Nog een dag

Met nog maar een dag hier in WIDE te gaan waarin nog zoveel op het programma staat.. (onder andere sinterklaas vieren) even een update van mijn ervaringen tijdens mijn vakantie. De laatste dagen in WIDE publiceer ik nadat ik terug ben wel. Ik wil ook nog iets te vertellen hebben. Een ding weet ik wel. Overmorgen vlieg ik terug, maar mn hoofd staat er nog lang niet na. hier is het werk niet af zoals ik zou willen en hier voel ik me zo thuis. Anyway ik kom zo spoedig als kan weer terug. Thuis staan ook weer belangrijke, leuke en minder leuke dingen te wachten.

2 december: After Deepam, weekje Kerala de grote uittocht van pelgrims na het grote Deepamfeest is begonnen. Ook ik heb mijn koffers gepakt en vertrek in de ochtend naar Chennai, waarvandaan mijn vlucht naar Trivandrum vertrekt voor een weekje vakantie in Kerala, de deelstaat langs de zuidelijke westkust van India. Bekend vanwege de theeplantages, cashewproductie, house boats en backwaters. Kerala is uniek in de wereld omdat het als enige een democratisch gekozen communistische regering heeft. Ik land op een vliegveld met aan de ene kant de Arabische Zee en palmbomen, aan de andere zijde een kanalenstelsel in vlak groen landschap (bananen en ook palmen).



Waarschijnlijk vanwege het communisme, is het dat ik het gevoel heb dat ik in Cuba geland ben. Een donkere oude man met snor brengt mij in zijn grote witte bolle typisch indiase taxi (dus gehorig en gammel) naar Kovalam, wat een toeristische trekpleister is. Kerala mag dan communistisch zijn, hier wonen hindoes, christenen en moslims in vrede niet naast elkaar maar door elkaar heen. Kovalam is een plaatsje aan twee baaien, volgepakt met mini-hotelletjes (home-stays) en wat grotere hotels. Je kunt alleen aan de zijkanten van de baai komen met gemotoriseerd vervoer. Op de boulevard komen vele smalle steegjes uit die naar de achterlanden leiden waar guesthouses in de paddi’s (rijstvelden) tussen de kanaaltjes te vinden zijn.



Het is hier megatoeristisch, maar ook superrelaxed. Je moet de trouts (verkopers en hotelproppers) wel op afstand houden. Uiteindelijk vind ik een ruime goedkope kamer boven een restaurant met balkon uitkijkend over de oceaan, voor nog geen 10 euro per nacht inclusief 24-uur internet. Maar ik ga het amper gebruiken. Kijk ik naar het zuiden dan zie ik de boulevard naar de vuurtoren krommen, kijk ik naar het noorden dan kromt de baai zich naar een rotspunt. Op het strand liggen diverse vissersboten. De branding heeft soms wel 3 meter hoge golven die rollend op het strand afdonderen. Het heeft iets van Biaritz, maar dan niet zo mondain. Hier kan ik prima uitzieken en mn kop legen. Geen chartervluchten met Russen, wel veel oudere Engelse toeristen. De nationale taal is hier Malayalam, een mix tussen Sanskriet en Tamil, met ook weer een eigen schrift, wat iets minder kriegelig overkomt dan het Tamil, ongeveer hetzelfde stijl als Kannada heeft, maar dan veel meer ronde vormen. In Kerala kan 98 % van de bevolking lezen en schrijven tegen 61% van India in totaal. Malayalam is een van de lastigste talen om onder de knie te krijgen. Gelukkig spreekt iedereen hier goed Engels.



De smalle boulevard onder mijn balkon is vol met jongens die djembe’s, kleden, landkaarten en excursies verkopen. De vrouwen verkopen fruit, sieraden en houtsnijwerk. Op het strand (zwart zand) zijn de hele dag vissers in de weer. Een boot vaart uit met een net dat uitgezet wordt en vervolgens met twintig man vanaf de oever op het droge getrokken. Eerst denk ik nog naïef dat de mannen vrolijk aan het zingen zijn onder hun zware getouwtrek, maar later hoor ik de herhalingen en begrijp ik dat het mantra’s zijn, ongetwijfeld om de visvangstgoden gunstig te stemmen. Op het strand onder de vuurtoren zie ik een vrouw de zee aanbidden. Het ene moment staat ze met de handen in de lucht, dan weer worden uitgeraasde gebroken golven gekust of raakt ze het zand aan zoals ik mensen in de tempels ook de beelden heb zien aanraken (een soort van tegelijk met twee handen aandrukken).



