Door alles waar ik tegen aanloop te beschrijven lijkt het misschien alsof hier alles mis is en dom en zonder logica. Even voor de duidelijkheid, dat is niet zo. Het is vooral een hele andere cultuur en gewoonten.

Oppervlaktes bepalen hoeveel materiaal je nodig hebt voor een bouwwerk als je prijzen wilt weten, niet de exacte omtrek of hoeveelheden. Prikkeldraad gaat per bundel, een bundel is niet x aantal meters maar 50 kg. De prijs van zo’n bundle is niet per bundle maar per kg. Dat laatste is misschien nog wel logisch omdat het afhankelijke is van staalprijs. En bovendien Indiers vooral hele kleine hoeveelheden kopen. Shampoo wordt meer in kleine zakjes verkocht (zoals je is sommige hotels krijgt, maar dan een halve hoeveelheid) Kitkat gaat niet per voordeelpak, maar per stuk, en dan zijn ze niet dubbel maar enkel en korter. Zo kost de shampoo nog maar 4rs en een chocoladereep 5rs.

Dinsdagavond zijn Kumari en Xavier (zonder de white man) nog op pad geweest op zoek naar andere poles. Een eindje verderop in een ander dorp hebben ze ook een quarry. Alleen die palen zijn veel te duur Erik, die andere kunnen we bestellen en op wachten, dat scheelt 20 Rs per stuk. Hoeveel? 30 eurocent per stuk…. Dus we hebben maar gezegd dat we die niet nodig hebben. Ik laat maar niet meteen merken dat 30 cent prijsverschil van een 2,1 m lange uit rots gehakte paal van 15x15 cm werkelijk nergens over gaat als we er maar 90 nodig hebben. Hoe lang gaat het duren voor we de overige 65 palen kunnen krijgen dan? En hoeveel zullen de arbeiders wel niet extra vragen als ze vaker moeten opdraven? 10 – 15 dagen, als het niet teveel regent, want dan kunnen ze niet werken, we can wait…..

Nee kunnen we niet! Cocosnootpalmen hebben in het begin veel water nodig dus elke regenbui die we nog kunnen meenemen is meegenomen! Vanaf januari tot juli valt er bijna geen regen meer. We hebben toch die 20 rupees duurdere palen nodig. Ja, maar die waren op. Ze hadden alleen 7ft palen omdat niemand 6ft besteld en die waren nog weer 20 rs duurder. Waarom besteld niemand 6ft en konden we bij die andere wel 6ft krijgen? Die had toch iemand besteld maar omdat wij ze nodig hadden en betaalden konden we ze meekrijgen. Wazig verhaal… dan maar 7 ft, daar had de engineer het ook al over, stoppen we ze gewoon iets dieper in de grond, staat het ook wat steviger en rechter (hoop ik).

O ja een permit nodig om ze te vervoeren, 250 rs…. Is dat ook bribe? Ik ben dit keer iets te achterdochtig blijkt, want daar kunnen we een bon van krijgen. Als we geen permit hebben en we worden gepakt is de boete 30.000rs. OK om het risico niet te lopen van 7 ladingen met 10 palen vanuit een ander dorp moeten we die boete vooraf maar afkopen dan…. 7 bullcars? Nee, deze gaan maar 8 palen per keer… En dus 9 keer 250 Rs voor 65 palen? Nee, dat is maar eenmalig en die 9e paal kan vast nog wel mee. Het is vanwege de regen dat de bullcar niet meer kan hebben over het zandpad…
Maar die andere (goedkopere met 6ft palen) kan dus wel 10 palen per keer? Nee maar die prijs had hij al gegeven voor het regende, dus die hebben we gewoon gezegd dat hij voor 900 Rs drie keer moet rijden. (We hebben 25 palen besteld, dus dat is 2x8 + 1x9, ik zwijg).

Hoe dan ook, ik heb geen zin om twee tot drie weken te wachten en dan de werkers 2 of misschien wel 7 keer te laten komen zonder die (meer)kosten inzichtelijk te hebben. Ik wil nu duidelijkheid over de materiaalkosten, voldoende palen op het moment van landmeten zodat meteen de klus afgemaakt kan worden (geen discussie mogelijk over erfgrens) en bovendien de kokospalmen nog in de loop van volgende week geplant zouden kunnen worden, zodat ze nog voldoende regen vangen…. Dat alles bij elkaar mag van mij wel 3500rs (60 euro op 1500 totaal) extra kosten. Zo die knoop is doorgehakt. Morgen gaan we de 65 resterende palen ook bestellen, een watchman regelen die op de palen gaat passen en het land op meten.

Woensdag word ik wakker en het belooft wederom een lekkere bewolkte dag van 29/30 graden te worden. Xavier bestelt de palen en we verzinnen ter plekke even een soort bewijs van aanbetaling die moet ondertekend worden door de leverancier. Bij aankomst betalen we het overige 2/3 deel. Een man uit het dorp die gebeld was vanwege de arbeiders die geregeld moesten worden belt Kumari dat het heel hard geregend heeft en er dus vandaag niet gewerkt kan worden. Kumari zegt dat hij maar met Xavier moet bellen. De survey wordt afgebeld, maar morgen komen ze zeker. Het is hier (15 km afstand) hele nacht droog gebleven, dus ik neig ernaar het niet te geloven. Denk eerder dat ze een ander klusje ergens anders hadden. Aan de andere kant, vorige zaterdag regende het hier ook gigantisch maar was het op de markt droog op dat zelfde moment toen Xavier met Kumari belde.

Hoe dan ook, survey komt dus niet, kunnen wij mooi de labour vastleggen. We kunnen arbeiders krijgen voor 150 Rs per dag. Hoe lang doen ze er dan over? Ik heb liever een vaste prijs per paal, anders gan ze neuspeuteren. Hoeveel palen kunnen ze in een dag doen? We gaan er de eerste dag gewoon bij zitten en aan het einde van de dag weten we hoe snel het gaat. Ja daaaag! Je had het over iemand die voor 70Rs per paal het wilde doen? Zou die maar twee palen per dag kunnen of werken ze met meerdere mensen (waarbij dan twee werken en 8 toekijken zoals ik regelmatig hier om me heen zie). Er wordt wat gebeld met die vage kennis en die weet het niet helemaal zeker, maar kost inderdaad 70rs. Als Kumari in mijn opdracht vraagt of een betonnen voet noodzakelijk is, krijgen we te horen dat niet iedereen het doet, maar als, dan is het 10 rs extra. Exacte prijzen weet hij nog niet want hij is ergens bezig… bel om 20.00 maar terug…

Als Kumari ’s avonds terugbelt is de prijs al gestegen tot 75rs per paal zonder beton. Kumari zegt dat hij dan thuis kan blijven. Hier heeft zij geen zin in (of ze heeft door dat ik er geen zin in heb). We weten inmiddels wel dat hij in 5 dagen met 5 man 50 cents zou kunnen omheinen inclusief prikkeldraad. OK dat is voorlopig genoeg. Als wij weten met hoeveel man ze kunnen werken, dan hoeven we alleen 25 werkdagen te delen en door het aantal werkers en weten we hoe lang ze er maximaal over kunnen doen en kunnen we ook een vaste prijs overeenkomen. Klaar! Moet nog 3 keer uitgelegd en uiteindelijk akkoord bevonden.

Hoe gaan we er heen? Volgende vraag. De autoriksjah moet in reparatie eigenlijk maar kleine afstanden kunnen we wel doen, lange niet, want de ‘ANWB’ gaat ons echt niet vanuit de omtrek ophalen. Omdat scooters huren ook geen optie lijkt stel ik voor: Dan nemen we een andere riskhaw die ons voor 150 Rs dropt en nog eens 150 Rs weer ophaalt. Nee dat kan niet, toen we met Boukje en Esther naar het landje geweest zijn kostte het 250 Rs. Ja maar toen wij met Powns vader gingen kosten heen en terug (volle lading dus meer petrol) ons maar 200 inclusief half uur wachten. Een extra half uur was 50Rs dus een vol heen prijs en leeg terug van 150 lijkt reasonable. En als we weer terug moeten bellen we hem op, kan hij weer 150 verdienen. Nee, zo werkt het niet. Riksjah drivers gaan er van uit dat ze op de terugweg een lading kunnen meenemen…. Vanaf het landje is dat niet zo.. Mee eens, maar dat het minder zouo moeten kosten dan wanneer ze ons alleen zouden brengen omdat er niet gewacht en ook minder petrol doorgaat, kan ik 4 keer uitleggen, het wordt niet begrepen. OK mij een rotzorg, dan huren we een riskjah voor een hele dag, 600 Rs moet hij verplicht wachten tot we klaar zijn, heeft hij geen benzinekosten wel een 1/10e maandsalaris. Ik zie het probleem niet. Dan geef ik liever de riksjah in reparatie voor 750 rs en rijden we overal heen waar we willen, zegt Xavier. OK zien we morgen dan wel.

De kinderen hebben vanaf morgen een 8 day leave van school vanwege Deepam. Die zijn dus allemaal thuis. Xavier zal de hele dag op het landje zijn en ook de dagen erna om te voortgang te bewaken. Ik heb al gezien dat het de dag voor tot na Deepam (1 december) gaat regenen op internet. Dus als het even kan wil ik dat voor zaterdagmiddag de palen staan (dat is 2 dagen tijd, drie als de survey beetje vroeg in de morgen komt). Zondag en op de regendagen wordt er namelijk niet gewerkt. Zie al gebeuren dat Kumari niet meegaat omdat er iemand bij de kinderen moet zijn.

De kinderen krijgen vandaag van mij een biscuit, pindabal en murg (gefrituurde droge koekjes die ze hier lekker vinden). De twee koekjesdieven van laatst moeten van Kumari en publique hun buit inleveren bij het slachtoffertje. De ene geeft meteen en doet er verder niet moeilijk over alsof hij de straf accepteert, hij is degene die toen hij betrapt werd ook al stond te huilen en dus doorhad dat hij fout zat. De andere kijkt de rest van de avond heel stilletjes voor zich uit en lijkt nu pas zijn zonden te overdenken. OK hopen dat het een beetje geholpen heeft.

Rondom het bouwlandje worden kinderen tussen 1 en 15 jaar nu opgeroepen om zich te laten inenten tegen brainfever. Zegt mij niks, maar het schijnt dodelijk te kunnen zijn, dus ik vermoed dat het wel eens een uitbraak van hersenvliesontsteking zou kunnen zijn. Ik ben geen dokter. Vandaag waren Babalu en Vijay aan de beurt om ziek te zijn. Va Babalu vermoedde ik dat het zijn standaard schoolziek-ochtend gejammer was omdat hij wel erg veel praatjes had nadat de laatste lading kinderen de deur uit was. Maar later blijkt toch dat hij koorts heeft en een rare bult op zijn hand, lijkt op een wrat, maar zijn hele arm doet pijn.

’s Avonds jammert de bijna altijd vrolijke Vijay en heeft duidelijk pijn. Er is iets met zijn benen, vooral de knie. Kumari zegt dat het van de kou (29, ’s avonds koelt het af naar 21 in november/december) is en andere kinderen daar ook wel last van hebben en echt pijn hebben. Er wordt flink gewreven en gemasseerd en hij wil niet eten. Er wordt jodiumzalf op de knie gesmeerd (zinloos volgens mij) en even later is de pijn over maar heeft hij ontzettende maagpijn. Hij wordt naar de dokter gebracht, krijgt een injectie (soort toverformule lijkt het wel, placebo verdient snel,vraag me opeens af wat voor suikeroplossing ik in mijn kont heb geprikt gekregen LOL) en wat pillen. Als ik later kijk slapen de meeste kinderen en Vijay ligt nog te kronkelen op de grond. Met een uurtje is het wel over, zegt Xavier. Kan zijn dat hij vanwege Deepamholidays graag naar ‘huis’ wil, lees bij zijn guard (een familielid) wil zijn. Die is gebeld maar komt niet. Een half uur later slaapt hij. Morgen kijken we verder.

Vandaag 4 dingen willen regelen die allemaal anders liepen.

De Bank:
Geld pinnen om de fencing te kunnen betalen. De geldautomaat heeft een technisch defect ik mag maximaal 4000 Rs opnemen. Dat lukt me wel 4 keer achter elkaar. Gelukkig is de airco hier ook kapot anders was ik bevroren. Geldautomaten in India lijken vaak op glazen vrieskisten.

Vliegtickets boeken via internet en uitprinten:
De boeking lukt, maar de belangrijkste pagina (bevestiging betaling) kon niet weergegeven worden bij WIDE op de PC. Gelukkig bleek de last minute wel gewoon via de mail bevestigd te zijn de volgende morgen, dus ik ga vandaag naar de internetshop om mijn e-tickets uit te printen. Ik krijg de melding “Geen connectie met internet”, sir, no connection! OK zegt de man en loopt naar een andere pc, ik denk dat ik daar op mag, maar hij blijkt de server te hebben aangezet. Na 3 minuten heb ik ook internet. Net als ik wil printen…. Powercut. Dus geen stroom, dus geen print. OK kom zo terug verkoop je ook enveloppen? Nee. Postal covers? Ja. Ok 1 rs en ik krijg een bruin zakje mee. Ik betwijfel of het geschikt is voor internationale post en of de foto’s die ik wil verzenden er wel in passen. Het past dus naar de overkant, het postkantoor…

Foto’s en ansichtkaarten en foto’s versturen:
De man achter het loket kijkt niet op of om. Er komt wel iemand uit een andere kamer en die vraagt mij wat ik wil. Ik denk dat het een nieuwsgierige wijsneus is (geen uniform namelijk) en zeg dat ik postzegels nodig heb. Kan niet meneer, het postkantoor gaat om 16.40 dicht, now is 17.20. Ik zeg dat de man achter het loket me vast wel kan helpen en vraag om postzegels. De man blijft me negeren en de andere man zegt. “Als u echt vandaag postzegels moet hebben, bij de tempel, tot 20.00 open”. Omdat de powercut nog wel even kan duren neem ik de rikshaw naar de binnenstad, achter de shops blijkt inderdaad een postkantoor verstopt te zitten. Alleen een deur aan de straat en een bord India post erboven, niet groot en zeker niet opvallend tussen alle XEROX, VODAPHONE reclameborden.

Binnen zie ik een loket met daarop ‘stamps’. Maar de vrouw maakt geen aanstalten om me te helpen. Ik kijk verder en zie speedpost en sluit aan in de rij. De man voor mij kijkt en vraagt wat ik wil. Ik wijs naar de Indiase variant van ‘plak hier uw postzegel’ en hij wijst naar de vrouw die niet in beweging kwam. Nu wel. Ze bekijkt het adres en vraagt volgens mij aan haar collega’s waar Netherlands wel niet mag wezen. Uiteindelijk krijg ik de postzegels, nadat een collega haar heeft gecontroleerd. Optellen kan ze niet en haar collega kan wel Engels, 6 times 15 Rs en 1 keer 25 graag! Ik besluit het haar moeilijk te maken en vraag ‘how much total’ ? Het duurt even maar dan antwoordt ze toch 115 Rs.

