Deepam, rondje om de berg

Dinsdag 1 december: Deepam

Gisteravond te horen gekregen dat het niet goed gaat met Cardo Architecten en ik per 1 maart werkloos zal zijn. Het geeft een raar gevoel zo op afstand ontslagen te worden, terwijl je de dag erna op vakantie gaat voor een week, maar aan de andere kant helemaal onverwachts is het niet. Hoe het verder moet zoek ik wel uit als ik thuis ben. Maar als iemand nog een leuke betrekking weet ergens.

Elke volle maan lopen mensen de 14 km lange route langs allerlei tempels die rondom aan de voet van de 800m hoge stenen hoop liggen. Dan is het druk in de stad. Maar 1 keer per jaar is het hoogtepunt: Deepam. Dan komen uit heel India pelgrims naar Tiruvannamalai om de ronde te maken en de gedachten te legen.



Op zich zou ik dat nu ook wel even willen, maar ik ben nog altijd te slap en het is dus niet verstandig dat ik met het rondje om de berg meedoe. Kumari en wat oudere kinderen gaan om 11 uur de deur uit. Ik wordt pas om 12.00 wakker, maar nadat Xavier mij van een goede brunch heeft voorzien, vraag ik of ik wat kinderen mee mag nemen op een klein stukje van de route. Zo loop ik even later eerst met Sanjay en Gokila naar de grote weg, neem een shortcut naar de rondweg. Als we bij de rondweg aankomen is het een drukte van belang. Vergelijkbaar met de avondvierdaagse, maar dan wel zo druk dat je de straat zelf bijna niet meer kan zien. Hordes mensen lopen in een redelijk vlot tempo hun ronde. Hele families en groepen met vrienden.

Voor ik met de twee kinderen de weg op kan moeten we langs een voedsel-uitdeelpunt. Het eten is gratis voor alle deelnemers en wordt gedoneerd door weldadigheids organisaties. Er staat eenlang rij, maar omdat wij mogen voordringen. Sanjay bemachtigt een wegwerpbord met Biriyani en we krijgen een zakje water. Sanjay en Gokila staan te schransen van het bordje terwijl ze net thuis hun lunch hebben gehad. Ze laten het zich goed smaken. Als ze genoeg hebben gehad wil Sanjay het bordje net als iedereen dat hier doet op straat gooien (het is een grote afvalstraat vandaag, soms volle borden met voedsel in de goot), maar ik zeg dat we het bordje meenemen met wat er nog over is. We lopen misschien 600m van de route met de stoet mee. Ik wordt continu aangesproken, begroet of moet een hand geven. Dat gaat niet want ik heb de twee kinderen goed bij de hand. Het is ongeveer even druk als op koninginnedag in Amsterdam of Utrecht. Bij de Y-splitsing waar we de weg naar huis kunnen inslaan sleep ik de kinderen de stoet uit en lopen we weer terug. Al met al is de weg naar en van de route 3 keer zo lang als de route zelf, maar de kinderen genieten volop en het bordje wordt alsnog leeggegeten.

Een politieagente spreekt de kinderen aan en vraagt wie ik ben en of ze wel Engels kunnen. Sanjay zegt dat hij van een weeshuis is, alleen de naam heeft hij een beetje verkeerd. Hij zegt dat hij van Cora is ipv WIDE (dat hoor ik later van Xavier die hard moet lachen om Sanjays verhaal). Het klopt wel in zoverre, dat ze nu in het huis zitten waar Cora (aids slachtoffers opvangtehuis) wonen.

OK ik voel me goed genoeg en de volgende twee kinderen mogen mee. Santosh mocht de eerste ronde niet mee omdat hij van hot naar her zou rennen, maar hij wil zo graag dat ik zeg dat ik hem goed zal vasthouden. De kinderen worden soms dingen ontzegt puur uit angst dat er iets gebeuren zal. Ze mogen geen cricket spelen omdat Kumari bang is dat ze bal bij de buren (op 30 meter) door de ramen zal gaan. Ik geloof niet dat de kinderen zoveel kracht kunnen ontwikkelen, want gemiddeld zijn het maar slappe kindjes. Santosh is wel een krachtpatsertje. Santosh en Ambika zijn de volgende gelukkigen die mee mogen. Ook zij hebben voor de gelegenheid snel hun mooiste kleren aangetrokken en ook Santosh mag van mij niet op blote voeten. Hij leent volgens mij van een ander kind de sportschoenen en stapt trots naast mij luid stampend en naar iedereen die we tegenkomen zwaaiend. Hij geniet alleen al van het feit dat hij met 'joe-biek'mee mag. Hij heeft al gehoord dat er gratis voedsel is.



