nieuwsgierige wijsneus is (geen uniform namelijk) en zeg dat ik postzegels nodig heb. Kan niet meneer, het postkantoor gaat om 16.40 dicht, now is 17.20. Ik zeg dat de man achter het loket me vast wel kan helpen en vraag om postzegels. De man blijft me negeren en de andere man zegt. “Als u echt vandaag postzegels moet hebben, bij de tempel, tot 20.00 open”. Omdat de powercut nog wel even kan duren neem ik de rikshaw naar de binnenstad, achter de shops blijkt inderdaad een postkantoor verstopt te zitten. Alleen een deur aan de straat en een bord India post erboven, niet groot en zeker niet opvallend tussen alle XEROX, VODAPHONE reclameborden.

Binnen zie ik een loket met daarop ‘stamps’. Maar de vrouw maakt geen aanstalten om me te helpen. Ik kijk verder en zie speedpost en sluit aan in de rij. De man voor mij kijkt en vraagt wat ik wil. Ik wijs naar de Indiase variant van ‘plak hier uw postzegel’ en hij wijst naar de vrouw die niet in beweging kwam. Nu wel. Ze bekijkt het adres en vraagt volgens mij aan haar collega’s waar Netherlands wel niet mag wezen. Uiteindelijk krijg ik de postzegels, nadat een collega haar heeft gecontroleerd. Optellen kan ze niet en haar collega kan wel Engels, 6 times 15 Rs en 1 keer 25 graag! Ik besluit het haar moeilijk te maken en vraag ‘how much total’ ? Het duurt even maar dan antwoordt ze toch 115 Rs.

Ik ben nu toch wel heel benieuwd naar wat ze daadwerkelijk opsteken op school. Ze hebben als het regent vrij en behoorlijk vaak vakantie vanwegen een religieus feest en mogen met een klein kuchje al ‘ziek’ thuis blijven. Ook familiefunctions zijn een goed excuus om gewoon een week weg te blijven, of wanneer je ene overgebleven ouder ene TV van de staat krijgt en je op de familiefoto moet, omdat dan de rationcard een persoon extra telt en je meer goederen voor dumpprijzen mag kopen….

Gisteren zat Santosh van bijna 13 met de kaart van India op het balkon. Ik vroeg waar Tiruvannamalai was en hij kon het niet vinden. Ik vraag Mumbai en hij begint te zoeken in Bangladesh. Dehli ? Weet hij ook niet te vinden. Ik kan op de kaart in tamil, Pondicherry aanwijzen, Tiruvannamalai, Mumbai, Jaipur, Dehli, Agra, Goa. En dan leest hij heel verbaasd inderdaad die naam op. Als ik vraag of hij Amerika kan aanwijzen begint hij weer driftig alle plaatsnamen op de kaart te lezen…. Sathya (11) komt er bij en gaat ook helpen zoeken. Ik gebaar naar Anitha dat ze niks moet verklappen met de vinger op de mond. Ik vraag aan Kumari waarom de kinderen Amerika niet kunnen vinden op de kaart van India en ze moet erg lachen, vraagt wie er zo stom is en loopt naar buiten. Anitha (11) legt uit, tamil tamil ‘Amerika’ tamil tamil ‘sir’ en dan de vinger voor de mond. Big smile. Ik vraag of zij dan wel Amerika kan aanwijzen. Ja hoor, en ze begint ook te zoeken…. Ik waag he maar niet aan Kumari te vragen, die is te kippig :P

Het vierde dat ik vandaag even snel dacht te doen was mijn beltegoed opwaarderen in dezelfde shop als de vorige twee keer bij dezelfde verkoper als de laatste keer. De vorige keer belde hij en kwam er iemand vanuit een andere winkel hem helpen hoe het moest. Nu zal hij het toch zelf wel weten. Maar nee, 5 minutes sir, weer de telefoon, weer dezelfde man die komt helpen. Ik krijg voor mijn 501 rs alleen nu 467,86 beltegoed waar het de vorige keer 488,56 was. Maar belangrijkste: het is gelukt.