Ik ben nu toch wel heel benieuwd naar wat ze daadwerkelijk opsteken op school. Ze hebben als het regent vrij en behoorlijk vaak vakantie vanwegen een religieus feest en mogen met een klein kuchje al ‘ziek’ thuis blijven. Ook familiefunctions zijn een goed excuus om gewoon een week weg te blijven, of wanneer je ene overgebleven ouder ene TV van de staat krijgt en je op de familiefoto moet, omdat dan de rationcard een persoon extra telt en je meer goederen voor dumpprijzen mag kopen….

Gisteren zat Santosh van bijna 13 met de kaart van India op het balkon. Ik vroeg waar Tiruvannamalai was en hij kon het niet vinden. Ik vraag Mumbai en hij begint te zoeken in Bangladesh. Dehli ? Weet hij ook niet te vinden. Ik kan op de kaart in tamil, Pondicherry aanwijzen, Tiruvannamalai, Mumbai, Jaipur, Dehli, Agra, Goa. En dan leest hij heel verbaasd inderdaad die naam op. Als ik vraag of hij Amerika kan aanwijzen begint hij weer driftig alle plaatsnamen op de kaart te lezen…. Sathya (11) komt er bij en gaat ook helpen zoeken. Ik gebaar naar Anitha dat ze niks moet verklappen met de vinger op de mond. Ik vraag aan Kumari waarom de kinderen Amerika niet kunnen vinden op de kaart van India en ze moet erg lachen, vraagt wie er zo stom is en loopt naar buiten. Anitha (11) legt uit, tamil tamil ‘Amerika’ tamil tamil ‘sir’ en dan de vinger voor de mond. Big smile. Ik vraag of zij dan wel Amerika kan aanwijzen. Ja hoor, en ze begint ook te zoeken…. Ik waag he maar niet aan Kumari te vragen, die is te kippig :P

Het vierde dat ik vandaag even snel dacht te doen was mijn beltegoed opwaarderen in dezelfde shop als de vorige twee keer bij dezelfde verkoper als de laatste keer. De vorige keer belde hij en kwam er iemand vanuit een andere winkel hem helpen hoe het moest. Nu zal hij het toch zelf wel weten. Maar nee, 5 minutes sir, weer de telefoon, weer dezelfde man die komt helpen. Ik krijg voor mijn 501 rs alleen nu 467,86 beltegoed waar het de vorige keer 488,56 was. Maar belangrijkste: het is gelukt.

Die 501 is typisch indiaas, ronde getallen zijn 'niet goed', net als een leerboek aanraken met je voeten of met een bezem een jongen/man aanraken. Als ik met 502 betaal moet ik soms perse die ene rupee wisselgeld ook aannemen, ook al zeg ik dat het niet hoeft. In de internetshop waar ik ook een 7up bestel en lijm koop geef ik omdat de man mij alle vorige keren ook zo vriendelijk hielp, 10rs fooi als ik 61 moet betalen voor mijn drinken, printjes en 15 minuten internetten. Ik krijg 5 rs terug van de 71 afgepaste contanten. Zulke mensen zijn er dus ook veel. Uiterst correct beleefd en vriendelijk. Dat zijn de Indiers die maken dat je van hun land gaat houden en je irritaties over andere zaken weer doen vergeten.

Het grappige is dat ik in dit ontzettend smerige en vervuilende land wel milieuvriendelijker wordt. Ik doe het licht in de kamer uit als ik even naar het toilet moet. Koop niet meer zoals in week 1 elke keer een plastic fles water, of vul bij vanuit grotere flessen zoals in week 2. Ik drink nu water. Ook niet meer alleen uit gesealde flessen maar uit de jerrycans die ze hier bij een kennelijk redelijk zuivere pomp vullen. Ben ik alleen in de stad koop ik wel een flesje, maar blijf ik het moeilijk vinden om die op straat tussen de andere rotzooi te gooien. Ik durf ook niet in het open riool te plassen ook al staan er in een drukke winkelzijstraat soms zo een paar man op rij te pinkelen. Dat riool stinkt overigens niet. Ik heb er wel een theorie over maar die meld ik hier maar niet. Laat ik het er voorlopig maar op houden dat mijn neus al 8 weken verstopt zit (wat niet zo is want van het eten gaat ie regelmatig lopen).

Het ontbijt was vandaag te gekruid. Ze zullen op het werk lachen als ik vertel dat ik vind dat er soms teveel mosterd door de maaltijd zit, maar toch is dat zo. Scherpe mosterd ook. Kumari snapt dan niet dat ik het eten aan de spicy kant vindt, want er zit maar 1 groene chilly in. Als ik dan uitleg dat het niet de chilly is maar de mosterd, begint ze te giechelen. Net als toen ik de tomato-chutney door de macaroni-schelpjes mixte die voor de idly’s bedoeld was. Dat vond ze zo raar. Ik legde uit dat het nu een Indiase maaltijd met een Italiaans tintje was en erg lekker. Oh I’ll never have that mixed… Dat is ook wel het leuke denk ik, we blijven veel dingen maar moeilijk van elkaar begrijpen. Gelukkig zijn het niet de meest belangrijke zaken. Had ik dit al verteld: Ze verkopen hier nu oorwarmers omdat mensen anders ‘fever’ krijgen! En ze lopen er ook echt mee rond terwijl het 30 graden is.

Vandaag een blauw-geel gestreepte sprinkhaan met rode achterkant gezien van ruim 6 centimeter (exclusief voelsprieten). Van de week ook een hele mooi nachtegaal met donkergroene glanzende tinten. Nooit geweten dat die beesten zo groot waren. Als een kip zo groot!

donderdag 26 november 2009
Donderdag: De kinderen hebben hun schoolkleren aan. He ze hadden toch holiday? Children are like that, some said holiday, some said school. Dus Xavier heeft met de school gebeld. Blijkt dat zee en halve dag naar school moeten en de kinderen dus stuk voor stuk allemaal halve informative hebben gegeven. Dus Xavier brengt ze naar school en is dus niet zoals gisteren besproken bij de verzending van de 65 palen en naar het landje. Benieuwd of de survey nog belt dat ze komen en Xavier er niet op tijd kan zijn. Of dat ze weer met een smoes weer afbellen.

Ik heb in Lonely planet (2007) gelezen dat een taxi naar Pondicherri 800 rs zou moeten kosten, vorig jaar 1500 betaald. Dus ik vraag hoe dat zit. Maar het boek is niet goed. En petrol has become more expensive maybe? Nee die is juist door de Financial crises omlaag gegaan. Maar een auto huren is al 750 per dag. OK maar als je een eigen taxi hebt hoef je hem niet te huren. En je moet de km’s rekenen en een volle tank benzine betalen als je de auto inlevert. Al was het een huurauto dan nog kun je nooit meer tanken dan je verbruikt hebt. Dit wordt weer een gesprek zonder logica. Ik verbaas me er over dat Kumari met 20 Rs (=10%) prijsverschil zo’n moeite heeft (ze is er nu elke dag nog een paar keer op teruggekomen) en 700 Rs (bijna een verdubbeling) niet kritisch bekijkt. Misschien omdat ze niet wil weten hoeveel geld er mogelijk bespaard had kunnen worden. Ik weet t niet.

Op het balkon spelen babalu, siva en vijay met het speelgoed. Niets is heel, en het zijn vooral veel plastic scherven van kapotte motorrijders, halve dieren. Pown Priya en de kinderen die geen school hebben (paid students) spelen met rummicub, gewoon weer in de versie zoals die was, Alle ontbrekende en aangevulde nummertjes zijn al weer weg. Het spel loopt vast en ik leg uit dat het spel compleet moet zijn om goed een met ongeveer gelijke kansen gespeeld te kunnen worden. Ik raap de kleinste plastic scherven speelgoed bij elkaar waar echt niets meer mee gedaan kan worden en gooi het over de compound. Ze hebben hier onverwoestbaar speelgoed nodig , want echt zachtzinnig wordt er niet omgegaan met wat er nog wel is. Incidenteel komt er nog een knuffelbeer langsvliegen, zonder armen en een open ruggetje waar de vulling uitpuilt. Er wordt geen actie ondernomen om kapotte beren te herstellen of speelgoed te repareren. Je zou dat de kinderen toch kunnen bijbrengen. Als je beer of jurk kapot is pak je naald en draad en fix je het.

De laatste lading palen is onderweg en ik ga er vanuit dat Xavier mee is, zoals besproken. Maar hij moet de kinderen van school halen. Kumari vraagt hoe we nu naar het landje gaan. Ik vraag me af hoe lang het duurt om de riksjah te repareren. Xavier wordt gebeld en het duurt een half uur, laat het nu maar doen, anders heb je morgen als jeweer naar het landje moet hetzelfde probleem. Repareren die zooi, niet het vervoerprobleem naar morgen verschuiven, vandaag oplossen ook al kost het extra stress. Dat scheelt op termijn een hoop ellende en gedoe om een bedrag van 12,50 euro.

Wij moeten om 14.00 op het landje zijn dus om 13.30 vertrekken. Vorige keer deden wij er een uur over herinner ik Kumari. Dus wordt Xavier gebeld, de kinderen zijn om 12.45 klaar met hun lunch. Dus dan kunnen we opgehaald worden en de survey is er pas om 14.30. OK het is nu 12.00, dus de rikshaw moet gerepareerd binnen 3 kwartier de kinderen op tijd zijn. Kumari moet nog omkleden en er moet nog geluncht worden. Boterhammetje of snelle patathap kan hier niet dus als Xavier terug is met de kinderen moet hij nog zijn warme middagmaaltijd hebben. Meenemen lijkt geen optie, want hij zal veel van het praatwerk met de labours moeten doen.

Al met al denk ik niet dat Xavier met de tweede lading op tijd terug is en gegeten heeft of Kumari klaar is om te vertrekken… Lukt dat wel dan zal het nog spannend worden of wij op tijd zullen zijn. Maar Xavier zegt dat alles geregeld is en goed komt. OK ga ik er ook niet boven op zitten. Dan regelt hij het ook wel als we te laat dreigen te komen of de survey people van het dorp weer van plan zijn te vertrekken als wij te laat zijn. Wat maak ik mij ook druk, kan maar zo dat de survey ook pas om 15.30 aan komt kakken. We zien wel. Ik ga er alvast van uit dat we een andere rikshaw moeten huren en wachtgeld betalen. Het is niet anders, maar morgen heeft Xavier dan tenminste wel gratis vervoer (only petrol) om de hele dag het werk te controleren. Vooruitplannen is iets wat ze hier nog langzaamaan bijgebracht moet worden, gewend als ze zijn om per moment te overleven.

tot zover even de donderdag, de vier hoekpalen zijn nu gefixeerd heel verhaal komt morgen wel. vandaag het restant biscuitjes uitgedeeld, de boefjes krijgen nu ook gewoon weer.

Landmeten en prijzen zonder exacte maten

maandag
Vandaag kan Pown’s vader naar het landje komen om te kijken hoe we de cocospalmen kunnen planten en om de kwaliteit van de grond te zien. Er wordt afgesproken in Perumbakkam om 11 uur en wij (Kumari, Pown en ik) nemen een rikshaw. Xavier ligt met griep op bed dus we moeten een andere regelen. Ik ga op afstand staan en Kumari regelt een Rikshaw. 200 Rs. Tevoren had ik al gezegd dat ik in Hampi in de avond 14 km (zelfde afstand) met auroriskhaw heb geregeld voor 120Rs. Maar hier in Tiru zijn ze minder eerlijk. Heeft Kumari wachtgeld afgesproken? Ja half uur wachten is included. Hoeveel is het als het als we langer bezig zijn op het landje? Schouders worden opgehaald. OK, ik weet dus nu al dat het meer gaat kosten.

De hoofdweg van Perumbakkam is nog altijd slecht, driver begint te mopperen over het wegdek. Kan nog een feestje worden bij het betalen. Om 11.15 zijn wij op de afgesproken plek (toekomstige governmentschool van de kinderen) en is pa nergens te bekennen, ook niet bereikbaar op zijn mobiel. De arbeiders van de boerderij in het veld van powns vader zijn wel bereikbaar en zeggen dat pa er al had moeten zijn. Het wachtgeld gaat er doorheen. Pown loopt door het dorp en komt om 12.00 terug met zijn vader, die ergens anders stond te wachten.

Bij het landje komt het stuk touw tevoorschijn waarmee we het landje kunnen nameten. Pa wil weten hoeveel bomen we nodig hebben als we langs de border planten. De cocos moet 5 ft uit de grens gepoot worden en 10ft uit elkaar. Pown meet 2ft uit en de buren beginnen meteen te klagen. Pown krijgt op zijn kop van pa omdat hij 5ft had moet uitmeten. De 10 ft blijkt later ook 12 ft te moeten zijn, want de 10ft was niet hart op hart gemeten maar van kuil tot kuil en die moet 2 ft breed zijn. Klein zuchtje,want op basis van de vorige ontmoeting genoemde 10ft had ik zitten rekenen. Op het touw wordt 10 ft afgemeten en het de smalle zijde wordt gemeten: 7 x plus 3ft = 73 ft. Dat is 4 ft minder dan ik had uitgerekend aan de hand van de beperkte gegevens die al bekend waren. De lange zijde wordt ook uitgemeten elke locatie prikt pa in de grond. Ik vraag waarom, want hij kijkt niet echt naar de grond. Dat is de locatie voor de boom. Dat is nu toch nog niet interessant? Als je de lengte en breedte meet kun je toch daar tweemaal de 5ft van aftrekken en delen door 12 en afronden naar beneden? Wordt niet begrepen dus de mannen gaan door met meten. De andere korte zijde is 75ft het landje loopt5 dus iets taps toe of ze meten onnauwkeurig. Ze komen uit op 17 bomen, 210 ft. Dat klopt al helemaal niet met de oppervlakte de het zou moeten zijn. 50 cents is een halve acre, en een acre, 4096m2. Als ik de maten van de mannen moet geloven is het niet meer dan 35 cents, 1500m2 ipv 2000m2.

Ik zeg dus dat ze tot aan de steen moeten meten die de grens aangeeft. Hebben ze gedaan! Nog een keer dan. Weer 210 ft. Ik geloof het niet, vraag dus of Kumari thuis de exacte maten heeft van het landje. Ja OK, kijken we thuis wel. Ik heb uitgerekend dat met de maten die ik heb we 54 bomen kunnen planten. Met de maten die de mannen hebben gemeten kom ik op 42 uit, de mannen hebben 46 geteld (17+17+6+6) en dus niet door dat elke boom op de hoek daarbij dubbel gerekend is. Ik heb geen zin om het uit te leggen, omdat ze ook al niet begrepen dat bij een gegeven oppervlak en de breedte, ze de lengte ook hadden kunnen uitrekenen. Bedenk dat we gewoon 50 bomen bestellen, dan komen ze vanzelf 4 tekort of hebben er 8 over, die kunnen dan precies langs beide korte zijden bijgeplant worden. Ondertussen verbaas ik mij over het Indiase boerenverstand en de rekenkundige capaciteiten van de economiestudent.

We zijn klaar? Nee zeg ik, hoofddoel was om de grond te beoordelen. Die is goed, en de grond die we overhouden na het graven van de pit verspreiden we wel over de akker, het gat moet bijgevuld worden met iets andere grond . Ik zeg dat we alle uitgegraven grond over het andere landje moeten verspreiden, omdat we dat stuk sowieso moeten ophogen vanwege overstromingen. Ook de grond van de stenen omheiningspalen. Nee dat is onmogelijk. Waarom? Dat is veel te duur. Ja daag, als we een koeienkar moeten laten aanrukken met zand om de boel op te hogen, zijn we waarschijnlijk duurder uit.

