12 november
De school van Priya verwacht tussen de 10.000 en 20.000 Rs op te halen. Xavier zal mij motor leren rijden, maar ik mmoet het nog zien. Hij moet eerst drie complaints afhandelen op school. Onder andere Anitha heeft iets uitgespookt volgens haar leraar. Omdat Xavier met de leraar moet praten en Kumari en Xavier willen dat Anitha daar bij is moet dat nadat de leerlingen in het lokaal gesettled zijn. Dus dat is rond tien uur, na het ochtendgebed. Zo begint de school wel erg laat. Om vier uur zijn ze al weer vrij, dus ik vraag mij af hoeveel ze leren, want ze eten ook nog tussendoor op school.
Priya heeft binnenkort 6 examens en is dus 12 dagen vrij. Van studeren komt niet veel. Het is vooral tv kijken, zolang er stroom is, en met een gesloten boek rondlopen. Priya merkt op dat ik elke keer verlegen word als ze het hebben over trouwen en indiase of westerse meisjes. Klopt, ik zeg dat ik nooit zal trouwen en Priya vraagt door. Geen zin om te liegen, dus leg ik uit dat ik mij niet aangetrokken voel tot vrouwen en dat ik daarom nooit zal trouwen. Dat ik wel graag een relatie zou willen vertel ik maar niet. Vraag of ze het niet vreemd vinden. Kumari zegt heel lief dat ze het begrijpt. Priya begint over iets anders. Pfff wat een lastige coming out. Vooral omdat ik ze niet teveel in verwarring wil brengen en ik ook niet weet hoe ze verder hiermee om zullen gaan. Waarschijnlijk kiezen ze de reformatorische insteek en beginnen ze er nooit meer over. We’ll see.
Het is een benauwde dag, licht bewolkt en vreselijk vochtig warm. Als ik om 3 uur even ga liggen (iedereen neemt vandaag rust) valt de stroom ook nog eens uit. Badend in het zweet wordt ik een half uur later wakker. Maar even een lekkere frisse douche nemen.
In afwachting van de terugkeer van Xavier, maak ik een eerste bouwvergunning tekening. Die slaat nergens op omdat we de bouwvergunning alleen nodig hebben om een compound wall te maken en een bron te mogen slaan. Als het ontwerp definitief is kunnen we een nieuwe bouwaanvraag doen (revisie). Om de procedure nu niet ingewikkelder te maken en de prijs laag te houden, maak ik een plattegrond met Indiase maten, standaard ramen en zo weinig mogelijk fratsen en een minimale oppervlakte om als weeshuis door de keuring te kunnen komen. De prijs van de vergunning wordt gebaseerd op het aantal ft2. Omdat we nu toch alleen een muurtje gaan bouwen van 60 centimeter doet het gebouw er nog niet toe. Deze vergunning blijft 2 jaar geldig. De consultant had gezegd dat we gewoon kunnen bouwen en de vergunning achteraf regelen (met omkoopgeld dus) maar daar hebben we geen zin in. Als omwonenden gaan klagen en we hebben een permit (bouwvergunning) kunnen ze ons niets maken om het proces te verhinderen.
De vergunning om van akkerland een commerciële bouwlocatie te maken is inmiddels geregeld. Het heeft 500Rs gekost om de benodigde brief van goedkeuring en stempels te verkrijgen. De officiële brief is in het Tamil, en handgeschreven door de chief van het dorp waar Indira-nagar (zo heet de buurt) onder valt. De tekstregels lopen schuin omhoog, maar het gaat alleen om de stempel, die dwars door de tekst heen staat. Met deze brief, en een soort kadastrale kaart + duiding en 1:200 plattegrond met 1 gevelaanzicht + standaard details van septic tank en wat constructiegegevens, kunnen we bij de president van de regio dan de bouwvergunning aanvragen. De consultant zal mijn tekening bewerken tot een bruikbare blue print in 5-voud. Ik moet na vandaag alleen nog de meest simpele voorgevel bedenken die mogelijk is en een stukje daarvan als doorsnede tekenen.
Pown zegt dat hij op me wacht. Ik krijg om 16.30 dan mijn eerste rijles op de motor. Het is verdraaid lastig om de ‘linkerhandrem’ te moeten inknijpen om met je linker voet te kunnen schakelen. Optrekken moet met een voorzichtige draaibeweging met rechts en het simultaan voorzichtig loslaten van wat normaal gesproken op fietsen en scooters de handrem. Na een half uurtje heb ik starten, optrekken en remmen, bochtjes maken redelijk onder de knie. Morgen als het rustig op straat is maar eens kijken of ik de ashram kan bereiken. (Ik zal langzaam rijden, mam)
Eerst mijn Sandaal repareren want het stalen ringetje is bij het starten geknapt dus mijn klitterband hnagt los. Mijn sleutelbos moet er aan geloven, omdat ze hier geen ijzerdraad in huis hebben en ik niet wil dat de boel vast genaaid wordt. Naast ‘goede rekenmachine, touw, waslijn, riem voor Sanjay, voetbal, zachte bal voor cricket en een bandenplakset komt dus nu ook ijzerdraad op het boodschappenlijstje. O ja ook iets duurdere bakolie, want Kumari krijgt last van giddyness (duizeligheid) van de olie die ze nu gebruiken.
Van Camille (AMAIDI) heb ik een reactie terug met heel veel nuttige emailadressen. De avond bestaat dus vooral uit een email-offensief, waarbij Eva wel gek geworden zal zijn van verschillende CC en BCC-tjes. Maar het lijkt erop dat het een nuttige dag was. Afspraken om te plannen zijn de deur uit. Als alles meezit kan ik voor de geplande vergadering van 23 november de hamerstukken (bedragen voor ommuring, cocosbeplanting + omheining, kosten watchman en waterbron) aanleveren en nog net voor ik naar Nederland vertrek de eerste werkzaamheden op de gevoelige plaat vastgelegd worden. Sandra kan dan het proces fotograferen en in januari kunnen dan de bloembollen de grond in, kan degene die in maart/april in India is de eerste oogst vastleggen!
In mijn enige 'leesboek' dat ik mee heb "Theater uit het niets" een soort bijbel voor de theatersport (improvisatietoneel) staan heel veel nuttige oefeningen om groepsgevoel, vertrouwen, samenwerking en dergelijke te kweken. Ik zin nog op manieren om die om te zetten naar een spelvariant die bruikbaar is zonder dat ik tamil machtig ben om met de kinderen te doen. Punt is dat ik dat waarschijnlijk in combinatie moet doen van een nog te verzinnen nursery rhyme of liedje want daar zijn ze hier gek op. Ik verzin wel iets. Vandaag geen kind gezien of gesproken, voornamelijk met het gebouw bezig geweest. Morgen even compenseren.