Die 501 is typisch indiaas, ronde getallen zijn 'niet goed', net als een leerboek aanraken met je voeten of met een bezem een jongen/man aanraken. Als ik met 502 betaal moet ik soms perse die ene rupee wisselgeld ook aannemen, ook al zeg ik dat het niet hoeft. In de internetshop waar ik ook een 7up bestel en lijm koop geef ik omdat de man mij alle vorige keren ook zo vriendelijk hielp, 10rs fooi als ik 61 moet betalen voor mijn drinken, printjes en 15 minuten internetten. Ik krijg 5 rs terug van de 71 afgepaste contanten. Zulke mensen zijn er dus ook veel. Uiterst correct beleefd en vriendelijk. Dat zijn de Indiers die maken dat je van hun land gaat houden en je irritaties over andere zaken weer doen vergeten.

Het grappige is dat ik in dit ontzettend smerige en vervuilende land wel milieuvriendelijker wordt. Ik doe het licht in de kamer uit als ik even naar het toilet moet. Koop niet meer zoals in week 1 elke keer een plastic fles water, of vul bij vanuit grotere flessen zoals in week 2. Ik drink nu water. Ook niet meer alleen uit gesealde flessen maar uit de jerrycans die ze hier bij een kennelijk redelijk zuivere pomp vullen. Ben ik alleen in de stad koop ik wel een flesje, maar blijf ik het moeilijk vinden om die op straat tussen de andere rotzooi te gooien. Ik durf ook niet in het open riool te plassen ook al staan er in een drukke winkelzijstraat soms zo een paar man op rij te pinkelen. Dat riool stinkt overigens niet. Ik heb er wel een theorie over maar die meld ik hier maar niet. Laat ik het er voorlopig maar op houden dat mijn neus al 8 weken verstopt zit (wat niet zo is want van het eten gaat ie regelmatig lopen).

Het ontbijt was vandaag te gekruid. Ze zullen op het werk lachen als ik vertel dat ik vind dat er soms teveel mosterd door de maaltijd zit, maar toch is dat zo. Scherpe mosterd ook. Kumari snapt dan niet dat ik het eten aan de spicy kant vindt, want er zit maar 1 groene chilly in. Als ik dan uitleg dat het niet de chilly is maar de mosterd, begint ze te giechelen. Net als toen ik de tomato-chutney door de macaroni-schelpjes mixte die voor de idly’s bedoeld was. Dat vond ze zo raar. Ik legde uit dat het nu een Indiase maaltijd met een Italiaans tintje was en erg lekker. Oh I’ll never have that mixed… Dat is ook wel het leuke denk ik, we blijven veel dingen maar moeilijk van elkaar begrijpen. Gelukkig zijn het niet de meest belangrijke zaken. Had ik dit al verteld: Ze verkopen hier nu oorwarmers omdat mensen anders ‘fever’ krijgen! En ze lopen er ook echt mee rond terwijl het 30 graden is.

Vandaag een blauw-geel gestreepte sprinkhaan met rode achterkant gezien van ruim 6 centimeter (exclusief voelsprieten). Van de week ook een hele mooi nachtegaal met donkergroene glanzende tinten. Nooit geweten dat die beesten zo groot waren. Als een kip zo groot!

donderdag 26 november 2009
Donderdag: De kinderen hebben hun schoolkleren aan. He ze hadden toch holiday? Children are like that, some said holiday, some said school. Dus Xavier heeft met de school gebeld. Blijkt dat zee en halve dag naar school moeten en de kinderen dus stuk voor stuk allemaal halve informative hebben gegeven. Dus Xavier brengt ze naar school en is dus niet zoals gisteren besproken bij de verzending van de 65 palen en naar het landje. Benieuwd of de survey nog belt dat ze komen en Xavier er niet op tijd kan zijn. Of dat ze weer met een smoes weer afbellen.

