29 oktober donderdag B'lore - Goa
Bangalore is vergeleken met de steden en dorpen in Tamil Nadu een schone stad, maar misschien moet ik het andersom zeggen. TN is gewoon een smerige omgeving. Ook in Goa valt het mee met de rommel. Het blijft een chaos daar niet van, maar minder ranzig. Vanuit de lucht mooi zicht op de stranden van Goa. Op het vliegveld belt het toerismebureau voor mij naar 3 voorkeurs hotels. Angelina’s Beach Resort blijkt voor 600Rs per nacht beschikbaar. Ik koop een kaartje bij het pre-paidloket. Mij wordt een chauffeur aangewezen die mij in een zwart-gele maruti (suzuki) van binnen vreselijk versierd naar Baga brengt. Ook deze chauffeur weet de weg weer eens niet. Eindelijk aangekomen bij het guesthouse wil hij 40 Rs minder omdat het verder was dan opgekregen had. Ik zeg dat hij de pot op kan met zijn kofferverhaal en langere afstand en maak stampij. De bazin van het guest house zegt uiteindelijk dat ik hem maar moet betalen, maar ik maak nog even een foto van zijn nummerbord en de kwitantie. Zal een klacht indienen zeg ik, hij mag dan 60 cent rijker zijn, hij mag wel even bang zijn voor zijn vergunning. Het zijn door de overheid vastgestelde taxiprijzen. Ik heb bij het bureau voor toerisme gezien dat de rit mij 675 Rs zou moeten kosten, maar het loket rekende 650. Dus uiteindelijk betaal ik maar een fractie meer.
Het pensionnetje ziet er keurig schoon uit. Ik heb een paars/lila kamer met ventilator, balkon, en een zacht matras!! Het is licht bewolkt en dat zal het tot zondag blijven. Mooi, dan verbrand ik ook minder snel. Om 18.30 gaat de zon onder, dus ik ga er maar eens voor zitten op het strand, nog geen 500m van mijn kamer. Op het strand veel mensen, dode vissen, straathonden, koeien, palmbomen, parasailers, jetski’s, en touts (mensen die je iets willen aansmeren. Van kralenkettingen, henna-tattoo’s, fruit, dolfijnen boottochtjes, jetskien. De een is hardnekkiger dan de andere.
Het echte seizoen moet hier nog beginnen, dus erg druk is het nog niet. Relatief dan Baga is samen met Calungute en Candolim een langgerekt toeristische slinger van restaurantjes, tentjes die pasjmina’s en t-shirts verkopen en overal weer de zelfde souvernirs. Goa is tot 1960 een Portugese kolonie geweest. Dat zie je in veel dingen terug: Af en toe in de arhcitectuur, maar vooral in de menukaart (rundvlees!) en de taal die een mengeling is van een Indiase taal met Portugees. Zoals veel Indiers Hinglish (mix van Hindi-Engels) spreken.
30 oktober - vrijdag Markt in Mapse
Mapusa [mapse] : Vrijdags is het een locale markt in Mapusa. Hier komen niet zoveel toeristen volgens de Lonely Planet. Is dan ook lastig te vinden, maar op nmijn gehuurde scooter weet ik het te vinden. Hoop alleen dat ik mijn Honda straks terugvinden kan tussen al die andere. Vriendelijke dames pakken je zo in als je als ‘David Beckham’ over de markt loopt. Ze vragen of je zussen hebt. Zo ja dan moet je iets voor ze kopen, zo niet dan zijn zij voortaan je ‘big indian sister’. Overal waar je kijkt wordt alles uit de kast getrokken om je alles te laten zien wat ze in de aanbieding hebben. Denk je na over een aankoop van 2 dan zeggen ze take 4! Er worden heel wat special prizes bedacht, maar er kan ook elke keer heel veel van de prijs af. Ik ben de eerste klant van het nieuwe seizoen of de laatste van de dag, hoe dan ook als ik iets koop breng ik ze geluk. Als je iets koopt voor 1/5 van de prijs, krijg je nog een vriendelijke hand. Van een meisje krijg ik een hele lelijke kussensloop erbij kado nadat ik betaald heb. Het is voor haar een soort offer denk ik. In Tiruvannamalai gooien meloen verkopers ook af en toe een meloen op straat als offer. Om te laten zien aan de goden dat ze niet op maximale winst uit zijn.
Het is vrijdag dus het zal wel druk worden in de uitgaansgelegenheden. Nou dat klopt wel, maar valt wel tegen. Vanwege de overheid mag er na 22.00 geen muziek meer gedraaid worden en moeten café’s. Het is al gauw een dooie boel, alleen een paar clubs mogen door. Dit is een wat saaier Goa dan ik gedacht had.
31 oktober - Noord Goa verkennen
Zaterdag sta ik vroeg op en neem een duik in de Arabische Zee (Indische Oceaan), neem een lekker ontbijt en pak ik de scooter om Noord – Goa te verkennen. Ik ga naar Ajuna en Vagator en drink in verschillende baaitjes een lassi en relax. Verder naar het noorden toe is Goa steeds rustiger. Op een gegeven moment laat ik mij lekker verdwalen over weggetjes, omdat niets duidelijk aangegeven staat. Ik houd de zon in de gaten en kom zo vanzelf weer bij de kust uit. ’s Avonds is het de kunst om voor het donker aan het dinner te zitten. Ik heb afgesproken met Noel bij Viva Goa een cafe. Hij blijkt in Goa Pub te zitten en mij verkeerde naam te hebben opgegeven. Uiteindelijk treffen we elkaar en neemt hij mij mee naar een karaoke bar, gerund door twee Engelsen uit Liverpool. Hij is hier al een jaar niet meer geweest, vandaar. 1.000 excuses. Noel is modeontwerper in Mumbai en komt in Goa voor de rust. Hij is uitgesproken homo en ‘out’ naar familie en vrienden toe. Levert hem niet echt problemen op zegt hij, waarschijnlijk omdat hij uit een rijke familie komt. Om 22.10 komt de politie aanzetten en moeilijk doen. De sfeer gaat helemaal naar de knoppen door deze bijverdienactie van de agenten. Toch is het ook daarna nog wel gezellig.
Twee vrienden van Noel komen er ook nog bij. Ruben en Chicoo. Beiden zitten ze in de Civiele Sector en werken in Bahrein, zijn moddervet en drinken erg veel, maar goed ze betalen de rekeningen ook. Joviale mannen die zich duidelijk geen zorgen hoeven te maken over wat ze de volgende dag zullen eten (fastfood). Het nichtje van Chicoo is DJ op een feestje even verderop. Als we zin hebben mogen we mee en gratis naar binnen. Nou vooruit, lijkt me best geinig. Ik ga alleen niet bij ze in de auto, ik volg wel op de scooter. Dan kan ik elk moment naar huis. Wat opvalt aan dit indiase Housefeest is dat het er gemoedelijk aan toegaat. De muziek is wel vreselijk hard en bonkend, maar verder is het vergelijkbaar met Nederland. Het is Halloween dus de halfbuiten halfbinnen locatie is versierd met heksen, skeletten en je kunt je eng laten smincken. Het is een geinig feestje maar na een uurtje of twee heb ik het wel gehad. De muziek wordt steeds monotoner en waarschijnlijk alleen de mensen op pillen vinden het nog leuk. Ik neem afscheid van de drie en rijdt in het donker terug naar Baga. Het is vier uur als ik in mn bedje lig.
1 november - zondag
Ochtendgebed op het strand, daarna bezoek ik eerst het zogenaamde sfeervolle stadje Panaji [panjim], maar vind er geen zak aan. Vergane glorie in het kwadraat en het stinkt er naar rotte vis. Van de Portugeze gebouwen is nog minder over dan van de Franse in Pondicherry.
Ik ben er dan ook snel weer vandoor en neem een pondje naar het eiland met een vogel- reservaat en laat me rondkanoen in een holle cashewboom-stam, door het mangrovebos. Prachtige vogels, maar slecht te fotograferen. Mij worden meerdere verschillende ijsvogels aangewezen, grote, oranje, witbuikige. De een nog mooier blauw-oranje dan de andere. ibissen, witte, groene en grijze reigers, pipers (strandlopers) kites (roofvogels), aalscholvers, springende visjes, rode rivierkrabben. De krokodillen zijn alleen in april-mei te zien als ze op de kant liggen. Die zijn heel schuw zegt Panesh, die ’s zomers rustig in de Mandovi-rivier zwemt.
India is een grote flora en fauna tuin, prachtige bloemen in het wild die wij alleen op de vensterbank kennen, vlinders die we alleen uit documentaires op discovery en "Ja Natuurlijk" kennen. Als je de neus dicht doet en de rommel wegdenkt, heb je een voorproefje van het paradijs denk ik. Hoe mooi zal dat zijn!
2 november - maandag - Bountystranden en Haarspeldbochten tussen palmboomtoppen
Vandaag vroeg opstaan. Ik wil (de stranden van) Zuid Goa verkennen, die zouden idyllischer zijn. Wat opvalt als ik bij Margao de aflag naar de volgens Lonely Planet prachtige B-weg neem, dat de huizen hier chiquer en veel netter zijn. Gemiddeld dan. Diverse mooie en afstotelijke villa's sjees ik voorbij. Ik rij over haarspeldbochten tussen palmboomtoppen rond. Geweldig. Ik rijd naar Cabo de Rama en ruine van een Portugese vestiginging. Van buiten loopt de asfalt weg ongeveer tegen de muur aan en als je niet beter wist zou je omkeren. Ik ga door het kleine poortje en zie in een verwilderd 'tuin' een kerkje staan. Beklim de muur en loop naar de kustzijde.
Het uitzicht is adembenemend mooi. In de verte rosten met palmen, daarvoor een wit strand, en onder mij een turkooise zee met palmboom toppen. Beneden zijn vissers bezig op de rotsblokken. Er komt een Duitse lerares op leeftijd de muur op geklommen. Verlegen om een praatje want ze praat honderd-uit Ze is net als ik om 8.30 vertrokken maar dan vanuit Benaulim hemelsbreed denk ik 15km, Baga ligt 70 km noordlijker. Ze mag mijn zonnecreme gebruiken en ik ga verder naar Agonda. Ikmet tips over Mysore en Bolivia, zij met tips over Tamil Nadu en Noord Goa.
Ik kom eerst nog in Kinnu, omdat de wegwijzering in India niet bestaat en je de weg vooral op gevoel moet vinden. Het gaat eventjes mis. Kinnu is een boerendorpje met op de weg overal pepers te drogen, in rode vlakken. Mooi gezicht, maar de wegloopt dod bij een kerkje. Zuid Goa is overwegend Katholiek en dat zie je ook meteen. Veel kerken, bijna geen hindoetempels en ik heb maar 1 moskee gezien. Het strand van Agonda Beach is prachtig mooi. Er staan wat hutten, maar er zijn nog geen toeristen. Ik heb het strand bijna voor mij alleen. Er lopen op 200 m wat mensen verder alleen, hier honden, varkens en koeien. Het is hier prachtig en ik duik er een paar keer in zee.
De toeristische route langs de kust is de moeite waard ik eindig in het wat meer toeristische, wat heet booming, Palolem. Iets minder groots dan Calungute/Baga, maar wel veel heel veel 'shacks' hutten. Ik word door Ghandi meegenomen naar zijn hutten, als ik aangeef dat ik volgend jaar misschien wil komen. Simpele hut op poten met groot bed, wiebelige vloer, maar wel klamboe en fan en badkamertje en wanden van bananenbladermatten. 600Rs, een iets luxere kost 1200 in november. Een Airconditioned 1500 RS maar die zijn ze nog aan het bouwen, omdat de permit te laat was. Maar voor december-januari zijn ze gereed. Dat is het piekseizoen. Ze bouwen dus elk jaar de hutten weer opnieuw op. Direct aan het strand, met internet cafe (1 PC) en een restaurant/bar. Best leuk als je puur voor je rust komt en geen poeha aan je hoofd wilt. Volgend jaar moet ik zeker maar met mijn vriendin komen zegt Ghandi, want het is een heel romantisch oord, knipoog. Zou hij denken dat ik een honeymoon aan het voorbereiden ben? Ik zeg maar niks, bestel een lassi-pineapple, die ik mij goed laat smaken. 35Rs is de schade, 50 cent. In Zuid-Goa zijn de stranden schoner, stinkt het minder. Wel diezelfde plaggenhutten met blauw plastic als ook al in het noorden.
Terug neem ik wel de snelweg, want het is al laat, dus ik probeer voor het donker bij Margao te zijn. Dan nog 50 km door het donker. Als ik maar even hard rijdt als iedereen lijkt mij dat ht veiligste, dus ik hobbel met60-80km/u door de schemering, en 50 km/u door het donker. Ik pik nog net een of andere roomse ceremonie mee in een vreselijk verlichte kerk. De kinderen zingen erg vals, maar ik heb al eerder gemerkt dat Indiers minder moeite hebben met niet zuivere noten. Dat komt ook omdat ze zelf een andere manier van muziek maken hebben, die in Europese oren minder harmonieus is. De rit terug naar 'huis' kost twee uur en aan het einde doet mn kont zeer van alle rumbles. drie ellendige hobbeltjes achter elkaar in het wegdek (ook van de 'snelweg') die de snelheid effectief remmen. Snelheidscamera's hebben ze hier nog nooit van gehoord. Dit werkt even goed, en waarschijnlijk heeft de staat aandelen in schokdempers.
vrijdag 30 oktober 2009
knipbeurt en sightseeing B'lore
Dinsdag 27 oktober , Woensdag 28e
Om 12.30 ontmoet ik Madav. Hij showt me hoe je een autoriskhaw moet nemen. Je vraagt een rijdende riskhaw om een ritje, want iemand die stilstaat vraagt kennelijk te hoge prijzen en gebruikt de meter niet. Dat is dus het verschil met Chennai. Autorikshaw drivers zijn vriendelijker en belazeren je minder. Madav , die in Chennai gestudeerd heeft spreekt naast Telegu (Hyderabad), Engels, Hindi, Tamil en een beetje Kanada. Telegu en Kannada zijn als Duits en Nederlands en hebben ook nog wel links met Tamil.
Eerst gaan we naar de Botanical Gardens. Het mooie park is vergelijkbaar met Key Gardens (London)en heeft een glasshouse dat de competitie met Baxtor Palace aankan. Jammergenoeg bloeien er in de Lotuspond nagenoeg geen bloemen. Wel lopen overal eekhoorns, zijn er veel grote oude bomen. De rozentuin (Madav vind hem prachtig, ik vind het maar niks) bestaat uit een slecht onderhouden veld met allerlei rozenstruiken met slechts enkele bloemen. Madav loopt zo veel mogelijk in de schaduw want in de twee weken Goa (vakantie) was hij veel te zwart geworden. En zwart is lelijk…
Dat zit er zo ingeramd bij alle Indiers. Ik snap het niet. En eerlijk gezegd zie ik ook nauwelijks verschillen in donkerheid als mensen niet naast elkaar staan. Als westerling kijk je meer naar haarkleur, ogen en dergelijke, maar Indiers hebben allemaal zwart of grijszwart haar, en veelal bruine/zwarte ogen. Zwarte neus en donkere lippen. Dan wordt huidskleur als snel het enige waarop je onderscheid maakt. Toch grappig, want ik blijf kennelijk in mijn Westerse kijk letten op ogen, gezichtsuitdrukking etc. Betrap me er wel op dat ik als ik geld tel dat niet meer in het Nederlands doe maar in het Engels.
We lunchen en gaan vervolgens naar de grote Bull-temple. Madav heeft gehoord dat die erg indrukwekkend is. Daar aangekomen is hij erg teleurgesteld in het slechts 4 meter hoge zwarte rotsblok wat uitgehakt is in de vorm van een vette liggende stier. Gele bloemenkransen hangen om de horens en nek. Ondanks de teleurstelling gaat hij wel even bidden. Door een paar keer met de handen plat op de buik van de stier te drukken en wat te prevelen. Als ik vraag of hij vaak naar een tempel gaat, blijkt dat maar eens in de maand te zijn. Ook eet hij wel vlees. We hebben te maken met een seculiere hindoe ;-) Maar wel een hele gezellige gozer.
Van de Bull naar Bengaluru Palace. Nu zal ik teleurgesteld zijn belooft Madav, omdat het op de plaatjes en films wel mooi lijkt maar in wezen maar een klein ding is. De autoriskhaw driver rijdt als een dolle stier, zit helft van de tijd 90 graden gedraaid op zijn bankje en achterom te kijken en tegen mij aan te brabbelen in zijn taal. Ik zeg hem dat hij eerst op de straat moet kijken, Madav dat wij alle tijd hebben en dat ik uit Zuid-Afrika kom. Terwijl hij dat zegt geeft hij mij een schopje en geeft mij een grote glimlach en ik speel mee.
Ondanks dat Madav gezegd heeft dat hij de weg weet, en dus niet bedonderd wil worden, vraagt de driver pas na 2 km aan andere drivers waar Bengaluru Palace is. Dat is iets wat mij wel opgevallen is. Er zijn honderden drivers, maar veel straten en bezienswaardigheden kennis hebben ze niet echt. Soms weten ze kleine dingetjes wel terwijl het 5-sterrenhotel ertegenover hen onbekend voorkomt. De riskshaw driver stopt bij een benzinepomp en Madav zegt dat hij maar moet tanken na ons gedropt te hebben. We denken dat hij dronken is dus ik stel voor om uit te stappen en een andere riskhaw te nemen.
De volgende driver weet ook al niet waar we heen willen (namelijk de nummer 1 bezienswaardigheid van Bangalore volgens de toeristenboekjes) en dropt ons aan de achterzijde van het park. Dat levert ons een wandeling langs een vuilnisbelt, tennisbaan, zigeunerveld en een shortcut door de bosjes op. Na een uur wandelen komen we dan bij het paleis aan. Het is closing time, maar ik wilde toch al niet naar binnen. Het paleis is in Tudorstijl en inderdaad niet heel groot. Ik mag geen foto’s maken van de wacht, maar doe net of ik hem niet begrijp en schiet er toch een. Het is inmiddels donker als Madav mij afzet bij MG Road. Hij heeft een eet-afspraak. Ik neem een Mc Maharaja Chicken Burger en ga wat kleding shoppen.
Omdat mijn ticketboeking dinsdagochtend mislukt was, moet ik een andere vlucht zoeken. Jet Airways accepteert mijn creditcard wel en dus vlieg ik donderdagochtend naar Goa. Ik heb dus nog de hele woensdag over om te bellen met mensen die ik nog niet heb kunnen bereiken. De man van het chilling unit project in Pudu krijg ik te pakken, ik mag langskomen. Hij praat echter zo onduidelijk Engels dat ik na 6 pogingen het opgeef en het emailadres op een andere manier probeer te achterhalen om een afspraak te maken. Ik breng mijn kleding naar de laundryservice voor 2 euro worden 6 overhemden en 1 broek gewassen, gestreken en de volgende ochtend om 08.00 afgeleverd.
Woensdag 28 oktober
Madav is in de middag weer vrij en zal mij oppikken van het hotel. Als hij aankomt regent het opeens heel hard. Dat wordt dus cricket kijken in plaats van pakketjes per post verzenden of geknipt te worden. Ik heb nu inmiddels een beetje door hoe het spel werkt.
Als het eindelijk droog is brengt Madav me naar een kapper die voor 40 Rs mij van mijn woeste haardos ontdoet. De kapsalon is niet veel groter dan mijn keuken, als een soort garagebox aan de straat, waar 4 wachtstoelen staan. Er kunnen twee mensen tegelijk geknipt worden in het hokje met drie spiegelwanden. De cricketmatch is op de TV in de bovenhoek is nog altijd aan de gang en India doet het goed tegen Australie. Overal waar ik kom staat vandaag de TV aan. Het is een serie van 7 wedstrijden. Het is in tegenstelling tot Nederland in de kapperszaak een stille bedoening. Madav vertelt dat op dinsdag alle kappers gesloten zijn. Dinsdag is namelijk een slechte dag om je haar te knippen....
We bezoeken nog een kerk waar op dat moment een trouwdienst aan de gang is en na het dinner vraagt Madav vanaf welk vliegveld ik vertrek, er zijn er namelijk 2! Dat staat niet op mijn ticket, dus moet ik bellen. 16 minuten later weet ik eindelijk het antwoord.
We nemen afscheid en ik spreek met Senthil af nog ergens te gaan drinken omdat hij me nog even wil zien en me op het hart drukken dat ik voorzichtig moet zijn.
Om 12.30 ontmoet ik Madav. Hij showt me hoe je een autoriskhaw moet nemen. Je vraagt een rijdende riskhaw om een ritje, want iemand die stilstaat vraagt kennelijk te hoge prijzen en gebruikt de meter niet. Dat is dus het verschil met Chennai. Autorikshaw drivers zijn vriendelijker en belazeren je minder. Madav , die in Chennai gestudeerd heeft spreekt naast Telegu (Hyderabad), Engels, Hindi, Tamil en een beetje Kanada. Telegu en Kannada zijn als Duits en Nederlands en hebben ook nog wel links met Tamil.
Eerst gaan we naar de Botanical Gardens. Het mooie park is vergelijkbaar met Key Gardens (London)en heeft een glasshouse dat de competitie met Baxtor Palace aankan. Jammergenoeg bloeien er in de Lotuspond nagenoeg geen bloemen. Wel lopen overal eekhoorns, zijn er veel grote oude bomen. De rozentuin (Madav vind hem prachtig, ik vind het maar niks) bestaat uit een slecht onderhouden veld met allerlei rozenstruiken met slechts enkele bloemen. Madav loopt zo veel mogelijk in de schaduw want in de twee weken Goa (vakantie) was hij veel te zwart geworden. En zwart is lelijk…
Dat zit er zo ingeramd bij alle Indiers. Ik snap het niet. En eerlijk gezegd zie ik ook nauwelijks verschillen in donkerheid als mensen niet naast elkaar staan. Als westerling kijk je meer naar haarkleur, ogen en dergelijke, maar Indiers hebben allemaal zwart of grijszwart haar, en veelal bruine/zwarte ogen. Zwarte neus en donkere lippen. Dan wordt huidskleur als snel het enige waarop je onderscheid maakt. Toch grappig, want ik blijf kennelijk in mijn Westerse kijk letten op ogen, gezichtsuitdrukking etc. Betrap me er wel op dat ik als ik geld tel dat niet meer in het Nederlands doe maar in het Engels.