Kumari moest erg lachen om het commentaar van mijn moeder op de milkshakefoto.
donderdag 12 november 2009
Back @ WIDE
11 november
De ‘cilinder’ is empty. Dat betekent dat de gasfles leeg is. Een cilinder doen ze 10 dagen mee. Ze krijgen op beide bonnenboekjes een cilinder per maand. De overige 10 dagen moet ze dus gas lenen van andere mensen. Somehow Kumari manages. Met drie hete maaltijden per dag zou je zeggen dat je met een koude maaltijd ook vooruit kunt, maar rijst is vele malen goedkoper dan brood/meel en nog altijd duur. Ik mag hopen dat Pati heel oud mag worden anders hebben ze hier echt een probleem. Solar cooking hebben ze hier weer uit het oog verloren, maar ga er toch iets meer achteraan denk ik. In puducherri proberen.
De Francaise komt zaterdag weer langs en belde vandaag met de vraag wat Kumari nodig heeft, hoeveel bekers en hoeveel dekens? Kumari wil dat niet mailen maar dat pas zaterdag vertellen. Ik vind dat raar. Zeg gewoon hoeveel bekers je mist en dat je 30 dekens nodig hebt, zou ik zeggen.
Er volgt een heel gesprek over dat zij nooit geld wil aannemen maar dat westeners zelf iets moeten kopen voor de kinderen (en dus ook bepalen hoeveel) zodat ze zeker weten dat hun geld goed terecht komt. Nobel, maar hoe zat het ook al weer als westerlingen iets kopen? Kun je niet beter zelf inkopen doen? Ik voel me opgelaten als ik koekjes moet uitdelen aan kinderen die dan thank you sir (of perongeluk miss) zeggen. Iedereen moet de donatie zelf uitdelen. Zo weten de kinderen wel dat de giften van westelingen komen en dat er meer mensen zijn die om ze geven dan alleen Kumari en Xavier. Dat is wel goed. En daarnaast, als je aangeeft wat je droom is, namelijk om alle kinderen fatsoenlijk te voeden en kleden zal iedereen begrijpen dat je hulp nodig hebt. Ik zeg dus dat ze niet moet verzwijgen dat ze het moeilijk heeft, dat kan zonder te bedelen. Maar blijft natuurlijk een lastig verhaal. Ze hebben eenvoudig alles nodig wat je maar kan bedenken! Nummer 1: voedsel. al het andere is voorlopig ondergeschikt. maar ik denk dat kleding en geld voor opleidingen minstens zo belangrijk zijn.
Kumari vraagt niet om geld of eten, neemt alleen dankbaar aan wat ze voor de kinderen ontvangt. Xavier verdient inmiddels aardig bij met de rikshaw maar die moet binnenkort terug naar de eigenaar, omdat die wil verkopen. De tijdelijke license van Xavier bleek bij nalezing 6 maanden geldig in plaats van 1 dus dat was een niet bestaand probleem.
Vandaag komen er ook mensen langs, een achterneef van Kumari, verdwijnt vrij snel weer. Iemand anders die ze niet kennen komt ook langs omdat er die avond weer een food donation komt. WIDE is bekend binnen Tiruvannamalai en andere homes weigeren vaak food donations. Kumari kan niet zonder deze donaties. Maar ook in de new home zal ze die blijven ontvangen. Ik vraag me alleen af of er dan ook zo vaak iemand langs zal komen, wanneer ze 7 km verderop buiten de stad wonen.
Vanwege de food donation lijkt de kokkin een makkelijke dag te krijgen, de kinderen zijn naar school dus hoeven niet gevoerd te worden bij de lunch en het dinner komt van buiten. Sweetha blijft vandaag thuis omdat ze ’s nachts in haar enige setje droge kleren heeft geplast en Santosh komt in plaats van maandag voor schooltijd , pas dinsdag ochtend weer in WIDE en blijft de hele rest van de dag dus ook vrij. Ik had beide Santoshen en Dhanalakhsmi al gemist toen ik terug kwam. Kumari legde uit dat die naar hun familie teruggeroepen waren omdat in die dorpen de staat nu televisies uitdeelt en de hele familie dan op de foto moet, heeft weer te maken met toekomstige voedselbonnen…. Dhanalahksmi is nog niet terug omdat de regeringspartij nog niet langs is geweest.
Ik zeg dat kinderen die niet ziek zijn en dus eigenlijk zonder reden thuis blijven als tegenprestatie best wat huishoudelijk werk mogen doen.Ze mogen best spelen maar het moet niet leuk worden om een dagje te spijbvelen, dus een half dagje klusjes… Het stikt hier van de vliegen maar ook van de natte kleren op het dak. Als alleen de kleren over de balustrade gehangen worden zoals ik vanochtend heb gedaan drogen ze tenminste en stinkt het niet zo. En niet omgespoelde pannen buiten zetten is natuurlijk een broedplaats voor vliegen en muggen.
Ik wil vandaag een scooter huren maar Kumari zegt dat als Xavier thuiskomt hij mij wel motor leert rijden. OK, maar Pown (inwonende student) is met de motor weg, zeg ik. Nee hoor Pown is thuis. Dan blijkt dat Pown’s vader (de boer) langs is gekomen en de motor nodig had om naar de markt te gaan. Als hij terugkomt krijg ik mijn rijles wel van Pown. Ik zeg dat ik dat wat tricky vind, ik mag dan scooter en auto kunnen rijden een motor lijkt me toch iets anders, en Pown spreekt slecht Engels. Ik wil mobiel zijn hier want ik zit al twee dagen ‘vast’. Als ik naar de Ashram kan (cafe tegenover) kom ik daar de toeristen wel tegen die ik dan kan doorsturen naar Kumari. En bovendien ben ik dan even uit de omgeving en kan ik rustig werken.
Ik sleep de wasmachine naar de badkamer omdat het vandaag droog lijkt te blijven en het toch al 10.30 is. Kumari grapt dat ik de was niet mag doen omdat er geen washing powder is. Dus ik besluit dat ik maar eens naar de winkel ga. Koop ik meteen vliegengif met gratis anti-kakkerlak-krijt. Ik teken op de muur een rechthoek om elk venster op de begane grond. Het zal misschien maar een beetje helpen, maar toch. Het vliegen gif strooi ik op de bovenste keukenplank omdat Kumari daar toch niet bij kan en buiten op het kozijn van het kantoortje. Kumari wil het ook wel op de vloer in de slaapzaal strooien, maar ik leg uit dat het giftig is en dat de kinderen het paarse suiker niet moeten zien. Ze zouden het meteen opeten… Nog geen uur later vraagt Kumari of het gif al werkt en ’s avonds vindt ze al, dat er weinig vliegen zijn. Ik merk op dat ik gezien heb dat Santosh in opdracht van Xavier de vliegenhaarden heeft schoongespoeld en ik op het dak de natte kleding die van boven droog was omgekeerd over de reling heb gehangen. Misschien beklijft het. Bovendien hebben de jongens vanmiddag weer een fikkie mogen steken en dat rookte verschrikkelijk met alle natte lappen, papieren en takken. Zal ook wat vliegen weggejaagd hebben.