Ik heb in Lonely planet (2007) gelezen dat een taxi naar Pondicherri 800 rs zou moeten kosten, vorig jaar 1500 betaald. Dus ik vraag hoe dat zit. Maar het boek is niet goed. En petrol has become more expensive maybe? Nee die is juist door de Financial crises omlaag gegaan. Maar een auto huren is al 750 per dag. OK maar als je een eigen taxi hebt hoef je hem niet te huren. En je moet de km’s rekenen en een volle tank benzine betalen als je de auto inlevert. Al was het een huurauto dan nog kun je nooit meer tanken dan je verbruikt hebt. Dit wordt weer een gesprek zonder logica. Ik verbaas me er over dat Kumari met 20 Rs (=10%) prijsverschil zo’n moeite heeft (ze is er nu elke dag nog een paar keer op teruggekomen) en 700 Rs (bijna een verdubbeling) niet kritisch bekijkt. Misschien omdat ze niet wil weten hoeveel geld er mogelijk bespaard had kunnen worden. Ik weet t niet.

Op het balkon spelen babalu, siva en vijay met het speelgoed. Niets is heel, en het zijn vooral veel plastic scherven van kapotte motorrijders, halve dieren. Pown Priya en de kinderen die geen school hebben (paid students) spelen met rummicub, gewoon weer in de versie zoals die was, Alle ontbrekende en aangevulde nummertjes zijn al weer weg. Het spel loopt vast en ik leg uit dat het spel compleet moet zijn om goed een met ongeveer gelijke kansen gespeeld te kunnen worden. Ik raap de kleinste plastic scherven speelgoed bij elkaar waar echt niets meer mee gedaan kan worden en gooi het over de compound. Ze hebben hier onverwoestbaar speelgoed nodig , want echt zachtzinnig wordt er niet omgegaan met wat er nog wel is. Incidenteel komt er nog een knuffelbeer langsvliegen, zonder armen en een open ruggetje waar de vulling uitpuilt. Er wordt geen actie ondernomen om kapotte beren te herstellen of speelgoed te repareren. Je zou dat de kinderen toch kunnen bijbrengen. Als je beer of jurk kapot is pak je naald en draad en fix je het.

De laatste lading palen is onderweg en ik ga er vanuit dat Xavier mee is, zoals besproken. Maar hij moet de kinderen van school halen. Kumari vraagt hoe we nu naar het landje gaan. Ik vraag me af hoe lang het duurt om de riksjah te repareren. Xavier wordt gebeld en het duurt een half uur, laat het nu maar doen, anders heb je morgen als jeweer naar het landje moet hetzelfde probleem. Repareren die zooi, niet het vervoerprobleem naar morgen verschuiven, vandaag oplossen ook al kost het extra stress. Dat scheelt op termijn een hoop ellende en gedoe om een bedrag van 12,50 euro.

Wij moeten om 14.00 op het landje zijn dus om 13.30 vertrekken. Vorige keer deden wij er een uur over herinner ik Kumari. Dus wordt Xavier gebeld, de kinderen zijn om 12.45 klaar met hun lunch. Dus dan kunnen we opgehaald worden en de survey is er pas om 14.30. OK het is nu 12.00, dus de rikshaw moet gerepareerd binnen 3 kwartier de kinderen op tijd zijn. Kumari moet nog omkleden en er moet nog geluncht worden. Boterhammetje of snelle patathap kan hier niet dus als Xavier terug is met de kinderen moet hij nog zijn warme middagmaaltijd hebben. Meenemen lijkt geen optie, want hij zal veel van het praatwerk met de labours moeten doen.

Al met al denk ik niet dat Xavier met de tweede lading op tijd terug is en gegeten heeft of Kumari klaar is om te vertrekken… Lukt dat wel dan zal het nog spannend worden of wij op tijd zullen zijn. Maar Xavier zegt dat alles geregeld is en goed komt. OK ga ik er ook niet boven op zitten. Dan regelt hij het ook wel als we te laat dreigen te komen of de survey people van het dorp weer van plan zijn te vertrekken als wij te laat zijn. Wat maak ik mij ook druk, kan maar zo dat de survey ook pas om 15.30 aan komt kakken. We zien wel. Ik ga er alvast van uit dat we een andere rikshaw moeten huren en wachtgeld betalen. Het is niet anders, maar morgen heeft Xavier dan tenminste wel gratis vervoer (only petrol) om de hele dag het werk te controleren. Vooruitplannen is iets wat ze hier nog langzaamaan bijgebracht moet worden, gewend als ze zijn om per moment te overleven.

tot zover even de donderdag, de vier hoekpalen zijn nu gefixeerd heel verhaal komt morgen wel. vandaag het restant biscuitjes uitgedeeld, de boefjes krijgen nu ook gewoon weer.