Ik besluit rustig aan te doen en geen wild life exursie te doen in het achterland. Ik ga naar de boekenstad Trivandrum, sla weer de nodige goedkope boeken in, zodat mijn rugzak definitief bezwijkt, koop een nieuwe en bezoek de dierentuin en enkele musea met Renjith. Hij is tradioneel schilder, wat inhoudt dat hij typische Kerala-muur/canvasschilderingen maakt. Dat zijn een soort fresco-achtige afbeeldingen van mythische en historische verhalen. Zo is er een canvas met de slag om Kochi tussen de Malabar kustbevolking en de Nederlandse kolonisten. In het museum ook de gouden koets van een vroegere maharaja van Kerala.



In de dierentuin, blijkt weer hoe schijterig Indiers zijn. Bij de kooien van de leeuwen, tijgers en panters, loopt Rentjith weg als de tijger begint te brullen. Ook in het reptielenhuis komt hij liever niet. Ik krijg hem toch zo ver mee te gaan. Dan zie ik in het terrarium achter cm’s dik glas (met dikke kitnaden) een uiterst giftige gifgroene slang. 1,5 meter boven de slang een rooster met handgrote mazen. Een schilder zit gehurkt op het rooster het een likje verf te geven. Die man heeft wel meer lef dan ik. De dierentuin is best mooi aangelegd en een gelukkig erg schaduwrijk pad van 4 kilometer leidt de bezoekers (veel scholieren) rond. Toch komt het wat vreemd over dat ze van veel dieren maar 1 exemplaar hebben . 1 zebra, 1 neushoorn, 1 olifant, 1 aasgier, 1 maraboe. Op het menu in Kerala veel vis (die op tafels langs de boulevard ligt) maar ook veel beef. Het lagere percentage hindoes en de koloniale invloed is debet aan de heerlijke stiergerechten.



Ik raak aan de praat met Lindsey in een restaurant, een spontane alleenstaande vrouw uit Cambrigde van ongeveer 40 jaar. Als ik vertel over WIDE omdat ze vraagt waarom ik in India ben zegt ze binnen een paar zinnen al dat ze een donatie wil doen voor de kinderen. Veel geld heeft ze niet (geen baan) maar wil toch 25 pond geven. Ik zeg dat rupees voor mij makkelijker is en ik van de bank geen kosten in rekening gebracht krijg als ik pin. Het is voor Engelse toeristen echter voordeliger (zelfs in toeristenplek) om ponden om te wisselen in rupees. Lindsey is een echte bargain hunter en vertelt over hoe ze veel zaken gratis regelt en over de carsales (soort vrijmarkt idee) en ook dat ze zelfs met de geldwisselkantoortjes onderhandelt over de prijs. Als ze dan een somewhat weird and rather personal question heeft die ze zou willen stellen, blijkt dat ze wil weten hoe je je gat schoonveegt op een Indiaas hurktoilet, moet het water van voren of achteren gegoten worden en hoe gebruik je je linkerhand? De ober is zo vriendelijk om gewoon in ons gesprek in te mengen en bespaart mij het antwoord. Water van achteren en linkerhand van voren, daarna je handen wassen met zeep en met rechts eten. OK dat deed ik dus goed.

We delen een bier omdat we beiden geen zin hebben in ¾ liter per persoon. Dan omdat ze alleen ponden heeft is er een probleempje. Het is al 11.00 en alle winkels zijn inmiddels gesloten, nog een enkel kantoortje is open, maar bargainhunter als ze is wil ze minimaal 76 Rs (bank geeft 80) per pond en de meest gunstigste rate is 75,3. Of de volgende morgen ook goed is, dat we dan afspreken en zij haar geld haalt. Hmmm ik heb ook al deel van haar dinner betaalt dus ik vraag me even af of ik onderdeel van haar bargain hobby ben geworden, maar besluit dat ze het vertrouwen waard is. De volgende ochtend is ze op de afsproken tijd (at tennish) en ontbijten we samen. Ze betaalt nu mijn ontbijt omdat ze zich zo stom voelde the other night en ik krijg van haar 2000 Rs voor de WIDE kinderen. Lindsey vertelt dat ze in de PR gewerkt heeft en misschien wel wat promotiewerk kan doen back in England. Als ik een summary kan opsturen kan zij die wel bewerken. Ze vertelt ook dat ze thuisgekomen in haar hotel nog over WIDE heeft gepraat met een andere hotelgast, maar dat zij die niet kon overtuigen om te doneren, zoals ik dat bij haar wel had gedaan. Ik moet lachen en wijs haar erop dat zij degene was die over doneren begon en ik alleen maar praatte over waar mijn hart vol van is. Enfin email wordt uitgewisseld en mogelijk zien we elkaar nog in Kochi, omdat zij de dag na mij ook die kant op vertrekt.