Ze hebben hier echt minstens 1 (of 2) verzorger(s) extra nodig die de kinderen achter de broek zit om netjes hun spullen op te ruimen. Het stickersysteem met Karthik heeft maar 3 dagen gewerkt omdat Karthik geen overwicht heeft en de kinderen hem toch als een van hen zien. xavier is momenteel allen maar druk met geld verdienen om te overleven dus alles gaat naar de kinderen. Sparen voor Priya's en Babaloo's toekomst zit er op dit moment niet in. Kumari is druk met de papier in orde te maken voor goedkeuring van de Welfare department. Als ze die papieren gereed heeft kan ze die inleveren en komen ze op inspectie. Kumari weet nu al dat ze geen goedkeuring zal krijgen want je moet per 10 kinderen 1 toilet hebben en slaapzalen voor jongens en meisjes etc. maar ze wil als ze dan geen approval van weeshuis krijgt, in ieder geval op papier hebben wat er gedaan moet worden om het wel te worden.
Bovendien heeft Kumari vorige week op het kantoor met de behandelende ambtenaar ruzie staan maken omdat ze sinds juni 2008 (en NB 4 maal opnieuw in 3-voud indienen!) nog altijd niets gehoord heeft en navraag deed over de status van haar aanvraag. De vrouw antwoordde dat zij daar niet zat voor Kumari en die dus zelf maar moest navragen bij de postkamer. Als de stukken boven op de stapel op haar bureau liggen kan ze die pas behandelen. Kumari is daarop naar de chef gegaan en heeft haar verhaal gedaan. Of ze bewijs had dat ze het in geleverd had? En kopieen van de ingediende stukken? Dat alles had Kumari. OK als ze de papieren in 3 voud indient bij hem zal hij ze behandelen. Kumari is de lijsten aan het actualiseren.
Ik vraag of het nog invloed heeft op de al maanden lopende FRCA aanvraag, die nodig is om vanuit het buitenland geld te mogen ontvangen. Nee dat niet. De officiële weeshuisstatus is er nog niet, omdat ze 20 kinderen met certificate heeft en 10 zonder. Ze legt uit hoeveel werk het is om een certificate van een doprskind te bemachtigen, de villagers zijn niet erg wiling om mee te werken en je moet een ondertekening hebben van de chief van het dorp, en die is er meestal niet. Als je aankomt krijg je te horen kom morgen maar terug, maar dan nog.. Ik zeg dat je dan toch met geld wonderen kan verrichten. Kumari vertelt van een agent die voor 3-4000 Rs per kind alles wel wil regelen. Met 10 kinderen moet er een groepskorting te bedingen zijn, maar vanwege het niet hebben van voldoende hygiënische voorzieningen is dat tot het nieuw huis sowieso een onzinnige zaak. Bovendien zijn er dit jaar al 5kinderen binnen een maand weer weggegaan, dus dan zou die investering in een certificate niet rendabel zijn. Kumari zal geen nieuwe kinderen zonder certificate aannemen, maar de 10 kinderen zonder documenten (begrijpelijk) ook niet wil wegsturen. Meer monden voeden kan ze ook niet.
Dat het een bureaucratische molen is waar je doorheen moet zien te ploeteren, zoveel is mij wel duidelijk. Als ik vraag wat er gebeurt als Kumari of WIDE India niet langer bestaat, zegt Kumari dat de staat een ‘trust’ overneemt als er niemand meer is om voor de kinderen te zorgen. Dat zowel Kumari als ik het niet zover willen laten komen mag duidelijk zijn, dus dat moet op korte termijn ook juridisch onderzocht worden. Ik probeer nog maar eens met AMAIDI te contacten. Dat lukt niet, wel lukt het mij de Belgische architect in Pondicherry te pakken te krijgen, met hem kan ik volgende week een afspraak plannen.
Mijn Airtel en Vodaphone simkaarten zijn beiden nu bijna op en ik wil ze opwaarderen. Als ik bij de Vodaphone shop aan een oud baasje mijn telefoon laat zien en zeg “balance – charge - upgrade – plus 200 Rs – please” kijkt hij me behoorlijk stom aan. De shop bestaat uit enkel mobiele telefoontjes dus als iemand zou moeten doorhebben wat ik wil…. Ik laat hem nog even het sms-rapport van mijn laatste belactie zien met daarin dan ik nog maar 6,5 Rs tegoed heb en schrijf voor hem uit 6,5 206,5 maar hij blijft me onnozel aankijken. Ik geef het op. Aan de overkant van de straat bij de internetshop hangt ook een meters groot bord Vodaphone.. Die man spreekt wel Engels, zij het heel gebrekkig. Ik krijg in ieder geval uitgelegd wat ik wil. Omdat hij alleen coupons heeft van 50 Rs probeert hij de eerste van 4. Hij krast het beschermlaagje eraf en moet een code van 14 cijfers intoetsen. Dat doet hij 3 keer, geholpen door een collega maar het lukt ze niet. Where you buy? Ik zeg Chennai (ook Tamil Nadu) en dan schudt hij zijn hoofd,. Het is nee-schudden en niet ja schudden. Hopeloos hier. Ik vraag nog of hij ook Airtel kan upgraden, dat kan hij, maar dan blijkt dat ik mijn Airtel-sim niet bij me heb. Grrrrr.
Morgen nog maar ene poging een van beide beltegoeden aan te vullen. Ik moet ook nog met Nederland kunnen bellen met NL-stichtingen die in India dingen doen. Toch raar Pown lukte het wel om mijn beltegoed met 500Rs op te waarderen. Als ik mobieler ben ga ik in de binnenstad wel weer proberen. Wil niet elke keer de inwonende studenten op pad sturen. Ze hoeven niet te weten hoeveel geld ik de hele tijd uitgeef.
’s Avonds komen ze van de food donation, geven het eten af en verdwijnen meteen weer. Kennelijk hadden ze zelf ook in de gaten dat ze veel te weinig brachten. Als het te weinige voedsel op is, moet er alsnog rijst gekookt worden. En de inwonende studenten die laat thuis komen vinden de hond in de pot. Ik herinner Kumari eraan dat er nog biscuits over zijn van die middag, dus daar krijgen zij dan van.
Vanuit Nederland begrijp ik dat Eva gestaag doorgaat met de nieuwsbrief en bezig is een mooie Kerstkaart te maken. Ik heb alleen nog niet een ‘catchy’ foto kunnen maken. Ik mis nu toch wel mijn echte camera. Mijn batterijen willen hier ook niet echt goed opladen, dus is mijn camera continu leeg. Ik blijf proberen. Al vind ik het voorlopige ontwerp ook al aardig geslaagd.