Thuis gekomen vraag ik naar de officiële papieren. Kijk hier staat het 2 x 50 cents. Ja maar ik wil lengte en breedte weten, met een oppervlakte weet je nog niet de lengte van de omtrek en dus niet hoeveel je nodig hebt. Hoe heb je de prijs voor de omheining kunnen krijgen zonder de omtrek te weten? Gewoon voor 50 cents heb je 90 palen nodig, dat zeiden de labours. OK zal wel maar ik twijfel nu wel aan de afmetingen. Liggen die niet ergens vast in een kadaster of zo?

Nee we moeten een survey aanvragen en die komen dan met 6 man, zetten de markering uit voor 7000Rs en moeten een lunch krijgen. Aan het eind heb je dan op de hoeken een steen liggen. Alle buren moeten erbij zijn. Die stenen zijn natuurlijk ‘s nachts makkelijk te verplaatsen, dus ik wil dat als de landmeters komen we, tegelijk palen met een brede poot plaatsen die niet meer verplaatst kunnen worden. Tussen de palen rechte lijnen, nooit discussie mogelijk. Ja wel, buren kunnen zeggen dat het geen rechte lijn is, eigenlijk moet de muur meteen gebouwd worden. Je kunt toch in een document schriftelijk of op video vastleggen hoe de grenzen lopen? Er wordt gelachen. Aan dit soort bewijs materiaal heb je niets, buren zijn analfabeet en blijven gewoon zeuren. Ik zeg dat als je gewoon in een rechte lijn van hoek naar hoek bouwt en de buren een probleem maken, zij maar de survey moeten bestellen en dat ze die toch niet kunnen betalen… maar nee zo werkt het ook niet…

Maar goed landmeters dus. Hoe meten ze? Gewoon, ze kijken op de FM-copy welk nummer ons eigendom is en meten dan de maten uit. Kan ik die maten ook krijgen, inclusief de hoeken en diagonalen? Nee onmogelijk, ze meten alleen de 4 zijden uit en hebben alleen een meetlint. Ze meten ten opzichte van een markeringspunt op de kaart. Geen satelliet of wat dan ook. Zodoende wordt elk stuk land terwijl het niet verandert toch tig keer opgemeten. Voor verkoop namelijk moet de verkoper het laten opmeten, na koop de koper ook weer. Dat is waarom iedereen als eerste een muur bouwt. De officials hebben er baat bij dat het onbenulllige systeem in stand blijft en de muur is dus niet alleen om beesten en mensen buiten te houden maar ook om niet 100x de landmeters te hoeven langs vragen. Zo is er geen discussie meer mogelijk. Bovendien als ze een blanke zien vragen de officials nog meer geld. Ik wil toch de basale info hebben. Laat ze maar uitmeten en markeren, zodra ze weg zijn kom ik en meet ik wel de diagonalen en lengtes zelf na, dan zijn mijn twijfels over. Nee ik moet er zeker bij zijn, om mijn twijfels weg te nemen. We betalen gewoon vooraf. OK maar dan vragen ze de volgende keer (omdat we omheining en muur niet tegelijk kunnen bouwen en tussentijds markeringen verplaats kunnen worden door buren) meer omdat ze weten dat er buitenlanders betrokken zijn. Bovendien, mij kan het niet veel schelen hoe groot het akkertje is, omdat we daar geen gebouw gaan neerzetten. Als we die grenzen markeren en meteen de omheining bouwen is dat tenminste afgekaard. Ik merkte alleen maar op dat het zoals nu gemeten 35 cents is in plaats van 50. Het bouwlandje komt op 50m2 na redelijk overeen qua oppervlak. Ik wil na vandaag alleen zeker weten dat het een rechthoek is en zo niet de exacte vorm en afmetingen.

In India hebben ze dus een groot bureaucratisch systeem waarbij je zelfs je kopie paspoort in tweevoud moet inleveren en ergens opgeslagen wordt als je een pakketje internationaal verzend, inclusief een complete gedetailleerde beschrijving van alles wat in het pakketje zit, gewicht, prijs, land van aanschaf, doel, beroep verzender etc. Maar als je een stuk grond koopt is een velletje met daarom een paar nummers en alleen de oppervlakte voldoende. Andersom zou logischer zijn.

We moeten dus in no-time stenen palen bestellen en de survey deze week nog regelen. Kans dat het niet lukt want vanwege het Deepamfestival worden alle officials (overheidspersoneel) ingezet voor de toegangswegen naar Tiru. Elk voertuig moet gecontroleerd worden… of je betaald even 15 Rs voor een auto, 50 voor een bus. Drie keer raden waar dat geld naartoe gaat.

Toen Pown naar de rijschool ging voor driving lessons werd hem gevraagd of hij een license inclusief of exclusief training wilde… Dat laatste is ‘iets’ duurder, maar kans van slagen is veel groter…. De taxilicense van Xavier idem dito: omdat hij geen opleiding heeft moet hij allerlei formulieren invullen (kopen) via de official. Het duurt dan vervolgens een jaar omdat officials ‘heel strikt’ de regels volgen. Eenmaal buiten hert kantoor kun je voor 7.000-10.000 Rs het binnen drie dagen geregeld hebben via een agency. Raar als het alleen via de official kan, dus die hebben een deal met de agencies….

Maar kun je niet gewoon vragen waar die ‘rule’ van de bagde dan zwart op wit geschreven staat? Ze lachen me gewoon uit om die vraag. Dat staat nergens. Maar hoe kun je dan tevoren de kosten inschatten van wat je wilt? Kumari vertelt dat ze voor de school van Priya 28.000 moesten betalen maar slechts een bewijs van 18.000 meekregen voor een banklening. Als je een receipt van 28.000 vraagt zeggen ze dat het administratief niet mag om meer dan 18.000 receipts uit te geven. Ben je het niet eens met de rules dan zoek je toch gewoon een ander college? Die hebben dezelfde methodes. India zou gebaat zijn bij een Nelie Smit Kroes, zoveel is mij wel duidelijk. Prijsafspraken zijn aan de orde van de dag.

Als ik vraag of er dan ook nog eerlijke officials zijn en grap dat je in India het beste in dienst van de overheid kunt werken, wordt mij dat kwalijk genomen. Niet iedereen is like that Erik. Don’t judge Indians like that for you judge us too then. Raar, dat heb ik meer gehoord van Indiers. Zelf zijn ze eerlijk en vertellen over de corrupte praktijken van de officials. Als je daar dan iets van vindt veroordeel je voor hun gevoel meteen ook hen. Kunnen ze niet begrijpen dat ik wel degelijk onderscheid maak? Ligt heel gevoelig, moet ik dus op letten. Ik vind sommige onderdelen van de Indiase maatschappij volslagen stupide. Wat mij nog het meest verbaast is dat iedereen zich neerlegt bij een corrupt systeem en gewoon accepteert dat het zo werkt en geen moeite doet om het te veranderen. Als je het systeem bevecht kom je er alleen maar bekaaider vanaf. Dat is precies de verwarring die elke westerling meemaakt, omdat die in een compleet ander (in mijn ogen rechtvaardiger) systeem zit.

Ik leg uit dat in Europa de ‘bribe’ gelegaliseerd is omdat we leges en dergelijk hebben die voor iedereen tevoren bekend zijn en bovendien als het goed is de gemeenschap ten goede komen in niet in de zakken van individuen belanden. Daarom zijn onze straten in goede staat en worden bouwvergunningen op inhoud (veiligheid) beoordeeld door mensen die daar verstand van hebben. Opeens lijkt het gemierenneuk van Rotterdamse brandweer over vluchtroutes die in nieuwe situatie even lang zijn als in de oude situatie maar een klein hobbeltje. Of zou een briefje van 50 hier ook wonderen doen? …

Er is hier een film in de bioscoop die gaat over een Indier die in het buitenland 2 biljoen dollar verdiend heeft, terugkomt en boos is op het systeem. Hij wil gratis medische opleidingen opstarten, maar ondervindt alleen maar tegenwerking en mensen die geld willen zien. De man weigert elke vorm van omkoping en belandt uiteindelijk in de gevangenis. Daar wordt hem gevraagd wat hij gedaan heeft, dat hij nu in de bak zit. ”Ik heb alleen maar goed willen doen”, antwoordt de man. “Aaaah, dan hoor je hier, kom bij ons”. De film legt pijnlijk bloot hoe het corruptie systeem hier werkt en is een komedie. Maar ondertussen bevestigt het dus alleen maar als moraal dat je moet meewerken aan het systeem om te overleven, of rechtvaardigt het officials om omkoopgeld te vragen. Het is kennelijk normaal en er wordt om gelachen.

Vandaag kan ik mijn knie weer helemaal buigen. Komt goed uit want ik moet ’s avonds 4 keer naar het hurktoilet. Ik vermoed dat de sealed bottle sprite die ik in de stad gekocht heb of niet helemaal gesealed was (en dus bijgevuld met kraanwater) of een ander etiketje heeft gekregen of gewoon over datum was. Want het smaakte een beetje raar en binnen 5 minuten begon het lichaam te protesteren en na 20 minuten stond ik -terwijl het buiten regende en heerlijk afkoelde- in een ‘Blokker’ gigantisch te zweten. Ik was op tijd thuis! En een zakje ORS heeft weer uuitkomst geboden. Besluit alleen dat ik dinsdag niet naar Pondicherry ga, in een bus is geen toilet en ik durf de 4/5 uur zonder niet aan. Bovendien het gezeur met de omheining en landopmeting zal veel van mijn aandacht vragen, want het moet echt deze week allemaal geregeld worden.

Dinsdag heb ik geen last meer van broekhoest. Die beurt in nu aan Sanjay. Hij is er -net als anders- niet minder vrolijk onder. Hij mag thuisblijven en zo heeft Paramasivam een speelkameraadje. Het sinterklaaspakket van Eva is vandaag na een week al binnengekomen. Dat wordt een leuke sinterklaasviering. Waarschijnlijk zaterdag omdat ik volgende week weg wil.

De landmeters worden besteld -en warempel- ze komen morgen misschien al. Dus de enige in het dorp aanwezige 20 stenen palen moeten we kopen en naar het landje laten brengen. De buurvrouw zal onze watchmen zijn en ze in de gaten houden. Voor morgen moeten we de labours zien te charteren, maar eerst even wachten of de mensen van de survey terugbellen, dat alles geregeld is. Zouden we morgen dan een eerste bouwactiviteit kunnen vastleggen? Ik laad mijn camerabatterijen voor de zekerheid maar vast op.

Van de engineer een gedetailleerde beschrijving gekregen van wat alle materialen zand en cement, palen etc. kosten. Alleen ik zie nergens water en electriciteit staan. Ik was ervan uitgegaan dat dat in general expenses zat, en dat als hij dat nodig heeft hij een watertank of generator regelt, maar ook dat is niet het geval. De aannemer doet dat niet, moet door de opdrachtgever geregeld worden.. Veel zaken gaan hier zo veel anders dan in Nederland.

Dieven en lijfstraffen

Kumari is naar de markt en ik maak een offerteaanvraag klaar voor de compound wall, met twee verschillende hoogtes, en vier verschillende materialen en dan de keuze tussen labout of material contract. Het is een ingewikkelde Excel maar nu vragen we wel exact aan alle drie de aannemers dezelfde vragen.

Priya heeft een boete van de bieb, 150Rs omdat ze een boek twee maanden heeft gehouden. Ze mocht het maar twee keer een week lenen, en daarna had ze 50 paise (halve rupee) per dag moeten betalen. Ik reken uit, dat ze nu dus drie keer zo duur uit is. Volgende keer even op letten, zeg ik met een knipoog. Ze heeft van Xavier al een uitbrander gehad vanochtend terwijl ik nog op bed lag.

Vandaag hoor ik dat een badge voor de autorikshaw 7000 Rs kost (puur omkoperij) deze is nog goedkoop, als we ergens anders dan 10.000. Ik vraag nog maar eens voorzichtig of Xavier niet eerst zeker moet zijn dat ze de beschikking hebben over een rikshaw, want 150 euro is wel heel veel, daarvan kan je hier een kind een half jaar lang verzorgen. Een nieuwe rikshaw is geen optie zegt Kumari die zijn te duur, 1 lahk 10. Even omrekenen: lahk is 1,00,000 oftewel een nieuwe Riskhaw kost 110.000 rupees, ongeveer 1800 Euro. Ik hoop maar dat Jospeha dat geld inmiddels bij elkaar heeft kunnen halen met haar rikshaw sponsor project.

Hebben ze geen rikshaw dan moeten de kinderen maar lopend naar school (3 km). Dat kan niet met 30 kinderen over een drukke straat, je hebt dan 2 begeleiders nodig en die zijn ‘duur’. Ik tel in dit huis 4 volwassen, die volgens mij best 2 keer 6 km per dag zouden kunnen lopen, maar volwassenen lopen bijna nooit, nemen overal de riskhaw voor. Anyway dit probleem lossen ze zelf maar op.

De prijs van een nieuwe riksjah is evenveel als ze nu aan huur kwijt zijn voor 1100 dagen. Van de huur-riksjah moeten ze groot onderhoud zelf betalen en klein onderhoud wordt betaald door de eigenaar. Je zou denken andersom. Volgens mij wordt de verhuurder er niet heel veel slechter van. De huidige riksjah is niet supergoed namelijk. Het heeft wel flink te verduren, 4 keer per dag afgeladen vol met Xavier en 15 kinderen.

Vandaag de prijzen gekregen voor de compound wall, die vallen mij wat aan de hoge kant uit, dus even afwachten wat de overige aannemers zeggen.
Ik maak in WIDE niet alleen de ups maar ook de downs mee. Doordat ik er bovenop zit ben ik een onderdeel van het gezin. Lastig want ik wil me niet teveel met de persoonlijke aangelegenheden bemoeien. Als Babalu (5) weer eens voorgetrokken wordt en Priya (19) als oudere zus weer het onderspit moet delven, omdat de kleine alles krijgt waar hij om zeurt kan ik niet anders dan respect hebben voor Priya, die ondanks alles niet heel bitter wordt. Aan de ene kant is het vervelend zo midden in het weeshuis/gezin gebeuren te zitten, omdat je je er niet teveel mee wilt bemoeien of er even geen zin in hebt. Aan de andere kant geeft het wel een heel eerlijk beeld en aan dat er eigenlijk meer verzorgers zouden moeten zijn.

Enige moeite die ik heb is met het verschil in behandelen van kleine kinderen en oudere en tussen meisjes en jongens. Er wordt mij net iets te vaak gezegd dat je kinderen iets niet kwalijk kunt nemen. Het komt beetje over als zachte heelmeesters stinkende wonden. Op school wordt van de regering uit veel gedaan als het gaat om de verschillen tussen jongens en meisjes enigszins op te heffen. Jongens EN meisjes moeten naar school. Vroeger ging niemand naar school, nu komen zelfs de plattelandskinderen jongens en meisjes naar school. In plaats van dat ze op hun jongere broertje of zusje moeten passen krijgen ze nu onderwijs, schooluniformen, boeken en lunch. Op die manier is er al veel gebeurd.

