zwemles in Pondi

Zaterdag

In de ochtend heb ik afgesproken met Lee (die eigenlijk Rahgavendra heet) uit Hyderabad, die samen met 6 vrienden toevallig dit weekend in Auroville een huis gehuurd hebben. Lee heeft mij net als Senthil tevoren goed geholpen met info over vliegtickets, telefoon e.d. Ik heb de vriendengroep vrijdagavond op de boulevard ontmoet en ze nodigden me uit om te komen zwemmen in het zwembad bij hun huis. Ik zeg dat ik om 11.00 een meeting heb, maar grap ik als het zwembad om 6.00 open is kan ik wel langskomen.

Om 7.00 sta ik dus op de stoep van Nalla Beach Farm een soort compound met verhuurbare (vakantie)huizen en gaan we zwemmen. Het duurt een uur voor iedereen gereed is en bij het zwembad aangekomen. Daar zijn ze net aan het reinigen. Maar er zijn twee baden, mogen we dan niet in het andere? Nee, niet zwemmen. 5 minuten later is het zwembad klaar en ruikt fris naar chloor. Dan volgt wat commotie. Lee en ik zijn de enigen die zwemmen kunnen en het bad loopt steeds dieper af…. Wat volgt is een zwemles van 2 uur waarin volwassen kerels verkrampt proberen te drijven, en bij het minste of geringste al in paniek raken. Net kleine kinderen. Maar het is reuze gezellig. Om 10.00 stap ik op de scooter en hoop op tijd terug te zijn in Pondicherri om een riksjah naar het volgende afspraak adres te kunnen nemen.

Ik weet niet waarom maar om een of andere reden raak ik Pondicherri altijd de orientatie kwijt, waarschijnlijk ligt de plattegrond die ik in mijn hoofd heb en er niet meer uit wil, niet Noord-zuid georiënteerd, want ook de weg naar Pondi vanaf het zwembad rijd ik eerst met de zon rekening houdend toch de verkeerde kant op. Ik kom met de scooter op de terugweg op de snelweg uit en dan weet ik dat ik goed zit. Bij toeval lees ik “Pondicherri Housing Board” op een gebouw staan en herinner me dat Inge mij gezegd had daar naar te vragen bij riksjahdrivers om REAL te vinden. Ik ben dus in de buurt. Ik vraag waar 3rd cross street is en het is 1 kruispunt verder dan ik de weg al ingereden was. Ik ben ondanks alle omzwervingen toch keurig 15 minuten te vroeg op mijn afspraak met de onverstaanbare mr Lawrence van de Rural Education Association Labour (of zoiets).

Ik kom voor informatie over de chilling unit. Mr Lawrence is in de hal nog bezig met een oudere Amerikaan, Jeff, die een katholieke school wil laten bouwen en met zijn stichting nog in oprichting is. Ik kan hem al veel informatie geven en hij is geïnteresseerd in Thiruvannamalai en het rurale ontwikkelingswerk, het vrijwilligerswerk inde stad in juni hem minder bevallen en nu wil hij weer het Zuidindiase platteland op. Hey Jeff, dan heb ik een leuke brochure voor je. Geef me je emailadres en kom eens langs nu of volgende keer dat je in de buurt bent. Hartelijke man, die wel eens van nut zou kunnen zijn. Juist vanwege zijn interesse in Tiru (nog nooit geweest wel op zijn list to do) en zijn plattelands voorkeur. WIDE ligt over een paar jaar ook buiten de stad en wil de simpele bevolking ook verder helpen. Hij geeft de suggestie om in plaats van regenwater op te vangen, het riool op te vangen en te gebruiken voor compost… Als iemand dat even kan uitzoeken, met Peter heb ik het er ook even over gehad. Leuk dat dit dan nu weer terugkeert.

Aan mr Lawrence heb ik minder. Of het moet zijn dat een koel-eenheid voor melk geen geschikt middel is om een zelfredzaam WIDE te ondersteunen. Het is een proces van 10-15 jaar, dus laten we eerst maar eens met wat koeien beginnen. Als de veestapel dan wat gegroeid is, kan je via microkredieten en dergelijke en door vrouwengroepen geregeld een chilling unit opzetten. Tot nu toe nog niet winstgevend in India. Wel krijg ik te horen dat voor labour je op het op het platteland niet meer dan 150 rs / dag hoeft te betalen, de stad is duurder. Die info paas ik meteen door aan Kumari.