We lunchen en gaan vervolgens naar de grote Bull-temple. Madav heeft gehoord dat die erg indrukwekkend is. Daar aangekomen is hij erg teleurgesteld in het slechts 4 meter hoge zwarte rotsblok wat uitgehakt is in de vorm van een vette liggende stier. Gele bloemenkransen hangen om de horens en nek. Ondanks de teleurstelling gaat hij wel even bidden. Door een paar keer met de handen plat op de buik van de stier te drukken en wat te prevelen. Als ik vraag of hij vaak naar een tempel gaat, blijkt dat maar eens in de maand te zijn. Ook eet hij wel vlees. We hebben te maken met een seculiere hindoe ;-) Maar wel een hele gezellige gozer.
Van de Bull naar Bengaluru Palace. Nu zal ik teleurgesteld zijn belooft Madav, omdat het op de plaatjes en films wel mooi lijkt maar in wezen maar een klein ding is. De autoriskhaw driver rijdt als een dolle stier, zit helft van de tijd 90 graden gedraaid op zijn bankje en achterom te kijken en tegen mij aan te brabbelen in zijn taal. Ik zeg hem dat hij eerst op de straat moet kijken, Madav dat wij alle tijd hebben en dat ik uit Zuid-Afrika kom. Terwijl hij dat zegt geeft hij mij een schopje en geeft mij een grote glimlach en ik speel mee.
Ondanks dat Madav gezegd heeft dat hij de weg weet, en dus niet bedonderd wil worden, vraagt de driver pas na 2 km aan andere drivers waar Bengaluru Palace is. Dat is iets wat mij wel opgevallen is. Er zijn honderden drivers, maar veel straten en bezienswaardigheden kennis hebben ze niet echt. Soms weten ze kleine dingetjes wel terwijl het 5-sterrenhotel ertegenover hen onbekend voorkomt. De riskshaw driver stopt bij een benzinepomp en Madav zegt dat hij maar moet tanken na ons gedropt te hebben. We denken dat hij dronken is dus ik stel voor om uit te stappen en een andere riskhaw te nemen.
De volgende driver weet ook al niet waar we heen willen (namelijk de nummer 1 bezienswaardigheid van Bangalore volgens de toeristenboekjes) en dropt ons aan de achterzijde van het park. Dat levert ons een wandeling langs een vuilnisbelt, tennisbaan, zigeunerveld en een shortcut door de bosjes op. Na een uur wandelen komen we dan bij het paleis aan. Het is closing time, maar ik wilde toch al niet naar binnen. Het paleis is in Tudorstijl en inderdaad niet heel groot. Ik mag geen foto’s maken van de wacht, maar doe net of ik hem niet begrijp en schiet er toch een. Het is inmiddels donker als Madav mij afzet bij MG Road. Hij heeft een eet-afspraak. Ik neem een Mc Maharaja Chicken Burger en ga wat kleding shoppen.
Omdat mijn ticketboeking dinsdagochtend mislukt was, moet ik een andere vlucht zoeken. Jet Airways accepteert mijn creditcard wel en dus vlieg ik donderdagochtend naar Goa. Ik heb dus nog de hele woensdag over om te bellen met mensen die ik nog niet heb kunnen bereiken. De man van het chilling unit project in Pudu krijg ik te pakken, ik mag langskomen. Hij praat echter zo onduidelijk Engels dat ik na 6 pogingen het opgeef en het emailadres op een andere manier probeer te achterhalen om een afspraak te maken. Ik breng mijn kleding naar de laundryservice voor 2 euro worden 6 overhemden en 1 broek gewassen, gestreken en de volgende ochtend om 08.00 afgeleverd.
Woensdag 28 oktober
Madav is in de middag weer vrij en zal mij oppikken van het hotel. Als hij aankomt regent het opeens heel hard. Dat wordt dus cricket kijken in plaats van pakketjes per post verzenden of geknipt te worden. Ik heb nu inmiddels een beetje door hoe het spel werkt.
Als het eindelijk droog is brengt Madav me naar een kapper die voor 40 Rs mij van mijn woeste haardos ontdoet. De kapsalon is niet veel groter dan mijn keuken, als een soort garagebox aan de straat, waar 4 wachtstoelen staan. Er kunnen twee mensen tegelijk geknipt worden in het hokje met drie spiegelwanden. De cricketmatch is op de TV in de bovenhoek is nog altijd aan de gang en India doet het goed tegen Australie. Overal waar ik kom staat vandaag de TV aan. Het is een serie van 7 wedstrijden. Het is in tegenstelling tot Nederland in de kapperszaak een stille bedoening. Madav vertelt dat op dinsdag alle kappers gesloten zijn. Dinsdag is namelijk een slechte dag om je haar te knippen....
We bezoeken nog een kerk waar op dat moment een trouwdienst aan de gang is en na het dinner vraagt Madav vanaf welk vliegveld ik vertrek, er zijn er namelijk 2! Dat staat niet op mijn ticket, dus moet ik bellen. 16 minuten later weet ik eindelijk het antwoord.
We nemen afscheid en ik spreek met Senthil af nog ergens te gaan drinken omdat hij me nog even wil zien en me op het hart drukken dat ik voorzichtig moet zijn.
1 dag alleen, lost in music
Maandag 26 oktober
De volgende dag ga om 9.00 uur de deur uit, maar de winkels gaan pas om 10.30 open. Gelukkig wordt ik aangesproken door een taxichauffeur, die mij voor 10 Rs wel naar een electronica zaak wil brengen. Als ik ook maar even bij 2-3 artcraftshops een kijkje neem, dan is het ritje gratis, want hij krijgt coupons van de winkels. Ik hoef niets te kopen. Ik zie heel wat olifanten, die zo wordt gewoon verteld door kinderen zijn gemaakt, en ontmoet veel aandringende verkopers. Ik koop alleen 60 wierookstokjes voor 50Rs, in een andere zaak niets. Bij de derde weet ik na lang onderhandelen 6 prachtige kussentjes van zijde met gouden olifanten voor 1000 Rs te kopen, misschien nog altijd veel te veel, maar ik vind het wel waard. Het is nog steeds geen 10.30 dus ik laat me gewillig naar een 4e zaak brengen. Ik krijg heerlijke thee aangeboden en de hele zaak aan tapijten vliegt aan mij voorbij. De verkoper slooft zich enorm uit om te vertellen hoe ze gemaakt worden, wat de verschillen zijn en ik laat hem, benieuwd als ik ben naar alle verkooptrucs. Als ik zeg dat ik het partroon te druk vindt, komt hij met egalere tapijten aan zetten.
Uiteindelijk lig5t de winkel vol met zo’n twintig verschillende tapijten. Het moet gezegd het is prachtig spul, mix van wol en pure zijde 600 knoopjes per vierkante inch, maar ik wil gewoon niets kopen. Mag hij een prijs noemen? Ja hoor, 250 euro voor een prachtig tapijt van 3 bij 5 feet. Ik zeg dat de tapijten niet mijn smaak zijn en weiger een prijs te noemen die ik het wel waard zou vinden, omdat ik sowieso niet van plan ben te kopen. Maar door te kopen helpt u een familie die maanden aan zo’n kleed hebben geknoopt. Op alles wat ik inbreng heeft de man wel een antwoord. Ik vind het knap, maar omdat het immiddels 10.15 is vind ik het wel tijd om te gaan. Met moeite laten ze me gaan, koop dan iets kleins, nee ik koop niets, je bent de eerste klant vandaag, dat brengt ons geluk, daarom extra korting. Het zijn dezelfde trucjes als bij de vorigen.
Ik loop de deur uit waar mijn taxichauffeur al breedgrijnzend staat te wachten. Hij wil elke keer weten of ik iets gekocht heb en voor hoeveel dan. Ik vraag hem wat een redelijke prijs voor Pasjmina’s (superzachte sjaals van geitesik-haar) is. Dan kan ik daar rekening mee houden. Ik zeg hem dat de zeepstenen olifanten (die dus door kinderen gemaakt worden) in Puducherry stukken goedkoper zijn en hij wil mij wel naar een volgende craftshop brengen. Nee ik wil NU naar de Vodaphoneshop en Planet M (muziekzaak). OK, ondertussen krijg ik zijn telefoonnummer, want kennelijk heeft hij met zijn coupons flink verdiend.
Ik heb met al het gesjees een indruk van Bangalore gekregen. Veel nettere straten, bijna geen vuil, hoge gebouwen, iets duidelijker structuur.
In de platenzaak tref ik een uitgebreid aanbod aan, keurig gesorteerd op de verschillende talen en genres. Ik verlies de tijd. Gemiddelde CD prijs in India: 149-160 RS voor nationale hitcd’s. Westerse CD’s gaan weg voor 299-495 Rs, ik koop wat verzamel-mp3-cd’s (45-70Rs) en eindelijk vind ik Shreya Ghoshal! Terwijl ik alle bakken doorsnuffel, concludeer ik dat bepaalde (oude) bands het hier goed doen die het in Europa maar matig deden (Air Supply bijvoorbeeld). Verder zijn Beatles, U2, Doors, Megadeth,Van Morrison, Eagles, Shakira en Michael Jackson erg populair. De nieuwe CD van de Backstreet Boys (in Europa geflopt) staat hier in de top 3. Whitney Houston’s comeback levert haar ook in India een top 10 notering op. Dus voor 399Rs heb ik nu de nieuwste van haar in mijn (platen)koffer. Razend populair lijkt ook Kenny G (alts-axofonist). Van de Nederlandse producten: Veel Andre Rieu en wat DJ Tiesto. De Vengaboys doen het ook nogaltijd erg goed in India. Toevallig vind ik nog een CD’tje van Treble, met daarop de Eurovisie Songfestival bijdrage. Van de muziekzaak naar de boekhandel, en weer is het smullen. Ik heb met Senthil afgesproken om 19.30 bij de busstand van Majestic. Dat blijkt een gigantisch busstation te zijn. Bellen in een rijdende rikshaw in toeterend verkeer lukt mij niet fatsoenlijk, maar uiteindelijk vinden we elkaar.
Eerst op zoek naar een internet cafe, want ik moet mn blog nog uploaden en Senthil wil wat van zijn vrienden in Bangalore ontmoeten morgen. Ik sms de jongen die ik via internet gevonden had en een planting nursery (Intratuin) heeft en Indiase klassieke muziek zingt. Die blijkt ziek, dus een ontmoeting zit er niet in. Eenmaal online blijkt een andere jongen Madav mij hotel ajantha te hebben aangeraden via de mail, dus ik vraag hem of hij morgenavond zin heeft om de stad te laten zien / uit eten te gaan. Hij kan vanaf 11 uur in de ochtend, dus ik heb voor de volgende dag een gids.
De volgende dag ga om 9.00 uur de deur uit, maar de winkels gaan pas om 10.30 open. Gelukkig wordt ik aangesproken door een taxichauffeur, die mij voor 10 Rs wel naar een electronica zaak wil brengen. Als ik ook maar even bij 2-3 artcraftshops een kijkje neem, dan is het ritje gratis, want hij krijgt coupons van de winkels. Ik hoef niets te kopen. Ik zie heel wat olifanten, die zo wordt gewoon verteld door kinderen zijn gemaakt, en ontmoet veel aandringende verkopers. Ik koop alleen 60 wierookstokjes voor 50Rs, in een andere zaak niets. Bij de derde weet ik na lang onderhandelen 6 prachtige kussentjes van zijde met gouden olifanten voor 1000 Rs te kopen, misschien nog altijd veel te veel, maar ik vind het wel waard. Het is nog steeds geen 10.30 dus ik laat me gewillig naar een 4e zaak brengen. Ik krijg heerlijke thee aangeboden en de hele zaak aan tapijten vliegt aan mij voorbij. De verkoper slooft zich enorm uit om te vertellen hoe ze gemaakt worden, wat de verschillen zijn en ik laat hem, benieuwd als ik ben naar alle verkooptrucs. Als ik zeg dat ik het partroon te druk vindt, komt hij met egalere tapijten aan zetten.
Uiteindelijk lig5t de winkel vol met zo’n twintig verschillende tapijten. Het moet gezegd het is prachtig spul, mix van wol en pure zijde 600 knoopjes per vierkante inch, maar ik wil gewoon niets kopen. Mag hij een prijs noemen? Ja hoor, 250 euro voor een prachtig tapijt van 3 bij 5 feet. Ik zeg dat de tapijten niet mijn smaak zijn en weiger een prijs te noemen die ik het wel waard zou vinden, omdat ik sowieso niet van plan ben te kopen. Maar door te kopen helpt u een familie die maanden aan zo’n kleed hebben geknoopt. Op alles wat ik inbreng heeft de man wel een antwoord. Ik vind het knap, maar omdat het immiddels 10.15 is vind ik het wel tijd om te gaan. Met moeite laten ze me gaan, koop dan iets kleins, nee ik koop niets, je bent de eerste klant vandaag, dat brengt ons geluk, daarom extra korting. Het zijn dezelfde trucjes als bij de vorigen.
Ik loop de deur uit waar mijn taxichauffeur al breedgrijnzend staat te wachten. Hij wil elke keer weten of ik iets gekocht heb en voor hoeveel dan. Ik vraag hem wat een redelijke prijs voor Pasjmina’s (superzachte sjaals van geitesik-haar) is. Dan kan ik daar rekening mee houden. Ik zeg hem dat de zeepstenen olifanten (die dus door kinderen gemaakt worden) in Puducherry stukken goedkoper zijn en hij wil mij wel naar een volgende craftshop brengen. Nee ik wil NU naar de Vodaphoneshop en Planet M (muziekzaak). OK, ondertussen krijg ik zijn telefoonnummer, want kennelijk heeft hij met zijn coupons flink verdiend.
Ik heb met al het gesjees een indruk van Bangalore gekregen. Veel nettere straten, bijna geen vuil, hoge gebouwen, iets duidelijker structuur.
In de platenzaak tref ik een uitgebreid aanbod aan, keurig gesorteerd op de verschillende talen en genres. Ik verlies de tijd. Gemiddelde CD prijs in India: 149-160 RS voor nationale hitcd’s. Westerse CD’s gaan weg voor 299-495 Rs, ik koop wat verzamel-mp3-cd’s (45-70Rs) en eindelijk vind ik Shreya Ghoshal! Terwijl ik alle bakken doorsnuffel, concludeer ik dat bepaalde (oude) bands het hier goed doen die het in Europa maar matig deden (Air Supply bijvoorbeeld). Verder zijn Beatles, U2, Doors, Megadeth,Van Morrison, Eagles, Shakira en Michael Jackson erg populair. De nieuwe CD van de Backstreet Boys (in Europa geflopt) staat hier in de top 3. Whitney Houston’s comeback levert haar ook in India een top 10 notering op. Dus voor 399Rs heb ik nu de nieuwste van haar in mijn (platen)koffer. Razend populair lijkt ook Kenny G (alts-axofonist). Van de Nederlandse producten: Veel Andre Rieu en wat DJ Tiesto. De Vengaboys doen het ook nogaltijd erg goed in India. Toevallig vind ik nog een CD’tje van Treble, met daarop de Eurovisie Songfestival bijdrage. Van de muziekzaak naar de boekhandel, en weer is het smullen. Ik heb met Senthil afgesproken om 19.30 bij de busstand van Majestic. Dat blijkt een gigantisch busstation te zijn. Bellen in een rijdende rikshaw in toeterend verkeer lukt mij niet fatsoenlijk, maar uiteindelijk vinden we elkaar.
Eerst op zoek naar een internet cafe, want ik moet mn blog nog uploaden en Senthil wil wat van zijn vrienden in Bangalore ontmoeten morgen. Ik sms de jongen die ik via internet gevonden had en een planting nursery (Intratuin) heeft en Indiase klassieke muziek zingt. Die blijkt ziek, dus een ontmoeting zit er niet in. Eenmaal online blijkt een andere jongen Madav mij hotel ajantha te hebben aangeraden via de mail, dus ik vraag hem of hij morgenavond zin heeft om de stad te laten zien / uit eten te gaan. Hij kan vanaf 11 uur in de ochtend, dus ik heb voor de volgende dag een gids.
Bangalore bustrip
Zondag 26 oktober
Nadat Xavier ons op de busstand heeft afgezet met de autoriskshaw wacht een busrit van 6 uur. We komen door het droogste gedeelte van Tamil Nadu (meest steenachtig ook) ik ruik India; uitlaatgassen, koeienpoep, gerookte maiskolven, maar ook de zoete geur die van Mangobomen komt en de geur van Sandlewood. Dat kan omdat de bus met open ramen en deuren rijdt. Geen last van de dicht op elkaar staande mensen, en omdat het zo waait zweet je ook minder. Inmiddels drink ik net als de Indiers zo weinig (water) dat ik ook niet meer zo veel zweet (en toch niet uitdroog). Op die manier hoef je minder vaak naar het toilet en zijn de keutels harder wat dan weer makkelijker spoelt. In de bus kan je rustig een scheet laten, niemand die t ruikt of hoort. De langzaam rijdende bus passeert een vrouw die op 10 meter uit de weg ongegeneerd wijdbeens staat te plassen, wel alles keurig uit het zicht, maar het beeld is niet heel fraai. Tot zover de plas en poep. Mocht van mijn vader niet meer, maar dit valt onder het kopje praktische info voor wie naar India gaat. Curd, lauwe cola zijn goed voor de maag. Mijn voorraadje ORS heb ik nog niet aangebroken.
Deze bus hobbelt minder en de laatste 90 km gaan zelfs over een heuse snelweg. Qua landschap lijkt het op het binnenland van Kroatie, heuvelachtig, droog, rode grond, lichtbruine rotsen. Alleen de bomen doen tropischer aan, cocospalmen, mango & banaan, papaya’s, neemtrees (tijgerbosjes), op nattere gronden padi’s (rijstvelden). Overal straathonden, koeien, geiten, kippen en mensen en de doorgaande wegen zijn een soort groene tunnels, omdat de bomen over de weg hangen.
Ook op deze bustrip weer een hardhandige conducteur en een dronken klant. De conducteur is een soort dikke pad die zo uit een Muppetshow geplukt zou kunnen zijn. Donkerbruine kop, vol met bulten, en een schel brullend krakend geluid. Eerst lijkt hij mij nog wel vriendelijk, maar op een gegeven moment stapt er dus een man in die naar X wil terwijl deze bus daar niet langskomt. Hij mag een kaartje kopen tot eerstvolgende stop en dan terug. De dronken man begint te schreeuwen (iets wat indiers volgens mij nogal snel doen) dat hij toch die kant op wil. En de conducteur schreeuwt ook 5-10 minuten tegen de man en werkt hem dan richting achterdeur. Blaast op zijn scheidsrechtersfluitje, de bus stopt en de man wordt op straat getrapt, weer op nog geen meter voor mij. Fluitje en de bus rijdt verder alsof er niets gebeurd is, de Bollywoodmovie knalt weer keihard door de speakers en de schermering valt in. De lucht wordt koeler en Senthil legt uit wat er zojuist gebeurd is.
Bij de volgende halte stappen zoveel mensen uit dat alleen de 4 vrouwen die al 4 uur voor mijn voeten zaten weer bij hun 2 flinke rijstbalen weer op de grond/trapje in het gangpad blijven zitten. De Muppet komt er weer aan en begint nu tegen een van de vrouwen te bulderen. De vrouw schreeuwt niet minder hard terug maar kijkt wel half naar beneden. Ze moeten nu opeens 60 Rs extra betalen, vanwege het gewicht van de bus en hun lading. Die heeft hij bij binnenkomst ook al gezien en toen hoefden de dames niet te betalen. De aangesproken vrouw weigert, een van de andere haalt zonder zich met het gesprek te bemoeien en om te kijken gelaten geld uit haar BH en houdt het omhoog. Ze krijgt nog wel een bonnetje, maar het slaat allemaal nergens op. Volgens mij heb ik evenveel bagage bij me onder de achterbank van de bus liggen. Me koest houden lijkt het devies, want niemand die zich met de situatie met de vrouwen bemoeit.
We (Senthil en ik) rijden door Hosur, de vorige woonplaats van Senthil. Hij heeft de hele busreis al lopen sms-en. Met diverse vrienden, waaronder ook met Shankar, zijn voormalige huurbaas maar ook goede vriend. Die is er even op uit gestuurd om hotelkamers te checken. De kamers die ik opgeef blijken vol of niet voor de prijs die Lonely Planet voorschotelde.
Uiteindelijk kom ik in Hotel Ajantha uit. Dichtbij de kruizing MG Road / Brigade Road. MG = Mahatma Ghandhi, en Brigade Road heeft alles te maken met de militaire parades die op het aansluitende veld gehouden worden. MG-road is een soort Kalverstraat van B’lore. Je vindt er McDonalds, Domino’s, Pizzahut, Kentucky Fried Chicken, Levis, Adidas, Reebok, Bata, Sony. Ik vind het vooral grappig die namen nu in het Kanada (taal die in deze deelstaat Karnathaka gesproken wordt) geschreven staan. Het is niet het hele ingewikkelde gekringel van het Tamilschrift, maar nog steeds veel rondjes en in mijn ogen letters die erg op elkaar lijken.
Met z’n drie-en gaan we uit eten, Shankar is druk mannetje, praat veel en grappig hoog. Waarschijnlijk zou hij in NL het stempeltje ADHD/gek krijgen, maar ik mag hem wel. Hij is net als Senthil halfwees en heeft naast een moeder nog twee geestelijk gehandicapte zussen. Uithuwelijken binnen families komt in India veel voor, dus ook veel gevallen van afwijkingen. Ook de zus van Senthil is mismaakt (half armpje) maar is tegen alle ‘logische’ wetten van de Indiase maatschappij toch nog aan de man geraakt.
De hotelkamer is voorzien van TV en een ventiltor, een AC hoef ik niet meer.De badkamer heeft zelfs een douche met slang en een europees toilet. Het bed is wel hard en de stopcontacten zijn Europees, terwijl mijn telefoon oplader drie-pins-Indiaas is. Even een intenartional plug halen dus.
