Door alles waar ik tegen aanloop te beschrijven lijkt het misschien alsof hier alles mis is en dom en zonder logica. Even voor de duidelijkheid, dat is niet zo. Het is vooral een hele andere cultuur en gewoonten.

Oppervlaktes bepalen hoeveel materiaal je nodig hebt voor een bouwwerk als je prijzen wilt weten, niet de exacte omtrek of hoeveelheden. Prikkeldraad gaat per bundel, een bundel is niet x aantal meters maar 50 kg. De prijs van zo’n bundle is niet per bundle maar per kg. Dat laatste is misschien nog wel logisch omdat het afhankelijke is van staalprijs. En bovendien Indiers vooral hele kleine hoeveelheden kopen. Shampoo wordt meer in kleine zakjes verkocht (zoals je is sommige hotels krijgt, maar dan een halve hoeveelheid) Kitkat gaat niet per voordeelpak, maar per stuk, en dan zijn ze niet dubbel maar enkel en korter. Zo kost de shampoo nog maar 4rs en een chocoladereep 5rs.

Dinsdagavond zijn Kumari en Xavier (zonder de white man) nog op pad geweest op zoek naar andere poles. Een eindje verderop in een ander dorp hebben ze ook een quarry. Alleen die palen zijn veel te duur Erik, die andere kunnen we bestellen en op wachten, dat scheelt 20 Rs per stuk. Hoeveel? 30 eurocent per stuk…. Dus we hebben maar gezegd dat we die niet nodig hebben. Ik laat maar niet meteen merken dat 30 cent prijsverschil van een 2,1 m lange uit rots gehakte paal van 15x15 cm werkelijk nergens over gaat als we er maar 90 nodig hebben. Hoe lang gaat het duren voor we de overige 65 palen kunnen krijgen dan? En hoeveel zullen de arbeiders wel niet extra vragen als ze vaker moeten opdraven? 10 – 15 dagen, als het niet teveel regent, want dan kunnen ze niet werken, we can wait…..

Nee kunnen we niet! Cocosnootpalmen hebben in het begin veel water nodig dus elke regenbui die we nog kunnen meenemen is meegenomen! Vanaf januari tot juli valt er bijna geen regen meer. We hebben toch die 20 rupees duurdere palen nodig. Ja, maar die waren op. Ze hadden alleen 7ft palen omdat niemand 6ft besteld en die waren nog weer 20 rs duurder. Waarom besteld niemand 6ft en konden we bij die andere wel 6ft krijgen? Die had toch iemand besteld maar omdat wij ze nodig hadden en betaalden konden we ze meekrijgen. Wazig verhaal… dan maar 7 ft, daar had de engineer het ook al over, stoppen we ze gewoon iets dieper in de grond, staat het ook wat steviger en rechter (hoop ik).

O ja een permit nodig om ze te vervoeren, 250 rs…. Is dat ook bribe? Ik ben dit keer iets te achterdochtig blijkt, want daar kunnen we een bon van krijgen. Als we geen permit hebben en we worden gepakt is de boete 30.000rs. OK om het risico niet te lopen van 7 ladingen met 10 palen vanuit een ander dorp moeten we die boete vooraf maar afkopen dan…. 7 bullcars? Nee, deze gaan maar 8 palen per keer… En dus 9 keer 250 Rs voor 65 palen? Nee, dat is maar eenmalig en die 9e paal kan vast nog wel mee. Het is vanwege de regen dat de bullcar niet meer kan hebben over het zandpad…
Maar die andere (goedkopere met 6ft palen) kan dus wel 10 palen per keer? Nee maar die prijs had hij al gegeven voor het regende, dus die hebben we gewoon gezegd dat hij voor 900 Rs drie keer moet rijden. (We hebben 25 palen besteld, dus dat is 2x8 + 1x9, ik zwijg).

Hoe dan ook, ik heb geen zin om twee tot drie weken te wachten en dan de werkers 2 of misschien wel 7 keer te laten komen zonder die (meer)kosten inzichtelijk te hebben. Ik wil nu duidelijkheid over de materiaalkosten, voldoende palen op het moment van landmeten zodat meteen de klus afgemaakt kan worden (geen discussie mogelijk over erfgrens) en bovendien de kokospalmen nog in de loop van volgende week geplant zouden kunnen worden, zodat ze nog voldoende regen vangen…. Dat alles bij elkaar mag van mij wel 3500rs (60 euro op 1500 totaal) extra kosten. Zo die knoop is doorgehakt. Morgen gaan we de 65 resterende palen ook bestellen, een watchman regelen die op de palen gaat passen en het land op meten.