De ‘cilinder’ is empty. Dat betekent dat de gasfles leeg is. Een cilinder doen ze 10 dagen mee. Ze krijgen op beide bonnenboekjes een cilinder per maand. De overige 10 dagen moet ze dus gas lenen van andere mensen. Somehow Kumari manages. Met drie hete maaltijden per dag zou je zeggen dat je met een koude maaltijd ook vooruit kunt, maar rijst is vele malen goedkoper dan brood/meel en nog altijd duur. Ik mag hopen dat Pati heel oud mag worden anders hebben ze hier echt een probleem. Solar cooking hebben ze hier weer uit het oog verloren, maar ga er toch iets meer achteraan denk ik. In puducherri proberen.
De Francaise komt zaterdag weer langs en belde vandaag met de vraag wat Kumari nodig heeft, hoeveel bekers en hoeveel dekens? Kumari wil dat niet mailen maar dat pas zaterdag vertellen. Ik vind dat raar. Zeg gewoon hoeveel bekers je mist en dat je 30 dekens nodig hebt, zou ik zeggen.
Er volgt een heel gesprek over dat zij nooit geld wil aannemen maar dat westeners zelf iets moeten kopen voor de kinderen (en dus ook bepalen hoeveel) zodat ze zeker weten dat hun geld goed terecht komt. Nobel, maar hoe zat het ook al weer als westerlingen iets kopen? Kun je niet beter zelf inkopen doen? Ik voel me opgelaten als ik koekjes moet uitdelen aan kinderen die dan thank you sir (of perongeluk miss) zeggen. Iedereen moet de donatie zelf uitdelen. Zo weten de kinderen wel dat de giften van westelingen komen en dat er meer mensen zijn die om ze geven dan alleen Kumari en Xavier. Dat is wel goed. En daarnaast, als je aangeeft wat je droom is, namelijk om alle kinderen fatsoenlijk te voeden en kleden zal iedereen begrijpen dat je hulp nodig hebt. Ik zeg dus dat ze niet moet verzwijgen dat ze het moeilijk heeft, dat kan zonder te bedelen. Maar blijft natuurlijk een lastig verhaal. Ze hebben eenvoudig alles nodig wat je maar kan bedenken! Nummer 1: voedsel. al het andere is voorlopig ondergeschikt. maar ik denk dat kleding en geld voor opleidingen minstens zo belangrijk zijn.
Kumari vraagt niet om geld of eten, neemt alleen dankbaar aan wat ze voor de kinderen ontvangt. Xavier verdient inmiddels aardig bij met de rikshaw maar die moet binnenkort terug naar de eigenaar, omdat die wil verkopen. De tijdelijke license van Xavier bleek bij nalezing 6 maanden geldig in plaats van 1 dus dat was een niet bestaand probleem.
Vandaag komen er ook mensen langs, een achterneef van Kumari, verdwijnt vrij snel weer. Iemand anders die ze niet kennen komt ook langs omdat er die avond weer een food donation komt. WIDE is bekend binnen Tiruvannamalai en andere homes weigeren vaak food donations. Kumari kan niet zonder deze donaties. Maar ook in de new home zal ze die blijven ontvangen. Ik vraag me alleen af of er dan ook zo vaak iemand langs zal komen, wanneer ze 7 km verderop buiten de stad wonen.
Vanwege de food donation lijkt de kokkin een makkelijke dag te krijgen, de kinderen zijn naar school dus hoeven niet gevoerd te worden bij de lunch en het dinner komt van buiten. Sweetha blijft vandaag thuis omdat ze ’s nachts in haar enige setje droge kleren heeft geplast en Santosh komt in plaats van maandag voor schooltijd , pas dinsdag ochtend weer in WIDE en blijft de hele rest van de dag dus ook vrij. Ik had beide Santoshen en Dhanalakhsmi al gemist toen ik terug kwam. Kumari legde uit dat die naar hun familie teruggeroepen waren omdat in die dorpen de staat nu televisies uitdeelt en de hele familie dan op de foto moet, heeft weer te maken met toekomstige voedselbonnen…. Dhanalahksmi is nog niet terug omdat de regeringspartij nog niet langs is geweest.
Ik zeg dat kinderen die niet ziek zijn en dus eigenlijk zonder reden thuis blijven als tegenprestatie best wat huishoudelijk werk mogen doen.Ze mogen best spelen maar het moet niet leuk worden om een dagje te spijbvelen, dus een half dagje klusjes… Het stikt hier van de vliegen maar ook van de natte kleren op het dak. Als alleen de kleren over de balustrade gehangen worden zoals ik vanochtend heb gedaan drogen ze tenminste en stinkt het niet zo. En niet omgespoelde pannen buiten zetten is natuurlijk een broedplaats voor vliegen en muggen.
Ik wil vandaag een scooter huren maar Kumari zegt dat als Xavier thuiskomt hij mij wel motor leert rijden. OK, maar Pown (inwonende student) is met de motor weg, zeg ik. Nee hoor Pown is thuis. Dan blijkt dat Pown’s vader (de boer) langs is gekomen en de motor nodig had om naar de markt te gaan. Als hij terugkomt krijg ik mijn rijles wel van Pown. Ik zeg dat ik dat wat tricky vind, ik mag dan scooter en auto kunnen rijden een motor lijkt me toch iets anders, en Pown spreekt slecht Engels. Ik wil mobiel zijn hier want ik zit al twee dagen ‘vast’. Als ik naar de Ashram kan (cafe tegenover) kom ik daar de toeristen wel tegen die ik dan kan doorsturen naar Kumari. En bovendien ben ik dan even uit de omgeving en kan ik rustig werken.
Ik sleep de wasmachine naar de badkamer omdat het vandaag droog lijkt te blijven en het toch al 10.30 is. Kumari grapt dat ik de was niet mag doen omdat er geen washing powder is. Dus ik besluit dat ik maar eens naar de winkel ga. Koop ik meteen vliegengif met gratis anti-kakkerlak-krijt. Ik teken op de muur een rechthoek om elk venster op de begane grond. Het zal misschien maar een beetje helpen, maar toch. Het vliegen gif strooi ik op de bovenste keukenplank omdat Kumari daar toch niet bij kan en buiten op het kozijn van het kantoortje. Kumari wil het ook wel op de vloer in de slaapzaal strooien, maar ik leg uit dat het giftig is en dat de kinderen het paarse suiker niet moeten zien. Ze zouden het meteen opeten… Nog geen uur later vraagt Kumari of het gif al werkt en ’s avonds vindt ze al, dat er weinig vliegen zijn. Ik merk op dat ik gezien heb dat Santosh in opdracht van Xavier de vliegenhaarden heeft schoongespoeld en ik op het dak de natte kleding die van boven droog was omgekeerd over de reling heb gehangen. Misschien beklijft het. Bovendien hebben de jongens vanmiddag weer een fikkie mogen steken en dat rookte verschrikkelijk met alle natte lappen, papieren en takken. Zal ook wat vliegen weggejaagd hebben.