Tijdens het gesprek in het engels is Lawrence slecht te verstaan, maar gelukkig is zijn secretaresse goed onderlegd in de Engelse taal en moet zij elke keer nadat ik mijn verhaal gedaan heb alles vertalen. Ik krijg contactgegevens van een chilling unit in werking die ik zou kunnen bezoeken, maar neem me voor dat even op de
volgende trip pas te ondernemen. Als ik vraag wat een chilling unit nou kost, krijg ik antwoord en als ik doorvraag of de prijs inclusief labour is, volgt een verhaal waar ik geen touw aan vast kan knopen. Ook de secretaresse komt er niet uit.

Gelukkig komt Camille met Mad, een Deense vrijwilliger, ook aanzetten en kan ik dus navraag doen wat Lawrence nu precies bedoelde. In Tamil ratelt Camille er even op los en dan blijkt de vraag van mij verkeerd begrepen te zijn en geresulteerd in een stortvloed over startkapitaal voor de womensgroup omdat die de loon/melk moeten uitbetalen. Aan de Deense jongen die net de vorige dag is geland in Chennai en nu een rondleiding in Indiaas vrijwilligerswerk van Camille krijgt deel ik nog een folder uit, voor het geval Camille even geen klusje voor Mad heeft of hij naar de tempel in Tiruvannamalai wil komen.

Toch gaaf om te zien hoe alles zo geleid wordt dat toeval wel erg toevallig zou zijn. Dat Camille had onafhankelijk van mij een afspraak met Lawrence gemaakt en de Amerikaan zat daar ook niet zonder reden denk ik. Hij was zo traag in het weg willen gaan, dat ik bijna zeker weet dat we nog meer van hem gaan horen. En ook dat ik in plaats van dinsdag nu naar Pondi kan, terwijl Lee daar ook is, leuk om de mensen die je geholpen hebben ook eens in het echt te ontmoeten. In de haast om op tijd te zijn heb ik per ongeluk mijn zwembroek en shirt in het logeeradres van Lee laten liggen, maar hij vertrekt op dezelfde dag uit Chennai terug naar huis als ik naar Kerala vlieg. Op nog geen half uur verschil, we proberen dus nog even af te spreken in Chennai.

Na REAL ga ik nog op zoek naar een olifantje voor mijn moeder maar vind niet wat ik zoek. Onderweg zie ik nog wel een bruidegomsstoet in traditionele kledij. Ik lever de scooter in en pak de avondbus naar Thiruvannamalai. Als het goed is ben ik over 4 uur weer thuis.

Thuisgekomen veel te bespreken en doodmoe ga ik naar bed. Ik voel me niet helemaal lekker.

Zondag 29-11

De volgende morgen wordt ik moe wakker. Spreek toch af met Sony in Tasty's omdat ik hem deze week nog niet heb kunnen ontmoeten. Sony is bezig met een soort gouden gids voor Tiruvannamalai toeristen aan het maken. En daar moet wat mij betreft een advertentie voor vrijwilligers / donaties in. Jose heeft mijn poster al doorgegeven aan Sony, dus is al redelijk op de hoogte en heeft uit zichzelf al bedacht wat hij wil doen. Hij zal een Nederlandse Yoga-leraar vragen of die zijn plattegrond wil sponsoren, dan kan op de achterkant zijn cursus toegelicht worden en is nog een 1/4 pagina vrij voor WIDE (gratis). Geweldig! Omdat Sony ook webdesigner is vraag ik hem of hij misschien de Indiase website zou willen maken, alleen gericht op indiers, omdat die blijkt uit ervaring soms afhaken zodra ze doorhebben dat er westerlingen betrokken zijn. Hij begrijpt dat en zegt dat hij ook dat wel for free wil doen. Hij is zelf een trusty van een andere Deense organisatie maar dit kan hij er nog wel naast doen. Toffe gast. Ik zal zijn contactgegevens doorgeven aan Sandra, dan kan zij het verder afhandelen.

Ik wil eigenlijk ook nog Michael spreken, maar besluit naar huis te gaan. Thuis ga ik naar bed en hoop ik dat ik heel snel naar het toilet moet om alles er uit te werken. De maag is van streek en de darmen onrustig. Het duurt tot de avond, maar dan komt alles (vooral gal want ik heb amper gegeten vandaag) in een grote rivier van kots in de badkamer op de vloer. Ik was net te laat voor het hurk toilet. Maar dat maakt niet uit, nu kan ik meteen de badkamer met chloor schoonmaken en mezelf afkoelen met water. Ik voel me stukken beter, maar nog wel slap. Ik neem ORS en krijg van de kamillethee die ik voor Kumari had meegenomen ;-). maandag voel ik me ook slap en slaap ik vooral de hele dag.