Landmeten en prijzen zonder exacte maten

maandag
Vandaag kan Pown’s vader naar het landje komen om te kijken hoe we de cocospalmen kunnen planten en om de kwaliteit van de grond te zien. Er wordt afgesproken in Perumbakkam om 11 uur en wij (Kumari, Pown en ik) nemen een rikshaw. Xavier ligt met griep op bed dus we moeten een andere regelen. Ik ga op afstand staan en Kumari regelt een Rikshaw. 200 Rs. Tevoren had ik al gezegd dat ik in Hampi in de avond 14 km (zelfde afstand) met auroriskhaw heb geregeld voor 120Rs. Maar hier in Tiru zijn ze minder eerlijk. Heeft Kumari wachtgeld afgesproken? Ja half uur wachten is included. Hoeveel is het als het als we langer bezig zijn op het landje? Schouders worden opgehaald. OK, ik weet dus nu al dat het meer gaat kosten.

De hoofdweg van Perumbakkam is nog altijd slecht, driver begint te mopperen over het wegdek. Kan nog een feestje worden bij het betalen. Om 11.15 zijn wij op de afgesproken plek (toekomstige governmentschool van de kinderen) en is pa nergens te bekennen, ook niet bereikbaar op zijn mobiel. De arbeiders van de boerderij in het veld van powns vader zijn wel bereikbaar en zeggen dat pa er al had moeten zijn. Het wachtgeld gaat er doorheen. Pown loopt door het dorp en komt om 12.00 terug met zijn vader, die ergens anders stond te wachten.

Bij het landje komt het stuk touw tevoorschijn waarmee we het landje kunnen nameten. Pa wil weten hoeveel bomen we nodig hebben als we langs de border planten. De cocos moet 5 ft uit de grens gepoot worden en 10ft uit elkaar. Pown meet 2ft uit en de buren beginnen meteen te klagen. Pown krijgt op zijn kop van pa omdat hij 5ft had moet uitmeten. De 10 ft blijkt later ook 12 ft te moeten zijn, want de 10ft was niet hart op hart gemeten maar van kuil tot kuil en die moet 2 ft breed zijn. Klein zuchtje,want op basis van de vorige ontmoeting genoemde 10ft had ik zitten rekenen. Op het touw wordt 10 ft afgemeten en het de smalle zijde wordt gemeten: 7 x plus 3ft = 73 ft. Dat is 4 ft minder dan ik had uitgerekend aan de hand van de beperkte gegevens die al bekend waren. De lange zijde wordt ook uitgemeten elke locatie prikt pa in de grond. Ik vraag waarom, want hij kijkt niet echt naar de grond. Dat is de locatie voor de boom. Dat is nu toch nog niet interessant? Als je de lengte en breedte meet kun je toch daar tweemaal de 5ft van aftrekken en delen door 12 en afronden naar beneden? Wordt niet begrepen dus de mannen gaan door met meten. De andere korte zijde is 75ft het landje loopt5 dus iets taps toe of ze meten onnauwkeurig. Ze komen uit op 17 bomen, 210 ft. Dat klopt al helemaal niet met de oppervlakte de het zou moeten zijn. 50 cents is een halve acre, en een acre, 4096m2. Als ik de maten van de mannen moet geloven is het niet meer dan 35 cents, 1500m2 ipv 2000m2.