Woensdag word ik wakker en het belooft wederom een lekkere bewolkte dag van 29/30 graden te worden. Xavier bestelt de palen en we verzinnen ter plekke even een soort bewijs van aanbetaling die moet ondertekend worden door de leverancier. Bij aankomst betalen we het overige 2/3 deel. Een man uit het dorp die gebeld was vanwege de arbeiders die geregeld moesten worden belt Kumari dat het heel hard geregend heeft en er dus vandaag niet gewerkt kan worden. Kumari zegt dat hij maar met Xavier moet bellen. De survey wordt afgebeld, maar morgen komen ze zeker. Het is hier (15 km afstand) hele nacht droog gebleven, dus ik neig ernaar het niet te geloven. Denk eerder dat ze een ander klusje ergens anders hadden. Aan de andere kant, vorige zaterdag regende het hier ook gigantisch maar was het op de markt droog op dat zelfde moment toen Xavier met Kumari belde.

Hoe dan ook, survey komt dus niet, kunnen wij mooi de labour vastleggen. We kunnen arbeiders krijgen voor 150 Rs per dag. Hoe lang doen ze er dan over? Ik heb liever een vaste prijs per paal, anders gan ze neuspeuteren. Hoeveel palen kunnen ze in een dag doen? We gaan er de eerste dag gewoon bij zitten en aan het einde van de dag weten we hoe snel het gaat. Ja daaaag! Je had het over iemand die voor 70Rs per paal het wilde doen? Zou die maar twee palen per dag kunnen of werken ze met meerdere mensen (waarbij dan twee werken en 8 toekijken zoals ik regelmatig hier om me heen zie). Er wordt wat gebeld met die vage kennis en die weet het niet helemaal zeker, maar kost inderdaad 70rs. Als Kumari in mijn opdracht vraagt of een betonnen voet noodzakelijk is, krijgen we te horen dat niet iedereen het doet, maar als, dan is het 10 rs extra. Exacte prijzen weet hij nog niet want hij is ergens bezig… bel om 20.00 maar terug…

Als Kumari ’s avonds terugbelt is de prijs al gestegen tot 75rs per paal zonder beton. Kumari zegt dat hij dan thuis kan blijven. Hier heeft zij geen zin in (of ze heeft door dat ik er geen zin in heb). We weten inmiddels wel dat hij in 5 dagen met 5 man 50 cents zou kunnen omheinen inclusief prikkeldraad. OK dat is voorlopig genoeg. Als wij weten met hoeveel man ze kunnen werken, dan hoeven we alleen 25 werkdagen te delen en door het aantal werkers en weten we hoe lang ze er maximaal over kunnen doen en kunnen we ook een vaste prijs overeenkomen. Klaar! Moet nog 3 keer uitgelegd en uiteindelijk akkoord bevonden.

Hoe gaan we er heen? Volgende vraag. De autoriksjah moet in reparatie eigenlijk maar kleine afstanden kunnen we wel doen, lange niet, want de ‘ANWB’ gaat ons echt niet vanuit de omtrek ophalen. Omdat scooters huren ook geen optie lijkt stel ik voor: Dan nemen we een andere riskhaw die ons voor 150 Rs dropt en nog eens 150 Rs weer ophaalt. Nee dat kan niet, toen we met Boukje en Esther naar het landje geweest zijn kostte het 250 Rs. Ja maar toen wij met Powns vader gingen kosten heen en terug (volle lading dus meer petrol) ons maar 200 inclusief half uur wachten. Een extra half uur was 50Rs dus een vol heen prijs en leeg terug van 150 lijkt reasonable. En als we weer terug moeten bellen we hem op, kan hij weer 150 verdienen. Nee, zo werkt het niet. Riksjah drivers gaan er van uit dat ze op de terugweg een lading kunnen meenemen…. Vanaf het landje is dat niet zo.. Mee eens, maar dat het minder zouo moeten kosten dan wanneer ze ons alleen zouden brengen omdat er niet gewacht en ook minder petrol doorgaat, kan ik 4 keer uitleggen, het wordt niet begrepen. OK mij een rotzorg, dan huren we een riskjah voor een hele dag, 600 Rs moet hij verplicht wachten tot we klaar zijn, heeft hij geen benzinekosten wel een 1/10e maandsalaris. Ik zie het probleem niet. Dan geef ik liever de riksjah in reparatie voor 750 rs en rijden we overal heen waar we willen, zegt Xavier. OK zien we morgen dan wel.

