Landmeten 2 (officieel) , Deepam voorbereidingen

Om 13.55 waren we klaar om te vertrekken naar het landje maar kwam er even en probleempje tussendoor. Maha die tijdelijk verzorgd wordt door haar vader alleen is uit school met de kinderen meegekomen. Ze ziet er gezond en weldoorvoed uit als ze zo naast haar vriendinnen staat. Ze wil blijven, maar haar primal complex kuur (ze heeft TBC) duurt nog drie maanden. Dus eigenlijk moet ze terug. Gisteren had ze toen ze weer voor het eerst op school was al tegen Anitha gezegd dat ze zich voelde als een wegelopen kind en dat ze terug wilde naar WIDE en alle kinderen via Anitha een kus moesten krijgen. Vandaag staat ze daar te blakeren en met tranen in de ogen. Ze wil niet naar haar vader. Kumari kan de medicatie en maandelijkse doktersbezoek niet betalen, zegt ze. De vader wordt gebeld en die komt er meteen aan om haar op te halen, Maha in tranen. Maar wij moeten weg. Dus worden oma en Priya geïnstrueerd en onderweg in de riksha gaat continu de mobiele telefoon van Kumari. Wat te doen? Ik bemoei me er niet mee, zeg alleen dat als ze nog altijd besmettelijk is ze Maha niet terug kan nemen hoe graag ze (Maha, Xavier en Kumari) ook willen, maar als ze ook naar school gaat zal dat wel meevallen.

We komen vast te zitten in het verkeer en ik zie het 14.30 worden. In de traffic jam spot Kumari de vader van Maha die ook onderweg is. Hij heeft een vreemde blik in de ogen. Het broertje van Maha dat vanwege wangedrag teruggestuurd is naar zijn criminele pappa zit achterop… Vijayan belt om de haverklap omdat hij stiekum toch wel werk wil. Hij zegt het niet, vraagt alleen of Kumari nog puppies heeft bla bla bla. Om de hete brei heen draaiend. We laten het hem maar even voelen dat hij zijn prijzen niet had moeten op drijven.

Ik heb Kumari aangeraden niet alle schepen te verbranden als we een prijs te hoog vinden. Omdat de villagers mogelijk alleen kunnen graven en geen verstand van beton hebben konden we hem uiteindelijk ook nog wel nodig hebben. We kijken eerst of wij het zelf kunnen regelen. Om 14.55 zijn wij ter plaatse, de survey people komen met 6 man en 1 vrouw op 3 drie brommers om 15.05

Het werk kan beginnen. Er wordt gezocht naar een fixing point. Vanaf die steen wordt met een lange ketting van ‘tentharingen’, een ‘rechte’ lijn uitgezet in een voor mij willekeurige richting. Als ik later de steen bekijk lijkt het niet op een ANWB paddestoel. Het enige wat ik op de steen kan vinden is een voorover gevallen letter C met een verticale streep in het midden naar beneden. Er wordt een steen op een kwart van de weg gelegd. Dat is het hoekpunt. Vervolgens vanuit diezelfde eerste steen wordt een lijn naar achteren getrokken. Ik merk op dat de lijn niet in het verlengde van de andere ligt. Op het hoekpunt wordt weer een steen rechtopgezet. Dan hoe ze het bepalen mag Joost weten trekken ze een lijn ongeveer haaks op de vorige lijn. Er wordt halverwege een steen neergelegd en vervolgens nog 16,8 meter uitgemeten. Het is een belachelijk gezicht dat gesleep met de ketting door het veld en het niet strak trekken van de ketting. Hij wordt soms rustig een kleine meter hoog gehouden. Op een gegeven moment meet ik de ketting na, ongeveer twintig meter, omdat ik het antwoord niet geloof dat hij 20 feet zou zijn.