Ik zeg dus dat ze tot aan de steen moeten meten die de grens aangeeft. Hebben ze gedaan! Nog een keer dan. Weer 210 ft. Ik geloof het niet, vraag dus of Kumari thuis de exacte maten heeft van het landje. Ja OK, kijken we thuis wel. Ik heb uitgerekend dat met de maten die ik heb we 54 bomen kunnen planten. Met de maten die de mannen hebben gemeten kom ik op 42 uit, de mannen hebben 46 geteld (17+17+6+6) en dus niet door dat elke boom op de hoek daarbij dubbel gerekend is. Ik heb geen zin om het uit te leggen, omdat ze ook al niet begrepen dat bij een gegeven oppervlak en de breedte, ze de lengte ook hadden kunnen uitrekenen. Bedenk dat we gewoon 50 bomen bestellen, dan komen ze vanzelf 4 tekort of hebben er 8 over, die kunnen dan precies langs beide korte zijden bijgeplant worden. Ondertussen verbaas ik mij over het Indiase boerenverstand en de rekenkundige capaciteiten van de economiestudent.

We zijn klaar? Nee zeg ik, hoofddoel was om de grond te beoordelen. Die is goed, en de grond die we overhouden na het graven van de pit verspreiden we wel over de akker, het gat moet bijgevuld worden met iets andere grond . Ik zeg dat we alle uitgegraven grond over het andere landje moeten verspreiden, omdat we dat stuk sowieso moeten ophogen vanwege overstromingen. Ook de grond van de stenen omheiningspalen. Nee dat is onmogelijk. Waarom? Dat is veel te duur. Ja daag, als we een koeienkar moeten laten aanrukken met zand om de boel op te hogen, zijn we waarschijnlijk duurder uit.

Thuis gekomen vraag ik naar de officiële papieren. Kijk hier staat het 2 x 50 cents. Ja maar ik wil lengte en breedte weten, met een oppervlakte weet je nog niet de lengte van de omtrek en dus niet hoeveel je nodig hebt. Hoe heb je de prijs voor de omheining kunnen krijgen zonder de omtrek te weten? Gewoon voor 50 cents heb je 90 palen nodig, dat zeiden de labours. OK zal wel maar ik twijfel nu wel aan de afmetingen. Liggen die niet ergens vast in een kadaster of zo?

Nee we moeten een survey aanvragen en die komen dan met 6 man, zetten de markering uit voor 7000Rs en moeten een lunch krijgen. Aan het eind heb je dan op de hoeken een steen liggen. Alle buren moeten erbij zijn. Die stenen zijn natuurlijk ‘s nachts makkelijk te verplaatsen, dus ik wil dat als de landmeters komen we, tegelijk palen met een brede poot plaatsen die niet meer verplaatst kunnen worden. Tussen de palen rechte lijnen, nooit discussie mogelijk. Ja wel, buren kunnen zeggen dat het geen rechte lijn is, eigenlijk moet de muur meteen gebouwd worden. Je kunt toch in een document schriftelijk of op video vastleggen hoe de grenzen lopen? Er wordt gelachen. Aan dit soort bewijs materiaal heb je niets, buren zijn analfabeet en blijven gewoon zeuren. Ik zeg dat als je gewoon in een rechte lijn van hoek naar hoek bouwt en de buren een probleem maken, zij maar de survey moeten bestellen en dat ze die toch niet kunnen betalen… maar nee zo werkt het ook niet…

Maar goed landmeters dus. Hoe meten ze? Gewoon, ze kijken op de FM-copy welk nummer ons eigendom is en meten dan de maten uit. Kan ik die maten ook krijgen, inclusief de hoeken en diagonalen? Nee onmogelijk, ze meten alleen de 4 zijden uit en hebben alleen een meetlint. Ze meten ten opzichte van een markeringspunt op de kaart. Geen satelliet of wat dan ook. Zodoende wordt elk stuk land terwijl het niet verandert toch tig keer opgemeten. Voor verkoop namelijk moet de verkoper het laten opmeten, na koop de koper ook weer. Dat is waarom iedereen als eerste een muur bouwt. De officials hebben er baat bij dat het onbenulllige systeem in stand blijft en de muur is dus niet alleen om beesten en mensen buiten te houden maar ook om niet 100x de landmeters te hoeven langs vragen. Zo is er geen discussie meer mogelijk. Bovendien als ze een blanke zien vragen de officials nog meer geld. Ik wil toch de basale info hebben. Laat ze maar uitmeten en markeren, zodra ze weg zijn kom ik en meet ik wel de diagonalen en lengtes zelf na, dan zijn mijn twijfels over. Nee ik moet er zeker bij zijn, om mijn twijfels weg te nemen. We betalen gewoon vooraf. OK maar dan vragen ze de volgende keer (omdat we omheining en muur niet tegelijk kunnen bouwen en tussentijds markeringen verplaats kunnen worden door buren) meer omdat ze weten dat er buitenlanders betrokken zijn. Bovendien, mij kan het niet veel schelen hoe groot het akkertje is, omdat we daar geen gebouw gaan neerzetten. Als we die grenzen markeren en meteen de omheining bouwen is dat tenminste afgekaard. Ik merkte alleen maar op dat het zoals nu gemeten 35 cents is in plaats van 50. Het bouwlandje komt op 50m2 na redelijk overeen qua oppervlak. Ik wil na vandaag alleen zeker weten dat het een rechthoek is en zo niet de exacte vorm en afmetingen.