Nadat Xavier ons op de busstand heeft afgezet met de autoriskshaw wacht een busrit van 6 uur. We komen door het droogste gedeelte van Tamil Nadu (meest steenachtig ook) ik ruik India; uitlaatgassen, koeienpoep, gerookte maiskolven, maar ook de zoete geur die van Mangobomen komt en de geur van Sandlewood. Dat kan omdat de bus met open ramen en deuren rijdt. Geen last van de dicht op elkaar staande mensen, en omdat het zo waait zweet je ook minder. Inmiddels drink ik net als de Indiers zo weinig (water) dat ik ook niet meer zo veel zweet (en toch niet uitdroog). Op die manier hoef je minder vaak naar het toilet en zijn de keutels harder wat dan weer makkelijker spoelt. In de bus kan je rustig een scheet laten, niemand die t ruikt of hoort. De langzaam rijdende bus passeert een vrouw die op 10 meter uit de weg ongegeneerd wijdbeens staat te plassen, wel alles keurig uit het zicht, maar het beeld is niet heel fraai. Tot zover de plas en poep. Mocht van mijn vader niet meer, maar dit valt onder het kopje praktische info voor wie naar India gaat. Curd, lauwe cola zijn goed voor de maag. Mijn voorraadje ORS heb ik nog niet aangebroken.
Deze bus hobbelt minder en de laatste 90 km gaan zelfs over een heuse snelweg. Qua landschap lijkt het op het binnenland van Kroatie, heuvelachtig, droog, rode grond, lichtbruine rotsen. Alleen de bomen doen tropischer aan, cocospalmen, mango & banaan, papaya’s, neemtrees (tijgerbosjes), op nattere gronden padi’s (rijstvelden). Overal straathonden, koeien, geiten, kippen en mensen en de doorgaande wegen zijn een soort groene tunnels, omdat de bomen over de weg hangen.
Ook op deze bustrip weer een hardhandige conducteur en een dronken klant. De conducteur is een soort dikke pad die zo uit een Muppetshow geplukt zou kunnen zijn. Donkerbruine kop, vol met bulten, en een schel brullend krakend geluid. Eerst lijkt hij mij nog wel vriendelijk, maar op een gegeven moment stapt er dus een man in die naar X wil terwijl deze bus daar niet langskomt. Hij mag een kaartje kopen tot eerstvolgende stop en dan terug. De dronken man begint te schreeuwen (iets wat indiers volgens mij nogal snel doen) dat hij toch die kant op wil. En de conducteur schreeuwt ook 5-10 minuten tegen de man en werkt hem dan richting achterdeur. Blaast op zijn scheidsrechtersfluitje, de bus stopt en de man wordt op straat getrapt, weer op nog geen meter voor mij. Fluitje en de bus rijdt verder alsof er niets gebeurd is, de Bollywoodmovie knalt weer keihard door de speakers en de schermering valt in. De lucht wordt koeler en Senthil legt uit wat er zojuist gebeurd is.
Bij de volgende halte stappen zoveel mensen uit dat alleen de 4 vrouwen die al 4 uur voor mijn voeten zaten weer bij hun 2 flinke rijstbalen weer op de grond/trapje in het gangpad blijven zitten. De Muppet komt er weer aan en begint nu tegen een van de vrouwen te bulderen. De vrouw schreeuwt niet minder hard terug maar kijkt wel half naar beneden. Ze moeten nu opeens 60 Rs extra betalen, vanwege het gewicht van de bus en hun lading. Die heeft hij bij binnenkomst ook al gezien en toen hoefden de dames niet te betalen. De aangesproken vrouw weigert, een van de andere haalt zonder zich met het gesprek te bemoeien en om te kijken gelaten geld uit haar BH en houdt het omhoog. Ze krijgt nog wel een bonnetje, maar het slaat allemaal nergens op. Volgens mij heb ik evenveel bagage bij me onder de achterbank van de bus liggen. Me koest houden lijkt het devies, want niemand die zich met de situatie met de vrouwen bemoeit.
We (Senthil en ik) rijden door Hosur, de vorige woonplaats van Senthil. Hij heeft de hele busreis al lopen sms-en. Met diverse vrienden, waaronder ook met Shankar, zijn voormalige huurbaas maar ook goede vriend. Die is er even op uit gestuurd om hotelkamers te checken. De kamers die ik opgeef blijken vol of niet voor de prijs die Lonely Planet voorschotelde.
Uiteindelijk kom ik in Hotel Ajantha uit. Dichtbij de kruizing MG Road / Brigade Road. MG = Mahatma Ghandhi, en Brigade Road heeft alles te maken met de militaire parades die op het aansluitende veld gehouden worden. MG-road is een soort Kalverstraat van B’lore. Je vindt er McDonalds, Domino’s, Pizzahut, Kentucky Fried Chicken, Levis, Adidas, Reebok, Bata, Sony. Ik vind het vooral grappig die namen nu in het Kanada (taal die in deze deelstaat Karnathaka gesproken wordt) geschreven staan. Het is niet het hele ingewikkelde gekringel van het Tamilschrift, maar nog steeds veel rondjes en in mijn ogen letters die erg op elkaar lijken.
Met z’n drie-en gaan we uit eten, Shankar is druk mannetje, praat veel en grappig hoog. Waarschijnlijk zou hij in NL het stempeltje ADHD/gek krijgen, maar ik mag hem wel. Hij is net als Senthil halfwees en heeft naast een moeder nog twee geestelijk gehandicapte zussen. Uithuwelijken binnen families komt in India veel voor, dus ook veel gevallen van afwijkingen. Ook de zus van Senthil is mismaakt (half armpje) maar is tegen alle ‘logische’ wetten van de Indiase maatschappij toch nog aan de man geraakt.
De hotelkamer is voorzien van TV en een ventiltor, een AC hoef ik niet meer.De badkamer heeft zelfs een douche met slang en een europees toilet. Het bed is wel hard en de stopcontacten zijn Europees, terwijl mijn telefoon oplader drie-pins-Indiaas is. Even een intenartional plug halen dus.
maandag 26 oktober 2009
Leesvoer van 1 week
Dag 14 – Zondag 18 oktober - Zaterdag 24 oktober
Voordeel van veel vuurwerk is dat er ’s nachts weinig tot geen muggen te bekennen zijn. Dat brengt mij op een idee. Ik ga eens proberen of wierookstokjes muggen uit mijn kamer houden. Zo ja, dan sla ik er een hele bende in.
De kinderen worden aan het tekenen gezet, ik zeg dat ik dan ook maar aan mijn huiswerk ga en kruip achter de pc om mijn dagboek bij te houden, mail te versturen etc. Terwijl Kumari langsloopt hoort ze de mp3-opname van de kerkdienst, waar ik het gedeelte van het gebed in het Engels aan het opzoeken ben. Ze herkent de muziek als gospel, omdat ze vroeger ook koortjes hadden in het opvanghuis waar zij is opgegroeid. Ik laat haar wat horen. Ze haalt Xavier er bij en na het gebed bedankt ze mij uitvoerig, alsof ik iets gedaan heb. Ik moet het later nog maar eens laten horen via de luidsprekers.
Ik ga nu nog even snel foto’s uitzoeken die Eva thuis in de nieuwsbrief zou kunnen verwerken.
Omdat we een week lang van internet verstoken zijn geweest in het WIDE home, post ik nu in een keer een hele week. We hebben weer veel kunnen doen, maar ik heb niet alles uit kunnen werken in een verhal, met name de verhalen rondom aannemers en checkup-vragen en bouwvergunning.
Dus in random volgorde heel veel steekwoorden om uit te werken:
Om een weeshuis te mogen runnen moet je minimal 30 kinderen hebben. Momenteel zijn er 4 in de gevarenzone. Sonya, Kasturi, Praveem en nog een jongetje dreigen vervangen te worden door nieuwe kinderen. Sonya en Kasturi zijn de oudere en jongere zusjes van Mukesh. Sonya is geestelijk gehandicapt en regelmatig (als ze ongesteld is) bij haar oma en Kasturi is voor een of andere huidziekte in behandeling ergens. Beiden hadden al weer terug moeten zijn in WIDE, maar de oma van de kinderen zegt dat haar niets verweten moet worden als Kumari haar daar op aanspreekt. Familieleden hebben de kinderen onder hun hoede. Kumari wijst ze erop dat als ze hun dochters een goede plek en onderwijs willen geven ze de kinderen op tijd terug moeten sturen naar WIDE, omdat ze anders kinderen zal helpen waarvan de guards wel inzien dat ze hulp nodig hebben. Als de inspectie langskomt en Kumari heeft geen 30 kinderen zijn de rapen gaar namelijk. Praveem is drie maanden weg geweest en zou het maandagweer proberen, maar op dag 1 is als Xavier naar de school belt om te checken of hij in de klas is, al weer duidelijk dat die weer is gaan spijbelen. Die moet dus weg. Ook een ander nieuw jongetje was onhandelbaar en liep telkens weg, ondanks de liefde die hij hier kreeg. Als een kind onder behandeling van een arts isen niet in WIDE woont tijdelijk, moet Kumari daarvan een verklaring hebben, welke ziekte, welke behandeling en verblijfplaats ze hebben. Van Maha heeft ze dat, dus dat levert geen probleem op.
Ik concludeer dus dat ze nu 26 kinderen in huis heeft en als de bliksem kinderen erbij moet nemen, maar Kumari wil niet meer en minder dan 30 kinderen in huis hebben nu. Ik vind dat ze er minimaal 32 moet hebben om een soort buffer te hebben. Volgens Kumari is 4 kinderen niet in WIDE een uitzondering, maar volgens mij is het meer regel. Ik zou zeggen minimaal 32,33,34 kinderen op de lijst en er zorg voor dragen dat er nooit minder dan 30 zijn. Xavier had dat ook al gezegd verteld Kumari, dus misschien 31 of 32? Ik denk dat ik er nog eens met haar over moet hebben. Hier loopt ze gewoon teveel risico om als ze de controleurs op bezoek krijgt al het werk voor niets te hebben gedaan.
Ajith Kumar kijkt nu even over mijn schouder mee terwijl ik typ, hij wil graag dat ik zijn naam typ. Mukesh wil meteen ook ;-)
Zo gaat het hier dagelijks, til je een kind op dan willen ze allemaal, liefst 4 keer en met voordringen. Is er eentje die door heeft dat Priya naar een Serial (soap) en dus TV kijkt, dan stromen er zo 10 kinderen binnen, hopend dat tijdens de commercials er gezapt zal worden naar Jetix of Cartoon Network. Af en toe als er een kindje in de keuken komt, dan stopt Kumari die wat extra toe, hier opeten en niet laten zien. Sanjay bewaard dan altijd stiekum iets in zijn knuistjes voor zijn grotere broer Ajith, Ajith doet dat andersom niet, die vreet alles op, veegt zijn handen en mond schoon en loopt naar buiten alsof er niets gebeurt is. Twee heel verschillende karakters, ze lijken ook niet op elkaar. Vermoed dat de mama papa een keertje niet zo trouw is geweest toen die in de bak zat, maar goed. Ook Ajith is al veel veranderd tov toen hij binnenkwam. Allen zorgzaamheid moet hij nog leren, waar Sanjay dat al is. Volgens mij heeft Sanjay een bekkenprobleem en naast zijn scheve mond ook last van ADHD, maar ik ben geen dokter. Als we hier wat meer specialisten zouden kunnen krijgen die de kinderen observeren en behandelen waar mogelijk, zou dat een zegen zijn.
Zelf heb ik de meeste kinderen wel in de smiezen, je merkt wie er al langer wonen en wie nieuw is, de nieuwe kinderen hebben de gewoontes van de plattelandsbewoners: veel slaan, weinig praten, weinig gevoel voor verantwoordelijkheid of maathouden, veel aandacht nodig. Voor sommige kinderen vind ik het eerlijk gezegd wel lastiger om die aandacht toch te geven. Janani en Nithya bijvoorbeeld zullen ongetwijfeld over een jaar schatten van meiden zijn, nu vind ik ze veel te claimerig, hangerig en pikken ze signalen nauwelijks op. Doe mij maar de lieverdjes. Sadya, Sangeetha, beide Sathya’s, Durgadevi en ondanks hun ondeugendheid Gogila & Danalahksmi . Van de jochies zijn Sanjay, Villu, Karthik, Chella de aardigste. Sangeetha geeft me telkens een zoentje. Santosh De Wilde en Ajithkumar willen continue stoeien.
Pown ‘ s (dus niet zoals ik eerst dacht Paul) vader komt zijn zoon opzoeken donderdag avond. Hij is een grote boer op 12km buiten Tiru. Hij kan ons veel vertellen over planten en dieren. Ik bevraag hem via Kumari 100-uit over verschillen tussen de dure en goedkopere geiten, meest winstgevende vruchten en gewassen, controle op pachters, afwegingen tussen het een en ander. De bananen die zoon adviseerde worden nu afgeraden, te kwetsbaar en te gewild door omwonenden zonder watchmen. Bloemen, cocosnoten, geiten (de dure) en melk lijken meest profitable. Bloemen (lilies / jasmine): na 3 maanden eerste bloemen, daarna elke maand 5 tot 9 duizend Rs opbrengst. Inzaaien van bollen kost 2500 Rs. Ik zeg tegen Kumari dat we nu moeten laten planten, zodat ze alvast kunnen en tijdens de regen niet onder water komen als ze nog niet volgroeid zijn. Dan hebben ze in januari/februari de eerste oogst, wachten we dan pas in april/mei. Coconootbomen planten in rijen van zuid naar noord, zodat de zon er voldoende omheen kan schijnen en de bloemen zo min mogelijk beschaduwen is ook mogelijk, doen! De vader zegt de beste kwaliteit cocosnoot bomen te kunnen leveren. Het enige noodzakelijke onderhoud is een keer per maand door iemand de rotte bladeren uit de top te verwijderen. kosten 25Rs/boom als je iemand inhuurt, maar een Santosh zou het ook prima kunnen volgens mij. Tijdens de bouw kunnen we dan papaya, mango e.d. poten omdat die snel groeien en schaduw geven. Padi (rijst)velden moeten eens in de zoveel tijd onder water gezet worden (muggen), dan tien dagen trekt het water in de plant, daarna lang droog. De boer raadt het niet aan omdat rijst erg bewerkelijk is. Bananen worden pas interessant als ze er wonen, omdat ook die redelijk bewerkelijk is en de hele plant zodra er bladeren zijn al interessant is om te jatten.
Van een banana tree worden namelijk alle onderdelen gebruikt, vrucht (voedsel), blad (als bord/dakbedekking), stam (touw), binnenkant van de stam (lekkernij?) Een stek levert na 4 maanden al een tros bananen. De plant geeft scheuten die opkomen, die je dus selectief moet verwijderen of juist laten groeien.
De dure geiten (formaat grote hond) zijn zo duur omdat hun vlees lekkerder is, maar ook omdat die twee keer per jaar twee jongen kunnen werpen, waar de goedkopere geiten kleiner zijn en maar 1 jong per jaar voortbrengen en minder lekker vlees leveren. En geitenmelk? Doen ze niet aan, vinden ze maar een rare gedachte. Kaas is sowieso een schaars want duur en daarom weinig gewild product. Denk ook dat kaas hier te snel zou smelten zonder koelkast, en dus kun je er onmogelijk meer op de markt gaan zitten op de kleedje.
Melk en bakolie verkopen ze hier in plastic zakken niet in pakken of flessen. Op de olie bon uit de Bonnenwinkel (voor de armen) staat een groot portret van de president van Tamil Nadu die ‘ervoor gezorrgd heeft dat ze goedkoop aan rijst en andere basisproducten kunnen komen. De stemmen voor de komende verkiezing zijn dus al binnen. Met de twee bonnenboekjes (Pati 1, X&K 1) die ze per maand hebben kunnen ze bij WIDE per maand 40 kilo rijst kopen tegen laag tarief. Soms is de rijst zo slecht dat die niet eetbaar is. Is de rijst van uitstekende kwaliteit dan verkopen de tussenpersonen die voor grof geld aan anderen en wordt gewoon meegedeeld dat de rijst deze maand niet geleverd wordt of dat het dinsdag rijstdag was en de klant er toen niet was…
40 kilo rijst per maand is niet genoeg. In een maand gaat er in WIDE 200 kilo rijst door. Dat is als de kinderen geen vrije dagen hebben, want dan lunchen ze ook thuis. Dus 50 kilo rijst, voor 5X2 +2X3 maaltijden per week. Ik heb even uitgerekend, dat als ik elke avond een maaltijd met rijst zou maken voor mezelf (150-200 gram) ik daar ruim 3 jaar mee vooruit zou kunnen. Maar goed ik eet daar dan ene gezonde hoeveelheid groente en vlees bij, plus een toetje, rest van dag salade en brood.
De kinderen van WIDE krijgen elk ontbijt rijst met een side dish (schep groente), op school ook eten, inclusief een ei, uit school thee en een koekje en ’s avonds rijst met een andere soort side dish. Af en toe krijgen ze vlees, maar ook dan niet al te veel, omdat ze dat nu hier gewoon niet kunnen betalen.
Kumari vertelt dat Pati waarschijnlijk iets van 86 is omdat haar zus die 47 is (en dus ook ouder ipv jonger dan Kumari) verteld heeft dat Kumari geboren is toen Pati al ruim in de veertig was ook. Kumari zelf is ongeveer 38, maar dat dachten we vorig jaar ook al J. Ze was 17 toen ze trouwde met Xavier. In augustus 2009 waren ze 20 jaar getrouwd, dus ik denk dat ze dus 18 was toen ze trouwde. Priya is 19(?) Babaloo is 6 en de jongste. Chella en Sweetha zijn inmiddels 7.
Elke ochtend en avond moeten de kinderen gezamenlijk bidden voor het eten, ook moeten ze individueel nog bidden. Kumari zelf bidt in de ochtend en avond, de rest van de dag is ze veel te druk, bovendien werkt het gebed van kinderen volgens haar meer uit dan dat van niet onschuldige volwassenen. Kumari vertelt de kinderen alles over moeilijke situaties binnen WIDE en van sponsors. De kinderen moeten dan bidden dat God voor die mensen moet zorgen. Kumari vertelt een paar opmerkelijke verhalen van [mrikkols] miracles, volgens haar direct gevolg van gebed. Genezingen, oplossingen, maar ook van een aantal doden in de omgeving van een vrouw die eerst heel veel voorspoed had toen ze WIDE hielp, vervolgens niets meer van zich liet horen en de ene ramp na de andere haar familie trof. Ik geloof niet dat je ellende 1 op 1 kan terugvoeren op iemands acties, maar de vrouw gelooft dat wel en helpt nu weer.
Priya ‘ brochure. De school van Priya doet elk jaar een liefdadigheidsproject. Voorgaande jaren was dat voor Kora het AIDS-patienten project. Dit jaar willen ze WIDE wel helpen. Daarvoor moet de volgende dag (maandag) 200 brochures ingeleverd worden en moeten ze 14 november een voorstelling geven voor de mensen die dan komen kijken. Ik ben er dan weer (terug van 2 weken vakantie) dus we verzinnen dan wel iets, toneel stukje, wat zingen. De 200 brochures heeft WIDE niet, wel nog 50 oude met verkeerd adres die Sandra had gemaakt. Xavier levert die donderdag pas bij de docent in. Die vindt dat er te weinig kinderen op de brochure te zien zijn, zodat het lijkt dat er geen 30 kinderen in WIDE zitten, dus de brochure moet nieuw gemaakt worden, in 200-fout.
Beetje typisch dat als je geholpen wilt worden je zelf alle onkosten moet maken, maar zo werkt het ziekenhuis hier ook. Brochures zijn te duur voor WIDE. Enfin, ik vraag om de tekst van de oude dan klus ik wel een nieuwe in Photoshop en dan laten we pamfletten printen, die zijn goedkoper, volgens Kumari. Waarschijnlijk kost brochures maken nauwelijks meer. Als ik er 500 laat printen, dan kan WIDE / ik die ook nog uitdelen her en der. Sandra’s folders hebben ook lang dienst gedaan. Maar goed dat communiceer ik pas als ik bij de printshop ben, anders staat Kumari het nooit toe.
De tekst van de vorige brochure hebben ze hier niet digitaal omdat die vorige keer ter plekke in de kopieshop is bedacht of gewoon niet bewaard. Ik bespaar ze 50Rs door nu zelf zo’n brochure te maken. Ik typ de oude tekst over verander hem een beetje naar de huidige omstandigheden, houd geheim dat WIDE ook vanuit Nederland gesteund wordt (omdat dan steun vanuit India niet meer nodig gevonden wordt), en plak er een paar mooie groepsfoto’s bij van de kinderen en wat losse portretjes (Sadya en Chellamutu van de Kerstkaart 2008) en nog van Sathya en Villu.
Ik vraag of ik dit keer niet het bankrekening nummer er bij zal zetten, nooit aangedacht de vorige keer. Kumari geeft het nummer dat ergens op een papiertje geschreven staat. Better to check it with the bankbook, dus op zoek naar het officiële boekje…. onvindbaar (vanwege de verhuizing). Ik kan me moeilijk voorstellen dat je met weinig bezit de belangrijke papieren niet zorgvuldig opbergt of terug kan vinden, als ik in mijn zooi thuis meestal al de papieren wel terug kan vinden, waarom dan hier in WIDE niet? Maar goed, ik maak me er maar niet drukker om dan Kumari. En website? Die oude noemen, is die up todate? Nee maar niet de Nederlandse want dan zien ze weer dat we hulp uit het Westen krijgen…… Indiers denken dat elke Westener rijk is, dus zodra er een witneus op het toneel verschijnt stopt de charity van de locals.