Het gemeet gaat nog even door, de buurlanden worden genadeloos een meter vanaf gesnoept aan de zuidkant en de ketting sleept door het bloemen veld alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Aan de noordzijde wordt opeens een schuine lijn uitgezet en een nog groter deel van de landjes afgesnoept. Het westelijke punt komt in plaats van op de weg 2 meter landinwaards geplaatst. De buren klagen dat er niets klopt van deze subdivision en ik heb ook mijn twijfels. Dus wordt de hele oppervlakte van het oorspronkelijke 6 acre grote gebied opnieuw opgemeten en uitgezet met deze niet echt punctuele methode zonder graden bogen, kompas, sextant, diagonalen, satelliet of andere hoek- of plaatsbepaling instrumenten.

Het bouwakkertje wordt nu wel veel breder en langer dus daar klaag ik maar niet over. Het bouwland moeten we toch de volgende keer weer laten opmeten. Toch kan ik niet nalaten te officials na te rekenen. Ik vraag hoe ze aan 50 cents komen, als ik maar tot 45 kom. De ‘knik’ in de oostgrens blijkt op de kaart te staan, althans een knik. De oppervlakte van de vijfhoek wordt bepaald door de gemiddelde lengte van de twee niet parallele ‘oost-west’ zijden te nemen en het totaal van de 3 niet parralele door 2 te delen, dat worden de ‘lengte en breedte’ en komt precies op 2000m2 uit. Was alles maar zo makkelijk. Gelukkig is het meest zuidelijke deel van het landje redelijk vierkant, zoda we niet in de knel hoeven te komen met het ontwerp.
De hele actie heeft 2,5 uur geduurd. En we moeten morgen maar de hoekpalen er in zetten. Ik dacht het niet. De man die het moet doen is er dus ik zeg, dat we de hoekpunten nu moeten verzekeren, omdat de markeringsstenen veel te makkelijk snachts verplaatst kunnen worden. Aldus geschied.

De mannen zijn nog niet weg of er ontstaat discussie over welke van de twee stenen in de hoek van de belangrijkste maat nou de markeringssteen was. De buurman beweerd bij hoog en bij laag dat het de steen is die zijn land een meter korter maakt, dus dat zal wel kloppen. Snel een gat graven. De man gaat naar zijn hut en komt terug met een prikstok en een schep. Niet een gewone schop. Het heeft nog het meeste weg van een pionierschop die niet open kan. In de winkels heb ik ook alleen deze schop gezien en niet de in Nederland gebruikelijke. De man gebruikt de schep alleen om het beginnetje te maken. Daarna prikt hij in de grond en draait de stok wat in het rond. En haalt hem regelmatig naar boven en klopt het beetje plakkerige aarde eraf. OK dit gaat niet echt snel. Normale scheppen blijken ze niet te kennen. Ze doen het al jaren op deze manier, want de grond is heel sticky. (logisch want drassig) maar ik vraag me af hoe ze graven als de grond kurkdroog is.

Met de prikstok en de hand wordt een ongeveer 2 ft diepe kuil gegraven en we kunnen de eerste paal plaatsten. Tijdelijk dan, want alle palen zijn wel gebracht, het cement en de broken stones ‘jelly’ zijn er niet. Die komen morgen. Maar met 1 persoon is de paal niet te tillen en dus moeilijk te verplaatsen. Het is 18 uur en bijna donker als de vierde paal in de grond en Erik zegt dat we naar huis mogen. De arbeider krijgt 100 Rs. Morgen komen er meer.