In India hebben ze dus een groot bureaucratisch systeem waarbij je zelfs je kopie paspoort in tweevoud moet inleveren en ergens opgeslagen wordt als je een pakketje internationaal verzend, inclusief een complete gedetailleerde beschrijving van alles wat in het pakketje zit, gewicht, prijs, land van aanschaf, doel, beroep verzender etc. Maar als je een stuk grond koopt is een velletje met daarom een paar nummers en alleen de oppervlakte voldoende. Andersom zou logischer zijn.

We moeten dus in no-time stenen palen bestellen en de survey deze week nog regelen. Kans dat het niet lukt want vanwege het Deepamfestival worden alle officials (overheidspersoneel) ingezet voor de toegangswegen naar Tiru. Elk voertuig moet gecontroleerd worden… of je betaald even 15 Rs voor een auto, 50 voor een bus. Drie keer raden waar dat geld naartoe gaat.

Toen Pown naar de rijschool ging voor driving lessons werd hem gevraagd of hij een license inclusief of exclusief training wilde… Dat laatste is ‘iets’ duurder, maar kans van slagen is veel groter…. De taxilicense van Xavier idem dito: omdat hij geen opleiding heeft moet hij allerlei formulieren invullen (kopen) via de official. Het duurt dan vervolgens een jaar omdat officials ‘heel strikt’ de regels volgen. Eenmaal buiten hert kantoor kun je voor 7.000-10.000 Rs het binnen drie dagen geregeld hebben via een agency. Raar als het alleen via de official kan, dus die hebben een deal met de agencies….

Maar kun je niet gewoon vragen waar die ‘rule’ van de bagde dan zwart op wit geschreven staat? Ze lachen me gewoon uit om die vraag. Dat staat nergens. Maar hoe kun je dan tevoren de kosten inschatten van wat je wilt? Kumari vertelt dat ze voor de school van Priya 28.000 moesten betalen maar slechts een bewijs van 18.000 meekregen voor een banklening. Als je een receipt van 28.000 vraagt zeggen ze dat het administratief niet mag om meer dan 18.000 receipts uit te geven. Ben je het niet eens met de rules dan zoek je toch gewoon een ander college? Die hebben dezelfde methodes. India zou gebaat zijn bij een Nelie Smit Kroes, zoveel is mij wel duidelijk. Prijsafspraken zijn aan de orde van de dag.

Als ik vraag of er dan ook nog eerlijke officials zijn en grap dat je in India het beste in dienst van de overheid kunt werken, wordt mij dat kwalijk genomen. Niet iedereen is like that Erik. Don’t judge Indians like that for you judge us too then. Raar, dat heb ik meer gehoord van Indiers. Zelf zijn ze eerlijk en vertellen over de corrupte praktijken van de officials. Als je daar dan iets van vindt veroordeel je voor hun gevoel meteen ook hen. Kunnen ze niet begrijpen dat ik wel degelijk onderscheid maak? Ligt heel gevoelig, moet ik dus op letten. Ik vind sommige onderdelen van de Indiase maatschappij volslagen stupide. Wat mij nog het meest verbaast is dat iedereen zich neerlegt bij een corrupt systeem en gewoon accepteert dat het zo werkt en geen moeite doet om het te veranderen. Als je het systeem bevecht kom je er alleen maar bekaaider vanaf. Dat is precies de verwarring die elke westerling meemaakt, omdat die in een compleet ander (in mijn ogen rechtvaardiger) systeem zit.