Ze hebben hier echt minstens 1 (of 2) verzorger(s) extra nodig die de kinderen achter de broek zit om netjes hun spullen op te ruimen. Het stickersysteem met Karthik heeft maar 3 dagen gewerkt omdat Karthik geen overwicht heeft en de kinderen hem toch als een van hen zien. xavier is momenteel allen maar druk met geld verdienen om te overleven dus alles gaat naar de kinderen. Sparen voor Priya's en Babaloo's toekomst zit er op dit moment niet in. Kumari is druk met de papier in orde te maken voor goedkeuring van de Welfare department. Als ze die papieren gereed heeft kan ze die inleveren en komen ze op inspectie. Kumari weet nu al dat ze geen goedkeuring zal krijgen want je moet per 10 kinderen 1 toilet hebben en slaapzalen voor jongens en meisjes etc. maar ze wil als ze dan geen approval van weeshuis krijgt, in ieder geval op papier hebben wat er gedaan moet worden om het wel te worden.
Bovendien heeft Kumari vorige week op het kantoor met de behandelende ambtenaar ruzie staan maken omdat ze sinds juni 2008 (en NB 4 maal opnieuw in 3-voud indienen!) nog altijd niets gehoord heeft en navraag deed over de status van haar aanvraag. De vrouw antwoordde dat zij daar niet zat voor Kumari en die dus zelf maar moest navragen bij de postkamer. Als de stukken boven op de stapel op haar bureau liggen kan ze die pas behandelen. Kumari is daarop naar de chef gegaan en heeft haar verhaal gedaan. Of ze bewijs had dat ze het in geleverd had? En kopieen van de ingediende stukken? Dat alles had Kumari. OK als ze de papieren in 3 voud indient bij hem zal hij ze behandelen. Kumari is de lijsten aan het actualiseren.
Ik vraag of het nog invloed heeft op de al maanden lopende FRCA aanvraag, die nodig is om vanuit het buitenland geld te mogen ontvangen. Nee dat niet. De officiële weeshuisstatus is er nog niet, omdat ze 20 kinderen met certificate heeft en 10 zonder. Ze legt uit hoeveel werk het is om een certificate van een doprskind te bemachtigen, de villagers zijn niet erg wiling om mee te werken en je moet een ondertekening hebben van de chief van het dorp, en die is er meestal niet. Als je aankomt krijg je te horen kom morgen maar terug, maar dan nog.. Ik zeg dat je dan toch met geld wonderen kan verrichten. Kumari vertelt van een agent die voor 3-4000 Rs per kind alles wel wil regelen. Met 10 kinderen moet er een groepskorting te bedingen zijn, maar vanwege het niet hebben van voldoende hygiënische voorzieningen is dat tot het nieuw huis sowieso een onzinnige zaak. Bovendien zijn er dit jaar al 5kinderen binnen een maand weer weggegaan, dus dan zou die investering in een certificate niet rendabel zijn. Kumari zal geen nieuwe kinderen zonder certificate aannemen, maar de 10 kinderen zonder documenten (begrijpelijk) ook niet wil wegsturen. Meer monden voeden kan ze ook niet.
Dat het een bureaucratische molen is waar je doorheen moet zien te ploeteren, zoveel is mij wel duidelijk. Als ik vraag wat er gebeurt als Kumari of WIDE India niet langer bestaat, zegt Kumari dat de staat een ‘trust’ overneemt als er niemand meer is om voor de kinderen te zorgen. Dat zowel Kumari als ik het niet zover willen laten komen mag duidelijk zijn, dus dat moet op korte termijn ook juridisch onderzocht worden. Ik probeer nog maar eens met AMAIDI te contacten. Dat lukt niet, wel lukt het mij de Belgische architect in Pondicherry te pakken te krijgen, met hem kan ik volgende week een afspraak plannen.
Mijn Airtel en Vodaphone simkaarten zijn beiden nu bijna op en ik wil ze opwaarderen. Als ik bij de Vodaphone shop aan een oud baasje mijn telefoon laat zien en zeg “balance – charge - upgrade – plus 200 Rs – please” kijkt hij me behoorlijk stom aan. De shop bestaat uit enkel mobiele telefoontjes dus als iemand zou moeten doorhebben wat ik wil…. Ik laat hem nog even het sms-rapport van mijn laatste belactie zien met daarin dan ik nog maar 6,5 Rs tegoed heb en schrijf voor hem uit 6,5 206,5 maar hij blijft me onnozel aankijken. Ik geef het op. Aan de overkant van de straat bij de internetshop hangt ook een meters groot bord Vodaphone.. Die man spreekt wel Engels, zij het heel gebrekkig. Ik krijg in ieder geval uitgelegd wat ik wil. Omdat hij alleen coupons heeft van 50 Rs probeert hij de eerste van 4. Hij krast het beschermlaagje eraf en moet een code van 14 cijfers intoetsen. Dat doet hij 3 keer, geholpen door een collega maar het lukt ze niet. Where you buy? Ik zeg Chennai (ook Tamil Nadu) en dan schudt hij zijn hoofd,. Het is nee-schudden en niet ja schudden. Hopeloos hier. Ik vraag nog of hij ook Airtel kan upgraden, dat kan hij, maar dan blijkt dat ik mijn Airtel-sim niet bij me heb. Grrrrr.
Morgen nog maar ene poging een van beide beltegoeden aan te vullen. Ik moet ook nog met Nederland kunnen bellen met NL-stichtingen die in India dingen doen. Toch raar Pown lukte het wel om mijn beltegoed met 500Rs op te waarderen. Als ik mobieler ben ga ik in de binnenstad wel weer proberen. Wil niet elke keer de inwonende studenten op pad sturen. Ze hoeven niet te weten hoeveel geld ik de hele tijd uitgeef.
’s Avonds komen ze van de food donation, geven het eten af en verdwijnen meteen weer. Kennelijk hadden ze zelf ook in de gaten dat ze veel te weinig brachten. Als het te weinige voedsel op is, moet er alsnog rijst gekookt worden. En de inwonende studenten die laat thuis komen vinden de hond in de pot. Ik herinner Kumari eraan dat er nog biscuits over zijn van die middag, dus daar krijgen zij dan van.