Onderweg naar huis belt de vader van Maha met excuses voor zijn gedrag en zegt dat hij Maha meegenomen heeft maar weer terug zal brengen vanwege Deepam. Hoe het daarna verder zal gaan weet Kumari nog niet, poor girl zegt ze. ’s Avonds ga ik met Priya de stad in omdat de voorbereidingen van Deepam 10 dagen duren en ik zeg dat er bar weinig van te merken is. Het is wat drukker en in de als een kermis/kerstboom met knipperlichtjes versierde tempel echt druk. Er wordt een zang/dansvoorstelling gegeven in traditionele Indiase kleding. Het heeft iets van een hysterisch / koddig bloemencorso als er een stuk of acht vol met bloemen versierde beelden rondom het plein gesjouwd worden in een bijna oneerbiedig gewaggel om vervolgens op een chariot (kar) rond het tempelcomplex gereden worden. Er zit ook een zilveren koe bij en de mensenmassa juicht. Het mafste gezicht is nog wel wanneer de logge gevaartes op de schouders van de (40?) mannen al waggelend de trappen bestijgen om de smalle poort in de golupam (toegangstoren van 66 hoog en heel veel beelden) gedragen te worden met hooguit 1 man ruimte aan elke zijde. De mensenmasse volgt de stoet en Priya en ik wachten even tot het iets rustiger is. Dan gaan ook wij weg. Al is het bij de toegangspoort nog wel even dringen en hoop ik maar dat ik geen stokslagen krijg van de agenten die gebieden dat mensen door moeten lopen en af en toe een tik uitdelen.

Vrijdag 27-11 Pondicherri 2

Ik heb voor Kumari en Xavier het geld voor vandaag (materialen) uitgeteld. Ik moet naar mijn afspraak in Pondicherri en kom pas zaterdagmiddag terug. Omdat prikkeldraad (ijzer) de grootste kostenpost zal zijn vraag ik of de expert al heeft gereageerd. Xavier heeft afgesproken met iemand die verstand heeft van omheiningen met beton en prikkeldraad om naar het landje te gaan. Dan weten we meteen hoeveel we moeten kopen. Een andere man is voor de zekerheid ook gevraagd en die wil ook het landje zien. Ik vraag waarom ze 2 man gevraagd hebben. Dat blijkt later.

Eerst wil ik weten wat mijn WIDE opzichters gaan doen als ik afwezig ben en de experts geven beiden een tegenstrijdig advies. Kumari zegt bij advies om 5 en 7 bundles te kopen ze 7 koopt omdat ze anders twee keer transport moet betalen. Waste of money! Hmmm Kunnen we teveel ingeslagen bundles nog retour brengen en het geld terug? Nee dat is niet gebruikelijk. Maar dan maken we het toch gebruikelijk? Nee kan niet. Xavier zegt dat hij bij advies 5 en 7 zal kopen. Ik zeg dat als beiden hetzelfde loon vragen ik ook voor de minste bundles zou kiezen en hij het dan ook maar met dat materiaal moet doen, dan worden de mazen maar ietsje groter naar boven toe. Dan belt de ene expert dat hij pas ’s middags naar het landje kan komen. Die wordt meteen afgepoeierd. Ik zeg dat als hij ’s middags komt hij nog wel kan werken, maar dat we dan moeten vertrouwen op het advies van de eerste expert. Als dat overeenkomt met de getallen die we al hebben kunnen we er vanuitgaan dat het wel zal kloppen.

Enfin ik wens ze veel succes als Xavier me afzet bij de busstand. In de bus naar Pondicherri vervolgens geen ruzie! Camille kan eerder dan afgesproken en pikt me op als ik een scooter wil huren. Het is dezelfde man als de vorige keer maar nu wil hij mijn motorrijbewijs. Ik wil alleen maar een scooter. Heb je ook een license voor nodig. Ik heb alleen mn autorijbewijs en laat dat zien. Het wordt geaccepteerd. Camille legt uit dat politie nu in het toeristen seizoen (dec-febr) streng controleert maar niet de toeristen aanpakt maar de verhuurders. OK, maar ik wil eigenlijk wel mijn paspoort terug anders kan ik misschien geen hotel boeken. Bij de gegevens vul ik op suggestie van Camille in dat ik in Parkhotel logeer. Kamer 13 verzin ik zelf.