Terwijl ik dit typ vraag ik aan Kumari of het dan wel verstandig is als ik mee zou gaan naar de markt.. Kumari zegt dat het geen probleem is, omdat Helene en Robbie ook meegeweest zijn naar de markt. Ze zegt wel dat die de ‘volunteerlook’ hadden en dat ik ‘ look like a boss’. Ik moet er wat om lachen, maar ze heeft misschien wel gelijk. Toch is het geen probleem zegt Kumari, bij de markt aangekomen (duurt heel lang voordat ze zover zijn) zegt Kumari dat het toch maar beter is als ik op afstand volg en er niet naast ga staan. Told you ;-) Manni, Ajithkumar en Santosh de oudste zijn mee om te dragen. Manni snapt het principe niet helemaal en staat uitgebreid naar mij te zwaaien en sir te roepen als ik op 50 meter loop. OK,volgende plan is dat Manni en ik doorlopen de straat uit waar Xavier met de autorikshaw zal zijn. Halverwege komen we Xavier tegen die de marktstraat is ingereden. Hij stopt en zegt dat ik in de riskhaw kan gaan zitten als het mij te heet is. Ik blijf liever in de open lucht in de bries en schaduw en stank van het open riool. Dat riool loopt overal in de stad voor de huizen langs en is de uitlaat niet alleen van grijs water (regen en douche) maar ook van toilet. In de nettere buurten is het riool afgedekt met stenen platen in de meeste straten volstaat een stenen plaat naar de voordeur.
Santosh komt aangelopen met een grote zak uien op het hoofd. Even later Ajith met tomaten, groente die ze gebruiken voor Sambar, die een beetje als aardappel smaakt, een zak met drumsticks (vijfhoekige bonen die naar tuinbonen smaken, ladies fingers, ook iets bonerigs. Dit keer geen zak met knoflook. Gemiddeld gaan door elke maaltijd meerdere uien en tenen knoflook per bord.
Xavier zegt dat uien 16 Rs/kilo kosten normaal, maar zij krijgen 10 kilo kado. Ik vraag wat aardappelen kosten en Xavier zegt dat die op het moment duur zijn, 22 Rs/kilo. Ik zeg dat ik op zoek ga naar aardappelen. Prijzen die ze mij noemen varieren tussen de 26 en 30 Rs per cage (minder dan een kilo) dus ik onderhandel maar ze houden aan oorspronkelijke prijs vast. Dan loop ik maar verder. Koo pik wel 50 bananen. Ik vraag wat de bananen kosten 4 voor 10 Rs, hmm dat is goedkoper dan ik dacht ik ze voorheen gekocht heb (3Rs/stuk) dus ik onderhandel en kom ipv 120 op 100 rs voor 48 bananen uit. Ik geef er eentje aan een oude dame die er slecht uitziet. En loop terug naar de autorishaw. How much you paid vraagt Xavier en ik krijg vervolgens op mijn lazer, dat ik voor die prijs bij het busstation wel 100 bananen had kunnen kopen. Vange (kom!) zegt Xavier show me where! Dus ik mee naar de bananenverkoper, xavier roept dat de man teveel heeft gerekend, take banana’s and give money back! Het verbaasd me dat de man zonder tegenspraak het ook nog meteen doet en ook eerlijk antwoord dat hij 100 Rs gerekend heeft. Bijde busstop zullen we wel andere bananen halen. Ik schaam me rot, 100Rs daar krijg je in Nederland 3 bananen voor dus ik vond het retegoedkoop, maar ook Kumari legt nog maar eens uit dat als we 50 Rs kunnen besparen, ze dat liever uitgeven aan mensen die het wel verdienen en niet aan mensen die de boel bedriegen.
Kennelijk kijk ik erg sip want Xavier stopt even later en neemt me mee naar een achteraf schuurtje waar een vrouw gurd zit te koken. Hij koopt een zakje gurd en ik krijg een cup curd met lepel. Het is een dik geworden gestolde yoghurt, dus ik roer de boel eerst maar dun zodat het smakelijker is. Het is heerlijk dit koele en zure op dit heetste uur van de dag. Xavier vraagt of we nog een zullen nemen en ik denk dat hij een zakje bedoeld dus ik zeg ja, krijg ik een nog gelere beker van de dame en mag ik die ook op eten, Xavier neemt een waterige variant van de yoghurt, ik denk een soort wij.
We gaan naar de printshop, ik heb een banner gemaakt voor verjaardagen “WIDE children wish you a happy birthday” als we daar een foto van maken, kunnen we die opsturen naar mijn oma, Zwier en ieder ander die jarig is, en ze kunnen hem ophangen als er een kindje jarig is. Het kost maar liefst 100 Rs om een banner van 120 bij 45 centimeter te laten printen. Dus Eva’s idee om meer te laten printen hier en op te sturen voor als we een presentatie moeten is uitstekend.
Wanneer Kumari en ik bij de rishaw terugkomen zitten de drie jongens te smikkelen van de biscuits. Van een groentesponsor hebben heeft Kumari 3 pakken met biscuits gekregen. Kumari vraagt waarom Xavier alle drie de pakken heeft gegeven, nu hebben de andere drie kinderen niets. Xavier zegt dat de jongens hard gewerkt hebben en wel wat verdienen. Ben het met Kumari eens dat dat ook wel met 1 pak gekund had. Onderweg naar huis regelt Xavier dan de 50 bananen voor 70Rs. Ze zijn ietsje groter dus ik zeg maar niets ;-).
We worden nog aangereden door een bus van achteren, maar met die slome snelheden is de schade beperkt tot wat extra verf op het zwarte zeil van de autoriskhaw. Het is me nog niet gebeurt dat we niet iemand of iets geraakt hebben in het verkeer als ik met Kumari door Xavier rondgereden wordt. Nou is Xavier moet ik eerlijk bekennen wel heel duidelijk een beginnende chauffeur, dus de ongelukjes zijn vooral aan zijn ‘verkeersinzicht’ en in mijn ogen te weinig gebruiken van en reageren op andermans toeter, maar dat zeg ik maar niet. Hij leert t vanzelf.
Kumari vertelt na aanleiding vande aanrijding dat Xavier wel een vergunning moet hebben voor dit soort situaties omdat ze nu niet de verkeerspolitie erbij kunnen halen. Ik zeg dat we er dan maar eens moeten achteraanbellen waar die vergunning blijft, en waarom de maand-tijdelijke vergunning niet omgezet wordt. Nu paskrijg ik te horen dat de tijdelijke license om autorishaw te rijden niet is omgezet in een geldige omdat het geld gewoon nog niet betaald is. Dat vind ik wat onverstandig, want wat als ze nu gepakt worden door de politie. Ik ga even uitzoeken wat zo’n vergunning kost. Kan nooit veel zijn. Eerst even afwachten of Xavier de autorishaw volgende maand moet inleveren omdat de eigenaar hem wil verkopen. Als dat zo is wat moet dat ding dan kosten? 600 euro, ik vind dat wat veel. En moet Xavier niet gewoon meer transport fee vragen? Nu brengt hij mensen soms voor 5 Rs naar hun bestemming waar collega’s 50-60Rs vragen. Die prijs kan dus omhoog. Al was het alleen maar om iets meer en fatsoenlijker eten te kopen, of om geen vijanden onder collega’s drivers te maken. Maar het antwoord is nu nog dat ze nu soms wat extra krijgen en reclame kunnen maken voor WIDE. Maar goed dat kan ook als je 30 Rs vraagt ipv 50.
De nieuwe TBC-medicijnen leveren nu niet veel problemen meer op bij Xavier, hij is duidelijk opgekanpt en de lichte zweling die hij nog had toen ik aankwam, is nu nagenoeg verdwenen. Net als Chella’s vingertopje. Die is nu zwart en de nagel zal er afvallen. Ik hou mn hart vast, maar de dokter had dit al voorspelt, dus niemand die zich er druk om maakt. Ik geef Priya mijn tissue zakdoeken zodat ze geen watten op de telkens bloedende wond stopt die ze de volgende verschoning weer uit moet pulken waardoor het weer gaat bloeden. Zo houd je de wond wel in stand.
De antimuggen wierook werkt trouwens uitstekend, nu wordt ik ‘s nachts duidelijk minder vaak wakker van prikken in mn hand of voet die de klamboe raken en dus bereikbaar zijn. Ook zie ik ’s ochtends beduidend minder aasgieren aan de buitenkant van mn klamboe mij aanstaren. Wel zag ik gisteren voor ik naar bed ging een kakkerlak van 6 cm grootte op mijn kussen lopen. Het is een kwestie van wennen en niet te moeilijk over doen. Zo zit ik nu ook probleemloos in de kamer als de stroom uitvalt en de ventilator het niet meer doet. En vind ik het ook niet meer vervelend als ik met Kumari drie jochies en kilo’s groenten rond het middaguur achter in de autoriskhaw te sjesen met eentje op schoot.
Het enige wat ik echt lastig vind om mee om te gaan is dat ze in India niet gewend zijn om dingen te plannen of als er iets gepland staat, je nog maar moet zien dat het gebeurt. Zo moet ik nog zien dat de pamfletten gedrukt worden vandaag en dus maandag (week te laat) geleverd kunnen worden aan de leraar van Priya. Ik ben ook al een week bezig een banner te regelen, voor een foto die we dan voor alle sponsors kunnen gebruiken als die jarig zijn of voor de kinderen als ze een verjaardag hebben. Ook staat al een week in de planning dat ik motorrijles krijg van Xavier. Lijkt me handig want dan kan ik in Goa een motor huren in plaats van een gammele scooter en ben ik als ik weer terug ben hier wat mobieler. Achteraf had ik gewoon wel op dag 1 een scooter moeten huren misschien. De banner is inmiddels op zondag een uur voor ik vertrek naar Bangelore in WIDE. Ik maak snel een foto zodat ik die nog op kan sturen, op tijd voor mijn oma's 90e verjaardag. De pamfletten staan voor maandag ochtend in de planning. Ik ben benieuwd. Het is hun verantwoording, niet de mijne. Ik heb Kumari een lijst met zaken gegeven die duidelijk moeten zijn als ik terug kom. Liefst ook al in gang gezet. Kumari zegt dat ze dat in dag 1 geregeld heeft, dus ik druk haar op het hart de overige dagen dan aan de kinderen te besteden :-) Die heeft ze toch wat minder gezien nu ik continue aanwezig ben.
Baboloo weet niet dat hij anders is volgens Kumari. Ik denk dat hij donders goed weet dat hij een bijzondere positie heeft. Als jongste wordt hij zwaar verwend, de kinderen weten dat hij een eigen kind is en zullen dus van hem meer toestaan dan van andere kinderen. Ze willen Baboloo onwetend houden tot hij er zelf om vraagt, omdat er dan opeens meer afstand zou zijn. Ik betwijfel dat. Die afstand is er al en wordt wellicht (onbewust) misbruikt door Prince en geaccepteerd door de andere kinderen.
Zaterdag stelde ik voor de kinderen meer te nemen naar de exhibition, kermis. Kumari zegt dat het voldoende is als ze allemaal een rondje lopen, maar ik vind het veel leuker als ze ook wat attracties gebruiken. Xavier en Kumari vinden 1 attractie meer dan genoeg (omdat geld beter uitgegeven kan worden aan eten) dus om 1800 als de current weer on is moet iedereen zich opstellen in een lange rij, de paidstudents gaan ook mee en Kumari heeft het langste werk om zich klaar te maken ;-) en is minstens zo nerveus als de kinderen. Ze hebben weer hun allermooiste kleding aan en in een lange sliert lopen we naar het terrein. Keiharde muziek natuurlijk weer net als in de bussen. Bij de entree blijf ik buiten beeld en Xavier regelt dat we voor de prijs van 26 met 36 man naar binnen mogen. Schrik niet vande kosten: 26 x 5 Rs. Eenmaal binnen slingeren we ons over het terrein en worden de draaimolens een schip en nog wat gammele apparaten bekeken. Als dan vertelt wordt dat ze er een mogen uitkiezen wordt het een heel geregel, maar we komen er uit, de meesten willen in de mallemolen op een paard zitten, een stuk of 8 op de motordraaimolen en de oudsten mogen met de ‘achtbaan’ die gewoon over een golvend vlak heel veel rondjes draait met verschillende snelheden. Het is een groot feest! Op de weg terug wordt Xavier nog aangesproken door een bekende die zegt dat in verband met het overlijden van iemand er weer een ‘ function’ is, een maaltijd ter nagedachtenis en reincarnatieviering of zo, en dat ze dan maaltijd willen doneren aan een goed doel. De man denkt dan altijd aan WIDE, dus ’s zondags komt er een wagentje voorrijden met een flinke vegetarische maaltijd.
24 oktober is mijn zusje Christel jarig! Van Harte!!!
Voordeel van veel vuurwerk is dat er ’s nachts weinig tot geen muggen te bekennen zijn. Dat brengt mij op een idee. Ik ga eens proberen of wierookstokjes muggen uit mijn kamer houden. Zo ja, dan sla ik er een hele bende in.
De kinderen worden aan het tekenen gezet, ik zeg dat ik dan ook maar aan mijn huiswerk ga en kruip achter de pc om mijn dagboek bij te houden, mail te versturen etc. Terwijl Kumari langsloopt hoort ze de mp3-opname van de kerkdienst, waar ik het gedeelte van het gebed in het Engels aan het opzoeken ben. Ze herkent de muziek als gospel, omdat ze vroeger ook koortjes hadden in het opvanghuis waar zij is opgegroeid. Ik laat haar wat horen. Ze haalt Xavier er bij en na het gebed bedankt ze mij uitvoerig, alsof ik iets gedaan heb. Ik moet het later nog maar eens laten horen via de luidsprekers.
Ik ga nu nog even snel foto’s uitzoeken die Eva thuis in de nieuwsbrief zou kunnen verwerken.
Omdat we een week lang van internet verstoken zijn geweest in het WIDE home, post ik nu in een keer een hele week. We hebben weer veel kunnen doen, maar ik heb niet alles uit kunnen werken in een verhal, met name de verhalen rondom aannemers en checkup-vragen en bouwvergunning.
Dus in random volgorde heel veel steekwoorden om uit te werken:
Om een weeshuis te mogen runnen moet je minimal 30 kinderen hebben. Momenteel zijn er 4 in de gevarenzone. Sonya, Kasturi, Praveem en nog een jongetje dreigen vervangen te worden door nieuwe kinderen. Sonya en Kasturi zijn de oudere en jongere zusjes van Mukesh. Sonya is geestelijk gehandicapt en regelmatig (als ze ongesteld is) bij haar oma en Kasturi is voor een of andere huidziekte in behandeling ergens. Beiden hadden al weer terug moeten zijn in WIDE, maar de oma van de kinderen zegt dat haar niets verweten moet worden als Kumari haar daar op aanspreekt. Familieleden hebben de kinderen onder hun hoede. Kumari wijst ze erop dat als ze hun dochters een goede plek en onderwijs willen geven ze de kinderen op tijd terug moeten sturen naar WIDE, omdat ze anders kinderen zal helpen waarvan de guards wel inzien dat ze hulp nodig hebben. Als de inspectie langskomt en Kumari heeft geen 30 kinderen zijn de rapen gaar namelijk. Praveem is drie maanden weg geweest en zou het maandagweer proberen, maar op dag 1 is als Xavier naar de school belt om te checken of hij in de klas is, al weer duidelijk dat die weer is gaan spijbelen. Die moet dus weg. Ook een ander nieuw jongetje was onhandelbaar en liep telkens weg, ondanks de liefde die hij hier kreeg. Als een kind onder behandeling van een arts isen niet in WIDE woont tijdelijk, moet Kumari daarvan een verklaring hebben, welke ziekte, welke behandeling en verblijfplaats ze hebben. Van Maha heeft ze dat, dus dat levert geen probleem op.
Ik concludeer dus dat ze nu 26 kinderen in huis heeft en als de bliksem kinderen erbij moet nemen, maar Kumari wil niet meer en minder dan 30 kinderen in huis hebben nu. Ik vind dat ze er minimaal 32 moet hebben om een soort buffer te hebben. Volgens Kumari is 4 kinderen niet in WIDE een uitzondering, maar volgens mij is het meer regel. Ik zou zeggen minimaal 32,33,34 kinderen op de lijst en er zorg voor dragen dat er nooit minder dan 30 zijn. Xavier had dat ook al gezegd verteld Kumari, dus misschien 31 of 32? Ik denk dat ik er nog eens met haar over moet hebben. Hier loopt ze gewoon teveel risico om als ze de controleurs op bezoek krijgt al het werk voor niets te hebben gedaan.
Ajith Kumar kijkt nu even over mijn schouder mee terwijl ik typ, hij wil graag dat ik zijn naam typ. Mukesh wil meteen ook ;-)
Zo gaat het hier dagelijks, til je een kind op dan willen ze allemaal, liefst 4 keer en met voordringen. Is er eentje die door heeft dat Priya naar een Serial (soap) en dus TV kijkt, dan stromen er zo 10 kinderen binnen, hopend dat tijdens de commercials er gezapt zal worden naar Jetix of Cartoon Network. Af en toe als er een kindje in de keuken komt, dan stopt Kumari die wat extra toe, hier opeten en niet laten zien. Sanjay bewaard dan altijd stiekum iets in zijn knuistjes voor zijn grotere broer Ajith, Ajith doet dat andersom niet, die vreet alles op, veegt zijn handen en mond schoon en loopt naar buiten alsof er niets gebeurt is. Twee heel verschillende karakters, ze lijken ook niet op elkaar. Vermoed dat de mama papa een keertje niet zo trouw is geweest toen die in de bak zat, maar goed. Ook Ajith is al veel veranderd tov toen hij binnenkwam. Allen zorgzaamheid moet hij nog leren, waar Sanjay dat al is. Volgens mij heeft Sanjay een bekkenprobleem en naast zijn scheve mond ook last van ADHD, maar ik ben geen dokter. Als we hier wat meer specialisten zouden kunnen krijgen die de kinderen observeren en behandelen waar mogelijk, zou dat een zegen zijn.
Zelf heb ik de meeste kinderen wel in de smiezen, je merkt wie er al langer wonen en wie nieuw is, de nieuwe kinderen hebben de gewoontes van de plattelandsbewoners: veel slaan, weinig praten, weinig gevoel voor verantwoordelijkheid of maathouden, veel aandacht nodig. Voor sommige kinderen vind ik het eerlijk gezegd wel lastiger om die aandacht toch te geven. Janani en Nithya bijvoorbeeld zullen ongetwijfeld over een jaar schatten van meiden zijn, nu vind ik ze veel te claimerig, hangerig en pikken ze signalen nauwelijks op. Doe mij maar de lieverdjes. Sadya, Sangeetha, beide Sathya’s, Durgadevi en ondanks hun ondeugendheid Gogila & Danalahksmi . Van de jochies zijn Sanjay, Villu, Karthik, Chella de aardigste. Sangeetha geeft me telkens een zoentje. Santosh De Wilde en Ajithkumar willen continue stoeien.
Pown ‘ s (dus niet zoals ik eerst dacht Paul) vader komt zijn zoon opzoeken donderdag avond. Hij is een grote boer op 12km buiten Tiru. Hij kan ons veel vertellen over planten en dieren. Ik bevraag hem via Kumari 100-uit over verschillen tussen de dure en goedkopere geiten, meest winstgevende vruchten en gewassen, controle op pachters, afwegingen tussen het een en ander. De bananen die zoon adviseerde worden nu afgeraden, te kwetsbaar en te gewild door omwonenden zonder watchmen. Bloemen, cocosnoten, geiten (de dure) en melk lijken meest profitable. Bloemen (lilies / jasmine): na 3 maanden eerste bloemen, daarna elke maand 5 tot 9 duizend Rs opbrengst. Inzaaien van bollen kost 2500 Rs. Ik zeg tegen Kumari dat we nu moeten laten planten, zodat ze alvast kunnen en tijdens de regen niet onder water komen als ze nog niet volgroeid zijn. Dan hebben ze in januari/februari de eerste oogst, wachten we dan pas in april/mei. Coconootbomen planten in rijen van zuid naar noord, zodat de zon er voldoende omheen kan schijnen en de bloemen zo min mogelijk beschaduwen is ook mogelijk, doen! De vader zegt de beste kwaliteit cocosnoot bomen te kunnen leveren. Het enige noodzakelijke onderhoud is een keer per maand door iemand de rotte bladeren uit de top te verwijderen. kosten 25Rs/boom als je iemand inhuurt, maar een Santosh zou het ook prima kunnen volgens mij. Tijdens de bouw kunnen we dan papaya, mango e.d. poten omdat die snel groeien en schaduw geven. Padi (rijst)velden moeten eens in de zoveel tijd onder water gezet worden (muggen), dan tien dagen trekt het water in de plant, daarna lang droog. De boer raadt het niet aan omdat rijst erg bewerkelijk is. Bananen worden pas interessant als ze er wonen, omdat ook die redelijk bewerkelijk is en de hele plant zodra er bladeren zijn al interessant is om te jatten.
Van een banana tree worden namelijk alle onderdelen gebruikt, vrucht (voedsel), blad (als bord/dakbedekking), stam (touw), binnenkant van de stam (lekkernij?) Een stek levert na 4 maanden al een tros bananen. De plant geeft scheuten die opkomen, die je dus selectief moet verwijderen of juist laten groeien.
De dure geiten (formaat grote hond) zijn zo duur omdat hun vlees lekkerder is, maar ook omdat die twee keer per jaar twee jongen kunnen werpen, waar de goedkopere geiten kleiner zijn en maar 1 jong per jaar voortbrengen en minder lekker vlees leveren. En geitenmelk? Doen ze niet aan, vinden ze maar een rare gedachte. Kaas is sowieso een schaars want duur en daarom weinig gewild product. Denk ook dat kaas hier te snel zou smelten zonder koelkast, en dus kun je er onmogelijk meer op de markt gaan zitten op de kleedje.
Melk en bakolie verkopen ze hier in plastic zakken niet in pakken of flessen. Op de olie bon uit de Bonnenwinkel (voor de armen) staat een groot portret van de president van Tamil Nadu die ‘ervoor gezorrgd heeft dat ze goedkoop aan rijst en andere basisproducten kunnen komen. De stemmen voor de komende verkiezing zijn dus al binnen. Met de twee bonnenboekjes (Pati 1, X&K 1) die ze per maand hebben kunnen ze bij WIDE per maand 40 kilo rijst kopen tegen laag tarief. Soms is de rijst zo slecht dat die niet eetbaar is. Is de rijst van uitstekende kwaliteit dan verkopen de tussenpersonen die voor grof geld aan anderen en wordt gewoon meegedeeld dat de rijst deze maand niet geleverd wordt of dat het dinsdag rijstdag was en de klant er toen niet was…
40 kilo rijst per maand is niet genoeg. In een maand gaat er in WIDE 200 kilo rijst door. Dat is als de kinderen geen vrije dagen hebben, want dan lunchen ze ook thuis. Dus 50 kilo rijst, voor 5X2 +2X3 maaltijden per week. Ik heb even uitgerekend, dat als ik elke avond een maaltijd met rijst zou maken voor mezelf (150-200 gram) ik daar ruim 3 jaar mee vooruit zou kunnen. Maar goed ik eet daar dan ene gezonde hoeveelheid groente en vlees bij, plus een toetje, rest van dag salade en brood.