De trein naar Kochi doet 5 uur over hemelsbreed 223km. In Ernakulam aangekomen neem ik –inmiddels ervaren in rikskjahs nemen- niet die bij het station staan (50Rs) en al helemaal niet een op het perron mij aansprekende driver die op 70Rs start en tot 40 kan zakken. Op straat houdt ik een riskhaw aan en deze driver wil mij voor 25 Rs wel naar de main jetty (ferry terminal) brengen. Dat is een redelijke prijs en dus onderhandel ik niet. Ik neem de passagiersboot naar Fort Kochin en vind in no-time een hotelltje gerund door tibetanen/vietnamezen. 300Rs in het historisch centrum van de voormalige Nederlandse kolonie. De kamer is wat donker en als ik terugkom van mn avondeten mist de deurkruk als ik het slot heb geopend. Had ik bij vertrek ook al wel gezien, maar dacht dat de deur met sleutel alleen open zou gaan. Nu begrijp ik ook waarom de jongen van het hotel zijn hand door het raampje naar binnen stak. Mijn enige gedachte was toen. Oppassen! Raampje sluiten zodra ik binnen ben, ivm dieven, niet nagedacht over een ontbrekende deurkruk. Enfin met een geïmproviseerde sleutel krijgt de tweede tibetaan dan eindelijk mijn deur wel open. Omdat ik de kamer toch wel erg smoezelig vind en ik geen handdoek en laken heb gekregen besluit ik de ochtend erna eerst maar eens een andere kamer te zoeken, dat lukt me vrij snel. Nu een mooie grote kamer met ligbad, TV en lakens en handdoeken en heel vriendelijk personeel. OK je betaalt wel dubbel maar 10 euro is nog steeds niet veel.



Ik logeer in een home-stay naast het sterfhuis van Vasco da Gama. Fort Kochin is een mengeling van Portugese, Nederlandse, Engelse joodse en Indiase invloeden. Veel toeristen hier (relatief dan, net als in Kovalam). Cheerai Beach ligt 25 km ten noorden op Vypeen eiland en ik moet met m’n scooter eerst met de ferry naar de overkant. Ik loop naar de ticketcounter, maar de man wil mij niet helpen. 15 minutes zegt hij. Pas 5 minuten voor de ferry aanlegt kan er een kaartje gekocht worden en dan is het een gedruk en gedoe van jewelste.



Bij Cheerai beach kun je een hut/huisje huren voor prijzen startend vanaf 3500 Rs, maar het ziet er dan ook erg mooi uit. Het strand is hier schoon en niet van die vervelende badmeesters die continue lopen te blazen op een scheidsrechtersfluitje omdat je dieper de zee ingaat dan je knieën en ze niet doorhebben dat je als westerling waarschijnlijk wel kunt zwemmen. Hier ook geen sterke stroming zoals die in Kovalam wel is. Wel zijn ook hier groepen Indiase mannen die alleen langs het strand lopen om westerse vrouwen in bikini te bekijken.



In de avond wil ik naar een voorstelling speciaal voor toeristen met een mix van Kerala dans en Indiase dans. De schmink begint om 17.30 de show om 19.00. Als ik bij de ferry aankom is het vreselijk druk en hoop ik maar dat ik nog met de eerst volgende ferry meekan. Het is een gedruk en gedoe, niemand wacht op zijn beurt het is een kwestie van je scooter voor die van een ander drukken. Ik laat niemand voor, helaas gaat het touw precies voor mijn neus dicht. Omdat ik moet plassen loop ik naar de plek waar de trucks staan en daarachter plas ik net als ieder ander in het riool. Komt er een oudere Indiase man aanlopen die in keurig Engels accent zegt “That’s not a good example to the people, sir, is it?”. Ik zeg dat iedereen het doet, maar dat is volgens de man nog geen reden. “That does not mean you and I should do it!” . Ik hmm maar want hij is toch al te laat met zijn commentaar. Het lucht enorm op.