De kinderen hebben vanaf morgen een 8 day leave van school vanwege Deepam. Die zijn dus allemaal thuis. Xavier zal de hele dag op het landje zijn en ook de dagen erna om te voortgang te bewaken. Ik heb al gezien dat het de dag voor tot na Deepam (1 december) gaat regenen op internet. Dus als het even kan wil ik dat voor zaterdagmiddag de palen staan (dat is 2 dagen tijd, drie als de survey beetje vroeg in de morgen komt). Zondag en op de regendagen wordt er namelijk niet gewerkt. Zie al gebeuren dat Kumari niet meegaat omdat er iemand bij de kinderen moet zijn.

De kinderen krijgen vandaag van mij een biscuit, pindabal en murg (gefrituurde droge koekjes die ze hier lekker vinden). De twee koekjesdieven van laatst moeten van Kumari en publique hun buit inleveren bij het slachtoffertje. De ene geeft meteen en doet er verder niet moeilijk over alsof hij de straf accepteert, hij is degene die toen hij betrapt werd ook al stond te huilen en dus doorhad dat hij fout zat. De andere kijkt de rest van de avond heel stilletjes voor zich uit en lijkt nu pas zijn zonden te overdenken. OK hopen dat het een beetje geholpen heeft.

Rondom het bouwlandje worden kinderen tussen 1 en 15 jaar nu opgeroepen om zich te laten inenten tegen brainfever. Zegt mij niks, maar het schijnt dodelijk te kunnen zijn, dus ik vermoed dat het wel eens een uitbraak van hersenvliesontsteking zou kunnen zijn. Ik ben geen dokter. Vandaag waren Babalu en Vijay aan de beurt om ziek te zijn. Va Babalu vermoedde ik dat het zijn standaard schoolziek-ochtend gejammer was omdat hij wel erg veel praatjes had nadat de laatste lading kinderen de deur uit was. Maar later blijkt toch dat hij koorts heeft en een rare bult op zijn hand, lijkt op een wrat, maar zijn hele arm doet pijn.

’s Avonds jammert de bijna altijd vrolijke Vijay en heeft duidelijk pijn. Er is iets met zijn benen, vooral de knie. Kumari zegt dat het van de kou (29, ’s avonds koelt het af naar 21 in november/december) is en andere kinderen daar ook wel last van hebben en echt pijn hebben. Er wordt flink gewreven en gemasseerd en hij wil niet eten. Er wordt jodiumzalf op de knie gesmeerd (zinloos volgens mij) en even later is de pijn over maar heeft hij ontzettende maagpijn. Hij wordt naar de dokter gebracht, krijgt een injectie (soort toverformule lijkt het wel, placebo verdient snel,vraag me opeens af wat voor suikeroplossing ik in mijn kont heb geprikt gekregen LOL) en wat pillen. Als ik later kijk slapen de meeste kinderen en Vijay ligt nog te kronkelen op de grond. Met een uurtje is het wel over, zegt Xavier. Kan zijn dat hij vanwege Deepamholidays graag naar ‘huis’ wil, lees bij zijn guard (een familielid) wil zijn. Die is gebeld maar komt niet. Een half uur later slaapt hij. Morgen kijken we verder.

Vandaag 4 dingen willen regelen die allemaal anders liepen.

De Bank:
Geld pinnen om de fencing te kunnen betalen. De geldautomaat heeft een technisch defect ik mag maximaal 4000 Rs opnemen. Dat lukt me wel 4 keer achter elkaar. Gelukkig is de airco hier ook kapot anders was ik bevroren. Geldautomaten in India lijken vaak op glazen vrieskisten.