De kinderen van WIDE krijgen elk ontbijt rijst met een side dish (schep groente), op school ook eten, inclusief een ei, uit school thee en een koekje en ’s avonds rijst met een andere soort side dish. Af en toe krijgen ze vlees, maar ook dan niet al te veel, omdat ze dat nu hier gewoon niet kunnen betalen.
Kumari vertelt dat Pati waarschijnlijk iets van 86 is omdat haar zus die 47 is (en dus ook ouder ipv jonger dan Kumari) verteld heeft dat Kumari geboren is toen Pati al ruim in de veertig was ook. Kumari zelf is ongeveer 38, maar dat dachten we vorig jaar ook al J. Ze was 17 toen ze trouwde met Xavier. In augustus 2009 waren ze 20 jaar getrouwd, dus ik denk dat ze dus 18 was toen ze trouwde. Priya is 19(?) Babaloo is 6 en de jongste. Chella en Sweetha zijn inmiddels 7.
Elke ochtend en avond moeten de kinderen gezamenlijk bidden voor het eten, ook moeten ze individueel nog bidden. Kumari zelf bidt in de ochtend en avond, de rest van de dag is ze veel te druk, bovendien werkt het gebed van kinderen volgens haar meer uit dan dat van niet onschuldige volwassenen. Kumari vertelt de kinderen alles over moeilijke situaties binnen WIDE en van sponsors. De kinderen moeten dan bidden dat God voor die mensen moet zorgen. Kumari vertelt een paar opmerkelijke verhalen van [mrikkols] miracles, volgens haar direct gevolg van gebed. Genezingen, oplossingen, maar ook van een aantal doden in de omgeving van een vrouw die eerst heel veel voorspoed had toen ze WIDE hielp, vervolgens niets meer van zich liet horen en de ene ramp na de andere haar familie trof. Ik geloof niet dat je ellende 1 op 1 kan terugvoeren op iemands acties, maar de vrouw gelooft dat wel en helpt nu weer.
Priya ‘ brochure. De school van Priya doet elk jaar een liefdadigheidsproject. Voorgaande jaren was dat voor Kora het AIDS-patienten project. Dit jaar willen ze WIDE wel helpen. Daarvoor moet de volgende dag (maandag) 200 brochures ingeleverd worden en moeten ze 14 november een voorstelling geven voor de mensen die dan komen kijken. Ik ben er dan weer (terug van 2 weken vakantie) dus we verzinnen dan wel iets, toneel stukje, wat zingen. De 200 brochures heeft WIDE niet, wel nog 50 oude met verkeerd adres die Sandra had gemaakt. Xavier levert die donderdag pas bij de docent in. Die vindt dat er te weinig kinderen op de brochure te zien zijn, zodat het lijkt dat er geen 30 kinderen in WIDE zitten, dus de brochure moet nieuw gemaakt worden, in 200-fout.
Beetje typisch dat als je geholpen wilt worden je zelf alle onkosten moet maken, maar zo werkt het ziekenhuis hier ook. Brochures zijn te duur voor WIDE. Enfin, ik vraag om de tekst van de oude dan klus ik wel een nieuwe in Photoshop en dan laten we pamfletten printen, die zijn goedkoper, volgens Kumari. Waarschijnlijk kost brochures maken nauwelijks meer. Als ik er 500 laat printen, dan kan WIDE / ik die ook nog uitdelen her en der. Sandra’s folders hebben ook lang dienst gedaan. Maar goed dat communiceer ik pas als ik bij de printshop ben, anders staat Kumari het nooit toe.
De tekst van de vorige brochure hebben ze hier niet digitaal omdat die vorige keer ter plekke in de kopieshop is bedacht of gewoon niet bewaard. Ik bespaar ze 50Rs door nu zelf zo’n brochure te maken. Ik typ de oude tekst over verander hem een beetje naar de huidige omstandigheden, houd geheim dat WIDE ook vanuit Nederland gesteund wordt (omdat dan steun vanuit India niet meer nodig gevonden wordt), en plak er een paar mooie groepsfoto’s bij van de kinderen en wat losse portretjes (Sadya en Chellamutu van de Kerstkaart 2008) en nog van Sathya en Villu.
Ik vraag of ik dit keer niet het bankrekening nummer er bij zal zetten, nooit aangedacht de vorige keer. Kumari geeft het nummer dat ergens op een papiertje geschreven staat. Better to check it with the bankbook, dus op zoek naar het officiële boekje…. onvindbaar (vanwege de verhuizing). Ik kan me moeilijk voorstellen dat je met weinig bezit de belangrijke papieren niet zorgvuldig opbergt of terug kan vinden, als ik in mijn zooi thuis meestal al de papieren wel terug kan vinden, waarom dan hier in WIDE niet? Maar goed, ik maak me er maar niet drukker om dan Kumari. En website? Die oude noemen, is die up todate? Nee maar niet de Nederlandse want dan zien ze weer dat we hulp uit het Westen krijgen…… Indiers denken dat elke Westener rijk is, dus zodra er een witneus op het toneel verschijnt stopt de charity van de locals.
Terwijl ik dit typ vraag ik aan Kumari of het dan wel verstandig is als ik mee zou gaan naar de markt.. Kumari zegt dat het geen probleem is, omdat Helene en Robbie ook meegeweest zijn naar de markt. Ze zegt wel dat die de ‘volunteerlook’ hadden en dat ik ‘ look like a boss’. Ik moet er wat om lachen, maar ze heeft misschien wel gelijk. Toch is het geen probleem zegt Kumari, bij de markt aangekomen (duurt heel lang voordat ze zover zijn) zegt Kumari dat het toch maar beter is als ik op afstand volg en er niet naast ga staan. Told you ;-) Manni, Ajithkumar en Santosh de oudste zijn mee om te dragen. Manni snapt het principe niet helemaal en staat uitgebreid naar mij te zwaaien en sir te roepen als ik op 50 meter loop. OK,volgende plan is dat Manni en ik doorlopen de straat uit waar Xavier met de autorikshaw zal zijn. Halverwege komen we Xavier tegen die de marktstraat is ingereden. Hij stopt en zegt dat ik in de riskhaw kan gaan zitten als het mij te heet is. Ik blijf liever in de open lucht in de bries en schaduw en stank van het open riool. Dat riool loopt overal in de stad voor de huizen langs en is de uitlaat niet alleen van grijs water (regen en douche) maar ook van toilet. In de nettere buurten is het riool afgedekt met stenen platen in de meeste straten volstaat een stenen plaat naar de voordeur.
Santosh komt aangelopen met een grote zak uien op het hoofd. Even later Ajith met tomaten, groente die ze gebruiken voor Sambar, die een beetje als aardappel smaakt, een zak met drumsticks (vijfhoekige bonen die naar tuinbonen smaken, ladies fingers, ook iets bonerigs. Dit keer geen zak met knoflook. Gemiddeld gaan door elke maaltijd meerdere uien en tenen knoflook per bord.
Xavier zegt dat uien 16 Rs/kilo kosten normaal, maar zij krijgen 10 kilo kado. Ik vraag wat aardappelen kosten en Xavier zegt dat die op het moment duur zijn, 22 Rs/kilo. Ik zeg dat ik op zoek ga naar aardappelen. Prijzen die ze mij noemen varieren tussen de 26 en 30 Rs per cage (minder dan een kilo) dus ik onderhandel maar ze houden aan oorspronkelijke prijs vast. Dan loop ik maar verder. Koo pik wel 50 bananen. Ik vraag wat de bananen kosten 4 voor 10 Rs, hmm dat is goedkoper dan ik dacht ik ze voorheen gekocht heb (3Rs/stuk) dus ik onderhandel en kom ipv 120 op 100 rs voor 48 bananen uit. Ik geef er eentje aan een oude dame die er slecht uitziet. En loop terug naar de autorishaw. How much you paid vraagt Xavier en ik krijg vervolgens op mijn lazer, dat ik voor die prijs bij het busstation wel 100 bananen had kunnen kopen. Vange (kom!) zegt Xavier show me where! Dus ik mee naar de bananenverkoper, xavier roept dat de man teveel heeft gerekend, take banana’s and give money back! Het verbaasd me dat de man zonder tegenspraak het ook nog meteen doet en ook eerlijk antwoord dat hij 100 Rs gerekend heeft. Bijde busstop zullen we wel andere bananen halen. Ik schaam me rot, 100Rs daar krijg je in Nederland 3 bananen voor dus ik vond het retegoedkoop, maar ook Kumari legt nog maar eens uit dat als we 50 Rs kunnen besparen, ze dat liever uitgeven aan mensen die het wel verdienen en niet aan mensen die de boel bedriegen.
Kennelijk kijk ik erg sip want Xavier stopt even later en neemt me mee naar een achteraf schuurtje waar een vrouw gurd zit te koken. Hij koopt een zakje gurd en ik krijg een cup curd met lepel. Het is een dik geworden gestolde yoghurt, dus ik roer de boel eerst maar dun zodat het smakelijker is. Het is heerlijk dit koele en zure op dit heetste uur van de dag. Xavier vraagt of we nog een zullen nemen en ik denk dat hij een zakje bedoeld dus ik zeg ja, krijg ik een nog gelere beker van de dame en mag ik die ook op eten, Xavier neemt een waterige variant van de yoghurt, ik denk een soort wij.
We gaan naar de printshop, ik heb een banner gemaakt voor verjaardagen “WIDE children wish you a happy birthday” als we daar een foto van maken, kunnen we die opsturen naar mijn oma, Zwier en ieder ander die jarig is, en ze kunnen hem ophangen als er een kindje jarig is. Het kost maar liefst 100 Rs om een banner van 120 bij 45 centimeter te laten printen. Dus Eva’s idee om meer te laten printen hier en op te sturen voor als we een presentatie moeten is uitstekend.
Wanneer Kumari en ik bij de rishaw terugkomen zitten de drie jongens te smikkelen van de biscuits. Van een groentesponsor hebben heeft Kumari 3 pakken met biscuits gekregen. Kumari vraagt waarom Xavier alle drie de pakken heeft gegeven, nu hebben de andere drie kinderen niets. Xavier zegt dat de jongens hard gewerkt hebben en wel wat verdienen. Ben het met Kumari eens dat dat ook wel met 1 pak gekund had. Onderweg naar huis regelt Xavier dan de 50 bananen voor 70Rs. Ze zijn ietsje groter dus ik zeg maar niets ;-).
We worden nog aangereden door een bus van achteren, maar met die slome snelheden is de schade beperkt tot wat extra verf op het zwarte zeil van de autoriskhaw. Het is me nog niet gebeurt dat we niet iemand of iets geraakt hebben in het verkeer als ik met Kumari door Xavier rondgereden wordt. Nou is Xavier moet ik eerlijk bekennen wel heel duidelijk een beginnende chauffeur, dus de ongelukjes zijn vooral aan zijn ‘verkeersinzicht’ en in mijn ogen te weinig gebruiken van en reageren op andermans toeter, maar dat zeg ik maar niet. Hij leert t vanzelf.
Kumari vertelt na aanleiding vande aanrijding dat Xavier wel een vergunning moet hebben voor dit soort situaties omdat ze nu niet de verkeerspolitie erbij kunnen halen. Ik zeg dat we er dan maar eens moeten achteraanbellen waar die vergunning blijft, en waarom de maand-tijdelijke vergunning niet omgezet wordt. Nu paskrijg ik te horen dat de tijdelijke license om autorishaw te rijden niet is omgezet in een geldige omdat het geld gewoon nog niet betaald is. Dat vind ik wat onverstandig, want wat als ze nu gepakt worden door de politie. Ik ga even uitzoeken wat zo’n vergunning kost. Kan nooit veel zijn. Eerst even afwachten of Xavier de autorishaw volgende maand moet inleveren omdat de eigenaar hem wil verkopen. Als dat zo is wat moet dat ding dan kosten? 600 euro, ik vind dat wat veel. En moet Xavier niet gewoon meer transport fee vragen? Nu brengt hij mensen soms voor 5 Rs naar hun bestemming waar collega’s 50-60Rs vragen. Die prijs kan dus omhoog. Al was het alleen maar om iets meer en fatsoenlijker eten te kopen, of om geen vijanden onder collega’s drivers te maken. Maar het antwoord is nu nog dat ze nu soms wat extra krijgen en reclame kunnen maken voor WIDE. Maar goed dat kan ook als je 30 Rs vraagt ipv 50.
De nieuwe TBC-medicijnen leveren nu niet veel problemen meer op bij Xavier, hij is duidelijk opgekanpt en de lichte zweling die hij nog had toen ik aankwam, is nu nagenoeg verdwenen. Net als Chella’s vingertopje. Die is nu zwart en de nagel zal er afvallen. Ik hou mn hart vast, maar de dokter had dit al voorspelt, dus niemand die zich er druk om maakt. Ik geef Priya mijn tissue zakdoeken zodat ze geen watten op de telkens bloedende wond stopt die ze de volgende verschoning weer uit moet pulken waardoor het weer gaat bloeden. Zo houd je de wond wel in stand.
De antimuggen wierook werkt trouwens uitstekend, nu wordt ik ‘s nachts duidelijk minder vaak wakker van prikken in mn hand of voet die de klamboe raken en dus bereikbaar zijn. Ook zie ik ’s ochtends beduidend minder aasgieren aan de buitenkant van mn klamboe mij aanstaren. Wel zag ik gisteren voor ik naar bed ging een kakkerlak van 6 cm grootte op mijn kussen lopen. Het is een kwestie van wennen en niet te moeilijk over doen. Zo zit ik nu ook probleemloos in de kamer als de stroom uitvalt en de ventilator het niet meer doet. En vind ik het ook niet meer vervelend als ik met Kumari drie jochies en kilo’s groenten rond het middaguur achter in de autoriskhaw te sjesen met eentje op schoot.
Het enige wat ik echt lastig vind om mee om te gaan is dat ze in India niet gewend zijn om dingen te plannen of als er iets gepland staat, je nog maar moet zien dat het gebeurt. Zo moet ik nog zien dat de pamfletten gedrukt worden vandaag en dus maandag (week te laat) geleverd kunnen worden aan de leraar van Priya. Ik ben ook al een week bezig een banner te regelen, voor een foto die we dan voor alle sponsors kunnen gebruiken als die jarig zijn of voor de kinderen als ze een verjaardag hebben. Ook staat al een week in de planning dat ik motorrijles krijg van Xavier. Lijkt me handig want dan kan ik in Goa een motor huren in plaats van een gammele scooter en ben ik als ik weer terug ben hier wat mobieler. Achteraf had ik gewoon wel op dag 1 een scooter moeten huren misschien. De banner is inmiddels op zondag een uur voor ik vertrek naar Bangelore in WIDE. Ik maak snel een foto zodat ik die nog op kan sturen, op tijd voor mijn oma's 90e verjaardag. De pamfletten staan voor maandag ochtend in de planning. Ik ben benieuwd. Het is hun verantwoording, niet de mijne. Ik heb Kumari een lijst met zaken gegeven die duidelijk moeten zijn als ik terug kom. Liefst ook al in gang gezet. Kumari zegt dat ze dat in dag 1 geregeld heeft, dus ik druk haar op het hart de overige dagen dan aan de kinderen te besteden :-) Die heeft ze toch wat minder gezien nu ik continue aanwezig ben.
Baboloo weet niet dat hij anders is volgens Kumari. Ik denk dat hij donders goed weet dat hij een bijzondere positie heeft. Als jongste wordt hij zwaar verwend, de kinderen weten dat hij een eigen kind is en zullen dus van hem meer toestaan dan van andere kinderen. Ze willen Baboloo onwetend houden tot hij er zelf om vraagt, omdat er dan opeens meer afstand zou zijn. Ik betwijfel dat. Die afstand is er al en wordt wellicht (onbewust) misbruikt door Prince en geaccepteerd door de andere kinderen.
Zaterdag stelde ik voor de kinderen meer te nemen naar de exhibition, kermis. Kumari zegt dat het voldoende is als ze allemaal een rondje lopen, maar ik vind het veel leuker als ze ook wat attracties gebruiken. Xavier en Kumari vinden 1 attractie meer dan genoeg (omdat geld beter uitgegeven kan worden aan eten) dus om 1800 als de current weer on is moet iedereen zich opstellen in een lange rij, de paidstudents gaan ook mee en Kumari heeft het langste werk om zich klaar te maken ;-) en is minstens zo nerveus als de kinderen. Ze hebben weer hun allermooiste kleding aan en in een lange sliert lopen we naar het terrein. Keiharde muziek natuurlijk weer net als in de bussen. Bij de entree blijf ik buiten beeld en Xavier regelt dat we voor de prijs van 26 met 36 man naar binnen mogen. Schrik niet vande kosten: 26 x 5 Rs. Eenmaal binnen slingeren we ons over het terrein en worden de draaimolens een schip en nog wat gammele apparaten bekeken. Als dan vertelt wordt dat ze er een mogen uitkiezen wordt het een heel geregel, maar we komen er uit, de meesten willen in de mallemolen op een paard zitten, een stuk of 8 op de motordraaimolen en de oudsten mogen met de ‘achtbaan’ die gewoon over een golvend vlak heel veel rondjes draait met verschillende snelheden. Het is een groot feest! Op de weg terug wordt Xavier nog aangesproken door een bekende die zegt dat in verband met het overlijden van iemand er weer een ‘ function’ is, een maaltijd ter nagedachtenis en reincarnatieviering of zo, en dat ze dan maaltijd willen doneren aan een goed doel. De man denkt dan altijd aan WIDE, dus ’s zondags komt er een wagentje voorrijden met een flinke vegetarische maaltijd.
24 oktober is mijn zusje Christel jarig! Van Harte!!!
zaterdag 17 oktober 2009
Happy Diwali - Even wat foto's
HAPPY DIWALI - crackers!
Subhala
spelen
poseren met 'salaam' groet
zo gaan we naar school in twee ladingen
Dag 13 - Zaterdag - 17 oktober –Happy Diwali
Terwijl de kinderen weer Tom & Jerry mogen ze kijken betrap ik Ajith erop dat hij snoepjes bedelt van D. D zijn vader is vanochtend even op bezoek geweest en de snoepjes aan zijn zoontje gegeven. Ik ben de kamer nog niet uit of hij begint weer. Wanneer ik dat zie, schuif ik hem en D uit elkaar. Even later als ik weer in de kamer kom zijn ze beiden verdwenen. Ik ga D maar eens even opzoeken. Hij staat lekker in zijn eentje te smikkelen op de trap van de vitaminekorreltjes. Ik ga op de muur zitten en hou de wacht, stuur Sangeetha nog even weg als die ook voorzichtig een bedelpoging doet. Wanneer het jochie uitgesnoept is, gaat hij weer glimlachend Tom & Jerry kijken. De snoepjes in zijn koffer bewaren is ook geen optie, iemand anders zou ze waarschijnlijk inpikken. De kinderen zijn stuk voor stuk lieverdjes alleen sommigen hebben wat achterbakse trekjes. Je kunt het ze bijna niet kwalijk nemen. Toch probeert Kumari ze zo goed mogelijk op te voeden.
Vandaag mag ik de kinderen opscheppen. Een grote pan met rijst en een met gravy. Vandaag eten de kinderen vlees! Chicken Buriani. Ambika eet alleen vegetarisch dus die krijgt rijst met curd. Ik schat de pan op zo’n 30 liter vol met plakkerige rijst. Het is de goedkoopste rijst die er is. De kinderen krijgen 2x per dag rijst, maar zouden liefst 3x rijst hebben. Ik zeg dat rijst niet echt ‘nutricious’ is. Kumari erkent dat, maar misschien in de toekomst dat ze weer gevarieerder eten kan geven. Ze heeft nu wel gratis groentemannen. Toen WIDE net starte en ze alleen Durga nog maar had als extra kind, had ze 20 paymentboys en verdiende zo behoorlijk bij: 20.000 Rs en kon ze daarvan prima de weeskinderen voeden met dezelfde kwaliteit die ze de studenten ook voorzette. Nu zijn de verhoudingen studenten en kinderen omgekeerd en het inkomen idem. Op het inkomen na natuurlijk voelen Kumari en Xavier zich hier toch prettiger bij. Het inkomen van Xavier is nu behoorlijk laag omdat hij 3 maanden niet heeft kunnen werken. Als hij werkt dan handelt hij in kleding die hij uit Mumbai inslaat en in winkels hier verkoopt. Hij koopt kleding van 130 voor 110, die wordt vervolgens voor 160 in de winkel verkocht. Het bedrag tussen verkoopprijs aan de winkel en inkoop is de winst. Kleine bedragen, maar het is wat. Zowel Kumari als Xavier zijn niet te beroerd om te werken voor money. Kumari zegt: Whatever you (WIDE NL) tell me what to do I will do. Xavier doet zoveel (en meer dan verstandig is) mogelijk terwijl hij eigenlijk veel rust zou moeten nemen van de dokter. Kumari maakt volgens mij nooit nachten langer dan 6 uur. Xavier staat meestal gelijk met mij op zo tussen 7 en 8.
Als de schemering begint neem ik alle kinderen mee naar het dak, allemaal in hun mooiste kloffie. Het lukt me zowaar ze 1 voor 1 op de foto te krijgen zonder dat er steeds drie bij op de foto kruipen. Ze poseren stuk voor stuk heel stijfjes, een enkeling krijg ik wat losser of stoer op de foto. Daarna nog een sessie met broertjes/zusjes en we zijn net voor donker klaar.