Ik leg uit dat in Europa de ‘bribe’ gelegaliseerd is omdat we leges en dergelijk hebben die voor iedereen tevoren bekend zijn en bovendien als het goed is de gemeenschap ten goede komen in niet in de zakken van individuen belanden. Daarom zijn onze straten in goede staat en worden bouwvergunningen op inhoud (veiligheid) beoordeeld door mensen die daar verstand van hebben. Opeens lijkt het gemierenneuk van Rotterdamse brandweer over vluchtroutes die in nieuwe situatie even lang zijn als in de oude situatie maar een klein hobbeltje. Of zou een briefje van 50 hier ook wonderen doen? …

Er is hier een film in de bioscoop die gaat over een Indier die in het buitenland 2 biljoen dollar verdiend heeft, terugkomt en boos is op het systeem. Hij wil gratis medische opleidingen opstarten, maar ondervindt alleen maar tegenwerking en mensen die geld willen zien. De man weigert elke vorm van omkoping en belandt uiteindelijk in de gevangenis. Daar wordt hem gevraagd wat hij gedaan heeft, dat hij nu in de bak zit. ”Ik heb alleen maar goed willen doen”, antwoordt de man. “Aaaah, dan hoor je hier, kom bij ons”. De film legt pijnlijk bloot hoe het corruptie systeem hier werkt en is een komedie. Maar ondertussen bevestigt het dus alleen maar als moraal dat je moet meewerken aan het systeem om te overleven, of rechtvaardigt het officials om omkoopgeld te vragen. Het is kennelijk normaal en er wordt om gelachen.

Vandaag kan ik mijn knie weer helemaal buigen. Komt goed uit want ik moet ’s avonds 4 keer naar het hurktoilet. Ik vermoed dat de sealed bottle sprite die ik in de stad gekocht heb of niet helemaal gesealed was (en dus bijgevuld met kraanwater) of een ander etiketje heeft gekregen of gewoon over datum was. Want het smaakte een beetje raar en binnen 5 minuten begon het lichaam te protesteren en na 20 minuten stond ik -terwijl het buiten regende en heerlijk afkoelde- in een ‘Blokker’ gigantisch te zweten. Ik was op tijd thuis! En een zakje ORS heeft weer uuitkomst geboden. Besluit alleen dat ik dinsdag niet naar Pondicherry ga, in een bus is geen toilet en ik durf de 4/5 uur zonder niet aan. Bovendien het gezeur met de omheining en landopmeting zal veel van mijn aandacht vragen, want het moet echt deze week allemaal geregeld worden.

Dinsdag heb ik geen last meer van broekhoest. Die beurt in nu aan Sanjay. Hij is er -net als anders- niet minder vrolijk onder. Hij mag thuisblijven en zo heeft Paramasivam een speelkameraadje. Het sinterklaaspakket van Eva is vandaag na een week al binnengekomen. Dat wordt een leuke sinterklaasviering. Waarschijnlijk zaterdag omdat ik volgende week weg wil.

De landmeters worden besteld -en warempel- ze komen morgen misschien al. Dus de enige in het dorp aanwezige 20 stenen palen moeten we kopen en naar het landje laten brengen. De buurvrouw zal onze watchmen zijn en ze in de gaten houden. Voor morgen moeten we de labours zien te charteren, maar eerst even wachten of de mensen van de survey terugbellen, dat alles geregeld is. Zouden we morgen dan een eerste bouwactiviteit kunnen vastleggen? Ik laad mijn camerabatterijen voor de zekerheid maar vast op.

Van de engineer een gedetailleerde beschrijving gekregen van wat alle materialen zand en cement, palen etc. kosten. Alleen ik zie nergens water en electriciteit staan. Ik was ervan uitgegaan dat dat in general expenses zat, en dat als hij dat nodig heeft hij een watertank of generator regelt, maar ook dat is niet het geval. De aannemer doet dat niet, moet door de opdrachtgever geregeld worden.. Veel zaken gaan hier zo veel anders dan in Nederland.