Vliegtickets boeken via internet en uitprinten:
De boeking lukt, maar de belangrijkste pagina (bevestiging betaling) kon niet weergegeven worden bij WIDE op de PC. Gelukkig bleek de last minute wel gewoon via de mail bevestigd te zijn de volgende morgen, dus ik ga vandaag naar de internetshop om mijn e-tickets uit te printen. Ik krijg de melding “Geen connectie met internet”, sir, no connection! OK zegt de man en loopt naar een andere pc, ik denk dat ik daar op mag, maar hij blijkt de server te hebben aangezet. Na 3 minuten heb ik ook internet. Net als ik wil printen…. Powercut. Dus geen stroom, dus geen print. OK kom zo terug verkoop je ook enveloppen? Nee. Postal covers? Ja. Ok 1 rs en ik krijg een bruin zakje mee. Ik betwijfel of het geschikt is voor internationale post en of de foto’s die ik wil verzenden er wel in passen. Het past dus naar de overkant, het postkantoor…

Foto’s en ansichtkaarten en foto’s versturen:
De man achter het loket kijkt niet op of om. Er komt wel iemand uit een andere kamer en die vraagt mij wat ik wil. Ik denk dat het een nieuwsgierige wijsneus is (geen uniform namelijk) en zeg dat ik postzegels nodig heb. Kan niet meneer, het postkantoor gaat om 16.40 dicht, now is 17.20. Ik zeg dat de man achter het loket me vast wel kan helpen en vraag om postzegels. De man blijft me negeren en de andere man zegt. “Als u echt vandaag postzegels moet hebben, bij de tempel, tot 20.00 open”. Omdat de powercut nog wel even kan duren neem ik de rikshaw naar de binnenstad, achter de shops blijkt inderdaad een postkantoor verstopt te zitten. Alleen een deur aan de straat en een bord India post erboven, niet groot en zeker niet opvallend tussen alle XEROX, VODAPHONE reclameborden.

Binnen zie ik een loket met daarop ‘stamps’. Maar de vrouw maakt geen aanstalten om me te helpen. Ik kijk verder en zie speedpost en sluit aan in de rij. De man voor mij kijkt en vraagt wat ik wil. Ik wijs naar de Indiase variant van ‘plak hier uw postzegel’ en hij wijst naar de vrouw die niet in beweging kwam. Nu wel. Ze bekijkt het adres en vraagt volgens mij aan haar collega’s waar Netherlands wel niet mag wezen. Uiteindelijk krijg ik de postzegels, nadat een collega haar heeft gecontroleerd. Optellen kan ze niet en haar collega kan wel Engels, 6 times 15 Rs en 1 keer 25 graag! Ik besluit het haar moeilijk te maken en vraag ‘how much total’ ? Het duurt even maar dan antwoordt ze toch 115 Rs.

Ik ben nu toch wel heel benieuwd naar wat ze daadwerkelijk opsteken op school. Ze hebben als het regent vrij en behoorlijk vaak vakantie vanwegen een religieus feest en mogen met een klein kuchje al ‘ziek’ thuis blijven. Ook familiefunctions zijn een goed excuus om gewoon een week weg te blijven, of wanneer je ene overgebleven ouder ene TV van de staat krijgt en je op de familiefoto moet, omdat dan de rationcard een persoon extra telt en je meer goederen voor dumpprijzen mag kopen….

Gisteren zat Santosh van bijna 13 met de kaart van India op het balkon. Ik vroeg waar Tiruvannamalai was en hij kon het niet vinden. Ik vraag Mumbai en hij begint te zoeken in Bangladesh. Dehli ? Weet hij ook niet te vinden. Ik kan op de kaart in tamil, Pondicherry aanwijzen, Tiruvannamalai, Mumbai, Jaipur, Dehli, Agra, Goa. En dan leest hij heel verbaasd inderdaad die naam op. Als ik vraag of hij Amerika kan aanwijzen begint hij weer driftig alle plaatsnamen op de kaart te lezen…. Sathya (11) komt er bij en gaat ook helpen zoeken. Ik gebaar naar Anitha dat ze niks moet verklappen met de vinger op de mond. Ik vraag aan Kumari waarom de kinderen Amerika niet kunnen vinden op de kaart van India en ze moet erg lachen, vraagt wie er zo stom is en loopt naar buiten. Anitha (11) legt uit, tamil tamil ‘Amerika’ tamil tamil ‘sir’ en dan de vinger voor de mond. Big smile. Ik vraag of zij dan wel Amerika kan aanwijzen. Ja hoor, en ze begint ook te zoeken…. Ik waag he maar niet aan Kumari te vragen, die is te kippig :P

Het vierde dat ik vandaag even snel dacht te doen was mijn beltegoed opwaarderen in dezelfde shop als de vorige twee keer bij dezelfde verkoper als de laatste keer. De vorige keer belde hij en kwam er iemand vanuit een andere winkel hem helpen hoe het moest. Nu zal hij het toch zelf wel weten. Maar nee, 5 minutes sir, weer de telefoon, weer dezelfde man die komt helpen. Ik krijg voor mijn 501 rs alleen nu 467,86 beltegoed waar het de vorige keer 488,56 was. Maar belangrijkste: het is gelukt.