Als ik opmerk dat er in India ook nog wel een lang weg te gaan is, krijg ik te horen dat het al winst is, dat kinderen nu onderwijs krijgen, meisjes ook, en dat meisjes nu op iets latere leeftijd uitgehuwelijkt worden. Dat ondanks dat meisjes en vrouwen weinig in te brengen hebben, realiseren de dames zich gelukkig minder dan ik als buitenstaander dat wel heel duidelijk zie. Ze schikken zich in hun lot, omdat ze ook niet beter weten. Op TV zijn vrouwen wel mondiger en laten zich niet zomaar slaan. Maar blijft dat rare uithuwelijken nog in elke film een hoofdthema te zijn. Jongen en meisje zijn verliefd, maar verschil in status en een van beiden moet met een ander trouwen…. Eindeloos veel variaties, maar zo is het goed. Immers 99% van de lovemarriages eindigt in een scheiding en schande voor de familie van het meisje.

Tweede huwelijk is hier geen optie. Niemand wil een afgelikte boterham, dat zou een schande zijn. De bruidschat voor een meisje is soms belachelijk hoog, omdat ouders voor hun zoon flink wat geld willen zien. Immers de zoon heeft een goede opleiding en zal in de toekomst de dochter verzorgen? Dus moet het meisje de uitzet meenemen, goud en een scooter? Nee niet genoeg een auto! Beloof je de auto,maar komt die niet, dan wordt het meisje door familie en echtgenoot mishandelt en teruggestuurd tot de auto er wel is. Belachelijk systeem, waar maar geen einde lijkt te komen, ook al wil iedereen er eigenlijk wel vanaf.

Zolang er evenveel jongens (en dus kans op flinke bruidschat) zijn als meisjes en de mannen de dienst uitmaken is er ook weinig uitzicht op verbetering en zullen er nog vele Bollywoodmovies volgen met lelijke oudere acteurs die ene mooie jonge tegenspeelster hebben… Bollywoodmovies komen uit Bombay (tegenwoordig Mumbai) en zijn in Hindi. Movies uit Tamil Nadu hebben het predicaat Kollywood (voornamelijk geproduceerd in Chennai, voorheen Madras) en zijn in Tamil gesproken. Uit Kolkata (Calcutta) komen de Tollywood movies, in Telegu. Waarom Tamil movies Kollywood zijn en Calcuttapictures Tollywood, is mij niet bekend. Wel dat ze allemaal bol staan met slecht acteerwerk, idiote plots, veel bekkentrekkerij (close-ups) en kinderachtige geluidjes tussendoor. Veel horror ook op televisie en veel mythologische zaken als boze goden en kwade geesten en special effects die vergeleken met 'Ben Hur' of de allereerste James Bond films behoorlijk Kitsch zijn. En die films zijn al niet om aan te zien, al is het beeld veel rustiger. In Bollywoodmovies hoeft een horizon namelijk niet per se horizontaal te zijn. Videoclips daarentegen zijn veel beter geregisseerd, schone straten (!) waar groepen 'in line' dansen. Heel druk en in westerse ogen behoorlijk kolderiek. Mannen dansen net als de vrouwen wat een nogal verwijfde indruk geeft, maar het schijnt heel macho te zijn.

Volgens mij is een van de betaalde studenten ook een homootje. Niet dat hij het weet, maar alles in zijn lichaamstaal geeft aan dat hij in het man-vrouw spectrum wel heel erg in touch is met zijn female side. Enfin, ik mag hopen voor hem dat hij gewoon hetero is, want anders krijgt hij het nog kwaad in deze maatschappij.

Gisteravond was de vader van Dhayanidhi (7) even op bezoek en gaf hem wat koekjes en snoep. Toen het jochie sliep hebben twee kinderen de sleutel van zijn koffer om zijn nek afgehaald en werden betrapt toen ze van de biscuits aan het snoepen waren. Het jochie in tranen. De diefjes kregen een preek en konden weer gaan. Ik zou ze een pak rammel gegeven hebben om het ze af te leren, maar Kumari wil niet dat de kinderen geslagen worden. Ze worden op school al regelmatig met de stok geslagen. Dat verklaart wel meteen waarom ze minder respect hebben thuis. Kumari weet niet hoe ze anders straffen moet. De boefjes lopen nu weer rond alsof er niks gebeurd is en het slachtoffertje is een deel van zijn koekjes kwijt. Zo gaat dat. Ik heb er slecht van geslapen.

Dus ik heb Kumari gezegd dat ik het lastig vind dat de kinderen er zonder echte straf vanaf lijken te komen en juist die twee vandaag met Xavier mee op stap mogen, als was het een beloning. Maandag zal ik de kinderen trakteren op lekkers en dat de twee diefjes dan als eerste mogen kiezen wat zij het liefste willen. Als ze dat gedaan hebben moeten ze dat ten overstaan van de andere kinderen inleveren bij Dhayanidhi, met uitleg! Kinderen moeten leren dat ze er niet beter maar slechter van worden als ze stelen en andersom, dat als je slachtoffer bent je meer mag ontvangen. Dat vond Kumari een goed plan. Ze vertelt dat een van de jongens (ex-straatkind) vorige week gezegd heeft oma met een mes te zullen steken. Oma van streek (had al hoge bloeddruk) en toen heeft Kumari hem heel hard gestraft: geen ontbijt. Ik zeg dat als woorden niet meer helpen een incidentele tik voor de kont of draai om de oren ook geen kwaad kan. Wie zijn kind liefheeft moet het ook durven straffen. Maar goed, lekker makkelijk praten voor een niet-pedagoog en buitenstaander.

Nog geen drie tellen later komt er een groepje meisjes naar boven en zegt dat Swetha (6) vannacht in een bord geplast heeft en dat in drie drinkbekers van andere kinderen heeft staan overgieten. Dus Swetha moet op het matje verschijnen en krijgt een preek. Dan blijkt dat een meisje van 12 Swetha gestraft heeft door een lepel in het vuur te houden en op Swetha’s beentje te drukken. Kumari is geschokt en zegt dat de andere kinderen alle kleren van het meisje uit moeten trekken en dat de dader de hele dag in haar blootje moet rondlopen. Ik schrik van de straf maar ook van de sanctie, die tast de lichamelijke integriteit van het meisje aan. Dat kan toch ook niet goed zijn?

Het kind begint te huilen en ik zeg dat het misschien verstandiger is om niet de kinderen de straf te laten uitvoeren. Zover komt het gelukkig niet. Na een ferme preek waarbij alle kinderen stil zijn als Kumari zegt ‘ get the stick’ wordt het meisje flink in de oren geknepen en behoorlijk bang gemaakt dat Xavier haar bij thuiskomst wel onder handen zal nemen. Ook dat is niet gebeurd, maar het is wel duidelijk dat ze nooit zelf meer een straf mag uitdelen en zeker deze niet. Wat blijkt? Ze heeft simpel nagedaan wat ze in haar boerendorp heel gewoon vinden, lijfstraffen geven! Geluk bij een ongeluk heeft Swetha alleen maar een brandblaar en heb ik aftersun om de boel te koelen en verzachten. Zal wel een fraai littekentje worden, maar ach de kinderen hier zitten vol met zulke plekjes. Leven hier is behoorlijk hard.

De korst op mijn knie inmiddels ook, dus die geneest.

Wreed accident, Valli, Riksjah

16 november, scooterongeval

Gisteren dus om 20.30 thuis gekomen de jarige voedseldonateur was weer weg en Kumari in de stress omdat ze me vanaf 19.00 had proberen te bereiken. Ja, misschien even een 0 voor het nummer plakken? Hoedanook er was teveel voedsel. Kip-buriana keurig in pakketjes verpakt. Alle kinderen hadden een schrift gekregen en een potlood. Nu er teveel voedsel was wist Kumari ook weer niet wat te doen. Alles aan de hond opvoeren?

In de koelkast bewaren voor de volgende morgen en dan opbakken had ze nog nooit van gehoord. Maar het overschot aan pakketjes gaat de koelkast in waarin ze geen ruimte zou hebben. Met beetje herschikken kom je een heel eind. De volgende morgen krijgen de oudere kinderen van de rijst. De jongeren kunnen het opeens niet meer aan. Hoe het zit vraag ik maar niet.

Babalo is weer aan het ochtend-janken, omdat hij zijn huiswerk weer niet gemaakt heeft. Het is elke dag hetzelfde. ’s Avonds wil hij geen huiswerk maken en ’s ochtends wil hij niet naar school, omdat de juffrouw hem zal slaan omdat hij zijn huiswerk niet af heeft gemaakt. Als ik Kumari er op wijs dat zij nu doet wat ze de kinderen verbiedt, namelijk het huiswerk van Babalo maken, zegt ze dat de juffrouw toch wel ziet dat het een ander handschrift is en Babalo een pak slaag zal krijgen, dat dit alleen bedoeld is om hem naar school te krijgen. Mogelijk is dit het resultaat van te lang meegaan in het verwende gejammer. Een pak slaag zou wellicht een hoop gejank in de toekomst kunnen schelen. Babalo gedraagt zich in veel opzichten als een verwend nest. Hij wil nooit eten (logisch want hij snoept de hele dag door ook al mag hij geen biscuits van de dokter (waarom?))

Hij eet niet zelf zoals Chella en Swetha -de andere kleintjes- wel doen, maar moet door Priya, Anitha of Durgadevi gevoerd worden. En dan wil hij geen hap nemen. Ik heb stiekum al eens aan Priya de neus-dicht-truc voorgedaan. Dan gaat de mond vanzelf een keer open. Maar vanaf nu heeft Priya een ander wapen. Als ze ‘Poster’ zegt wil Babalo opeens wel een eten. Omdat hij vrijdag vervelend was en in zijn blootje door het huis rende heb ik een foto van hem gemaakt, puur voor de chantage. Als Kumari of Priya nu er over begint dat Erik een grote poster van de foto zal maken om aan de juffrouw of vriendjes te laten zien gehoorzaamd hij. Het effect verdwijnt wel als Priya bij elke hap zegt.

Om 8.45 vertrekt de tweede lading kinderen naar school. Xavier en ik plus 13 kinderen tel ik in de overvolle en vreselijk hete autoriskshaw. Maar we overleven het. Xavier brengt me naar de bike-rent bij de Ashram. Volgens Xavier zou het de enige in Tiru zijn, maar het kan ook zijn dat dit een vriend is. Voor nog geen anderhalve euro huur je in Tiruvannamalai een scooter. De pompbediende probeert me vervolgens met het wisselgeld af te zetten, maar ik trap er niet in. Gehoorzaam geeft hij de rest van het wisselgeld ook.

Op naar de printingshop. Die van gisteren is gesloten, maar een andere shop is behangen met Xerox, Printing,Pen Drive Copy. Die moet ik hebben. Dus ik laat mijn USB-stick zien en zeg printing please. Maar de man kijkt mij onnozel aan. Ik wijs op de borden, weer zegt de man niks, schudt alleen zijn hoofd (nee) en wijst vaag naar de overkant. Ja die ken ik, de groeten. Volgende met grote borden Xerox, Printing, Internet, Photo, is ergens op een eerste verdieping. Ik zoek tussen de winkeltjes naar de opgaande trap naar de balustrade. Bovengekomen is het een miezerig hokje van 3 bij 3 meter, max. Er staan schotten in de ruimte dus er kan op 3 pc’s geinternet worden, op het bureautje van de baas staat een printer. Maar weer kan het niet. Dit wordt een frustrerende dag. De derde kan wel 3rs per page, no way dude, yesterday 1rs/page OK 2rs. Hij print maar de beide prints zijn niet leesbaar, ik zeg dat hij black & white moet kiezen, niet grayscale. Maar weer ziet de print er niet uit. Ik geef 5 Rs en loop ontevreden weg terwijl een dankbaar ”Thank you sir” klinkt. Dan maar mijn beltegoed opwaarderen. De 4e Vodaphone shop kan het.

De fotozaak is aardiog wat professioneler. Er zitten 8 mannen achter pc’s en staan 4 vrouwen achter de kassa. De foto met bijna alle kinderen onder de Happy Birthday banner laat ik afdrukken, zodat ik die naar Zwier kan opsturen. Hij is 1 december jarig. Dat is ook de dag dat hier het tiendaagse Deepam festival zijn hoogtepunt beleefd. Ik moet dan dus hier zijn. Maar ik wil ook nog een weekje weg, bij voorkeur naar het strand, want ik vermoed dat het hier nog wel eens heel nat kan gaan worden, als ik kijk naar hoe langzaam plassen weggegaan. Het is nu al twee dagen droog gebleven maar er staan nog steeds grote plassen. Dus ik surf op internet naar toeristische plekken in Kerala, moet alleen nog een geschikte week zien te plannen.
Terwijl ik op de scooter rijdt vind ik mijn band erg zacht en de remmen maar matig.

Ik zie wel het gaat. Ik rijd naar het landje. Het is 5 km naar Perumbakkam. Het dropje is een grote modderpoel en de weg blubbert het dorp uit. Vanaf hier is het nog 2,5 km over slecht wegdek. Grote gaten zijn nu plassen, dus erg snel gaat het niet. Het landje is nog wel te bereiken en ligt er mooi groen bij, de bron staat halfvol. Verderop loopt het weggetje naar het zuiden dood en als ik de asfaltweg verdee volg naar het westen is daar ook weinig meer te bekennen anders dan alleen verspreid kleine gehuchtjes.

Omdat de band zachter is geworden en de scooter ook enorm naar gemorste hete olie begint te ruiken ga ik terug naar de verhuurder. Ik wijs hem op de lekke band, stinkende olie en de remmen. 10 minutes zegt hij en brengt hem 50m verderop naar de brommermaker. Die haalt de binnenband eruit. Een oud lek is weer gaan lekken. De eigenaar loopt er mee weg en komt pas een uur later terug. De binnenband is geplakt en kan er weer in. De motor wordt nog wat aan gesleuteld en de remmen iets bijgesteld. Behoorlijk narrig word ik als de brommermaker mij 50 Rs vraagt. Ik zeg dat hij bij de eigenaar moet wezen. Maar ook die zegt dat ik moet betalen. Dat hij een lekkende band en slechte motor meegeeft doet er niet toe. Voor de motorreparatie betaalt hij omdat hij daarvoor verzekerd is maar de lekke band is mijn schuld. Ik zeg dat ik zelf gezien heb dat het oude lek niet goed was en dus de vorige reparatie niet voldoende was, daarmee de brommer niet OK. De man blijft zeggen dat in India het zo werkt dat de huurder betaald. Ik word kwaad, biedt tenslotte aan om 50-50 te doen, en geef 30Rs maar hij blijft stom doen. Ik gooi hem de 20 Rs voor de voeten, en rijd zonder te groeten weg. Ik ga op zoek naar het postkantoor.