We lunchen samen en hebben een goed gesprek. Belangrijkste tip: regel een trusty in India of iemand die tussenbeide kan komen als er een meningsverschil is tussen WIDE India en WIDE NL. of als er problemen op andere gebieden zijn. Het beste is iemand van Rotary of zo die verder geen belang heeft in WIDE maar wel invloed. Hij noemt ook een Nederlandse gepensioneerde opzichter die eventueel zou kunnen opzichten. Hij raadt me aan even te kijken of de kinderen ook verzekerd zijn. Ik weet wel bijna zeker van niet. Camille neemt me nog even mee naar de HP shop en dan blijkt dat het goedkoopste model printer/scanner 4400 Rs kost. Vervolgens belt hij met Peter de Belgische architect of hij mij iets eerder mag droppen bij hem.

Peter voorziet mij aan een sloot aan informatie en zal m2-prijzen en hoeveelheden doorsturen en een overzicht van hoeveel procent de verschillende bouwonderdelen ongeveer van de totaalprijs zouden moeten uitmaken. Belangrijkste tip: houdt afstand tot de werknemers en laat negatief of corrigerend commentaar leveren door je opzichter, doe het niet zelf, want dan keert het zich tegen jou. Handige tip van Peter: www.thehindutimes.com/thehindu/pp/2008/05/24/stories/2008052450010100.htm met gemiddelde info over bouwkosten in India. Hopen dat het artikeltje nog bestaat. Verder eens per maand de Hindutimes kopen op zondag, omdat op de laatste pagina de laatste bouwmaterialen prijzen vermeld staan. Ik heb dus een nieuwe opdracht voor Kumari erbij. Peter verteld dat hout in India duur is, aluminium is een goedkope oplossing.

In Europa wordt aluminium en de gietijzeren hekken voor de ramen en de tralies voor de treincoupes en compound walls een beetje raar bekeken als zou het kil of zelfs een gevangenislook hebben. In India geeft het juist eerder een beschermd gevoel. Als je iets nieuws wilt laten maken (wat ze niet kennen) is het t beste om er bij te zijn EN een 1:1 schaaltekening van de details te laten zien. Als ze het eenmaal gedaan hebben kunnen ze het wel herhalen. Regenwater opvang is redelijk zinloos zegt Peter, de investering voor die twee maanden weegt niet op tegen de opbrengsten voor gebruik. Het zou na het regenseizoen binnen een maand op zijn. Bovendien heb je een bored well nodig als eerste voor je gaat bouwen. Als je die hebt heb je altijd toegang tot water. Mits diep genoeg en stroom e.d. Integreren van electra en loodgieterswerk is niet gebruikelijk in India. Als het gebouw af is komen de gaatjes en prutsen ze alles aan elkaar. In het straatbeeld is het dan ook een wirwar aan electirciteitsdraden. Toch moet je niet verbaasd opkijken als je toch iemand kan vinden uit de meest vreemde hoek die toch met solar energy overweg kan. Voor het onderhoud hoef je zonne-energie dus niet te laten. Het is de prijs die doorgaans de doorslag geeft. Bij een gebouw in India is de constructie ongeveer 90% van de kostprijs, labour 35%. Staal is momenteel ‘goedkoop’ 48 Rs/kg ipv 66 Rs

Ik ben klaar voor vandaag en boek een kamer in Sri Krishna guesthouse, kamer 314 , geen paspoort nodig, wel moet ik eerst de kamer zien, dan inschrijven en vervolgens weer meelopen als de handdoek en zeep en fles (niet verzegeld dus daar gaan we niet uit drinken) water naar mijn kamer gebracht worden. Pas dan krijg ik de sleutel. Ik bel met Kumari en dan blijkt dat er vandaag maar 3 mensen aan het werk zijn geweest en 4 palen vastgezet. Waarom? Ze vroegen opeens in plaats van de 150 Rs per dag 200 en eisten ook dat we lunch zouden verzorgen. Waarschijnlijk omdat ze jou gezien hebben, Erik. Maar morgen regelen we gewoon andere mensen uit het dorp. De prikkeldraad-man zegt, dat hij al het werk voor 3000Rs zal laten doen in 2 dagen. Ik vraag even voor de zekerheid of dat alleen prikkeldraad is of al het werk. Blijkt alleen prikkeldraad te zijn en ik zeg dat hij dan veel te duur is vergeleken met de prijzen die we al hadden. Dat vonden Kumari en Xavier dus ook en dus heeft Kumari die ook weer naar huis gestuurd.