Dan begint het knallen! Kumari heeft een beetje vuurwerk gekocht. Ze vraagt wanneer we mijn grote pakket moeten doen. Ik zeg laat ze eerst maar van dit genieten. Het wordt een onoverzichtelijk gedoe. Ik hou mijn hart vast met die kids die met lont op stok rondlopen en gewoon in de groep rotjes en sterretjes afsteken. Voetzoekers zijn om omheen te dansen op nog geen halve meter afstand en het aansteken gebeurt met lucifers en 6 koppies er bovenop. Ik zeg Xavier dat dit gevaarlijk is en dat ze het lont moeten gebruiken en bij het aansteken wegblijven, het helpt iets. Het zakje met knallers en flowerpots en sterretjes is op. De kinderen hebben zich volledig uitgeleefd. Dan komt Kumari met de giftbox aanzetten. Een luid gejuich. Ik heb Kumari gezegd dat ik het niet wil uitdelen en dat ze niet moet zeggen dat het van mij is. Kumari zegt dat de kinderen dat heus wel door hebben omdat zij nooit zoveel vuurwerk zou kopen en dat dit de grootste diwaliviering is in de geschiedenis van WIDE.
Ik ontkom dus niet aan uitdelen. In de box zitten sterretjes (die we even apart houden voor morgen, dan maken we een foto voor het huis) rotjes, bommen, super flowerpots, gekleurde lucifers, klappertjes. Ik vraag Xavier te helpen bij het uitdelen, want ik weet niet welk kind welk vuurwerk mag afsteken. Karthik en (big) Santosh zijn oud genoeg voor de bommen en 1000-klappers. Ze rennen af en aan om ‘dure po’ op afstand van de groep kinderen. Ze af te steken. Karthik die bij het eten nog zat te huilen omdat zijn moeder die belooft had langs te komen niet is langs geweest geniet nu volop en zegt later wel 10 keer thank you very very much sir, en tegen Kumari dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest als vandaag, zoveel crackers! Ik vond het vuurwerk maar herrie maar het is money well-spent. Villu wilde geen rotjes, alleen sterretjes en de gekleurde lucifers die ik aan de kleine meisjes uitdeelde. Bobaloo (6) zit binnen bij Pati te huilen omdat hij bang is van de knallen, terwijl zijn vriendje Chella (6) en Sweetha (6) het prachtig vinden en liefst ook bommen afsteken. Die krijgen ze niet. In een uur tijd hebben we alles er doorheen gejaagd, heeft iedereen grijs-zwarte handen en een grote glimlach op het gezicht. Heerlijk. De TV mag nog een keer aan, maar de kinderen gaan vrij vroeg uit zichzelf naar bed. Wat een dag!
landje – 2nd welcome – CRACKERS!
Dag 12 - vrijdag 16 oktober
Het is inmiddels vrijdag en ik denk dat ik vandaag voor het eerst NIET mijn kop keihard gestoten heb aan de bovendorpel van de deur (1.75m). Volgens mij heb ik dinsdag een gat in mn kop gestoten, want woensdag had ik opeens bloedkorsten op mn schedel. Heb het maar niet gemeld, verklaart wel de hoofdpijn. De stroom valt elke middag om ongeveer 15 of 16 uur uit en gaat pas om 18.00 weer aan. Blijft lastig, want gedurende die periode is het nog snikheet. Dan merk je het wel dat de fan uit is. Ik heb op de veranda aan de voorkant van het huis (op het zuidoosten) een touw gespannen waar ik wat slaapmatten aan kan ophangen, zodat de vloer en muur in de schaduw blijven. Het helpt iets, maar houdt ook de zachte bries tegen.
Vandaag gaan we het landje bekijken. Met Kumari en Xavier proberen we om 12.00 op het landje te zijn met de autoriskhaw. Dat lukt op de minuut, dus ik kan orientatie van de locatie t.o.v. de zon optimaal bepalen. Die staat om 12.00 dus ongeveer 2 of 3 graden uit de zuidas richting het oosten. De strook overheidsgrond is toch breder dan ik in mijn geheugen had, 15 meter i.t.t. 5. Oma had al gezegd tegen Xavier. Breng mij maar daarheen dan hak ik al die bosjes wel tot stookhout, hoedt wat geiten en kippen en plant wat Neemleave trees (hindoe-iets). Zie je het al voor je? Oud rimpelig mensje met drie tanden en gebogen rug. In Nederland zou ze dik in de 80 geschat worden. Waarschijnlijk is ze amper 65 of zo. Zij krijgt 700Rs weduwen pensioen per maand. Haar medicijnkosten zijn 500 Rs, maar daarvan krijgen ze 75 % weer terug van de overheid. Ze zou het ook niet overleven daar zonder de kinderen en de kinderen zouden haar ook missen. Vooral Chella is dikke maatje met Pati.
De welkomstceremonie van maandag is fototechnisch helemaal mislukt omdat Priya teveel in beslag genomen was om foto’s te maken, dus die moest over. Dinsdag was volgens Pati (oma) qua getallen een verkeerde dag, woensdag en donderdag was het gewoon te druk dus het wordt vandaag. Kumari grapt dat ik nu maar een rode verticale streep moet ipv een witte horizontale, en Pati vindt het goed, als het maar goed vastgelegd wordt. Dus daar gaan we! De kinderen zingen hun liedje weer, Pati draait de schaal in verticale rondjes voor mij, nadat een aanmaakblokje is aangestoken, smeert de rode troep op mijn voorhoofd, terwijl Kumari foto’s probeert te maken met mijn camera. Dat lukt ook maar net. Als Pati met de schaal naar de straat loopt, krijg ik het toestel in mijn handen gedrukt, om de laatste foto’s in ieder geval goed te maken.
Het is inmiddels vrijdag en ik denk dat ik vandaag voor het eerst NIET mijn kop keihard gestoten heb aan de bovendorpel van de deur (1.75m). Volgens mij heb ik dinsdag een gat in mn kop gestoten, want woensdag had ik opeens bloedkorsten op mn schedel. Heb het maar niet gemeld, verklaart wel de hoofdpijn. De stroom valt elke middag om ongeveer 15 of 16 uur uit en gaat pas om 18.00 weer aan. Blijft lastig, want gedurende die periode is het nog snikheet. Dan merk je het wel dat de fan uit is. Ik heb op de veranda aan de voorkant van het huis (op het zuidoosten) een touw gespannen waar ik wat slaapmatten aan kan ophangen, zodat de vloer en muur in de schaduw blijven. Het helpt iets, maar houdt ook de zachte bries tegen.
Vandaag gaan we het landje bekijken. Met Kumari en Xavier proberen we om 12.00 op het landje te zijn met de autoriskhaw. Dat lukt op de minuut, dus ik kan orientatie van de locatie t.o.v. de zon optimaal bepalen. Die staat om 12.00 dus ongeveer 2 of 3 graden uit de zuidas richting het oosten. De strook overheidsgrond is toch breder dan ik in mijn geheugen had, 15 meter i.t.t. 5. Oma had al gezegd tegen Xavier. Breng mij maar daarheen dan hak ik al die bosjes wel tot stookhout, hoedt wat geiten en kippen en plant wat Neemleave trees (hindoe-iets). Zie je het al voor je? Oud rimpelig mensje met drie tanden en gebogen rug. In Nederland zou ze dik in de 80 geschat worden. Waarschijnlijk is ze amper 65 of zo. Zij krijgt 700Rs weduwen pensioen per maand. Haar medicijnkosten zijn 500 Rs, maar daarvan krijgen ze 75 % weer terug van de overheid. Ze zou het ook niet overleven daar zonder de kinderen en de kinderen zouden haar ook missen. Vooral Chella is dikke maatje met Pati.
De welkomstceremonie van maandag is fototechnisch helemaal mislukt omdat Priya teveel in beslag genomen was om foto’s te maken, dus die moest over. Dinsdag was volgens Pati (oma) qua getallen een verkeerde dag, woensdag en donderdag was het gewoon te druk dus het wordt vandaag. Kumari grapt dat ik nu maar een rode verticale streep moet ipv een witte horizontale, en Pati vindt het goed, als het maar goed vastgelegd wordt. Dus daar gaan we! De kinderen zingen hun liedje weer, Pati draait de schaal in verticale rondjes voor mij, nadat een aanmaakblokje is aangestoken, smeert de rode troep op mijn voorhoofd, terwijl Kumari foto’s probeert te maken met mijn camera. Dat lukt ook maar net. Als Pati met de schaal naar de straat loopt, krijg ik het toestel in mijn handen gedrukt, om de laatste foto’s in ieder geval goed te maken.
Het landje zelf ligt dus uiteindelijk 14 km van de school, 16 km van de huidige woning, 9 km van de ashram. 2,5 km van Pernambukkam een dorpje met 100 huizen/1000 inwoners. Langs de weg ernaartoe liggen meerdere opvang tehuizen van o.a. Terre des Hommes, het HIV-huis ,een huis voor gehandicapten, het (grote) ziekenhuis. Direct naast het landje is een gehucht van 4 huisjes (van de staat) en 150 meter dichter bij de weg ook. Samen wonen er ongeveer 20-30 mensen in hutten van ‘mud’ en bananenbladeren. Verderop de ‘weg’ kun je nog 200 meter naar het zuiden rijden met de autoriskjah daarna houdt het zandpad wat dat betreft op. Ook hier weer zo’n 10 huizen. De weg van Pernambukkam naar het landje is nog wel van asfalt, maar van matige kwaliteit, de laatste 300 meter naar het landje is een kronkelende zandweg. Van de aflsag naar het landje is er op de asfalt weg niets meer te beleven, volgens Xavier en Kumari, maar dat ga ik zelf nog wel even uitpluizen. De schoolbus zal toch niet uit het niets vertrekken? Op 2 km van het landje staat een government school bij Pernambukkam. Hier kunnen kinderen tot 5th grade terecht. (dus een halve basisschool)
De waterbron bij het landje staat nu erg laag maar zal in december wel overstromen zeggen ze. De pomp wordt elektrisch aangedreven en het water in een grote betonnen bak gepompd.. Het water uit deze bron mag alleen voor landbouw gebruikt worden en is officieel geen drinkwater, maar de villagers drinken het toch. Er is te weinig water om het land te verbouwen dus de buurman zit werkeloos thuis te niksen en vraagt of Xavier niet een baan voor hem heeft. Hij zit onder een lantaarnpaal met zonnepaneel!
Die lantaarn doet het inmiddels niet meer, was een kadootje van een politicus die verkozen wilde worden, maar villagers onderhouden het niet. Eenmaal verkozen (want stemmen is verplicht in India) kijken de politici niet meer naar de armen om. Het is nu verkiezingstijd in Maharastra (NO-India) en dus zie je op TV allerlei politici die Tv’s en hotelbonnen uitdelen aan de allerarmsten. Het is een rare vertoning.
Ze hebben hier ook een soort Idols voor kleuters. Erg ongezond want het gaat niet om talent , maar om hoe gedrild het kind is, de kinderen staan er emotieloos bij terwijl ze een technisch stukje Indiase zang ten beste geven. Het programma wordt gepresenteerd door twee kinderen die grapjes maken met elkaar. De jury vraagt aan de geest in de fles of het kind door mag gaan naar de volgende ronde. Bij een groen doekje focust de camera op een trotse ouder. Bij een rood lapje, stort het kind op de grond van verdriet.
Soaps zijn hier ook populair en Kumari denkt dat ik al heel goed Tamil kan want ik begrijp wat er gebeurt. Bedrog en overspel zijn echter zo internationaal dat dat niet moeilijk te volgen is. Ook hier weer die stomme geluidjes tussendoor alsof het tekenfilms zijn. Kumari wil eigenlijk niet dat de kinderen kijken, vanwege slechte invloed die series op de kinderen zouden kunnen hebben (alsof het echte leven bestaat uit overspel en mannen die vrouwen slaan, die dat nog accepteren ook). Opvallend hoevaak Kumari en ik vaak hetzelfde denken over bepaalde onderwerpen.
Ik vraag aan Kumari, of Sanjay geen ‘guard’ heeft (familielid dat af en toe zorg draagt, voor kleding zorgt etc.) Sanjay en Ajith hebben nog wel een moeder, maar die is aan de drank, vader was een crimineel, en Kumari heeft de broertjes van straat geplukt. Anderhlaf jaar terug is de moeder voor het laatst op bezoek geweest. Toen wilde Ajjith niets meer met haar te maken hebben en negeerde haar volkomen. Ik merk op dat Sanjay misschien een kleinere broek nodig heeft, omdat deze van zijn gat zakt. Kumari zegt dat hij heeft twee broekjes, maar Sanjay draagt liever deze, die hij telkens omhoog moet houden. Net als Sweetha, die liever haar te grote rok draagt dan die ene die wel goed past.
De kinderen moeten hier hun eigen kleding wassen omdat er geen geld is voor wasvrouwen en Kumari er niet aan toe komt. Dat snap ik, want als Kumari de wasmachine wil gebruiken, moet ze deze naar de badkamer slepen omdat daar een afvoer is. Ik zal volgende week eens de boel verslepen en een paar wassen draaien.
Bij het landje (sorry voor alle uitwijdingen tussendoor ;-)) zie ik dat de grond anders is dan 400 m verderop waar die rood is, zelfde grondsoort als in Auroville, waar ze de mud gebruiken als pleisterwerk op de muur. De aarde van de WIDE grond is volgens een vriend van Morgane (een vrijwilligster uit 2008) heel goede bouwgrond. Hij is erg into organische landbouw en ook civil engineer , dus ik ga een afspraak met hem plannen. Hij woont in Pondycherry. Dus dat moet te combineren zijn met de Belgische architect.
Bij de waterbon is een heuveltje met stenen, bij de cocos-, papaya-, bananenbomen. De bananenplantage van vorig jaar is nu een bloemenveld, het rijstveld van vorig jaar onbebouwd. Het buurmeisje van het landje vertelt aan Xavier dat op het heuveltje een slangenpaar woont, die af en toe naar het tempeltje komen en dan weer weggaan. Het tempeltje isniet meer dan een vierkant geelgeverfd betonnen hokje met heel lelijke zelf gekleide beelden achter een hekje. Het meisje vertelt verder dat er ’s avonds zwijnen komen en herten tot op een afstand van 300m. Ze verbouwen nu zelf jasmijn.
Op de terugweg vraag ik Kumari of ze aan verjaardagen doen. Kumari zegt dat ze een lied zingen voor het kind dat jarig is. Soms glipt er ook wel eens eentje tussendoor. Ik stel voor om een kalender te maken. En voor wie geen geboortedatum bekend is verzinnen we er eentje. Zelf is ze volgens haar geboorteactie op 17 januari jarig en wordt ze 39 in 2010. Haar zus vertelde haar dat ze een dagboekje van hun vader had gevonden waarin stond dat Kumari uit 1975 zou zijn en niets over de zus. Kumari weet dus niet hoe oud ze is. Pati is alles vergeten. Kumari heeft haar vader nooit gekend,dat die vlak na de geboorte van haar zusje is overleden.
Er gaan er hier nogal wat vroeg dood valt op. Als ik vraag waarom Sandya kleiner is dan haar grotere zus Sangeetha krijg ik het volgende te horen. De moeder van Sandya en Sangeetha heeft toen ze in verwachting was van de oudste zichzelf om het leven willen brengen door zichzelf in de fik te steken. Heeft toen lang in het ziekenhuis gelegen. De vader is toch bij de moeder gebleven ondanks deze schande, maar toen Sangeetha geboren was overleden door een slangenbeet. Sangeetha leidt aan een soort epilepsie en krijgt elke morgen een pil. Haar zus draagt zorg voor haar. Sowieso zijn oudere broers en zussen geroepen om zich over de jongere te ontfermen. Dat gaat zover dat bijvoorbeeld Anitha altijd in de zelfde ruimte moet spelen als Chellamutu. Voor Sangeetha heeft Kumari nu een verklaring gekregen dat Sangeetha deze ziekte al had voordat ze in WIDE kwam, voor het geval er iets met Sangeetha gebeurt, kan WIDE dus niet verantwoordelijk gehouden worden.
Zelfmoord is in India niet ongewoon. Ook een van de payment boys die bij Kumari inwoonden kwam op een avond niet thuis. Hij had gif ingenomen en was naar zijn uncle and auntie gegaan. Toen hij er om 21.00 nog niet was stuurde ze de andere studenten (tussen 13 en 18 jaar moet je dan aan denken) naar zijn ooms huis. Ook die kwamen niet terug en dus stuurde Kumari Xavier er opuit. Om 22.00 kreeg ze telefoon vanuit het ziekenhuis dat de jongen was opgenomen. Ze is meteen naar het ziekenhuis gevlogen. Waar ze erachter kwamen wat er gebeurt was. De jongen voelde zich verlaten door zijn moeder (vader dood) en zag het niet meer zitten. De oom en tante wilden de jongen bij WIDE weghalen, maar de jongen weigerde zijn spullen te pakken en wilde blijven. Omdat Kumari hem wel de aandacht en liefde kon geven en Xavier niet indirect verantwoordelijk wilde zijn mocht er alsnog een zelfmoordpoging volgen, besloten ze in overleg met de oom en tante dat de jongen mocht blijven wonen. Hij woont nu bijna een jaar op zichzelf, heeft zijn studie afgerond, inmiddels een baan in Bangalore gevonden en komt regelmatig nog langs of belt met Kumari.
Als vrijdagmiddag de school uit is zijn de kinderen drukker dan normaal, de paymentboys omdat ze naar huis mogen, de WIDE kids omdat het Diwalifestival is in het land (soort oud en nieuw). Kumari wil niet al te uitgebreid stilstaan bij dit hindoe feest en vind de drie christelijke feesten belangrijker, en omdat er maar geld is om 1 feest per jaar te vieren is bij WIDE gekozen voor het Kerstfeest. Toch ontkom je niet aan Diwali.
Uit school mogen ze op het stukje grond naast het huis en dus buiten het hek spelen als ze eerst het stuk grond schoonmaken. Dat hadden ze vorige week voor ik kwam ook al gedaan, maar de eigenaar legde dat uit als bouwvoorbereidingen van illegalen en stortte meteen weer een lading troep op de grond. Dus het is weer een puinzooi. 10 kinderen worden aangewezen om alle rotzooi op een hoop te gooien. Die wordt in de fik gestoken. De kinderen slaan met stokken op het vuur, het eerder uitdovend dan aanwakkerend, maar dat mag de pret niet drukken. De kinderen zwaaien met stokken met brandende uiteinden en prikken elkaar nog net niet. Ik moet er regelmatig er eentje gebaren iets niet te doen wat gevaarlijk is. Piepschuim en plastic worden gretig aangedragen. Dat dat niet handig is om te verbranden doet er niet toe. Over kankerverwekkende stoffen bij verbranden van plastic heeft Kumari nog nooit gehoord. Who cares? De kinderen hebben plezier. De jongens beginnen met droge struiken te slepen en spontaan ontstaat er een tweede groter door Xavier enigszins gecontroleerd vreugdevuur.
Vandaag is er een sollicitante langsgeweest voor de vacature van kokkin. Weduwe, drie kleine kinderen. Ze wil graag werken, en via Kumari kunnen haar kinderen naar een gratis government school. Kumari is bang dat ze na een tijdje weer weg zal zijn, maar ik zeg, beter tijdelijk een hulp dan zelf alles moeten doen. Maandag mag ze beginnen en Kumari hoopt maar dat ze niet al te veel hoeft uit te leggen.
Vanmiddag mochten de kinderen tekenen, een grote doos met potloden en kleurtjes wordt op de veranda gezet, Durga gaat over de verdeling van de potloden. Na een uurtje worden alle tekeningen besproken en mogen de kinderen stemmen of een tekening wel of niet een sticker krijgen. Genadeloos worden tekeningen afgekeurd en schaamteloos een 1e 2e en 3e prijs toegekend aan respectievelijk Villu, de oudste Sathya en Ambika. Baboloo’s tekening krijgt alle vingers omhoog, ik vermoed omdat hij Kumari’s zoontje is en voorgetrokken wordt, dus ik zeg dat die bij lange na niet af is (¾ is leeg), Kumari besluit, geen sticker. We kennen ook nog wat kleine stickers toe. En uiteindelijk is iedereen tevreden. Op Ajith en Baboloo na, die zijn wanneer ik alle tekeningen aan elkaar tot een grote poster heb geplakt en in de slaapzaal heb opgehangen in tranen. Volgende keer iets meer kleur gebruiken, Ajith, dan win je vast de eerste prijs! Ik vind mezelf erg hard, maar het wordt geaccepteerd. Even later hangt hij alweer aan mijn armen en wil hij op de kop gehouden worden.
OK, daar ga je! Hij gilt het uit, vind het eng en toch leuk, alle andere jochies volgen en ook een paar meisjes durven het aan. Ik ga achter ze staan en buig over ze heen, pak ze net boven de knieen en hoppa! Een enkeling durft het aan zonder zich in notime vast te klampen. Toch weten ze van geen ophouden, dus moet ik dat aangeven.
De kinderen zijn helemaal wild als ze buiten het hek mogen spelen. Kumari legt een balspel uit waarbij de jongens tegen de meisjes moeten en om beurten 1 jongen en meisje drie rondjes om een bal moeten lopen. Na het derde rondje moeten ze zo snel mogelijk de bal pakken en naar de groep rennen. Het slaat volgens mij nergens op en toch, het verbaast me dat de kinderen het spel maar niet begrijpen en naar elkaar blijven kijken en vooral de meisjes helemaal geen actie ondernemen om zo snel mogelijk die bal weg te grissen. De bal is een lekke strandbal die met papiertape aan elkaar gehouden wordt als blijkt dat Villu al erg lang heeft staan blazen. Ik noteer in mijn geheugen: echte bal kopen.