Het terugbrengen van de scooter duurt langer dan gepland, omdat de winkel waar ik m gehuurd heb vandaag dicht is en ik moet naar de mechanicien op het visitekaartje. Daar aangekomen roept zijn vrouw iets en het duurt nogal lang voordat de man er aan komt en mn rijbewijs teruggeeft. Daardoor kan ik me niet meer in het hotel omkleden ik moet opschieten om mijn vliegtuig te halen. In de riskjah naar het vliegveld verwissel ik zwem- en ritsbroek voor mijn reiskleding. Ik heb namelijk geen zin om in natte /stinkende kleren het vliegtuig in te stappen. Het is een hele tour, maar midden in de drukke stadsspits lukt het me. Het wordt nog spannend. Ik heb twee uur uitgetrokken voor de rit van 30 km, en een half uur voor vertrek kom ik aan, haast me naar de incheckbalie. Ik moet rennen om door de securitycheck te komen. Daar willen ze dat ik mijn tas helemaal leeghaal, staat de agent wat te zeuren over mijn kabelslot dat ik bij me heb en over het luciferdoosje. Ik zeg nadrukkelijk maar vriendelijk dat ik het toestel van 20.00 moet halen en het nu al 19.40 is. De man maakt geen haast. Uiteindelijk mag ik doorlopen met achterlating van de lucifers en wordt er omgeroepen dat het toestel waar ik mee vertrekken moet net geland is en we dus even moeten wachten.

Het zal wel Indiaas wachten worden dus ik houd rekening met een lange nacht en bestel een hete koffie. Ik heb nog niet betaald of er wordt omgeroepen dat rij 1 tm 10 naar het vliegtuig mogen lopen. Niks geen bus of slurf. Halverwege het vliegveld gooi ik mijn lege koffiebekertje weg en de vlucht vertrekt met 15 minuten vertraging om vervolgens met slechts 5 minuten achterstand te landen in Chennai. Ik bel een hotel of ze een kamer vrij hebben en regel een riksjah voor de 16 km rit. De volgende morgen neem ik de bus naar de busstand van Chennai. Die heeft een vertrekhal groter dan de overkapping van Amsterdam Centraal. Vanaf platform nummer 6, lane 22 vertrekt mijn expressbus naar Tiruvannamalai.

In de veronderstelling dat men vandaag de ijzerdraad van de omheining aan het vlechten is kom ik in WIDE aan, maar de man die het zo doen komt met zijn personeel niet opdagen voor 13.00. Bovendien heeft hij zich vergist het zal niet 3000 Rs kosten maar 9000Rs. Kortom hij kan meteen weer gaan. Kumari en Xavier zijn op het veld en ik begrijp dat ik niet meer mee zal maken dat er cocosnootpalmen geplant zullen worden in mijn aanwezigheid. Ik heb op internet al gelezen dat het vrijdag zal gaan regenen met 70% kans. Dus als het al lukt om iemand te regelen, zal het werk waarschijnlijk niet erg vlotten. Ik ga dus naar Michael en vraag hem of hij mij kan helpen met waslijn-palen. Door alle geregel en supervisie van Xavier op het landje, komt die er niet aan toe.

Ik vertel Michael van WIDE en hij wil graag helpen, is zelf vanaf zijn 8e wees, dus weet wat het is. Hij kan niet lezen of schrijven maar wel goed engels en Frans. Ik moet achterop zijn motor springen en we gaan de palen halen. Dat wil zeggen hij zegt mij bij zijn motor te blijven en gaat de winkel in. Hij komt terug: 450 voor 4 houten palen van 6/7 ft. Dat is niet duur, maar ik moest er 6 hebben. Hier heb je 700 Rs dat zal wel genoeg zijn. Hij komt terug en blijkt er 6 voor 600 te hebben kunnen regelen. Vervoer en ijzerdraad worden op dezelfde manier geregeld zodat als Xavier en Kumari thuiskomen er een waslijn gemaakt kan worden rondom het platte dak voor nog geen 12 euro.

Kumari is nog helemaal woest vanwege de stomme ijzerdraadvlecht man, maar ook vanwege de man die met een trekker het land geploegde heeft. Die heeft twee palen gebroken, ondanks dat ze herhaaldelijk gezegd hebben dat hij 2 ft uit de kant moet rijden ivm mogelijke breuk. In India is het niet zo dat je iemand aansprakelijk kunt stellen of dan gewoon minder betaald voor de bewezen diensten. Je hebt je verlies te nemen.