Die 501 is typisch indiaas, ronde getallen zijn 'niet goed', net als een leerboek aanraken met je voeten of met een bezem een jongen/man aanraken. Als ik met 502 betaal moet ik soms perse die ene rupee wisselgeld ook aannemen, ook al zeg ik dat het niet hoeft. In de internetshop waar ik ook een 7up bestel en lijm koop geef ik omdat de man mij alle vorige keren ook zo vriendelijk hielp, 10rs fooi als ik 61 moet betalen voor mijn drinken, printjes en 15 minuten internetten. Ik krijg 5 rs terug van de 71 afgepaste contanten. Zulke mensen zijn er dus ook veel. Uiterst correct beleefd en vriendelijk. Dat zijn de Indiers die maken dat je van hun land gaat houden en je irritaties over andere zaken weer doen vergeten.

Het grappige is dat ik in dit ontzettend smerige en vervuilende land wel milieuvriendelijker wordt. Ik doe het licht in de kamer uit als ik even naar het toilet moet. Koop niet meer zoals in week 1 elke keer een plastic fles water, of vul bij vanuit grotere flessen zoals in week 2. Ik drink nu water. Ook niet meer alleen uit gesealde flessen maar uit de jerrycans die ze hier bij een kennelijk redelijk zuivere pomp vullen. Ben ik alleen in de stad koop ik wel een flesje, maar blijf ik het moeilijk vinden om die op straat tussen de andere rotzooi te gooien. Ik durf ook niet in het open riool te plassen ook al staan er in een drukke winkelzijstraat soms zo een paar man op rij te pinkelen. Dat riool stinkt overigens niet. Ik heb er wel een theorie over maar die meld ik hier maar niet. Laat ik het er voorlopig maar op houden dat mijn neus al 8 weken verstopt zit (wat niet zo is want van het eten gaat ie regelmatig lopen).

Het ontbijt was vandaag te gekruid. Ze zullen op het werk lachen als ik vertel dat ik vind dat er soms teveel mosterd door de maaltijd zit, maar toch is dat zo. Scherpe mosterd ook. Kumari snapt dan niet dat ik het eten aan de spicy kant vindt, want er zit maar 1 groene chilly in. Als ik dan uitleg dat het niet de chilly is maar de mosterd, begint ze te giechelen. Net als toen ik de tomato-chutney door de macaroni-schelpjes mixte die voor de idly’s bedoeld was. Dat vond ze zo raar. Ik legde uit dat het nu een Indiase maaltijd met een Italiaans tintje was en erg lekker. Oh I’ll never have that mixed… Dat is ook wel het leuke denk ik, we blijven veel dingen maar moeilijk van elkaar begrijpen. Gelukkig zijn het niet de meest belangrijke zaken. Had ik dit al verteld: Ze verkopen hier nu oorwarmers omdat mensen anders ‘fever’ krijgen! En ze lopen er ook echt mee rond terwijl het 30 graden is.

Vandaag een blauw-geel gestreepte sprinkhaan met rode achterkant gezien van ruim 6 centimeter (exclusief voelsprieten). Van de week ook een hele mooi nachtegaal met donkergroene glanzende tinten. Nooit geweten dat die beesten zo groot waren. Als een kip zo groot!

donderdag 26 november 2009
Donderdag: De kinderen hebben hun schoolkleren aan. He ze hadden toch holiday? Children are like that, some said holiday, some said school. Dus Xavier heeft met de school gebeld. Blijkt dat zee en halve dag naar school moeten en de kinderen dus stuk voor stuk allemaal halve informative hebben gegeven. Dus Xavier brengt ze naar school en is dus niet zoals gisteren besproken bij de verzending van de 65 palen en naar het landje. Benieuwd of de survey nog belt dat ze komen en Xavier er niet op tijd kan zijn. Of dat ze weer met een smoes weer afbellen.