Vervolgens gaan we “Fire in the mountain” spelen. Iedereen moet in een cirkel om Priya heen lopen terwijl er telkens gezongen wordt “Fire in the mountain run run run” Af en toe roept Priya een getal en dan is het de bedoeling om zo snel mogelijk een groepje te vormen van dat aantal. Wie overblijft is af. Het is een geren en gevlieg en gaat er hardhandig aan toe. Ik hoef zelf geen moeite te doen om in het spel te blijven. Als grote vriend hangt Ajith sowieso al continue aan me vastgeklampt en de kinderen rennen eerst op mij af. Ik besluit dat ik het voor de kinderen moeilijker ga maken een groepje te vormen met mij als er een getal geroepen wordt door juist van ze weg te rennen. Hilariteit alom (en zweet). Op een gegeven moment zijn we met 12 man over en Priya krijgt het voor elkaar om de getallen 2, 4, 3 en 6 te roepen! Geen afvallers dus,maar volgens mij ook geen benul van spelinzicht, want eerder riep ze ook al 9 zodat er 7 afvallers waren. Ook dat gaat redelijk oneerlijk. Is er een groep van 8 waar er maar 5 mochten zijn, dan plukt Priya er gewoon 3 uit, ongeacht of ze als laatste er bij gekomen waren. Tja zo gaat het waarschijnlijk in de hele Indiase maatschappij ook. Weinig protest van de kinderen. Morgen gaan we een indiase variant op Zakdoekje leggen doen. Na “fire in the mountain” moet ik mij nu alweer verkleden en even douchen.
De kinderen zijn helemaal door het dolle als er aan het einde van de middag vanaf het dak gekeken wordt naar wat vuurwerk dat in de buurt afgestoken wordt. Simpele gillende keukenmeiden en domme knallers, maar omdat de kids het zo geweldig vinden koop ik ’s avonds naast een bureaustoel ook een vuurwerkpakket.
Met Xavier zal ik naar de stad gaan, maar Priya wil ook uit dus die gaat mee, helemaal opgedoft. Als ik in de rikshaw met Xavier wil stappen springen ook Karthik, Baboloo, Ajith en Mukesh er in. Ik denk nog: hoe gaan we nu ooit een sterke stoel meenemen, waar ik wel met vertrouwen op durf te zitten achter de pc en bij de Hartman tuinmeubelen eettafel? Maar goed. We rijden naar de printshop en voor 5 Rs per print laat ik 20 foto’s afdrukken voor Senthil. Daarna opzoek naar shampoo, een trechter om de grote sealed waterbottle zelf te kunnen vullen zonder morsen of aan Xavier te vragen. Ik koop nog wat backupbatterijen en kleerhangers.
De jongens denken dat ik ‘ crackers’ (vuurwerk) ga kopen, dus ik zeg tegen Priya dat we net doen alsof het niet zo is. Na wat omzwervingen met Priya (Xavier en de kids wachten ergens) koop ik een bureaustoel die mij waarschijnlijk wel houdt, en een giftbox met vuurwerk met zo weinig mogelijk knallers. Wat extra sterretjes en twee aansteekstokjes. Hoe we al het vuurwerk op gaan maken is mij nog niet helemaal duidelijk. Dat ik niet wil dat het een ongecontroleerde bende met brandwonden wordt wel. Priya denkt handig te zijn en vraagt de stoelverkoper een drager te regelen om de stoel naar de autoriskahw te dragen. Die heeft een diskussie met een drager of het nu 10 of 20 moet gaan kosten terwijl ik de stoel op het asfalt voor me wegrijdt. Daar had Priya niet aangedacht. Een stoel met wieltjes is raar. LOL
Karthik ziet de vuurwerkbox meteen en roept luid dat ik vuurwerk heb gekocht. Ik zeg tegen Priya, dat het ‘topsecret’ is en dat wie thuis het geheimpje verklapt, niet mee mag doen met afsteken. De jongens vinden het complot maar wat geweldig en stellen alles in het werk om bij het huis aangekomen de anderen kinderen weg te sturen en via omwegen het pakket op de slaapkamer van Xavier en Kumari te verstoppen terwijl ik iedereen probeer af te leiden met de bureaustoel, die ik van Kumari natuurlijk niet had mogen kopen. Maar die kostte mij niet meer dan een nacht in een hotel in Tiru mij ook gekost zou hebben. Ik slaap hier al een week gratis op de grond en word volgestopt met drie warme maaltijden per dag. Mag best wat tegenoverstaan. De 700Rs aan vuurwerk is dan ook welbesteed.
De kinderen zijn vrij en mogen nu TV kijken, Tom en Jerry is favoriet. Er komt een moeder van een vriendin van Priya langs met murgu (vieze gefrituurde kruidige koekjes) voor de kinderen.
Ook een vriend van Xavier, een dikke vriendelijke moslimman. Hij stamt uit een grote bouwersfamilie en komt Xavier en Kumari uitnodigen voor zijn verloving. De man is welwillend ten opzichte van het bouwproject en wil vanalles weten. Ook kan ik hem veel vragen stellen. Belangrijkste informatie: Een waterpomp op zonne-energie kost 3,5 lahk (350.000 Rs) en een elektrische pomp aangesloten op het electriciteitsnetwerk 20.000. Die keuze kunnen we dus snel maken. Dan maar afhankelijk van stroomuren. Met de pomp kan een wateropslag gevuld worden als er wel ‘current’ is.
De man is Vastu Shastra (soort feng shui – bouwleer over waar welke ruimte moet komen om voorspoed en gezondheid te garanderen) aanhanger qua bouwen dus een septic tank moet op het zuidwesten. Als ik aangeef dat het hele plan een no-vastu-plan is, is het ook akkoord om ergens anders aan te leggen. Hij zegt dat zijn familie niet meer voor de winst hoeft te bouwen, maar wil bouwen om kwaliteit te leveren. Is de klant niet tevreden dan leveren ze het landje weer kaal op. Komt op mij een beetje grootsprakerig over, maar als hij al vanaf zijn 13e jaar met Xavier bevriend is, kan hij wellicht een goede prijs maken. Vraag me wel af waarom Kumari en Xavier niet eerder met deze man op de proppen zijn gekomen, we totally forgot excuseert Kumari zich naar mij en Gouse, zou heet de man.
Het is bij Gouse mogelijk om een eigen hoofdman op het werk te zetten, maar ook deze man werkt liefst met een material contract, wat inhoudt dat je materiaal en werk allemaal bij hem onderbrengt. Een labourcontract regelt alleen het werk en de materialen moet je zelf aanleveren. Kumari vindt dat laatste interessant omdat ze dan her en der goedkopere materiaal zou kunnen halen, maar ik voel meer voor een prijs waarbij tevoren bekend is wat het gaat kosten. Met name naar sponsors toe is dit wel belangrijk, ook voor ons overzicht. Komt bij dat ik Kumari liever zorg zie verlenen aan de kinderen dan de dorpen rondreizen op zoek naar iets goedkopere materialen. Ik heb nog veel meer informatie in mijn aantekenboek staan, die inmiddels al tot eind oktober is volgeschreven met nuttige en andere informatie.
Gouse nodigt mij uit om zijn projecten te bekijken, wat natuurlijk altijd interessant is, maar ook meteen op zijn verlovingsfeestje waarop gevierd zal worden dat beide families klaar zijn met de onderhandelingen en het meisje voor hem bestemd is. Uithuwelijken is hier in India erg normaal. De man is al 15 minuten te laat voor zijn gebed, maar dat is geen enkel probleem zegt hij. Hier in India lijkt het erop dat iedereen religieus is maar het allemaal wel wat flexibeler ziet dan in de rest van de wereld. De verloving is overigens wel’s ochtends op de dag dat Senthil voorgesteld heeft met mij naar Bangalore te gaan, waarna ik door zal reizen voor een korte vakantie in Goa, maar Kumari zegt dat als Senthil hier al zaterdags komt hij gewoon mee kan komen naar het feest. Geen probleem. Ze moesten eens weten! Erik neemt een homo-vriend mee naar een moslim-verlovingsfeest!
Vandaag heb ik aan Priya uitgelegd hoe de schriftjes van de studenten werken. Zij zal het bijhouden en van elke dag een beetje beschrijven wat er gebeurt. Ik geef haar het cameraatje, maar betwijfel of ze het begrijpt. Ik stel voor om voor de zekerheid ook digitale foto’s te maken. Dat blijkt een goede suggestie, want de dag erna zegt ze dat de camera niet werkt. Toch hebben we nu digitale foto’s. Ze is vergeten zichzelf te introduceren in het schriftje en ik zeg dat ze nog wel even moet uitleggen wat crackers zijn, omdat wij alleen crackers voor ontbijt kennen. How should I explain? Just tell it’s fireworks, then they will know. Is mij ook meteen duidelijk dat het voor een Indier eigenlijk onmogelijk is om het eigen leven te beschrijven, omdat voor hen alles vanzelf sprekend is, terwijl mij juist allerlei verschillen opvallen.
Ze slapen op de grond, eten met de hand, drinken zonder de beker of fles met de lippen aan te raken, drinken gerust uit ene beker in de copyshop waaruit wellicht 100 andere klanten ook uit gedronken hebben, doen hun schoenen uit bij de voordeur, boeren in het openbaar, kammen hun haar altijd zeer strak, vrouwen eten nadat de man gegeten heeft, en Xavier krijgt pas eten als ik mijn eten op heb. Omdat Kumari mij aldoor zoveel op mn plate gooit en ook nog eens extra en meer bijvult dan ik tevoren heb toegestaan. Eet ik vrij langzaam, om alles maar weg te krijgen. Wat ik ook zeg om het te laten minderen (if you let me eat me more it will feel like punishment, stop! I’m close to exploding) het helpt maar een klein beetje.
vrijdag 16 oktober 2009
Eerste dagen bij WIDE
Dag 9,10,11 Dinsdag – donderdag 13,14,15 oktober
Bij WIDE gaat de wekker om 6 uur. Voor 7.30 moeten alle kinderen, gegeten hebben, hun koffer netjes hebben, uniform aan, gedoucht of gewassen zijn. De meeste kinderen slapen beneden, net als de payment boys. Kumari en Xavier slapen boven, net als de oudere meisjes en hun dochter Priya, die door alle kinderen Didi (zus) genoemd wordt. Ik logeer in Priya’s kamer en Priya slaapt in de computerkamer zonder fan en klamboe. Verder wordt de bovenverdieping gebruikt om de gravy (saus) voor het eten te maken. Pati (oma) kookt beneden de rijst of de andere basis van de maaltijd. Pati slaapt net als Bobaloo tussen de kinderen in de grote woonkamer. In het huis hebben Karthik en Durga belangrijke taken.
Karthik is de oudste jongen en verantwoordelijk voor het wel en wee op de benedenverdieping. Hij moet het ochtend en avond gebed leiden en sinds afgelopen zaterdag bijhouden of iedereen op tijd het vinkenlijstje heeft volbracht. Wie aan het eind van de week alleen maar vinkjes heeft krijgt een sticker. De stickers en poezieplaatjes van Moeder Bolks worden dus meteen nuttig ingezet komende zondag als de eerste resultaten bekend zijn. Kumari verwacht in week 1 niet heel veel plaatjes uit te hoeven delen, maar wanneer het systeem de kinderen eenmaal duidelijk is zullen in week 2 waarschijnlijk bijna alle kinderen in aanmerking komen voor een plaatje/sticker.
Durga(devi) is het oudste meisje, veel verantwoordelijkheidsgevoel en van het reilen en zeilen binnen WIDE het beste van iedereen op de hoogte. Ze helpt in de keuken en is een soort 2e moeder voor de kinderen. Ik zeg dat het misschien een optie is om haar te behouden voor WIDE in de toekomst maar dan als werkneemster. Kumari zegt dat ze ook al tegen Durga gezegd heeft dat ze graag zou zien dat ze zou blijven.
Boven waakt chuchu de hond, beneden haar blinde dochter. De hele dag blijft het hek voor de deur dicht, vanwege de straathonden. Chuchu is toen Esther en Boukje van de TU Delft hier op bezoek waren lelijk toegetakeld door de straathonden, zodat haar ingewanden eruit hingen. Nu loopt ze zwaargehavend rond – je kunt de bijtwonden nog duidelijk zien- maar kwispelt weer. Chuchu en een reu hebben Kumari en Xavier gekocht toen ze naar Tiru kwamen vanuit Mumbai. Het mannetje leeft niet meer. De puppies konden ze verkopen voor 500rs, behalve de blinde dan. Die hebben ze dus maar gehouden.
Het is hier sowieso een grote ziekenboeg. Xavier is veel minder inzetbaar dan ik gedacht had. De TBC in zijn ruggenmerg leverde een enorme zwelling op. Robbie uit de VS kwam wat dat betreft precies op tijd, want met zijn moeder als verpleegster had hij voldoende medische kennis achter de hand om Xavier naar het ziekenhuis te sturen in plaats van naar de aryuvedische arts en de juiste medicijnen te regelen. TBC in het ruggemerg is niet besmettelijk, maar wel ernstiger. Xavier moet nu nog 7 maanden pillen slikken. Die pillen maken hem af en toe erg ziek, maar hij moet ze hebben. Deze dinsdag ligt hij bijna de hele dag op bed en eet alleen rijst met water, de andere dagen is hij wel actief omdat hij zijn twee tabletten over de dag verspreid inneemt. Maha is door haar oom en tante opgehaald om te behandelen voor open TBC, een grote opluchting voor de andere WIDE-children is TBC razend besmettelijk. Als ze genezen is komt ze weer terug. Saredi en zijn zusje komen waarschijnlijk niet meer terug.
Saredy is naar het melaatsenhuis gestuurd, omdat hij lepra heeft. Niet de milde variant maar een ernstige. Zijn voogd heeft hem uit het leprahuis opgehaald, waarschijnlijk omdat het te duur was. Kumari zal proberen te achterhalen waar hij en zijn zus heen zijn, omdat ik zeg dat ik voor zijn medicatie wil betalen. Dat Saredy wegmoest was voor de kinderen toen ze er achter kwamen dat hij en zijn zusje niet terug zouden komen van vakantie wel erg moeilijk te verwerken, maar such is life in India. Sonya is geestelijk dermate gehandicapt dat ze niet voor zichzelf kan zorgen. Dus op momenten dat zij ongesteld is wordt ze naar haar oma gestuurd. Maar ze komt daarna weer terug. Op school past ze niet in het systeem en dus is ze daar niet meer welkom. In december zal er een vrijwilligster komen die speciaal met Sonya en Sangeetha braingym zal doen. Kennelijk is er met Sangeetha ook iets aan de hand.
Verder heeft Pati hartklachten en is er een jongetje tijdelijk weg voor astmabehandeling. Ik mag hopen dat dat ergens in de natuur is, want voor problemen aan de luchtwegen is India niet bepaald het meest geschikte verblijfsgebied, wat een stank en uitlaatgassen in de steden. Mukesh heeft ook last van astma, maar vooral in de winter als het ‘kouder’ is. En bij bepaalde groenten krijgt hij last. Hij mag Kumari niet rennen, lastig voor een kind. Mijn neus en stem zijn ook nog niet helemaal top. Zal wel zo blijven tot ik terug ben in Nederland ben ik bang.
Veel met Kumari gepraat over de organisatie van WIDE.
Oorspronkelijk bestond WIDE India dus uit 6 vrouwen, de overige 5 zijn nu inactief. In het bestuur zitten net als in Nederland 3 personen waarvan Kumari er 1 is. De anderen zijn huisvrouw en doen eigenlijk niets meer. Kumari vindt het prima om ze te vervangen door iemand anders en iemand uit Nederland. Volgens Kumari heb je dan ook geen FRCA aanvraag meer nodig om geld uit het buitenland te mogen ontvangen. Ik weet het zo net nog niet. Waarom zou je dan anders zelf een jaar geleden niet voorgesteld hebben om iemand van WIDE NL in het bestuur op te nemen? Inmiddels is de weeshuisstatus aanvraag in behandeling na 3 keer te zijn afgewezen. Er kan nu elk moment iemand langskomen van de overheid en de boel controleren, maar alles in orde zegt Kumari. Er is een kantoortje en de meisjes slapen apart, ze heeft files van alle kinderen met de nodige informatie. Volgens Kumari kan het niet meer mislopen. Mercy Home heeft ook geen FCRA maar gebruikt die van het weeshuis van de vader van Luben. Luben is de patroon van Mercy’s Home, samen met zijn vrouw Mercy. Hun weeshuis is in 2002 gebouwd door ook een Nederlandse stichting die voor het geld gezorgd heeft. Het ontwerp was al klaar.
In het voorjaar is Kumari met een groep kinderen bij Mercy Home op bezoek geweest nadat Anneke van hun stichting uit Nederland voor ons WIDE had bezocht. Kumari is positief over Luben, een aardige man, en vol lof over Anneke hoe zij met de kinderen omging. Mercy is een beetje bossy, zegt ze (maar ik denk dat dat onderdeel is van de Indiase competitiestrijd die in alles verweven is, zelf vond ik Mercy een schat van een mens namelijk) Mercy zegt dat er roddels over WIDE zijn en dat ze niet kan geloven dat zij 30 kinderen kan voeden zonder sponsors. Toch is het zo. Ze krijgt op de markt gratis groenten van diverse mensen.
Toen Anneke bij WIDE op bezoek was in april samen met Luben en Mercy, kwamen er tegelijk ‘kijkers’ voor de woning, omdat de eigenaar net bezig was met een beetje intimidatie. Mercy zei dat ze de eigenaar wel kende en om uitstel zou vragen. De volgende dag lag er toch nog een bevel van uitzetting van de rechter. Kumari moest op het matje komen. De rechter vond 1 maand te kort en maakte er 3 maanden van. In de tussentijd was Xavier erg ziek en de kokkin er inmiddels vandoor omdat ze ergens anders een betere betrekking kon krijgen.
Toen Kumari uiteindelijk het huidige huis vond, was de benedenverdieping nog bewoond. Die zou in augustus leegkomen. Maar er woonde een locale politicus. De bovenverdieping moest ze per direct huren omdat ze anders geen huis kon vinden, terwijl onzeker was of de politicus wel zou vertrekken. Met de huisbaas van het oude huis probeerde ze een deal te sluiten over wanneer ze er uit zou, maar die was onverbiddelijk. Als je 1 september de sleutel nog hebt moet je de hele maand huur betalen. Uiteindelijk verhuisde de benedenburen omdat de eigenaar niet wilde dat er ovens in de tuin gebouwd waren en dus grond had om ze er uit te zetten. De mensen waren op de laatste middag van augustus weg. Het was dus zaak om voor de ochtend van de 1e september te verhuizen. In de avond hebben ze toen de kinderen verhuisd. En alleen nog een bureau en een stoel in de woning laten staan.
Kumari belde om de woning op te leveren en de borg terug te krijgen. De huurbaas kwam met zijn vrouw op de motor en wilde de sleutel wel hebben, maar de borg pas de 15e september terugbetalen. Kumari weigerde toen de sleutel te geven en is naar de politie gegaan. De vrouw ze van de huurbaas zei ‘We’ll show who is boss’..
Maar de politie was wonder boven wonder op WIDE’s hand en geloofde het verhaal niet van de huurbaas dat er meer reparatie aan het huis nodig was dan erg nog borg was. Hij eiste dat de huurbaas alleen het schilderwerk mocht berekenen, 1000Rs, en dat Kumari de maand augustus niet hoefde te betalen (3000Rs). Hij moest dus 6000Rs aan Kumari geven en de huurbaas vertrok met zijn vrouw ,luid mopperend achter op ‘Die politie heeft ons nog wel zoveel geld gekost…”Die hadden dus de politie in eerste instantie omgekocht. De agenten zijn later nog eens langs geweest om te kijken naar WIDE en hebben toen iets lekkers voor de kinderen meegebracht.
De woning waar ze nu inzitten heeft eerder een tehuis voor HIV-patienten gezeten. De huurbaas is dus waarschijnlijk iets milder. Toch heeft Kumari tevoren alle gebreken laten opnemen en door huurbaas laten ondertekenen. Allemaal zaken waarmee Kumari ons in Nederland niet wilde vermoeien, waar wij waarschijnlijk ook niet veel mee konden beginnen. Geeft ook wel aan dat Kumari geen domme vrouw is en prima ook haar boontjes in haar eentje dopt. In Bangalore heeft ze aan de pre-university gestudeerd.
Van het huidige WIDE India hoeven we dus geen revival te verwachten, maar we kunnen wel aan de slag met de mensen uit de buurt van de nieuwe locatie. De buurvrouw is al langs geweest bij Kumari. Give me two goats and I’ll breed for you, 50% will be yours 50% will be mine. Ze is ook bereid het landje te bewerken tegen een dergelijke vergoeding. Nu al inj het tehuis komen werken (als kok) is niet handig omdat de reiskosten 500Rs niet zouden opwegen tegen het inkomen. Voor drinkwater moeten de villagers (meer bewoners van een gehucht) zo’n 300 meter lopen naar de weg als er een vrachtwagen met drinkwater langskomt, dus ze drinken nu uit de bron die eigenlijk alleen voor landbouw gebruikt mag worden. Nu een waterbon slaan en laten gebruiken door de omwoners zou veel goodwill kunnen kweken. Kumari laat ik prijzen opvragen van het aanleggen van zo’n bron.
Inmiddels ben ik hier nu twee dagen, pas. Heb veel gehoord, bijna teveel om allemaal op te schrijven.
Bijvoorbeeld over Kumari’s verleden: Ze is opgegroeid in Bangalore, haar moeder in Thiruvannamalai. Ze heeft nog een jonger zusje die getrouwd was met iemand uit de Golf (nu weduwe) en dus ergens in Arabie woont en zich niet om Kumari of haar moeder bekommert. Pati heeft toen zij op jonge leeftijd weduwe werd op straat geleefd met haar twee dochtertjes totdat zij kon werken in de keuken van een katholieke highschool in Bangalore en de twee zusjes mochten inwonen op de compound van het personeel. Zij waren de armsten en speelden altijd met de kinderen van de professoren en ander personeel. Mochten alleen nooit binnenkomen. Alleen toekijken van buiten hoe er gegeten werd etc. Kumari is dat niet vergeten en weet dus wat het is om overal buitengesloten te zijn. Daar ligt de oorsprong van haar droom om voor wees en straat kinderen een warm thuis te bieden.