Vanuit Nederland begrijp ik dat Eva gestaag doorgaat met de nieuwsbrief en bezig is een mooie Kerstkaart te maken. Ik heb alleen nog niet een ‘catchy’ foto kunnen maken. Ik mis nu toch wel mijn echte camera. Mijn batterijen willen hier ook niet echt goed opladen, dus is mijn camera continu leeg. Ik blijf proberen. Al vind ik het voorlopige ontwerp ook al aardig geslaagd.
woensdag 11 november 2009
effe wat plaatjes
Hampi - Picture of Paradise
Hampi - Vittal Temple
Hampi - doorkijkje Lotus Mahal
Hampi - Lotus Mahal
Hampi - Queens Bath
Hampi - Lakhsmi de tempelolifant neemt bad
Goa - Kinderarbeid
Goa - Ajuna vlooienmarkt aan zee
Goa - Palolem Beach
Goa - Kiddu - chilli's drogen
Goa - Panjim - Sri Lakhsmi Temple
Goa - Bloemenpracht
Goa - Milkshake on the rocks
Goa - Palmenstrand
treinreis naar Hampi, schooiende koeien, traplopende olifanten
inmiddels weer in Tiruvannamalai
Eerst even mijn Hampi belevenissen
5 november
Gisteren voor de schemering vertrokken. De spiegel die ’s nachts van mijn scooter gebroken was heb ik nog maar vergoed. Was niet mijn schuld maar heb het idee dat de jongen van het guest house die de scooter geregeld had het anders zou moeten betalen en niet verzekerd is. De schade van 300 Rs kan ik makkelijker dragen. Heb veel plezier van de scooter gehad.
De bus was zo genomen, 8 Rs naar Calungute, Vervolgens de volgende bus die ook mooi aansluit voor 12 Rs. Van mijn 20 Rs zie ik het wisselgeld niet meer terug in de drukke overvolle bus. In Panjim vindt ik de non-stop bus naar Margao en stap in. Ha nog net een plaatsje vrij. Een controleur vraagt of ik aan het loket een kaartje heb gekocht. Nee nog niet, naar Margao graag, maar ik moet de bus uit en aan het loket een kaartje kopen. Zal wel zijn omdat dit een directe bus is.
Met tegenzin sluit ik aan in de 50 m lange rij voor het loket, waar ik zoeven nog met mijn grote en kleine rugzak en plastic tasje met water en cashewnoten vrolijk doorheen ben gebanjerd op weg naar ‘mijn bus’. Mijn bus vertrekt een half uur later. In de rij heb ik nog een briefje in handen gedrukt gekregen van een vrouw die mij zwijgend aankeek. Op het briefje biedt zij zich aan als hulp in de huishouding, “You can be your own boss now!” staat er op. Verder nog goede referenties en het verzoek het briefje door te geven aan een bekende. Ik geef haar vriendelijk het briefje terug met de uitleg dat ik vandaag voorgoed uit Goa vertrek en met het typische Indiase ja-schudden neemt ze het in ontvangst.
De bus is vol! Ik moet op de grond zitten, want ik mag niet bij de deur staan van de buschauffeur. Later snap ik waarom, er moeten nog drie mensen mee en die laatste gaat dus op mijn gewenste plekje staan. Ik zit op de grond tussen mijn tassen en vang geen enkele bries, zie niks buiten, dus nik vrees dat ik misschien wel wagenziek zal worden. Dat gebeurt niet, een uur later stap ik na nagevraagd te hebben aan iemand die uit Margao komt waar ik moet uitstappen uit. Dat was dus niet de goede halte, dank u wel. Ik zeul met mijn tassen naar een verkooppunt, de verkoper spreekt slecht engels en hotel margao residency komt hem niet bekend voor. Een klant gelukkig wel, die zegt dat het 20 minuten lopen is, die kant op.
Er komt een motor mij achterop , waar moet ik heen? Hij zegt dat ik achterop moet stappen en hij mij voor 30Rs wel wil afzetten. Opeens is 30Rs niet veel meer. Ik druk hem mn zware kleine rugzak op de buik en ga zelf met de grote op de rug bij hem achterop zitten. Nog geen minuut later stoppen we bij een ander hotel. Veel beter zegt de motorrijder, en schonere kamers, ik moet die eerst maar checken. OK, we’ll see. De kamer is perfect, superzacht matras, TV, douche van boven en retespoeler
De volgende morgen om 7 uur komt Rahul, de motorrijder van gisteren mij oppikken en brengt mij naar het station. Ik vraag naar het perron bij enquiries en eenmaal op het juiste platform hangen er borden met wagonnummers. Moet dus een eitje zijn om uit te zoeken waar mijn wagon straks zal staan. Ik moet “sleeper 4” hebben, maar de borden lopen van 7 tot 34. Navraag levert mij 3 ontwetende mensen en 4 verschillende locaties op. Een locaties achter bord 11 heb ik dubbel dus daar gok ik maar op. Daar aangekomen, staan hier ook de meeste westerlingen. Ik sla even wat eten in want ik heb nog niet ontbeten (ananas mini-cake + zakje cashewnoten, 1 liter water en een zakje Lays ‘Massala’chips. Ik koop geen ‘murg’ want de indiase chips/koekjes vind ik niet lekker, mij te gekruid en te gefrituurd, melig/droog en hard naar mijn smaak). Een vrouw bedelt om geld, ik bied haar wat van de cake aan, maar dat wil ze niet, dus ik zeg dat ze dan maar weg moet gaan. ‘Nice try though’ zegt de amerikaanse die in dezelfde coupe belandt.
De wagon stopt 40 m verderop, dus ik stond redelijk goed, nu moet ik stoel 54 vinden. Er is een gangpad met aan de ene zijde bedden in de lengte (ik schat 1,80 m lang), twee lagen. Aan de andere kant in de breedte ongeveer even zo lange bedden, maar dan drie boven elkaar. Het middenste bed kan naar beneden geklapt worden zodat het een rugleuning wordt. Het zit prima. De ramen bestaan uit tralies, daarvoor een viezig glazen raampje en een houten schotje, die beiden omhoog geschoven en met een palletje vastgezet kunnen worden. Alle bedden zijn omgeklapt tot banken. Twee Duitse toeristen zitten een hokje verder en maken hun bank eerst helemaal schoon met ontsmettingsdoekjes en gaan vervolgens op een laken zitten. Ik heb toch m’n vies-mogen-worden reiskleren aan dus mij maakt het niet uit. In mijn deel zijn van de 8 plekken er maar 3 bezet. De hele trein is niet echt vol.
Na anderhalf uur mindert de trein vaart en komen we zoals mij vertelt was langs de waterval van Dudhsagar, de een na hoogste van India. De trein rijdt er zelfs overheen. Elk station waar gestopt wordt komt er weer een stroom aan verkopers binnen die van alles verkopen, met veel geschreeuw. De ananassap laat ik mij prima smaken. Om 10 uur komen ze de bestellingen voor de lunch opnemen. Ik bestel Buriani, ga ervan uit dat het weer een kip-met-rijst-gerecht is, maar dat blijkt om 11.30 gele rijst met noten te zijn. De rijst waait me bijna uit het bakje, omdat de trein met open ramen rijdt.
In Hubli stappen er heel veel mensen in en zit mijn compartiment opeens vol met Indiase vrouwen die druk met elkaar babbelen. Zodra de trein rijdt gaat er een tas open en komt er een metalen stapeling van bakjes te voorschijn en verschillend plastic zakjes met rijst, gravy en curd. Ze maken er een gezellige kliederboel van maar ruimen na afloop wel alles netjes op. Dat wil zeggen alle rotzooi gaat het raam uit en de pannetjes worden in het toilet omgespoeld.