Ik heb in Lonely planet (2007) gelezen dat een taxi naar Pondicherri 800 rs zou moeten kosten, vorig jaar 1500 betaald. Dus ik vraag hoe dat zit. Maar het boek is niet goed. En petrol has become more expensive maybe? Nee die is juist door de Financial crises omlaag gegaan. Maar een auto huren is al 750 per dag. OK maar als je een eigen taxi hebt hoef je hem niet te huren. En je moet de km’s rekenen en een volle tank benzine betalen als je de auto inlevert. Al was het een huurauto dan nog kun je nooit meer tanken dan je verbruikt hebt. Dit wordt weer een gesprek zonder logica. Ik verbaas me er over dat Kumari met 20 Rs (=10%) prijsverschil zo’n moeite heeft (ze is er nu elke dag nog een paar keer op teruggekomen) en 700 Rs (bijna een verdubbeling) niet kritisch bekijkt. Misschien omdat ze niet wil weten hoeveel geld er mogelijk bespaard had kunnen worden. Ik weet t niet.

Op het balkon spelen babalu, siva en vijay met het speelgoed. Niets is heel, en het zijn vooral veel plastic scherven van kapotte motorrijders, halve dieren. Pown Priya en de kinderen die geen school hebben (paid students) spelen met rummicub, gewoon weer in de versie zoals die was, Alle ontbrekende en aangevulde nummertjes zijn al weer weg. Het spel loopt vast en ik leg uit dat het spel compleet moet zijn om goed een met ongeveer gelijke kansen gespeeld te kunnen worden. Ik raap de kleinste plastic scherven speelgoed bij elkaar waar echt niets meer mee gedaan kan worden en gooi het over de compound. Ze hebben hier onverwoestbaar speelgoed nodig , want echt zachtzinnig wordt er niet omgegaan met wat er nog wel is. Incidenteel komt er nog een knuffelbeer langsvliegen, zonder armen en een open ruggetje waar de vulling uitpuilt. Er wordt geen actie ondernomen om kapotte beren te herstellen of speelgoed te repareren. Je zou dat de kinderen toch kunnen bijbrengen. Als je beer of jurk kapot is pak je naald en draad en fix je het.

De laatste lading palen is onderweg en ik ga er vanuit dat Xavier mee is, zoals besproken. Maar hij moet de kinderen van school halen. Kumari vraagt hoe we nu naar het landje gaan. Ik vraag me af hoe lang het duurt om de riksjah te repareren. Xavier wordt gebeld en het duurt een half uur, laat het nu maar doen, anders heb je morgen als jeweer naar het landje moet hetzelfde probleem. Repareren die zooi, niet het vervoerprobleem naar morgen verschuiven, vandaag oplossen ook al kost het extra stress. Dat scheelt op termijn een hoop ellende en gedoe om een bedrag van 12,50 euro.

Wij moeten om 14.00 op het landje zijn dus om 13.30 vertrekken. Vorige keer deden wij er een uur over herinner ik Kumari. Dus wordt Xavier gebeld, de kinderen zijn om 12.45 klaar met hun lunch. Dus dan kunnen we opgehaald worden en de survey is er pas om 14.30. OK het is nu 12.00, dus de rikshaw moet gerepareerd binnen 3 kwartier de kinderen op tijd zijn. Kumari moet nog omkleden en er moet nog geluncht worden. Boterhammetje of snelle patathap kan hier niet dus als Xavier terug is met de kinderen moet hij nog zijn warme middagmaaltijd hebben. Meenemen lijkt geen optie, want hij zal veel van het praatwerk met de labours moeten doen.

Al met al denk ik niet dat Xavier met de tweede lading op tijd terug is en gegeten heeft of Kumari klaar is om te vertrekken… Lukt dat wel dan zal het nog spannend worden of wij op tijd zullen zijn. Maar Xavier zegt dat alles geregeld is en goed komt. OK ga ik er ook niet boven op zitten. Dan regelt hij het ook wel als we te laat dreigen te komen of de survey people van het dorp weer van plan zijn te vertrekken als wij te laat zijn. Wat maak ik mij ook druk, kan maar zo dat de survey ook pas om 15.30 aan komt kakken. We zien wel. Ik ga er alvast van uit dat we een andere rikshaw moeten huren en wachtgeld betalen. Het is niet anders, maar morgen heeft Xavier dan tenminste wel gratis vervoer (only petrol) om de hele dag het werk te controleren. Vooruitplannen is iets wat ze hier nog langzaamaan bijgebracht moet worden, gewend als ze zijn om per moment te overleven.

tot zover even de donderdag, de vier hoekpalen zijn nu gefixeerd heel verhaal komt morgen wel. vandaag het restant biscuitjes uitgedeeld, de boefjes krijgen nu ook gewoon weer.