Weer mogen we voordringen en nu weten beiden ee bord te scoren. Ik stuur ze naar de lage eettafels waar zij staand hun bordje leeg moeten eten. Santosh kan het bijna niet op, maar ik zeg 'no waste! sabruh (eet!). Ambika's bordje komt niet leeg dus die nemen we mee naar huis. Thuisgekomen krijgt Mani het restje en Ambika bewaard het van bananenbladeren geperste bord als souvernir. Ok volgende ronde!

Subala, Janini mogen mee. Maar omdat ik al wel aan voel komen dat ik niet heel veel rondjes meer kan lopen en Xavier slaapt, neem ik ook Sathya mee. Als we bijna terug zijn rennen de drie meisjes de laatste meters, maar ik ben uitgeput. Toch staan Nithya, Sangeetha, Mani en Sadhya ook al klaar! Ik zeg dat ze even moeten wachten. Ik moet even rust. Het is 16.00 als Kumari met de oudste kinderen terugkomt, ze is helemaal op. Toch moet ik per se eerst te eten krijgen (ik heb helemaal geen trek) en mag niet meer een rondje lopen. Ze zegt tegen de 4 kinderen die als vliegen om me heen hangen 'kile poh (ga naar beneden), maar ik kan Sadya nog duidelijk maken dat ik om 1700 wel weer fit ben.

We vertrekken om 17.00. Einde middag betekent in Tiruvannamalai dat het afkoelt en het dus nog vervelender wordt alle vocht in de lucht begint te condenseren. De 4 scoren ook hun maaltijd (al is deze nu minder royaal en op een vers bananenblad) omdat de voorraden (ik heb eerste ronde 8 volle grote teilen met rijst zien staan) nu toch aardig geslonken zijn. Als we terugkomen blijkt Sathya gekotst te hebben. iets teveel gegeten :-).



We zijn net op tijd want op de terugweg is bij elk huis een vrouw bezig een nieuwe tekening op de straat aan het maken en soort theelichtjes op de omheining aan het zetten. Die worden aangestoken. Her en der zit men al klaar met een schaal met daarop een kaarsje, aanmaakblokje, hakmes, een cocosnoot en rood en wit poeder.



Klokslag 18.00 gaat op de berg een groot vuur ontstoken worden en volgt een hels kabaal in de stad omdat ieder weer 'crackers burst' vuurwerk afsteekt. Ondertussen wordt het kaarsje aangestoken en de cocosnoot kapot gehakt. Het vocht wordt op de straat gegooid en de schaal met kaarsje en poeder wordt in een pooja rondgedraaid. Het is de bedoeling dat het kaarsje nu 10 dagen onafgebroken zal moeten blijven branden, dan zal er voorspoed zijn in het huis.

De kinderen zijn drukker met het vuurwerk, we hebben wat achtergehouden van Diwali. maar als we er doorheen zijn komt een overbuurman met een hele lading crackers, zodat ze nog weer met zn allen rondom de voetzoekers kunnen dansen. Er zitten ook weer bommen bij, dus de oudere kinderen mogen die afsteken. Ik houd mijn hart vast zoals hier met vuurwerk omgegaan wordt. Priya (19) loopt met de plastic zak met vuurwerk rond in dezelfde hand als waar ze ook het sterretje waarmee vuurwerk aangestoken wordt houdt. Ook kinderen zwaaien met de brandende sterretjes en lonten alsof vuurwerk niet gevaarlijk is. Maar het is ene groot feest en we hoeven ons niet te bekommeren over slachtoffers.