Kom Valli weer tegen die haar posters aan het ophangen is. Ze begroet me hartelijk met haar typische lach waarbij ze het tandvlees van haar boventanden in volle glorie laat zien. Ik kan niet anders dan breeduit terugglimlachen. Ik zwerf wat door de buurt van de ashram en zie dat hier vele gasthuizen zijn met afbeeldingen van een vriendelijk glimlachende Sri Autobindi (diezelfde guru als in Puducherri/Auroville veel aanhangers heeft. Die ik oneerbiedig in gedachten St.Autoband noem) Veel mannen in oranje kleden rondom de Ashram van de lokale andere guru. Veel oude mannen. Ook onder de westerse toeristen vooral veel geitenharige 50+types, met een afwezige uitstraling, maar ook enkele jongeren. Ik verbaas me vooral. Dit is niet een plek waar ik mij lekker voel. Ik ga naar Tasty om Chris zijn mail te beantwoorden en bestel een lekkere pannenkoek met paddestoelen, spinazie en kaas en de serveerster weet al dat ik er graag een pineapplelassi bij wil. Alles is hier vegetarisch.
Mijn goede humeur komt weer terug en ik besluit dat ik maar eens op zoek ga naar een printer/scanner voor WIDE of anders een CD-DVD-speler, want de English teaching dvd wordt niet op de pc afgespeeld omdat het kantoortje te klein is. Ik heb liever dat de kinderen nuttige dvd’s bekijken dan continu voor de grote TV zitten en naar actiecartoons met griezels en geweld kijken.

Ik ben net op de weg terwijl ik zo links mogelijk rijd, om de voortrazende bussen niet in de weg te zitten en te zorgen dat ik alleen rechts ingehaald wordt als plotseling 4 meter voor mij drie meisjes die in dezelfde richting lopen oversteken zonder te kijken. Een aanrijding is onvermijdelijk en de remmen werken ook niet echt mee. Dus ik schep het meest rechtse meisje van ongeveer 15 jaar, en glijdt zelf ook met scooter en al over het wegdek. Het meisje mankeert uiteindelijk niets zichtbaars, maar mijn broek en knie zijn kapot. Ook de tank van de scooter lekt petrol. We worden beiden naar de kant gebracht sommigen weten ergens snel een lege fles vandaan te halen en vangen de petrol op. Een dronken man begint tegen mij te schreeuwen en wil me in elkaar slaan, maar ik weer zijn eerste slag af, vervolgens houden andere mannen hem in de greep. Het wordt een enorme oploop. Boel geschreeuw en gedoe. Ik ben alleen maar geïnteresseerd in hoe het met het meisje is en wil mijn wonden spoelen. Zeker niet met 10 man tegelijk praten. Van de mannen is denk ik de helft bezopen. Achteraf zeggen Priya en Xavier dat deze plek bekend staat om de dronken mensen. Het ongeluk is bijna precies voor de Bike-rent gebeurd. De shopowner is er dan ook als de kippen bij en zegt dat hij Xavier zal bellen.

Ik bloed behoorlijk uit mijn schaafwond op de knie, mijn tenen en elleboog. Maar met mijn safe-water spoel ik de eerste troep weg. Ik bel Kumari om te vragen of Xavier mij kan oppikken en met de mannen kan praten en laat het meisje en een nuchtere man ook even het verhaal door de telefoon doen. Want ik heb al wel door dat sommigen van plan zijn er een enorm probleem van te maken. Het meisje roept sorry en mankeert niets. Ik vraag haar telefoonnummer en een behulpzame autoriskhaw driver zegt dat het nu goed is en ik naar huis kan. Ik zeg dat ik op mijn vriend wacht en ondertussen verklaart een van de (plezierig) dronken kerels dat hij van white people houdt en neemt 5 keer afscheid. Gelukkig komen Xavier en Priya er heel snel aan. De shopowner heeft Xavier inderdaad gebeld en die heeft alleen tegen Kumari gezegd dat hij mij ging oppikken, niet waarom, en was dus al onderweg.

Er komt een man aan die vraagt wat er aan de hand is en zegt dat ze me een loer proberen te draaien. Dat heb ik ook wel door. Hij stelt zich voor als Michael en ik ontdek dat hij de man is die mij ook al door Jose was aangeraden om hulp in te roepen in geval van nood. Ik heb zijn telefoonnummer al. Zijn winkel is toevallig naast de bike-rent en hij vertelt dat er meerdere scooter verhuuradressen zijn. OK, dan kom ik volgende keer bij jou.

Het meisje is al naar huis. En de bike-owner wil geld zien. 800Rs. Ik herinner hem even publiekelijk aan zijn cheat-actie van nog geen paar uur terug en weiger in eerste instantie elk bedrag (ook hier moet onderhandeld worden). Hij was immers verzekerd? Bovendien zijn de remmen niet goed! Xavier bemiddeld en stelt 600 Rs voor, ik zeg dat de volgende 3 dagen huur daar nog vanaf kunnen en dus 400Rs voldoende is. Uiteindelijk regelen we de boel voor 500Rs. De politie erbij halen heeft ook geen zin, die zouden ook hun handje gaan ophouden, zodra ze een westerling zien. Xavier is pissig omdat ze vanwege mij opeens veel geld willen zien, maar ik stel hem gerust dat ik allang blij ben dat het meisje en ik er goed vanaf gekomen zijn, omdat ik niet al te hard reed. De materiële schade valt uiteindelijk in Nederlandse begrippen ook wel mee. Alles bij elkaar ongeveer 15 euro, als ik de 2 liter benzine meereken waar nu iemand heel blij mee is.

Dan naar de dokter. De dronken menigte wilde mij naar het hospital brengen, maar dat leek mij geen goed plan. Liever een private doctor. We moeten buiten op plastic stoeltjes wachten terwijl de dokter in een uitvergrote telefooncel zijn patiënten een voor een ontvangt. 7 wachtenden voor mij, dat worden er 8 omdat een ouder echtpaar voor mag dringen. Als ik Tamil had gesproken had ik van alle voorgangers alle gesprekken moeiteloos kunnen volgen, want het hokje is niet tot het plafond toe dicht.

De dokter zegt dat ik het onder stromend water moet schoonmaken met dettol (desinfecterende) zeep moet reinigen. De handzeep die ik laat zien mag ik niet gebruiken, die brandt vreselijk. Dat klopt dat had ik op de elleboog al ondervonden op de locatie van het ongeluk. Ik krijg een tetanus injectie met een nieuwe spuit in mijn bil, omdat westerlingen beter geen risico kunnen nemen en ik over het straatvlak geschuurd ben (op een verzamelplek om koeien te melken, dus uitgereden stront) verder jodium-crème en voor drie dagen 6 pillen.

De ene broekspijp zit onder de bloedvlekken en ik weet al dat Kumari er een enorm drama van zal gaan maken. Liefst had ik beide pijpen afgeknipt en de wond al schoon voor ik thuiskwam, maar daar krijg ik de gelegenheid niet voor. En inderdaad “Erik what happened!” handen voor de mond en Pati die weeklaagt. Ik zeg dat het allemaal wel meevalt, maar ik mag van Pati niet meer de deur uit en van Kumari niet meer in het verkeer. Xavier moet me maar overal brengen. Hmmm, eerst maar zien hoe snel de schaafwonden genezen en dan zo snel mogelijk nog voorzichtiger weer op het paard. Dit is niet het moment om dat te zeggen… Maar ik baal vreselijk dat op de eerste dag dat ik in Tiruvannamalai ik zo’n dom ongelukje heb, want het bevestigt Kumari alleen maar meer in het idee dat het Indiase verkeer onveilig is. Het is inderdaad onveiliger dan in Nederland, omdat de straathonden en koeien beter opletten en zich aan verkeersregels lijken te houden dan Indiers zelf.

Pati komt op me af en begint een of andere ceremonie, vanwege de wond. Waarbij ze mijn hoofd en voeten een paar keer aanraakt en ik uiteindelijk in het zout in haar hand moet tuffen. Ik vind het allemaal poespas en Kumari moet er ook om lachen.
Van Kumari krijg ik ‘chilled milk’ omdat ik niet van warme melk houd. ‘Chilled’ houdt in dat het niet kookt, want het is nog altijd warm, jakkie. De vellen heeft ze gelukkig wel eruit gezeefd. Die tref ik regelmatig op de milkcoffee wel aan, dus eigenlijk ben ik er al aan gewend. Net als aan de klonten van de curd. Ik moet nu lachen over dat ik vroeger zo moeilijk deed over klontenyoghurt. Hier moet je de stijve curd eerst kloppen om het dun te maken.

Vandaag gaan de felicitaties naar mijn zwager August die jarig is.

17 november, Pati's droom, land in bruikleen, Valli

De jodiumzalf brandt er ook aardig in ’s nachts en als ik wakker wordt is men afritsbroekspijp die ik samen met de zakdoeken eromheen gebonden had goed doorweekt van het pus. Het is dus maar goed dat ik die ontsmettende zalf heb. Ik was de schaafwond maar weer onder stromend water met dettol en smeer het weer in met nieuwe zalf. Ook die begint aardig te trekken. Ik zie me al voor me de hele dag vliegen weg te meppen van de knie wond. De teen en elleboog lijken nu dicht. Met talkpoeder probeer ik het vocht op te nemen. Dan met een tissue en leukoplast een soort verbandje aangelegd. Dit lijkt goed te werken.

Waar Priya al voor gewaarschuwd had gebeurt. Kumari wil dat ik nog meer eet dan ik al deed, because of my injury. Maakt ze nog bieten met kool ook… haha. Ondertussen denk ik dat ik niet meer voor 1 december mijn weekje weg kan plannen. Met mijn knie nu kan ik niet zwemmen (durf ik niet). En mijn afspraken in Pondicherri zijn ook nog niet bevestigt. Dat moet dus van maar 2 tot 9 december of zo.

Pati heeft vannacht gedroomd van haar man. Kumari’s vader was engineer en van redelijk goede huize, maar moeder was analfabeet en kon alleen huishouden. Toen Kumari 1 jaar oud was is het gezin vanuit Tiruvannamalai naar Bangalore verhuisd, omdat de vader daar goed geld kon verdienen. Toen Kumari 4 en haar zus 11 was is hij overleden en heeft Pati in een gulle bui alle spullen van vader weggegeven. Moeder sprak geen Engels, geen Kannada alleen Tamil en dus kon ze in Bangalore niks beginnen. Zodat moeder en twee kinderen op straat leefden. Totdat iemand zei dat ze misschien kon werken voor het door 7e dag adventisten gesponsorde college in Bangalore. Daar heeft Pati in de keuken gewerkt en hebben ze Engels geleerd. Vanaf haar huwelijk met Xavier heeft Kumari voor haar moeder gezorgd.

Af en toe is het wel grappig. Dan brabbelt Pati van alles zonder dat iemand er iets van kan bakken en is ze kinds, dan en heeft ze ruzie met de kinderen. Dan komt ze net als de kinderen naar boven met ‘complaints’. ‘Die rotkinderen’ zegt ze dan en drie tellen later gaat ze weer naar beneden en is alles weer pais en vree. Vanochtend is ze helder. Ze vertelt dat ze gedroomd heeft van haar man. Dat hij met tekeningen van het nieuwe huis was gekomen en met haar gepraat over het landje. Bij de bron staan twee kleine neem-leave trees, waarvan ze er eentje moet poten bij het huis. OK genoteerd.

De man van de laatste food donation is ook eigenaar van het braakliggende stukje grond schuin tegenover het huidige woonhuis van WIDE. Hij heeft gezegd dat Kumari en Xavier dat mogen gebruiken als moestuin. Pati zegt dat van de boom die er midden instaat de wortels meegenomen moeten worden naar het nieuwe huis en daar geplant. Want de boom zal veel schaduw geven. We’ll see Pati, misschien groeit er daar ook wel eentje in de buurt.

En dus heeft Kumari al het plan om het stuk grond leeg te hakken (struiken) en binnen de funderingsmuren groente te verbouwen. We moeten allen in de gaten houden dat er niets gejat wordt. Lijkt mij een uitgelezen mogelijkheid om er voor te zorgen dat alle GFT-afval daar op een vaste plek gedumpt zal worden als mest en niet meteen over de compound wall. Dat houdt dan mooi de vliegen wat meer op afstand.


Wat compound wall betreft. Die moet er zeker komen, kinderen moeten afgeschermd worden tegen de meeste beesten, maar ook niet zomaar weg kunnen rennen. Sommige slangen kunnen muren beklimmen dus ik stel voor om een soort omgekeerde L van de compound wall te maken die zo’n 10 cm uitsteekt. Het glas bovenop wat Kumari eerst nog voorstelt om slangen buiten te houden lijkt mij niet verstandig omdat kinderen dan een menselijke ladder gaan maken en zich bezeren en veel ballen lek zullen gaan. De playground moet niet te veel bomen hebben volgens Kumari, de kinderen moeten vrij kunnen rennen, niet te veel obstakels. Er moet wel genoeg schaduw zijn vind ik en het stuk grond is groot genoeg voor een schommel aan de zijkant ergens. Bomentikkertje is ook leuk. Maar goed, hoe ze (we?) de tuin inrichten is van later zorg.

Priya weet dat ik in Goa in een tweedehands boekenwinkel een How to treat the Dutch (soort wat en hoe) heb gekocht en vraagt me er bijna dagelijks om. Ik zeg dat ze het krijgt na haar exams als we Sinterklaas gaan vieren. Voor Kumari heb ik ook een boekje gekocht, voor Xavier moet ik nog iets verzinnen.

Voor meelezende artsen met Tiruvannamalai aspiraties: Kumari is vermoedelijk ver(of was het bij-?)ziend want kan van dichtbij niet goed lezen. Xavier kon wel eens RSI hebben. Samen met de gevallen van astma, tbc e.d. is hier genoeg te doen. Ik heb Kumari gewezen op de wonden van Janini, is dat ook niet een vorm van lepra? Maar kumari zegt dat ze zalf hebben voor de wonden. Als die open zijn ontstaat rondom de wond een nieuwe wond en groeit dan. Komt op mij -als leek- als erg besmettelijk en ongezond over. Kumari zegt dat het al minder erg is dan voorheen. Toch even in de gaten houden.

Phusa (kokkin) heeft drie kinderen meegenomen. Omdat ze nog geen dead certificate van de vader heeft kan de oudste -Parasiva- nog niet bij de school aangemeld worden, omdat hij in 5th grade thuishoort. Voor de ukkies (Ram (8?) en Sujitha (5) ) wordt makkelijker een uitzondering gemaakt. Voor hen heeft ze een brief van de oude school. Siva loopt dus al sinds moeder hier werkt de hele dag niets te doen. Er wordt hem geen studieboek of wat dan ook aangereikt, hij loopt verveeld rond. Eind deze week moet de certificate binnenzijn en dan kan Xavier proberen hem aan te melden. Naast deze 3 kinderen heeft Phushka nog twee andere oudere kinderen die zijn ondergebracht bij een oom en de jongen van 17 werkt ergens in een restaurant. Als hij 18 is wil Xavier hem in het nieuwe huis wel een baan geven als driver / verkoper. Zo hopen ze dat de kokkin ook langer blijft. Kinderen krijgen onderwijs, zij heeft een baan en als haar oudere kinderen ook betrokken kunnen worden bij WIDE, is de kans groter dat ze blijft.

Vandaag steken Xavier en Kumari een beetje de gek met Pati als zij weer over de boom begint. Xavier vertaalt naar mij dat Pati zegt, dat als de bron geboord is, de boom daarin geplant moet worden, maar ik weet dat ze bedoelt dat de boom schaduw moet geven voor villagers die water komen halen. Dat had Kumari vanochtend al vertaald. Verder komt Pati met het plan om op het stukje grond een shed te bouwen voor de autoriskhaw. Er moet dan alleen wel iemand bewaken. Xavier zegt dat Pati op de achterbank een bedroom heeft en als ze de driverseat weghalen heeft ze nog een badkamer ook. Grote lol, maar je moet erbij geweest zijn. Oma laat zich niet van de wijs brengen en grapt lekker mee.