De toiletten in de trein ruiken vreselijk smerig en zijn nat van de zeik. Ik neem de western style latrine, maar ruik en zie weinig verschil. De dames gaan slapen en het wordt eindelijk weer rustig. Een vrouw ligt gewoon tegen mij aan. Heel gewoon in India, waar ik heb gemerkt dat indiers geen ‘persoonlijke’ vierkante meter hebben waarbinnen je niet komt. Iedereen raakt elkaar continue onbewust aan. Als ik bijvoorbeeld in de bus/trein per ongeluk iemand aanraak reageert die doorgaans niet eens. Op straat reageren ze door hooguit 15 cm op te schuiven. Zal door de overbevolking komen. Want in een rij staan komt minder vaak voor dan voordringen. Bij het verlaten van trein of bus dringt iedereen, terwijl als iedereen gewoon zou wachten het proces sneller zou verlopen. Ik wacht gewoon telkens tot iedereen de bus uit is dan kan ik tenminste mijn rugzak rustig omdoen.
Bij een loket gebeurt het standaard dat wanneer iemand geholpen wordt er een ander aan komt lopen en dwars door het gesprek heen een (soms uitgebreide) vraag stelt, of een kaartje koopt. Waar ik het asociaal vind vindt met het hier kennelkijk de normaalste zaak van de wereld. Ik ben zelf nog niet zo ver. Erik heeft een grens ontdekt, nu nog aftasten.
De trein mindert een km voor Hospet vaart en er springen allerlei mannen op de trein en rennen de coupe’s in. Het komt wat bedreigend over voor wie schrikachtig is aangelegd, maar het zijn rikshaw drivers die ritjes naar Hampi willen scoren. Shiva wil mij wel naar Hampi brengen, ik zeg dat ik met de bus wil, om niet te gretig over te komen. I’m very cheap, the books tells my prizes. Hij bedoelt o.a. Lonely Planet. OK dus voor 10rs kun je me naar de busstand brengen? Ja en voor 100 naar Hampi. Ik zeg dat mijn boek het heeft over 80 rs. Hij zegt dat hij zonder lading terug naar Hospet moet, maar daar wil ik niet intrappen, dus breng me nu maar eerst naar de busstand! OK if you want no problem, your wish. Samen met zijn maatje (in toerisische plekken rijden ze vaak met twee man op een autorikshaw) rijdt hij naar een bushalte waar net een bus wegrijdt. Mijn bus zeggen ze.
Ik geloof niet dat dit de centrale busstand is voor een stad met 200.000 inwoners, maar ik moet het maar navragen. Ik zeg dat als hij mij nu voor 70rs naar een vann de twee hotels brengt die ik heb uitgezocht ik hem geloof. OK, maar de ferry over de rivier stopt bij zonsondergang en aan die kant van de rivier is dan niets te doen. Dat eerste heb ik gelezen, maar niet bij stilgestaan. OK, dan nee ik dit hotel. Sir, Rama guesthouse is better. Nee ik wil eerst Padmaguesthouse met view on the temple proberen. Bevalt die blijf ik 1 nacht en kan ik altijd nog verhuizen naar de andere kant van de rivier als ik wil. De co-driver spreekt Spaans meldt hij trots, maar als ik hem wat test komt hij niet heel ver. Maar hij probeert het, dus dit is een massa-toerisme plek.
Dan volgt een race als in Peking-Express op TV. De rikshawdrivers sjesen om het hardste naar Hampi over een erg slecht wegdek. Ik zie alle white-people uit de trein weer in andere riskshaws, die we inhalen, maar mijne is sneller. Toch goed dat ik een riskshaw heb genomen en niet de bus. Nu ben k als eerste bij de hotels en heb dus eerste keus. Voor we Hampi inrijden moeten ik bij een slagboom 10rs (15cent) toeristen entree betalen, ik protesteer voor de vorm, noem het bullshit, afzetterij en betaal. De co-driver zegt iets onverstaanbaars wat ‘welkom in Hampi’ betekent. Als ik vraag om het te herhalen (ik wil wel wat Kannada leren) blijkt het Spaans geweest te zijn.
Padma Guesthouse heeft de prijzen verdubbeld (gevolg van melding in LP), maar is nog altijd niet duur. Ik zeg dat de prijs wel veel hoger is en krijg dan ontbijt inclusief. OK, 100rs afgedongen dus. Ik douche en neem huur meteen een scooter in de hoofdstraat. Hampi is niet heel groot veel meer dan 10 straten zal het niet zijn. Een enorm contrast met het verleden. De 558 monumenten (meest ruines) waren vroeger onderdeel van een stad vergelijkbaar met Athene en Rome in hun hoogtijdagen. De restanten van een grote zuilengang/bazar zijn nu omgebouwd tot winkeltjes/huisjes en vormen de hoofdstraat. Die vertrekt vanuit de Hindoetempel en eindigt in een andere tempel. Alleen de hoofdtempel is nog in gebruik.
Ik voel me een beetje teleurgesteld. Ik had het -na alle enthousiaste verhalen van Indiers en toeristen- allemaal veel grootser voorgesteld. De tempel in Tiruvannamalai telt 8 torens van 60m, deze maar 1 van 40m. De schemering valt en genietend van een prachtige zonsondergang terwijl ik op de brede trappen (ghats) naar de rivier zit vraag ik me af of ik wel een scooter had moeten huren. Het lijkt zo klein. Morgen maar kijken of het binnen 1 dag bekeken is of meevalt, kan altijd korter blijven.
Ik blijf uiteindelijk twee hele dagen. Hampi bestaat uit twee delen een tempel deel en een koninklijk deel. Het tempeldeel ligt aan de rivier en daar zijn ook de restaurantjes (allemaal vegetarisch) en guesthouses. Aan de overkant van de rivier nog wat hele goedkope guesthouses. Het koninklijke deel is veel interessanter en ligt 4 km verderop. Op de folder die ik meegekregen had staan 10 dingen die je gezien moet hebben. Die ga ik maar afwerken. Ik kies ervoor om eerst het Koninklijke deel te verkennen ongeveer in oplopende volgorde van interesse, zodat ik steeds iets mooiers in het vooruitzicht heb. Maar eerst kijken naar hoe Laksmi de tempelolifant in bad gaat in de rivier om 07.30.