Vandaag heeft Kumari de controle van de boze ambtenaar over de vloer gehad. Die vond natuurlijk niets wat goed was schreeuwde dat Kumari per 5 kinderen 2 toiletten moest hebben, de keuken te klein was etc. etc. Het is maar goed dat ik net toevallig er vandaag niet ben en bovendien mijn spullen op de plank boven de deur had gelegd, uit het zicht. Ik ben wel bang dat dit muisje nog een vervelend staartje kan krijgen, omdat ook Camille vandaag concludeerde dat zonder weeshuisstatus Kumari erg kwetsbaar is. In Tamil Nadu, rondom Pondicherri wordt streng gecontroleerd op weeshuizen nadat onlangs een Duitse en Nederlandse pedofiel zijn aangehouden die een weeshuis hadden. Elke onderste steen moet nu boven water komen. Zonder weeshuislicentie mag je geen donaties ontvangen, mag je ook geen vrijwilligers in je huis hebben… Vandaag stond in de krant dat in een weeshuis 2 vrijwilligers illegaal onderdak hadden. Kortom ik logeer illegaal bij Kumari. Volgende vrijwilligers moeten dus zolang er geen vergunning is liever in een hotel verblijven. Als ik dit later aan Kumari vertel maakt zij zich daar minder druk om. Toen Kumari om de checklist vroeg waarop stond aangegeven waaraan ze moet voldoen en nog niet doet, was het verhaal bovendien dat Kumari’s file onvindbaar was. Op de vraag hoe ze dan aan Kumari’s adres kwam, komt geen antwoord. Ze hebben het hele huis overhoop gehaald en elke kamer flink doorzocht.

Toen de ambtenaar op de trap chuchu (de hond) tegen kwam begon ze te schreeuwen tegen het arme beest dat normaal altijd aangehaald wordt. Anitha wilde Chuchu snel wegbren maar het mens vroeg wat de naam van de hond was en hoe Anitha heette. Voortaan heet je Anithachuchu! Kumari, je hebt het attendency registry niet ingevuld voor vandaag! (kennelijk alle andere dagen keurig up to date). De kinderen zeiden later dat de vrouw straattaal gebruikte maar Kumari zelf uiterst beleefd bleef. Ze kon weinig verkeerds vinden afgezien van de zaken die we al wisten natuurlijk. Als een van de overige 6 ambtenaren tegen Kumari zegt dat hij het formulier wel zal brengen omdat Kumari het allemaal lastig in kan plannen, krijgt die nog even een sneer, ‘miss is geen VIP, dus ze kan het mooi op kantoor ophalen!’. Waar het vervolgens natuurlijk weer onvindbaar is. Kortom madam heeft even laten zien we ‘boss’ is. Maar op haar werk rust geen zegen. Op dat van Kumari wel.

Iedereen die voor het eerst langskomt vraagt hoe Kumari al die kinderen kan voeden. Het heeft iets weg van de wonderbare spijziging aan het meer van Galilea. Met enkel het inkomen van 7 paid students (1.000 Rs /maand) die ze vervolgens ook moet voeden, de halve huur van hun huis in mumbai (3000 Rs / maand), het weduwenpensioen van Pati (700 Rs /maand, gaat bijna geheel op aan medicijnen) en wat Xavier bij elkaar kan taxien. De groenten moet ze elke zaterdag op de martk bij elkaar halen van vaste donateurs, maar het is eigenlijk een vorm van bedelen. Wat verder nodig is moet liefst via de ration shop en het bonnenboekje gekocht worden, maar omdat bijvoorbeeld het gas op beide family cards binnen 20 dagen op is, moet er maandelijks bijgeleend worden bij vrienden en bekenden.