Op een of ander manier komt het gesprek op de ontploffing van vorige maand. Ze hebben hier een soort Volendambrand gehad. Vlak voor Diwali is er een woonhuis waarin vuurwerk lag opgeslagen ontploft en kwamen maar liefst 24 mensen om het leven. Waarschijnlijk is daarvan niets op het nieuws geweest in Europa. Ongeveer vijf huizen op rij waren met de grond gelijk gemaakt en de aangrenzende woningen zagen er uit als oorlogspanden.

De avond wordt een drukke bedoening. Eerst komen overburen langs omdat ze de kinderen een snack willen geven. Die moet nog wel in WIDE gefrituurd worden en de kokkin en oma zijn erg lang bezig om buiten een de olie te stoken. Bijna tegelijkertijd komen ook twee vriendinnen van Priya langs. Twee hele grote stevige dames. Degene die maandelijks langskomt is jarig en komt trakteren op een soort zoete ontbijtkoek per plak in een plasticje verpakt en eraan vastgeniet een choclate. Natuurlijk prikt er eetnje zich aan het niet (Dhanalakhsmi). Valli komt ook nog langs. Ze wilde vandaag de ashram ingaan maar werd tegengehouden door ‘Ramana’ zegt ze. En dus komt ze omdat ze niet weet wat ze moet maar naar WIDE. Ramana had haar geopenbaard dat ze vandaag niet in de ashram moest zijn, niet het goede moment.

Valli heeft een nogal sterke focus op Ajith, knuffelt hem en zet hem telkens op de foto. Als ik Kumari even apart heb, verwonderen we ons daarover. Hoe kan je nu alleen op een kind focussen, je houdt toch van alle 30? Ajith speelt gewillig de grote charmeur, zet grote ogen op en knuffelt terug. Maar goed. Kumari ook niet gek, laat vandaag Ajith het avondgebed leiden. We eten allemaal samen met de kinderen pongal, natte kleffe rijst met peper, nog iets onbestendigs en met cocos-chutney (saus). Plus de gefrituurde snack van de overburen. Na het eten spelen we nog wat spelletjes op het binnenplaatsje en worden er veel foto’s gemaakt.

Als ik de oudere kinderen foto’s laat nemen komen ze er maar niet achter dat ze omdat er een flits nodig is het knopje langer ingedrukt moet worden. Ook uitleggen met “push, onne rendu, moene, nala, (1,2,3,4) flash!” wordt niet begrepen. Het worden vreemde foto’s. Valli heeft het er met Kumari over gehad dat ze Ajith wel mee zou willen nemen, alleen om hem Frankrijk te laten zien en waar ze woont. Kumari zegt dat als Ajith 18 is hij daar zelf over mag beslissen, maar nu niet in de mogelijkheden ligt. Ik vind het maar vreemd. Waarom een kind laten zien en ervaren wat hij allemaal mist? Dat kan niet goed zijn. Als hij dan terugkomt is hij verpest.

Als Valli weg is en de meeste kinderen slapen, zeg ik dat wanneer Ajith zich weer misdraagt we maar moeten zeggen dat Valli hem wil meenemen naar haar huis om op te eten. Als Kumari het vertaald hoort Durga het aan en laat haar boventandvlees heel duidelijk zien. Grote hilariteit op de bovenverdieping. Xavier zegt, dat Valli zaterdag al gezegd had dinsdag terug te komen, dus wat die Ramana dr nou mee te maken heeft… Ik zeg dat het waarschijnlijk zo gegaan is dat ze WIDE vergeten was en op het moment dat ze de Ashram wilde binnengaan het haar te binnenschoot, en doe een klap op mijn voorhoofd voor terwijl ik met een voet over de drempel tegenhoud. Kumari houdt het niet meer heeft tranen van het lachen om de onbenullige grappen die we maken. Ook al omdat de spaanse vrijwilligers een foto van een andere levende godin ‘Amma’ (moeder) uit Kerala als foto hebben gedoneerd. Zij omhelst iedereen die in de tempel komt, kan waarzeggen tegen vergoeding, heeft heel veel bezittingen, en trekt hordes aanbidders van over de hele wereld, die om een zegen komen, in ruil voor een donatie natuurlijk ook.

Er volgt een hele parodie, Xavier zegt dat ik dan de ‘Appa’ van Tamil Nadu moet worden, dan is hij de secretaris die alle donaties ontvangt. Ik zeg dat ik alleen slaven wil omdat ik Xavier geen salaris wil geven, ik mag hem immers ook niet voor de riskhawritjes betalen. We doen nog wat toekomst voorspellingen over dat we ‘voelen’ dat de zon maar liefst een jaar lang tussen 5 en 7 zal opgaan en Priya morgen de hele dag zal studeren. Al met al wordt het een latertje, want we gaan pas om 00.15 naar bed, waar we normaal om 22.30 meestal al gaan slapen.

18 november, woensdag waslijn ? cultuurverschillen

Ik heb Priya’s schriftje er even bijgepakt waarin zij de activiteiten van WIDE een beetje zou bijhouden. De eerste paar dagen heeft ze dat keurig gedaan. Alles gebeurt klokslag een tijdstip (ik heb mijn twijfels daarover) en elke maaltijd is heerlijk en huiswerk is binnen een uur gedaan. Alles wordt collectief beschreven. Dus ik vraag of ik wat suggesties mag doen. Dat mag en dus pak ik de presentielijst van november en schrijf op elke pagina een beginregel over elk kind en andere bewoner van WIDE, te beginnen met Priya. Wellicht helpt dit haar verder.

Contact kunnen leggen met de studente die zich bezig gehouden heeft met De Milk Chilling Unit 80 km van Tiruvannamalai. Erg enthousiaste meid die graag wil helpen. Ik heb haar gegevens doorgegeven aan de studenten. Net als die van de CZ-medewerkster die bezig is met een lepraproject in Tiruvannamalai.

Xavier zal navraag doen naar de huidige verblijfplaats van Saredi en Baranitha. Vanwege Saredi’s lepra-aandoening hebben zij WIDE moeten verlaten. Ondertussen met het uitzicht op het moeten inleveren van de rikshaw, heeft Xavier de naaimachine weer tevoorschijn gehaald. Hij wil als hij tijd heeft kleren voor de kinderen gaan maken. Mij dunkt dat hij beter eerst de bestaande kleren kan herstellen, want veel broeken hebben een defecte rits en dus zitten de jochies er soms een beetje erg bloot bij. De meeste kinderen hebben niet veel innerwear (ondergoed) en dus zijn er dagen dat geen ondergoed dragen.

De riskshaw was gisteren in reparatie, maar de garagehouder heeft de kinderen voor 2 keer 35 rupees van school gehaald en bij de kermis gedropt. Vandaar zijn ze naar huis komen lopen (ik schat ongeveer 500m). De schade van de rikshaw was maar liefst 800Rs. Voordat ze de riskhaw kunnen overdragen moet ook de bekleding van beide bankjes vernieuwd worden: 2000Rs en waarschijnlijk ook het zwarte zeil gerepareerd. Even aankijken hoe het loopt. De rikshaw klinkt in ieder geval weer goed nu.

Op het dak hangen om de 3,5 meter telkens twee ringen van ongeveer 10 cm doorsnede boven elkaar. Boren in de muur is kennelijk uit den boze, maar hier kunnen mooi dikke bamboestokken doorheen om een waslijn aan te maken. Bamboe is geen goed idee zegt Xavier. Waarom niet? Ik zie overal om me heen dakterrassen gemaakt van bamboe! Er blijft water in staan tot de eerste knop, beter is hout. Ik zeg dat hout ook water opzuigt en uitzet en water in een bamboestok kunnen we toch voorkomen door er een deksel op te maken of er een gaatje in te maken zodat het weg kan lopen? Er wordt om gelachen, nee het moet wel hout zijn. Kan net zo dik als de ringen. Ik zeg dat dat dan weer niet nodig is, er hoeft alleen maar was aan te hangen, geen huis op te staan. Als ik even naar de buurpanden kijk zie ik dat ze inderdaad allemaal lange stokken. Geen GAMMA palen, maar gewoon lange takken van struiken. Hmmm misschien valt de prijs dan toch mee. Als ik weer naar binnen ga, zit Xavier net achter zijn naaimachine, terwijl ik bedacht had dat we prima voordat de kinderen opgehaald moeten worden even heen en weer hadden gekund met het idee, dat ik dan op de eerste shift weer in de stad afgezet wordt om andere dingen te regelen. Maar het lukt toch.

Onderweg pikken we nog twee indiase meneren op die naar de tempel moeten, ik hoor Xavier zeggen dat ik naar de Photo-shop wil bij de tempel. Omdat die iets dichterbij is houd ik rekening er mee dat er hoe minimaal ook er een kans is dat Xavier mij eerst afzet, dus pak ik 100Rs en houd me voor Xavier daarmee met een knipoog te betalen en erbij te zeggen dat de rest voor het WIDE home is. Dan kunnen de mannen daar mogelijk op doorvragen. Maar Xavier rijdt zoals ik wel verwacht had eerst naar de locatie waar de mannen heen moeten. En dan maak ik een grote fout.

Xavier zet mij op een hoek af en omdat er iemand op de riskhaw afkomt die lijkt te willen meerijden voer ik alsnog mijn betaal act op en duw Xavier de 100Rs in de hand en loop snel weg, omdat ik vermoed dat hij alles als wisselgeld terug zal geven. Xavier roept mij na. Maar ik loop door. Nu lijkt het net of ik een boze toerist ben. Ik moet er om glimlachen, had ik dat nou maar niet gedaan.

Stom! stom! stom! Thuisgekomen, roept Kumari mij bij zich. Xavier was thuisgekomen had de 100Rs aan haar gegeven en kwaad gezegd dat ik hem betaald had voor de rit. Als familie mag ik niet betalen. Ik zeg dat als je familie bent je in onze cultuur juist moet helpen. Kumari wil er niet veel meer over zeggen, don’t talk about it en ik moet de 100Rs terugnemen. Als Xavier even later ook thuiskomt is hij heel stil. Tijdens het eten praat hij amper en Priya, vraagt telkens wat er toch is. Xavier legt de vinger op de mond als ik vraag of hij nog boos op mij is. Don’t talk! No thampie (broertje), no appa, no more. Ja verdraaid, ik wil dit juist uitgepraat! Hier is duidelijk een foutje gebakken door mij, dus ik wil het rechtzetten. Even later maakt Kumari een ijsbrekende opmerking en ik nog een grapje. Xavier lacht, maar trekt meteen zijn strenge gezicht naar mij. Ik weet dat hij niet boos is. Even later wordt e.e.a. toch met een vermaning en een lach uitgepraat.

Ik doe zoveel voor WIDE zeggen ze, dat ze niet willen dat ik ook maar iets tegemoet kom in de onkosten. Ik vind dat heel moeilijk te verkroppen, dus ik breng nog in dat als mijn moeder mij de opdracht geeft om wat eieren of iets anders te kopen voor de kinderen ik dat wel moet doen. Ik heb het idee dat dat nog wel mag, dus als iemand even geld wil overmaken voor een printer/scanner of een dvd-speler voor Engelse lessen voor de kinderen heb ik weer een excuus om mijn boodschappen te doen zoals ik wil en hebben we een leuke sinterklaasviering straks. Ik bedenk dat ik ook wel mijn investeringen in de stichting kan doen, maar nu ik hier ben wil ik juist korte termijn hulp bieden en het positieve effect daarvan zien. Wat zou het mij nou uiteindelijk kosten om een ‘commercial gascilinder’ voor ze aan te schaffen (2500 rs = 37,50 euro statiegeld, eenmalig) en maandelijks 27 euro voor gas. Het scheelt enorm veel stress. Ik laat dit wel op de website zetten, wellicht is er iemand die deze lasten op zich wil nemen.

Voor morgen moeten we een lijstje hebben met kosten voor een kind per jaar. Valli komt dan weer langs. Ik zeg dat ik op zoek ga naar ons lijstje. Eerst moet ik 3 gekookte eieren opeten van de 60 die ik uit de stad heb meegenomen voor de kinderen. Ook heb ik een zwabber, dweil en trekker op stok en knijpers meegenomen. De man in de in de winkel vond dat ik thee moest hebben, onbeleefd om na zoveel aandringen toch weg te gaan, dus vooruit. Wat steekwoorden Engels heen en weer. Gezellige man, als ik na de thee opgedronken te hebben de bezemstelen, knijpers en zwabber betaal (totaal nog geen 3 euro) kust hij zoals ik Indiers vaker heb zien doen het geld alvorens in de beurs te laten verdwijnen.

Op zoek naar Leukoplast en wat riempjes voor de te-grote-broeken-boys. Lukt ook allebei, alleen een computer winkel waar ze printer/scanners zouden kunnen verkopen zie ik niet. Vandaag alleen fixed prizes gekocht, waarop ik mogelijk nog op had mogen afdingen ook, maar 50 cent voor een leren riem vind ik al te idioot voor woorden. Een DVD/CD setje kost hier volgens de verkoper 30 euro, ik vraag om een naamkaartje (heel gewoon in India) en probeer die wel via Michael aan te schaffen. Want hoewel het niks lijkt, kon de gemiddelde verkoopprijs wel eens veel lager liggen. Dus als ik dan straks een speler kado doe en bij navraag is het veel te duur, is het natuurlijk niet goed.

De vraag wat ik betaald heb voor iets is in India heel normaal. Hem niet beantwoorden heel raar. Sommige aankopen hou ik dus maar geheim, omdat ik ze spotgoedkoop vind (overhemden, CD’s, beddegoed) maar voor de dalit (mensen uit de laagste kaste) zo duur, alleen van te dromen. Dus waarom ze lekker maken en de verschillen tussen Westen en hier te benadrukken?

Vannacht zonder ventilator geslapen, heb het meteen moeten bekopen, met zere ogen. Ik had een coil (anti muggen wierook) aangestoken om te smeulen. Ik werd met brandende ogen wakker, dus de fan vannacht maar weer aan. De wond op de knie herstelt, maar de korst breekt telkens open als ik mijn been te ver doorbuig. En dan komt er weer pus uit. Zolang dat lichtgeel is en steeds minder wordt is het goed. Het ziet er alleen wel erg ranzig uit nu. Van de prik in mijn bil had ik de dag erna last moeten krijgen maar ik heb niets vernomen. De pillenkuur is in ieder geval nu ten einde.

Vandaag wil Kumari de weeshuisaanvraag (je weet wel die hopeloze) voor de 5 maal indienen. De namenlijsten zijn weer geupdate en alles is keurig ingebonden. Kumari zegt Xavier direct na de kinderen gedropt te hebben naar huis te komen, dan kunnen ze gaan. Maar als hij keurig op tijd is moet Kumari nog last minute home work doen ;-) als dat gedaan is moet er nog een mooiste sari aangedaan worden. Geen idee hoe lang het gaat duren voor ze terug zijn dus ik begin een spelletje op mijn pc. Ze zijn al snel terug want de beste man was naar Chennai, morgen weer proberen.