Haar zus heeft het verleden verdrongen en is vergeten, hoe haar moeder voor hen gezorgd heeft. Toen Pati erg ziek was en mogelijk zou sterven heeft Kumari haar zus gebeld omdat het haar plicht was haar te informeren. Zus kwam over van de Golf bleef slechts een uur , weigerde thee of iets anders aan te nemen en ging vervolgens weg, moeder 1500 Rs in de schoot gooiend. Geen hug of wat dan ook. Pati wiegerde het geld en heeft dagen gehuild. Zo behandelt te worden moet vreselijk pijn doen. Kumari wil niets meer met haar zus te maken hebben. Ik denk dat ze ookbewust de naam van haar jongere zus niet noemt, hier zit veel pijn.
Kumari zegt dat ze voorbereidingen treffen voor Diwali, ik geef maar meteen aan dat ik ook een uitnodiging van Senthilkumar heb om in Theni (zijn geboorteplaats) Diwali te komen vieren, maar dat ik met Deepam zeker in WIDE zal zijn. Ik heb het nog niet gezegd of Senthil belt. In tranen vertelt hij dat zijn request is afgewezen door zijn oom en tante. Hij mag geen mensen mee naar huis nemen. Dat heeft er alles mee te maken dat Senthil homo is. Toen hij een vriend had heeft deze hem aangemoedigd om uit de kast te komen. Dat viel thuis niet goed. Zijn oom stopte de financiele support voor zijn studie.
De vriend zelf hield er een dubbelleven op na en vertelde zijn eigen familie nooit dat hij homo is. Daarom heeft Senthil de relatie verbroken, is verhuisd uit Bangalore en woont hij sinds een halfjaar in Chennai en verdient hij nu 6000 Rs per maand, 100 gulden. Alles wat hij nu nog heeft is een koffer met kleding, wat boeken, een telefoon en een moeder die af en toe belt. De dagen die hij met mij opgetrokken heeft waren voor hem zo belangrijk, dat ik er voor moet waken geen valse verwachtingen te wekken bij hem. Dit is lastig uit te leggen aan Kumari. Ik doe een poging: Senthil has a past of not being treated well by his family and there is a story behind. Het is waar.
Onbegrijpelijk zegt Kumari, het druist in tegen de Indiase cultuur. Als iemand een ander mee wil nemen is die altijd welkom, ook al kun je slechts een kop thee aanbieden. Maar in je huis zal die komen en welkom zijn! Ze zegt dat Senthil in WIDE van harte welkom is, daarmee bevestigend wat ik ook Senthil al verzekerd had. Ik heb Senthil in Pondicherry tijdens de lunch aangemoedigd een toekomstplan te schrijven over wat hij wil studeren, hoe hij dat denkt te gaan doen, wanneer hij subdoelen wil bereiken en wat de kosten daarvan zijn. Dan zal ik proberen daar een sponsor bij te zoeken. Hij weet niet hoe je een plan schrijft maar ik zal hem wel een voorbeeldje sturen.
Dinsdagvond delen we de kinderen mijn meegebrachte speculaas uit, en leer ik alle namen. 's avonds vertel ik Kumari van Zwier en geef haar het Jezusfiguurtje. It really feels like Jesus has come to us now zegt ze ge-emotioneerd. Jezus verdwijnt in het altaar. Een lachende Buddha haalt ze eruit en zegt, deze moet je mee terug nemen voor Zwier, omdat het betekent dat ik iedereen een lach gun. buddha is nothing compared to the Almighty glimlacht ze, it's the thought that counts. Grappig hoe gemakkelijk elementen van andere religies ingepast worden in eigen overtuigingen. Pati is in gebruiken nog heel traditioneel hindoe , maar gelooft wel in Jezus als haar redder omdat ze katholieke school haar destijds uit de goot geholpen heeft.
Woensdag leer ik mijn naam schrijven in Tamil en een aantal basiswoordjes van de thuisgebleven Chella. 's avonds komt een oud-paidstudent langs met twee vrienden. Ze hebben biscuits mee voor de kids. Zo komt er regelmatig iemand langs die koekjes of iets anders extra te eten meebrengt. Dan weer een moeder van een vriendin van Priya, dan weer een oud-paidstudent, dan weer een vriend van Xavier.
Anitha heeft op school geld gestolen, maar ontkent, Danalahskmi heeft lego van de leraren meegekregen, maar dat blijkt ook eerder proletarisch geshop geweest te zijn. De lego brengt Xavier terug naar beide scholen. De lagere en hogere klassen liggen naast elkaar qua gebouw. De kinderen van Mercy home hebben Gogula gepest dat zij arm is nadat ze bij Mercy Home mochten komen spelen en omdat zij ’s avonds geen kikkererwten krijgt. Gogula was verdrietig maar mocht de volgende dag tegen de Mercykinderen zeggen dat zij over een paar jaar een mooi huis hebben. Daarna werd ze niet meer gepest. Xavier brengt de kinderen en als de school uit is rennen ze op Daddy af. Kumari noemen ze miss, xavier Daddy of sir, al naar gelang ze iets nodig hebben.
Bij WIDE gaat de wekker om 6 uur. Voor 7.30 moeten alle kinderen, gegeten hebben, hun koffer netjes hebben, uniform aan, gedoucht of gewassen zijn. De meeste kinderen slapen beneden, net als de payment boys. Kumari en Xavier slapen boven, net als de oudere meisjes en hun dochter Priya, die door alle kinderen Didi (zus) genoemd wordt. Ik logeer in Priya’s kamer en Priya slaapt in de computerkamer zonder fan en klamboe. Verder wordt de bovenverdieping gebruikt om de gravy (saus) voor het eten te maken. Pati (oma) kookt beneden de rijst of de andere basis van de maaltijd. Pati slaapt net als Bobaloo tussen de kinderen in de grote woonkamer. In het huis hebben Karthik en Durga belangrijke taken.
Karthik is de oudste jongen en verantwoordelijk voor het wel en wee op de benedenverdieping. Hij moet het ochtend en avond gebed leiden en sinds afgelopen zaterdag bijhouden of iedereen op tijd het vinkenlijstje heeft volbracht. Wie aan het eind van de week alleen maar vinkjes heeft krijgt een sticker. De stickers en poezieplaatjes van Moeder Bolks worden dus meteen nuttig ingezet komende zondag als de eerste resultaten bekend zijn. Kumari verwacht in week 1 niet heel veel plaatjes uit te hoeven delen, maar wanneer het systeem de kinderen eenmaal duidelijk is zullen in week 2 waarschijnlijk bijna alle kinderen in aanmerking komen voor een plaatje/sticker.
Durga(devi) is het oudste meisje, veel verantwoordelijkheidsgevoel en van het reilen en zeilen binnen WIDE het beste van iedereen op de hoogte. Ze helpt in de keuken en is een soort 2e moeder voor de kinderen. Ik zeg dat het misschien een optie is om haar te behouden voor WIDE in de toekomst maar dan als werkneemster. Kumari zegt dat ze ook al tegen Durga gezegd heeft dat ze graag zou zien dat ze zou blijven.
Boven waakt chuchu de hond, beneden haar blinde dochter. De hele dag blijft het hek voor de deur dicht, vanwege de straathonden. Chuchu is toen Esther en Boukje van de TU Delft hier op bezoek waren lelijk toegetakeld door de straathonden, zodat haar ingewanden eruit hingen. Nu loopt ze zwaargehavend rond – je kunt de bijtwonden nog duidelijk zien- maar kwispelt weer. Chuchu en een reu hebben Kumari en Xavier gekocht toen ze naar Tiru kwamen vanuit Mumbai. Het mannetje leeft niet meer. De puppies konden ze verkopen voor 500rs, behalve de blinde dan. Die hebben ze dus maar gehouden.
Het is hier sowieso een grote ziekenboeg. Xavier is veel minder inzetbaar dan ik gedacht had. De TBC in zijn ruggenmerg leverde een enorme zwelling op. Robbie uit de VS kwam wat dat betreft precies op tijd, want met zijn moeder als verpleegster had hij voldoende medische kennis achter de hand om Xavier naar het ziekenhuis te sturen in plaats van naar de aryuvedische arts en de juiste medicijnen te regelen. TBC in het ruggemerg is niet besmettelijk, maar wel ernstiger. Xavier moet nu nog 7 maanden pillen slikken. Die pillen maken hem af en toe erg ziek, maar hij moet ze hebben. Deze dinsdag ligt hij bijna de hele dag op bed en eet alleen rijst met water, de andere dagen is hij wel actief omdat hij zijn twee tabletten over de dag verspreid inneemt. Maha is door haar oom en tante opgehaald om te behandelen voor open TBC, een grote opluchting voor de andere WIDE-children is TBC razend besmettelijk. Als ze genezen is komt ze weer terug. Saredi en zijn zusje komen waarschijnlijk niet meer terug.
Saredy is naar het melaatsenhuis gestuurd, omdat hij lepra heeft. Niet de milde variant maar een ernstige. Zijn voogd heeft hem uit het leprahuis opgehaald, waarschijnlijk omdat het te duur was. Kumari zal proberen te achterhalen waar hij en zijn zus heen zijn, omdat ik zeg dat ik voor zijn medicatie wil betalen. Dat Saredy wegmoest was voor de kinderen toen ze er achter kwamen dat hij en zijn zusje niet terug zouden komen van vakantie wel erg moeilijk te verwerken, maar such is life in India. Sonya is geestelijk dermate gehandicapt dat ze niet voor zichzelf kan zorgen. Dus op momenten dat zij ongesteld is wordt ze naar haar oma gestuurd. Maar ze komt daarna weer terug. Op school past ze niet in het systeem en dus is ze daar niet meer welkom. In december zal er een vrijwilligster komen die speciaal met Sonya en Sangeetha braingym zal doen. Kennelijk is er met Sangeetha ook iets aan de hand.
Verder heeft Pati hartklachten en is er een jongetje tijdelijk weg voor astmabehandeling. Ik mag hopen dat dat ergens in de natuur is, want voor problemen aan de luchtwegen is India niet bepaald het meest geschikte verblijfsgebied, wat een stank en uitlaatgassen in de steden. Mukesh heeft ook last van astma, maar vooral in de winter als het ‘kouder’ is. En bij bepaalde groenten krijgt hij last. Hij mag Kumari niet rennen, lastig voor een kind. Mijn neus en stem zijn ook nog niet helemaal top. Zal wel zo blijven tot ik terug ben in Nederland ben ik bang.
Veel met Kumari gepraat over de organisatie van WIDE.
Oorspronkelijk bestond WIDE India dus uit 6 vrouwen, de overige 5 zijn nu inactief. In het bestuur zitten net als in Nederland 3 personen waarvan Kumari er 1 is. De anderen zijn huisvrouw en doen eigenlijk niets meer. Kumari vindt het prima om ze te vervangen door iemand anders en iemand uit Nederland. Volgens Kumari heb je dan ook geen FRCA aanvraag meer nodig om geld uit het buitenland te mogen ontvangen. Ik weet het zo net nog niet. Waarom zou je dan anders zelf een jaar geleden niet voorgesteld hebben om iemand van WIDE NL in het bestuur op te nemen? Inmiddels is de weeshuisstatus aanvraag in behandeling na 3 keer te zijn afgewezen. Er kan nu elk moment iemand langskomen van de overheid en de boel controleren, maar alles in orde zegt Kumari. Er is een kantoortje en de meisjes slapen apart, ze heeft files van alle kinderen met de nodige informatie. Volgens Kumari kan het niet meer mislopen. Mercy Home heeft ook geen FCRA maar gebruikt die van het weeshuis van de vader van Luben. Luben is de patroon van Mercy’s Home, samen met zijn vrouw Mercy. Hun weeshuis is in 2002 gebouwd door ook een Nederlandse stichting die voor het geld gezorgd heeft. Het ontwerp was al klaar.
In het voorjaar is Kumari met een groep kinderen bij Mercy Home op bezoek geweest nadat Anneke van hun stichting uit Nederland voor ons WIDE had bezocht. Kumari is positief over Luben, een aardige man, en vol lof over Anneke hoe zij met de kinderen omging. Mercy is een beetje bossy, zegt ze (maar ik denk dat dat onderdeel is van de Indiase competitiestrijd die in alles verweven is, zelf vond ik Mercy een schat van een mens namelijk) Mercy zegt dat er roddels over WIDE zijn en dat ze niet kan geloven dat zij 30 kinderen kan voeden zonder sponsors. Toch is het zo. Ze krijgt op de markt gratis groenten van diverse mensen.
Toen Anneke bij WIDE op bezoek was in april samen met Luben en Mercy, kwamen er tegelijk ‘kijkers’ voor de woning, omdat de eigenaar net bezig was met een beetje intimidatie. Mercy zei dat ze de eigenaar wel kende en om uitstel zou vragen. De volgende dag lag er toch nog een bevel van uitzetting van de rechter. Kumari moest op het matje komen. De rechter vond 1 maand te kort en maakte er 3 maanden van. In de tussentijd was Xavier erg ziek en de kokkin er inmiddels vandoor omdat ze ergens anders een betere betrekking kon krijgen.
Toen Kumari uiteindelijk het huidige huis vond, was de benedenverdieping nog bewoond. Die zou in augustus leegkomen. Maar er woonde een locale politicus. De bovenverdieping moest ze per direct huren omdat ze anders geen huis kon vinden, terwijl onzeker was of de politicus wel zou vertrekken. Met de huisbaas van het oude huis probeerde ze een deal te sluiten over wanneer ze er uit zou, maar die was onverbiddelijk. Als je 1 september de sleutel nog hebt moet je de hele maand huur betalen. Uiteindelijk verhuisde de benedenburen omdat de eigenaar niet wilde dat er ovens in de tuin gebouwd waren en dus grond had om ze er uit te zetten. De mensen waren op de laatste middag van augustus weg. Het was dus zaak om voor de ochtend van de 1e september te verhuizen. In de avond hebben ze toen de kinderen verhuisd. En alleen nog een bureau en een stoel in de woning laten staan.
Kumari belde om de woning op te leveren en de borg terug te krijgen. De huurbaas kwam met zijn vrouw op de motor en wilde de sleutel wel hebben, maar de borg pas de 15e september terugbetalen. Kumari weigerde toen de sleutel te geven en is naar de politie gegaan. De vrouw ze van de huurbaas zei ‘We’ll show who is boss’..
Maar de politie was wonder boven wonder op WIDE’s hand en geloofde het verhaal niet van de huurbaas dat er meer reparatie aan het huis nodig was dan erg nog borg was. Hij eiste dat de huurbaas alleen het schilderwerk mocht berekenen, 1000Rs, en dat Kumari de maand augustus niet hoefde te betalen (3000Rs). Hij moest dus 6000Rs aan Kumari geven en de huurbaas vertrok met zijn vrouw ,luid mopperend achter op ‘Die politie heeft ons nog wel zoveel geld gekost…”Die hadden dus de politie in eerste instantie omgekocht. De agenten zijn later nog eens langs geweest om te kijken naar WIDE en hebben toen iets lekkers voor de kinderen meegebracht.
De woning waar ze nu inzitten heeft eerder een tehuis voor HIV-patienten gezeten. De huurbaas is dus waarschijnlijk iets milder. Toch heeft Kumari tevoren alle gebreken laten opnemen en door huurbaas laten ondertekenen. Allemaal zaken waarmee Kumari ons in Nederland niet wilde vermoeien, waar wij waarschijnlijk ook niet veel mee konden beginnen. Geeft ook wel aan dat Kumari geen domme vrouw is en prima ook haar boontjes in haar eentje dopt. In Bangalore heeft ze aan de pre-university gestudeerd.
Van het huidige WIDE India hoeven we dus geen revival te verwachten, maar we kunnen wel aan de slag met de mensen uit de buurt van de nieuwe locatie. De buurvrouw is al langs geweest bij Kumari. Give me two goats and I’ll breed for you, 50% will be yours 50% will be mine. Ze is ook bereid het landje te bewerken tegen een dergelijke vergoeding. Nu al inj het tehuis komen werken (als kok) is niet handig omdat de reiskosten 500Rs niet zouden opwegen tegen het inkomen. Voor drinkwater moeten de villagers (meer bewoners van een gehucht) zo’n 300 meter lopen naar de weg als er een vrachtwagen met drinkwater langskomt, dus ze drinken nu uit de bron die eigenlijk alleen voor landbouw gebruikt mag worden. Nu een waterbon slaan en laten gebruiken door de omwoners zou veel goodwill kunnen kweken. Kumari laat ik prijzen opvragen van het aanleggen van zo’n bron.
Inmiddels ben ik hier nu twee dagen, pas. Heb veel gehoord, bijna teveel om allemaal op te schrijven.
Bijvoorbeeld over Kumari’s verleden: Ze is opgegroeid in Bangalore, haar moeder in Thiruvannamalai. Ze heeft nog een jonger zusje die getrouwd was met iemand uit de Golf (nu weduwe) en dus ergens in Arabie woont en zich niet om Kumari of haar moeder bekommert. Pati heeft toen zij op jonge leeftijd weduwe werd op straat geleefd met haar twee dochtertjes totdat zij kon werken in de keuken van een katholieke highschool in Bangalore en de twee zusjes mochten inwonen op de compound van het personeel. Zij waren de armsten en speelden altijd met de kinderen van de professoren en ander personeel. Mochten alleen nooit binnenkomen. Alleen toekijken van buiten hoe er gegeten werd etc. Kumari is dat niet vergeten en weet dus wat het is om overal buitengesloten te zijn. Daar ligt de oorsprong van haar droom om voor wees en straat kinderen een warm thuis te bieden.
Haar zus heeft het verleden verdrongen en is vergeten, hoe haar moeder voor hen gezorgd heeft. Toen Pati erg ziek was en mogelijk zou sterven heeft Kumari haar zus gebeld omdat het haar plicht was haar te informeren. Zus kwam over van de Golf bleef slechts een uur , weigerde thee of iets anders aan te nemen en ging vervolgens weg, moeder 1500 Rs in de schoot gooiend. Geen hug of wat dan ook. Pati wiegerde het geld en heeft dagen gehuild. Zo behandelt te worden moet vreselijk pijn doen. Kumari wil niets meer met haar zus te maken hebben. Ik denk dat ze ookbewust de naam van haar jongere zus niet noemt, hier zit veel pijn.
Kumari zegt dat ze voorbereidingen treffen voor Diwali, ik geef maar meteen aan dat ik ook een uitnodiging van Senthilkumar heb om in Theni (zijn geboorteplaats) Diwali te komen vieren, maar dat ik met Deepam zeker in WIDE zal zijn. Ik heb het nog niet gezegd of Senthil belt. In tranen vertelt hij dat zijn request is afgewezen door zijn oom en tante. Hij mag geen mensen mee naar huis nemen. Dat heeft er alles mee te maken dat Senthil homo is. Toen hij een vriend had heeft deze hem aangemoedigd om uit de kast te komen. Dat viel thuis niet goed. Zijn oom stopte de financiele support voor zijn studie.
De vriend zelf hield er een dubbelleven op na en vertelde zijn eigen familie nooit dat hij homo is. Daarom heeft Senthil de relatie verbroken, is verhuisd uit Bangalore en woont hij sinds een halfjaar in Chennai en verdient hij nu 6000 Rs per maand, 100 gulden. Alles wat hij nu nog heeft is een koffer met kleding, wat boeken, een telefoon en een moeder die af en toe belt. De dagen die hij met mij opgetrokken heeft waren voor hem zo belangrijk, dat ik er voor moet waken geen valse verwachtingen te wekken bij hem. Dit is lastig uit te leggen aan Kumari. Ik doe een poging: Senthil has a past of not being treated well by his family and there is a story behind. Het is waar.
Onbegrijpelijk zegt Kumari, het druist in tegen de Indiase cultuur. Als iemand een ander mee wil nemen is die altijd welkom, ook al kun je slechts een kop thee aanbieden. Maar in je huis zal die komen en welkom zijn! Ze zegt dat Senthil in WIDE van harte welkom is, daarmee bevestigend wat ik ook Senthil al verzekerd had. Ik heb Senthil in Pondicherry tijdens de lunch aangemoedigd een toekomstplan te schrijven over wat hij wil studeren, hoe hij dat denkt te gaan doen, wanneer hij subdoelen wil bereiken en wat de kosten daarvan zijn. Dan zal ik proberen daar een sponsor bij te zoeken. Hij weet niet hoe je een plan schrijft maar ik zal hem wel een voorbeeldje sturen.
Dinsdagvond delen we de kinderen mijn meegebrachte speculaas uit, en leer ik alle namen. 's avonds vertel ik Kumari van Zwier en geef haar het Jezusfiguurtje. It really feels like Jesus has come to us now zegt ze ge-emotioneerd. Jezus verdwijnt in het altaar. Een lachende Buddha haalt ze eruit en zegt, deze moet je mee terug nemen voor Zwier, omdat het betekent dat ik iedereen een lach gun. buddha is nothing compared to the Almighty glimlacht ze, it's the thought that counts. Grappig hoe gemakkelijk elementen van andere religies ingepast worden in eigen overtuigingen. Pati is in gebruiken nog heel traditioneel hindoe , maar gelooft wel in Jezus als haar redder omdat ze katholieke school haar destijds uit de goot geholpen heeft.
Woensdag leer ik mijn naam schrijven in Tamil en een aantal basiswoordjes van de thuisgebleven Chella. 's avonds komt een oud-paidstudent langs met twee vrienden. Ze hebben biscuits mee voor de kids. Zo komt er regelmatig iemand langs die koekjes of iets anders extra te eten meebrengt. Dan weer een moeder van een vriendin van Priya, dan weer een oud-paidstudent, dan weer een vriend van Xavier.
Anitha heeft op school geld gestolen, maar ontkent, Danalahskmi heeft lego van de leraren meegekregen, maar dat blijkt ook eerder proletarisch geshop geweest te zijn. De lego brengt Xavier terug naar beide scholen. De lagere en hogere klassen liggen naast elkaar qua gebouw. De kinderen van Mercy home hebben Gogula gepest dat zij arm is nadat ze bij Mercy Home mochten komen spelen en omdat zij ’s avonds geen kikkererwten krijgt. Gogula was verdrietig maar mocht de volgende dag tegen de Mercykinderen zeggen dat zij over een paar jaar een mooi huis hebben. Daarna werd ze niet meer gepest. Xavier brengt de kinderen en als de school uit is rennen ze op Daddy af. Kumari noemen ze miss, xavier Daddy of sir, al naar gelang ze iets nodig hebben.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