Vrijdag , mokken om een mok van 25 cent

Je zou dus denken dat de weeshuisaanvraag indienen vandaag nummer 1 op het program is, maar er moet eerst knutselmateriaal gehaald worden om nep-roosjes te maken voor Valli en haar sponsorvrienden. Valli is gisteren afscheid komen nemen en gaat morgen weg. Ze heeft ook een flinke financiele bijdrage gegeven aan WIDE, naar inzicht van Kumari te besteden aan de kinderen. Drie dag(del)en is er uitvoerig geobserveerd en ze heeft er nu blind vertrouwen in. Mooi! In Frankrijk gaat zij kijken of ze wat sponsors voor de kinderen kan vinden. We hebben uitgerekend dat een kind per maand ongeveer 24 euro aan kosten met zich meebrengt. Dat is inclusief huur en nuts en medicijnen, kleding en boeken.

Kumari is van slag. Een van de payment-boys heeft onder de andere studenten gezegd dat Kumari-miss zo arm is dat ze niet 15 Rs kan besteden aan een mug en dus de zijne gepakt heeft. Kumari ziet de paymentstudents als ook haar eigen kinderen dus de opmerking heeft haar diep geraakt. Als ik een beker nodig heb, dan kan ik er eentje van mijn kinderen lenen tot ik een nieuwe gekocht heb. Ze wil niet meer met de studenten praten, groet alleen als ze haar groeten terug. Een babbeltje zit er even niet meer in. Ik zeg dat ook de payment boys nog kinderen zijn en fouten mogen maken. Probeer te vergeven en te vergeten.

Terwijl zij naar de winkel zijn om de knutsel materialen te halen, ga ik naar de 24 uur inpakservice tegenover het postkantoor met mijn te verzenden spullen. Richting binnenstad met de rikshaw, denk ik een goedkope rit gescoord te hebben bij een stilstaande, hij vraagt maar 25 Rs. Het blijkt dat er ook al een gezin van 4 bij de groenteboer inkopen aan het doen is en ook meegaat. Zij nemen achterin plaats, ik mag op het randje van de drivers seat meerijden. De rikshaw helt in de bochten naar rechts gevaarlijk naar links over.. Ik houd me maar goed vast aan het stalen frame. De driver pakt mijn hand en vouwt die om de binnenspiegel. Kennelijk is het niet vertrouwd om ook maar iets buiten boord te hangen ook al is het maar 2 cm. Mijn benen en armen hield is sowieso altijd al binnen het frame en dan nog komt er wel eens een stuur naar binnen zetten. Ik hoop dat de linker binnenspiegel de schokken aankan.

Een meisje nodigt mij binnen in wat een woon/slaap/werkkamer blijkt te zijn van een gezin. De moeder naait de pakketten. Twee kinderen liggen te slapen op het tweepersoonsbed naast de stalen klapstoel waarop ik mag wachten. Ze hebben griep vanwegen het koude weer. Koud is betrekkelijk want als de stroom uitvalt zweet ik behoorlijk terwijl ik op de tocht tussen twee deuren zit. Het is vandaag slechts 25 graden. Het hele inpakken duurt weer vrij lang. De vrouw pakt de linnentas, die ik heb dichtgeknoopt en wurmt een plastic zak onder de hengsels door en dan gaat er 2 meter ductape om het pakker. Vervolgens meet ze van de officiële verzend stof een stuk uit en naait daar met een hele oude naaimachine een soort kussensloop van, die om het pakket heen gaat. De sloop wordt keurig dichtgenaaid, alle flapjes naar binnen gevouwen de randen ook weer dicht.

Ik krijg een dikke stift en ken in middels het principe. Schrijf in grote letters het ‘to’ (send-)adres (en ‘from’ verzendadres op de achterkant). Ik vraag om het formulier en er wordt naar de overkant gewezen. Verpakkingskosten in Tiruvannamalai zijn 75 Rs, tegenover 150Rs in Goa. Op het postkantoor heb ik mijn paspoortkopien al klaar maar die zijn hier niet nodig. Wel moet ik op een priegelig klein formuliertje weer allerlei details invullen en tot driemaal toe het land van bestemming. Als ik klaar ben, krijg ik hetzelfde formulier nog een keer om precies dezelfde info nog een keer over te nemen. Lang leve de bureaucratie! Maar het is me weer gelukt. Ik kies voor landpost omdat het de vorige keer binnen twee weken al keurig afgeleverd was in tegenstelling tot de beloofde 5-6 weken. Airmail zou binnen een week over zijn. Voor een pakket van 4,3 kilo scheelt dat 7,50 in verzendkosten.

Ik ben klaar en ga weer eens restaurant Tasty bij de Ashram. Onder het mom van even er tussenuit en ik iemand wil spreken. Onderweg zie ik de rikshawdriver die mij geholpen heeft bij het ongeluk. Hij vraagt hoe het met mij gaat, ik zeg OK en hij bekijkt de korst op mijn knie. Het meisje maat het ook goed zegt hij. Ik zeg dat ze niet gebeld hebben. Zij heeft twee injecties gehad, heel arm gezin, moet maar eens langsgaan. Ik denk als ze echt twee injecties gehad heeft terwijl ze geen bloedende wonden had, hoeveel had ik er dan wel niet moeten hebben. Ik zeg dat als ik tijd heb nog wel eens langsga. Loop tevreden door. Het meisje maakt het goed.

Ik wil een pineapple lassie bestellen maar dan valt de stroom uit en doet de melk/fruitmixer het dus niet. Dan maar versgeperst sinaasappelsap. Als de stroom weer aangaat, vraag ik of ze misschien ook een orange-lassi kunnen maken, maar dat kennen ze niet, dat heeft nog nooit iemand besteld. Maybe you can try to make? De dame schuidt vriendelijk heen en weer wiegend haar hoofd, ja dus. Het smaakt verrukkelijk. Als ik vraag waarom ze die nooit eerder gemaakt hebben is het antwoord, dat sinaasappelsap wateriger is dan ander vruchtensap. Hoe ze het gedaan hebben om deze klaar te maken weet ik niet, maar hij is tasty. Ik speel de hele middag in de schaduw van het bananenbladeren dak een spel op mijn pc. Heerlijk even nergens aan denken, gewoon dom genieten van een spelletje ‘Colonize’ onder genot van een paar fruitsapjes.

Onderweg naar huis in mijn share-oto zie ik toevallig Xavier die dus ook nog vrij laat -het is net donker dus ongeveer 19.00- aan het bijverdienen is. Hij herkent mij als ik zwaai en grijnst breeduit. Thuisgekomen leren de kinderen mij nog wat Tamil woorden en ik wordt gek van de uitspraak van sommige vruchten. Banaan is zoeits als Whadappardam, maar dan met een zucht bij de V/Wh klank en een helemaal naar achter gerolde R zodat je die dus bijna niet hoort. Maar sla ik hem over dan verbeteren ze me toch, dus kennelijk zijn zij wel gespitst op die geluidnuance.

De kinderen worden aan de bedankkaartjes voor Frankrijk gezet en ik geef ze ‘merci beaucoup’ mee als tekst. Daarna volgt “I am Ajithkumar, I am a boy, I am 10 yrs old, Thank you very much for your support, love. Bij het voorbeeld oversnemen schrijven laten de kinderen ‘a’ voor girl weg. Logisch want in Hindi en tamil gebruiken ze ook geen lidwoorden. Sommige oudere meisje (11/12) nemen ook vrolijk boy over. Als Kumari ze verbetert, ontstaat er wat getreuzel omdat ze niet weten hoe je ‘girl’ moet schrijven. Te zeggen dat hun Engels goed is.... Tankyou very much withlove. Dat merci beaucoup goed gegaan is is vooral omdat ze het op de grond zittend rondom het ene voorbeeld, vooral als patroon hebben overgenomen, niet omdat ze de letters goed kunnen onderscheiden. Ik had de hoop dat ze iets beter thuis zouden zijn in westerse letters en de Engelse taal, maar de kwaliteit is redelijk hopeloos.

Onderwijs in India is via government schools gratis, ze krijgen boeken en een lunch met ei. Alles om de plattelandskinderen van analfabetische ouders naar school te krijgen. Alleen Karthik en Babaloo gaan naar een private English school. Karthik heeft een sponsor die dat betaald, Babaloo is het eigen kind. Hoewel ze volgens pagina 1 van het schriftje op school alleen Engels mogen spreken is Babaloo vaak niet te verstaan ook de 13 jarige Karthik spreekt maar beperkt Engels. De overheid doet er enerzijds alles aan om de inwoners onderwijs te laten volgen, maar werkt het ook weer tegen.

De oudste meegenomen zoon van de kokkin bijvoorbeeld. Hij mag niet naar school omdat de inschrijfperiode van 6 maanden op 31 oktober is afggesloten. Verhuis je naar een andere plaats/dorp tussen oktober en april dan heb je dus een probleem als je kinderen hoger dan 5th grade (gemiddeld 10 jaar) onderwijs moeten volgen. Overal in het land gebruiken ze dezelfde boeken, maar instromen is onmogelijk. Ook met beetje omkopen niet? Nee zelfs dat niet want er zijn controles. Wat dan? Kind dom houden? Nee je kunt ze toch naar een private school sturen? … logica van niks, want die kunnen Indiers bijna niet betalen. Ik ben dus benieuwd of Siva tot mei gewoon lusteloos rondhangt hier in WIDE. Kan hij niet naar zijn oude school dan in het dorp? Hoe ver is dat? Kan hij niet fietsen? Hele Hollandse vragen, maar nee, daar is hij uitgeschreven, komt ie dr ook niet meer in. Wist Puhsa dit dan niet? Had ze iets daadkrachtiger gehandeld en niet tijdens mijn afwezigheid ook 1,5 week weggeweest hadden we nu dit probleem niet gehad. Nee, dat zijn nou typisch villagers, die weten dit soort dingen niet. Bedenk me pas later dat Kumari het in ieder geval wel wist en al op dag 1 er op had moeten wijzen, maar goed. Ze proberen nu nog 1 school om hem toe te laten. Ik weet denk ik de uitslag al…

Dan maar het kind naar de private school en kosten inhouden op het loon van de kokkin, maar ja, ze zijn hier als de dood dat ze weggaat omdat ze ergens anders beter betaald kan krijgen. Dan doet de educatie voor zoonlief er misschien wat minder toe. Ik laat dit soort problemen maar los anders kom ik om in de oplossingen bedenken die toch niet werken of geld kosten wat er niet is.

Net als het probleem van de vergunning voor de riskhaw. Ik hou me er maar buiten stel alleen kritische vragen, beslissen moet Xavier. Van Valli heeft Xavier voldoende geld gekregen om een vergunning te regelen voor zijn rikshaw. Hij heeft nu een tijdelijke, maar die loopt af midden februari. Kumari stelt voor dat Xavier het meteen vrijdag regelt. Maar als de tijdelijke vergunning een half jaar geldig is, wat is de ingangsdatum van de echte vergunning dan, en hoe lang is die geldig? De ingangsdatum is datum aanvraag echte vergunning, dus niet met terugwerkende kracht en de geldigheidsduur is 3 jaar. OK, dus waarom dan niet pas in januari regelen? Nee, dat kan niet, want als ze je nu aanhouden en vragen ze waarom je zolang gewacht hebt. Nou ja die vraag krijg je in na 3,5 maanden ook , dus waarom niet nog 1,5 maand wachten? Omdat je ook nog een badge moet kopen. Waarvoor? Je hebt toch de vergunning? Ja maar met een vergunning mag je nog niet op de riskhaw standplaats of officieel passagiers meenemen. Je moet eerst de vergunning aanvragen, dan worden je de vervolgprocedures uitgelegd of te wel de hand opgehouden. (Benieuwd hoe dat straks bij het bouwen gaat…)

Straks in het nieuwe huis moeten we ook een vergunning hebben, want je mag als home wel alleen voor eigen gebruik een rikshaw hebben, maar niet om geld mee te verdienen, dan heb je ook die vergunning nodig. OK stel, iemand regelt geld voor de aanschaf van een rikshaw, en jullie gebruiken hem voor jezelf dan mag dat? Ja, zolang je alleen maar je eigen home vervoert..…. OK stel je hebt er al eentje alleen voor eigen gebruik en je bedenkt dat je halverwege ook kan gebruiken om geld te verdienen… Nee dat kan niet. Je mag pas een riskshaw kopen als je een bewijs hebt dat je passagiers mag vervoeren. Ja maar als je er al eentje hebt? Dan moet dat toch te regelen zijn? … Kumari en Xavier komen er niet uit. Ik vraga maar niet door. Meld alleen dat Xavier en Kumari eerst maar eens moeten zien of er in december nog ene rikshaw is om te besturen EN of de dokter Xavier niet herinnerd aan zijn voorgeschreven rust vanwege de TBC die nog altijd in hem zit. Hij moest 7 maanden absolute rust, rijdt nu bijna hele dagen geld te verdienen en heeft nu last van zijn armen (of vanwege RSI of vanwege de TBC die nog niet weg is). Hebben we nog de eigenaar van de huidige die het ding eind deze maand terug wil en de onzekerheidof er überhaupt een mogelijkheid komt om een goede tweedehands rikshaw/ van te kopen… Ik meld het hier, maar kan er ook verder niks mee. Als 50Rs teveel betalen voor 48 banaantjes al een ramp is, dan is 3000Rs voor een niet-geconsumeerd recht op het vervoeren van passagiers helemaal weggegooid geld. Kun je dat en het geld voor de badge m.i. beter gebruiken voor het omkopen van een agent die je eventueel zou aanhouden. Volgens mij kun je dan wel 15 keer aangehouden worden.

Xavier wil niet naar de huisarts voor zijn rsi?tbc? probleem. Kumari niet vanwege haar ogen. Beiden roepen dat de ander zeker moet gaan. Ik heb dus maar grappend gemeld dat de lamme en de blinde elkaar maar eens naar de huisarts moeten leiden. “Ja maar mijn probleem is met een brilletje wel verholpen bovendien lees ik gewoon minder”. OK, dan kopen we een brilletje, kun je je verder focussen op Xaviers issues, maar laat de dokter er even wat van zeggen. Ik mocht geen eigen dokter spelen met mijn kniewond (doordat ik er talkpoeder op strooide, “did the doctor tell you to do?’), dan jullie ook niet. Ontkennen dat je mogelijk een probleem hebt is geen remedie. Geen antwoord, dus geloof niet dat de huisarts er aan te pas gaat komen, niet bij Xavier, niet bij Kumari. Ik denk eerlijk gezegd ook dat ze te vaak in beslag genomen worden door de problemen dat ze het overzicht kwijtraken en dus on the fly dingen doen en beslissen.

vliegenmeppen met de tong

13/14/15 november

De donderdag compenseren door meer met de kinderen bezig te zijn is niet gelukt. Ik heb bijna de hele vrijdag de 13e slap op bed gelegen. Kumari zoekt meteen oorzaken in dat ik te weinig vlees zou krijgen, de omslag van een zonnige dag naar weer een dag regen, of omdat ik de hele dag gelezen heb. Maar ik ben gewoon een dag niet lekker. Kan toch? Sowieso vind ik dat ze hier te snel roepen dat iemand ziek is. Ik mag Babaloo niet optillen omdat hij dan fever krijgt, Mukesh mag niet te veel op en neer rennen met dit natte weer omdat zijn astma dan gaat opspelen. Bij elk kuchje dat een kind doet grijpt Kumari al naar de hoestdrank. En ze maken zich vreselijk zorgen over de bijtwonden van de hond die maar niet genezen. Ik maak me meer zorgen over de keutels en haren die Chuchu overal achterlaat. Als er iemand is die twee honden een pottie-training kan geven… Be our guest.

Het zich druk maken over de gezondheid lijkt een beetje overdreven. Aan de andere kant zijn de kinderen wel zo ongezond dat ze gezien hun eigen weerstand waarschijnlijk anders wel erg ziek zouden worden. Ze krijgen niet zoals wel op het schema staat elke dag thee met biscuits, en melk krijgen ze ook niet regelmatig (dat staat vooral op het schema voor als er controleurs komen). Vlees bij uitzondering of als er een niet hindoestische food donation komt. Het is maar goed dat ze ongeveer 2 a 3 maal per maand een food donation ontvangen.


Zaterdag 14 november Children's Day - Val 2 - vliegenmeppen met de tong

Vandaag is children’s day in India. De oudste kinderen moeten naar school. Normaal krijgen alle kinderen op Children’s day een chocolate (kan ook een ander snoepje zijn, zelfs een menthos heeft choclate). Vandaag krijgen ze een lollie, niet van school maar van Valli.

Die komt namelijk weer langs. Kumari komt er pas achter dat ze naar de markt moet als ik haar daar op wijs. Omdat ik gezien heb dat de vorige keer dat ze op zaterdag niet ging ze op zondag ook niet ging en vervolgens die week duur inkopen moest doen, dring ik aan dat het wel belangrijk is dat er wel naar de markt gegaan wordt. Als Valli belt om opgehaald te worden kan ze dan een tijd afspreken dat het Xavier uitkomt. Dat doet ze niet, alles wordt aangepast aan Valli’s programma. Kumari blijft thuis, stuurt wel Xavier met Ajith en Manni naar de markt. Ajith moet vandaag voor Kumari spelen. Als voormalig straatschooiertje die nu ook nette manieren heeft geleerd moet dat goedkomen.

Ajith is helemaal trots dat hij vandaag belangrijk is. In de stromende regen vertrekken ze. Terwijl de jongens de zakken groente verzamelen haalt Xavier Valli op bij de Ashram (Hij wil niet dat iemand anders 50rs verdient) en via de markt en afgeladen met bonen, aardappelen, uien en andere zakken waar veel vliegen op afkomen komen ze aan. Valli blijft bijna de hele dag.

Ik bemoei me er zo weinig mogelijk mee, het is Kumari’s taak mensen in te palmen, ik ben hier voor het nieuwe huis. Ik pak de fles bleekwater, die ik donderdag al gekocht had en nog onaangeroerd staat. Erger me rot aan de hoeveelheid vliegen. Het zijn er meer dan 40 per vierkante meter en dan schat ik nog aan de lage kant. Samen met Durga en Sathya doen we alles buiten en ik kan precies zien welke stukjes de dames overgeslagen hebben, daar verzamelen de vliegen zich. Ik heb alleen niet heel slim nagedacht omdat als we klaar zijn het weer begint te regenen en ik de vliegen allemaal in de hal zie en in de voorraadkamer. Volgende keer dus van binnen naar buiten werken. Door het geren en gevlieg in en uit van de kinderen is de binnenplaats natuurlijk ook in notime weer smerig en komen ook de vliegen weer terug. Bovendien zijn de smoezelige kleren van de kinderen een grote aantrekkingsfactor voor vliegen.

Ik pak een vegertje (samengebundelde takkenbos) en mep over de honderd vliegen dood. Sanjay moet erg lachen en fluistert iedereen iets in het oor, dus ik weet dat hij de gek met me steekt. Elke keer als ik mep giert hij het uit van het lachen. Als ik hem aankijk en m’n tong uitsteek piest ie bijna in zijn veel te grote broek. Dat was het dus! Ik sla vliegen dood met m’n tong uit de mond. Doe ik vaker als ik geconcentreerd bezig ben.

De kinderen willen ook vliegen doodslaan maar zijn niet snel genoeg of jagen per ongeluk eerst een hele zwerm weg om een enkele vlieg proberen te meppen. Ik moet maar snel wat van die rackets kopen om vliegen te elektrocuteren, dat ze elkaar dan zullen ‘prikken’ neem ik op de koop toe. Ook nu verkopen ze elkaar regelmatig een flinke klap of trap.

Valli zegt dat ze de dag ervoor nog aan Ramana (Indiase afgod) heeft gevraagd waarom ze in Tiruvannamalai was en kreeg antwoord. Nu wil ze Ajith wel sponsoren, maar hoe doe je dat zonder de andere kinderen te kort te doen? Ik geef later aan Kumari aan dat Valli dan de betere engels school kan betalen voor Ajith of gewoon de kosten van 1 kind per jaar te betalen en dat wordt dan over alle kinderen in voedsel omgezet. Ja maar Valli wilde alleen Ajith. Omdat Valli en haar man kinderloos en in de 40 zijn vraag ik of ze Ajith mee had willen nemen naar Frankrijk dan. Maar Kumari zegt dat bij het vertrek zij al voor de gein gezegd had, dat Ajith zo mee zou gaan naar Frankrijk, maar dat Valli toen heel duidelijk was, NO NO, Ajith must stay with his brothers en sisters here in Tiru. OK, gelukkig maar, geen communicatiestoornis. Ondanks het heel erg slecht te verstane Engels van deze Franse dame.

Kumari is niet eens gemachtigd een kind ter adoptie aan te bieden, ook al omdat bijna elk kind een guard heeft. Ik zeg dat we gewoon moeten proberen voor alle kinderen een sponsor te vinden. Als Valli vertekt laat ze wat kleding achter, bananen, lollies, heeft ze geteld dat er 6 blankets en 10 bekers nodig zijn. Ze zegt dat Kumari komende week met haar mee moet naar de winkel en zij dan alles koopt aan voedsel wat Kumari voor een maand nodig heeft. Ik denk dat ze daar een klein inschattingsfoutje maakt want dat is al gauw 200 kilo rijst.  Kumari heeft gezegd dat ze wel een lijst wil maken waaruit Valli kan kiezen wat zij wil geven, maar Valli wil dat Kumari meegaat. Ik zeg dat Kumari zeker mee moet gaan, dat maakt het voor Valli veel persoonlijker en plezieriger om te geven. En dat Kumari zeker niet schuchter moet zijn in haar wensen. Valli weet duidelijk haar eigen grenzen wel te trekken, niet zeuren!

‘Denk je dat Westeners zich terug zullen trekken als ze merken dat we in Nederland een foundation hebben? Indiers zijn wel zo namelijk.’ Ik zeg dat we niks hebben aan zulke volunteers, omdat die nooit van plan waren erg veel te investeren. Als wij gewoon eerlijk zijn en laten zien hoeveel extra hulp er nog nodig is, laat dan het hart van de mogelijke sponsor maar spreken. Eerlijkheid betaalt uiteindelijk altijd uit.

Kumari zegt dat ze een naar het blindeninstituut had gewild om kinderen te eten te geven, maar dat Xavier dat niet een goed idee vond, nu ze zelf al niet genoeg gezonde voeding kunnen geven. Ik geef Xavier groot gelijk en registreer dat we dus Kumari in de gaten moeten houden dat ze wel op d’r eigen huis eerst moet blijven focussen. Kumari zegt nog dat ze gelooft dat als je geeft je dubbel zult ontvangen. Ik merk op dat je dan wel de ruimte moet hebben gekregen om te geven, heb je die niet dan is enkel ontvangen ook goed. Wanneer het huis in de toekomst goed loopt kan ze altijd weer goed doen naar de omgeving. Bovendien als het lukt is het WIDE project op zich zelf al een vliegwiel voor de economie en vrouwenemancipatie van het gehucht.

Xavier is vandaag chagrijnig. De rikshaw-weigenaar heeft gebeld met de mededeling dat hij eind November de rikshaw terugwil om te verkopen. Dan speelt het school-breng probleem weer op. En verdwijnt de dagelijkse inkomstenbron voor Xavier. Ik snap het wel. Kumari claimt hem behoorlijk en hij wil geld verdienen om zijn dochter en zoon’s school te kunnen betalen, niet te vergeten de bruidschat (en uitzet) die Priya mee zal moeten brengen. Tot nu toe gaat alles naar de kinderen. Ik stel niet voor om de rikshaw dan over te nemen. Eerst maar eens kijken hoe Kumari en Xavier zelf het probleem gaan oplossen om per dag 500 Rs taxigeld bij elkaar te krijgen. Kumari zegt dat als ze een busje hebben en een driver Xavier zich kan focussen op zijn werk. Ik kom er al snel achter dat hij dan zal werken om de driver en benzine te betalen.

15 november Clean clothes & heart

Het is zondag en het regent weer. Ik lees een erg gaaf boek over Petrus, soort mogelijk waar gebeurt verhaal waarin het leven van Jezus uit Petrus perspectief beschreven. Erg verhelderende eye-openers. Ik lees de mooie roman in een ruk uit, soms met tranen in de ogen. Dus bedankt pa voor het meegeven!

In de ochtend bemoeien Kumari en ik ons met de kinderen. Kumari zegt dat ze al bijna een maand geen groepsgesprek met de kinderen meer heeft gehad. Het verbaast me dan ook dat ze ze eerst een flinke veeg uit de pan geeft over dicipline, netheid (sommigen hebben hun kleren niet gewassen). Er blijkt dat twee jochies hun kleren door Gokila laten wassen, die dat ook zonder mopperen heeft gedaan. Bij navraag blijkt dat de grootmoeders van de jochies dat opgedragen hebben aan Gokila. Zo werkt dat dus niet hier! De jongens krijgen een reprimande.

De kinderen verklikken er vervolgens lustig op los in hun eigen voordeel, want drie stinkerds worden genadeloos aangewezen en inderdaad, ik had deze er ook al op betrapt erg vaak in dezelfde kleren te zien rondlopen en naar urine te ruiken. Als ik ze optilde en natte kleding voelde het verstand maar op nul gezet en tegen beter weten in hopend dat het regenwater was wat ik voelde, LOL. Wat opvalt is dat dit precies de kinderen zijn die nog niet zo lang in WIDE zijn, er is dus nog (een) hoop (te doen)! De preek gaat door: De kinderen moeten hun koffer in orde hebben, de juiste kleding op het juiste moment dragen en als de kinderen van Mercy Home zeggen dat de WIDE kinderen poor zijn hebben ze gelijk, want zij kinderen horen schoon, gehoorzaam en beleefd te zijn, zoals de pestkoppen van Mercy Home.

Er wordt gedreigd met uit huis zetten en met stokslagen. Beide acties zullen nooit gebeuren maar boezemen wel enorm veel ontzag in. Enfin, het wordt tijd om de poezieplaatjes van moeder Bolks eens te voorschijn te halen. Elk velletje wordt getoond en met veel applaus, bewondering en ‘super!’ onthaalt. Dan vertelt Kumari in Tamil/Engels het verhaal zoals ik het haar verteld heb maar ze dikt het redelijk aan. Over moeders die lastminute een smeekbede houden om de kadootjes mee te geven aan Erik sir. En dan komt de klap!

Jullie krijgen de stickers niet! Er is niemand die zich aan alle huisregels heeft gehouden, koffers zijn slordig en kinderen zijn te laat voor het ochtendgebed. Daar heeft moeder Bolks de stickers niet voor gegeven. Karthik wordt gevraagd of er ook good children zijn en gelukkig blijkt Mukesh zich deze week (helaas als enige) keurig te hebben gedragen. Hij mag dus een plaatje uitzoeken. De kinderen moeten de mother bedanken en zich bezinnen op art-craft die ik dan mee kan nemen als thankyougift. Nou dat komt wel goed. Ik zeg dat het maar een kleine creatieve uiting moet zijn, de koffer is niet te groot he?

De tirade is ten einde (dit moet af en toe legt Kumari uit, anders glijdt het spul zo weer af in oude gewoontes) en dan mogen ze mij hun theaterstukje laten zien dat ze met Helene hebben opgevoerd in september. Het is een stukje uit de Ramanagama, Indiase mythische verhalen. Vervolgens mag ik ze een lied leren. Ik leer ze vandaag het begin van -hoe toepasselijk op deze zondag en na de viezigheidspreek- ‘Create in me a clean heart’ de rest van de week gaan we proberen de rest van het lied aan te leren.

Einde middag wil ik weg, dus ik vraag of het goed is dat ik de motor pak. Maar de schokbreker is gisteren gaan lekken, dus of het verstandig is… OK dat is Indiaas voor liever niet, dus ik zeg dat ik de stad in ga om de posters voor de Ashram op te hangen en een scooter te huren. Hoofdzakelijk wil ik gewoon even weg. Het voelt alsof ik te weinig kan op het moment.

Ik neem de autorishjah naar de binnenstad en print wat velletjes. Bij de Ashram geen bike-rent te bekennen, terwijl ik daar volgens Xavier wel moest zijn. Dezelfde domme blikken die me aankijken als ik scooter-rent-bike-hire vraag. Ze spreken in Tiruvannamalai amper Engels zelfs rondom de Ashram niet, terwijl daar toch de toeristenstroom nu op gang aan het komen is. In mijn ogen zijn het vooral zweverige types, veel 50+ en alleenstaanden. Maar is dat ook niet het beeld dat veel mensen van christenen hebben?

In een wel op westerlingen gericht resaturant/cafe zie ik de poster van Helene ‘Leaving Tiru’ met daarop oproep goederen te doneren die je niet meer nodig hebt. Mijne zou erbij kunnen hangen tussen alle aanbiedingen voor Reiki lessen en andere spirituele cursussen. Valli kwam immers ook op deze poster af. Ik hang hem op de plek waar ik mensen het langst het zien staan kijken en ontdek dat daar een oude WIDE nog altijd hangt. Maar dat is eentje zonder foto en met nog ‘gratis accommodatie’ erop. Die wordt vervangen.

Ik raak in gesprek met Jose (Spanjaard uit Canada) die hier 6 maanden per jaar woont en Aryuvedische Yoga cursussen geeft. Zijn vriendin (Tibetaanse uit Canada) komt in december en zou zeker wat in haar vrije tijd willen doen. Ik geef hem mijn poster. Van hem krijg ik nog wat nuttige telefoonnummers o.a. van iemand die een soort gouden gids voor westeners maakt, waar ik misschien een advertentie in kwijt zou kunnen…. Wordt vervolgd.

Ik zie een man lopen die ik in Hampi ook al zag lopen, knoop een praatje aan met de fransman die in Tiruvannamalai woont, maar hij is weinig geïnteresseerd. Even later komt Valli binnen met een vriendin en begroet me uitgebreid. Ik ontfrustel haar email-adres omdat Kumari dat niet durft/doet. En stuur haar de posters ook even op. Zij krijgt mijn andere kopien en ik kijk morgen wel waar ze hangen.

Het is ongeveer tijd om naar huis te gaan. Denk dat ze wel uitgedeeld zijn met de food donation. Iemand uit de kerk is jarig en wil zijn verjaardag samen met de kinderen vieren. Als witneus blijf ik liever weg, ondanks dat Kumari zei dat ik er prima bij kon zijn. Dat zei ze eerst ook bij de markt remember. Ik heb een bananenpannenkoek met chocolade op dus als er geen eten meer is, overleef ik het wel.