Ik zit om 7.15 klaar op de ghats. Terwijl ik en wat andere toeristen wachten is de lokale bevolking zich massaal zichzelf en kleding aan het wassen in de rivier, vrouwen en kinderen aan de west zijde, mannen aan de oostzijde. Vanwege de sterke stroming mag er niet gezwommen worden. Daarna wordt er ontbeten. Er lopen verkoopsters van idly en chapati. Een groepje vrouwen staat iets hoger op de trap te ontbijten. Er komt een koe met kalf schooien en die wordt eerst met stemgeluid geprobeerd op andere gedachten te brengen. Als de (heilige)koe aanhoudt, krijgt zij het ontbijt en houden twee vrouwen alleen een leeg bananenblad over. De koe wordt vereerd omdat zij de ultieme doorvoering van het begrip ‘moederliefde’ is. Een koe geeft namelijk niet alleen melk voor haar eigen kinderen maar ook voor de hele wereld zonder er iets voor terug te vragen, lees ik later in een folder.
Om 8 uur komt de olifant onder begeleiding aangeschommeld, loopt de 25 (?) meter hoge trappen af richting rivier. Gaat op commando liggen op een zijde en laat zich uitgebreid schrobben. Dan de andere zijde. Al met al duurt het redelijk lang. Als ze schoon is en de trappen weer opgestuurd wordt mag een klein kindje mee rijden op de olifant, die nu voor haar make-up gaat. De witte en rode verf van gisteren zijn er inmiddels namelijk helemaal afgeschrobd. Ik scoor mijn ontbijt en pak de scooter.
Ik bezoek een Krishna tempel , Queens bath, Public bath, een tempel, nog een tempel. Bij elke ruïne zitten twee soldaten/agenten/wachters. Die voeren de hele dag niks uit, moeten alleen de plek bewaken. Het is een van de vele vormen van verborgen werkeloosheid hier in India. Het aantal melkertbanen is hier gigantisch. Allemaal zinloze functies in de bureaucratische machine. De Lotus Mahal is een erg mooi gebouwtje wat nog redelijk intact is. Meerdere doorkijkjes door het gebouw heen maken dat ik hier aardig wat foto’s maak. De olifantenstallen die beroemd zijn vind ik wat tegenvallen. Omdat de entree voor de Lotus Mahal ook geldig is voor de Vittal Temple op dezelfde dag bezoek ik ook die al ligt die op 5 km afstand. De zon brandt fel maar er zijn donkere wolken. Onderweg bekijk ik nog een tempel die rondom een boulder is gebouwd. Het landschap hier bestaat uit boulders, heuvels met grote terracotta kleurige keien die Grand Canyonachtig aandoen. Soms op raadselachtig wijze in evenwicht gehouden. Soms ook met hutjes eronder.
In het nabij gelegen dorpje bestel ik kip! Zou uitzonderlijk wezen dat er vlees op het menu staat in deze streng hindoeïstische en deels islamitische regio. Ook alcohol is in Hampi maar op 1 plek te verkrijgen. Ik vraag met nadruk om non-spicy, maar heb toch wat extra dosa’s, en lassidrinks nodig om de mond te blussen.
Ook hier midden in India (noorden van zuid-india) weer veel vogels en vlinders, ik kijk mijn ogen uit. De Vittal temple is het bezoek wel waard. In de vorige tempel had een gids mij al uitgelegd dat door op de kolommen te kloppen je een soort xylofoon bespeeld. Ook hier werkt het. En ondanks dat het een UNESCO beschermd monument is mag je hier nog overal opklimmen en aanzitten. Dat is dan wel weer leuk van een voor Indiase begrippen trekpleister. Ik probeer of ik met de scooter het pad langs de rivier terug naar Hampi zou kunnen volgen, dat zou mij ruim 10km omrijden schelen. Ik kom op een plek die paradijselijk overkomt. Zonneschijn, groene rivierbedding, met een kudde geiten gemixt met koeien, veel vogels… het lijkt op zo’n overdreven middeleeuwse voorstelling van het paradijs, alleen de leeuw (tijger) ontbreekt aan het plaatje.
Het geplaveide pad wordt zandpad en loopt dood op een licht hellende rots. Ik kan alleen te voet verder. Parkeer de scooter en klim omhoog naar weer een tempeltje. Ik word getrakteerd op een prachtig uitzicht. Er lopen hier meerdere apen rond (grijs met zwarte kop) en ik klim nog hoger. Hiervandaan wil ik de zon wel zien ondergaan “Eagle” van Abba klinkt op mijn Ipod en ik zie inderdaad verschillende roofvogels cirkelen. Ik heb uitzicht op Hampi beneden in de verte en de kronkelende rivier en de sjokkende gaurs (zwarte Indiase gnoe).. voel alleen wat druppels en besluit dat het verstandiger is het hellende rotsplateau te verlaten voor het te glad wordt voor mijn chappals (slippers) of scooter. Ik ben nog maar net aan mijn 10km omweg begonnen of bij de Vittaltempel barst het regengeweld los.
Thuisgekomen blijkt dat ik vandaag 305 foto’s heb gemaakt! Mijn teleurstelling van gisteren was ten onrechte en inmiddels helemaal verdwenen. I ben zeiknat en mijn andere broeken heb ik voor laundry gegeven… Ik heb alleen nog een idiote traditionele broek die ik samen met blousje gekocht heb. Die komt nu goed van pas.
Onder de veranda en het genot van een bananapancake maak ik kennis met Edward (IT-er, uit UK) , Ha (Noorse immigratie ambtenaar, geboren in Vietnam) en de roodharige Francesca (wijnboerin) uit Toscane. ’s Avonds gaan we uit eten. Francesca weet te vertellen dat het jaarlijkse festival in Hampi dit jaar gecancelled is zodat de uitgaven besteed konden worden aan de overstromingsgebieden. Anders hadden we nu een week lang feest gehad en grote processies kunnen zien. We kunnen hier Huhn bestellen en vragen aan de ober wat het is. Ze hebben Huhn (Duits) op de kaart staan omdat Chicken niet mag, maar het is wel degelijk kip.… LOL. Ik vermoed dat ze beter zijn in vegetarisch dus bestel een spinaziegerecht.
De volgende morgen gaan Edward en Ha naar het olifantenbad kijken dat ik ze heb aangeraden, Francesca gaat een flinke wandeling maken. Ik ga op zoek naar de Pushkarani ,een koninklijk bad met mooie treden naar het water toe in een Esscheriaans aandoend patroon. Het wordt een hele tour. Ik heb gisteren een bord zien staan bij het dorp, langs de weg dus die zoek ik eerst op. Maar het blijft bij die ene richting aanwijzer. Ik word een weg in gestuurd, weer teruggestuurd, ga nog even van de weg af omdat ik een gebouw in de verte wil onderzoeken. Langs een kanaal zitten vrouwen kleren te wassen, het is een kleurrijk geheel,maar het is beter selectief te kijken zodat je alle koeienstront en hondepoep eromheen niet ziet.
Uiteindelijk kom ik terug bij een ruïne die ik de dag ervoor overgeslagen had omdat me die niet interessant leek. Blijkt dat pushkarani = bad betekent en ik het immense terrein van het Public Bath verder had moeten oplopen om een bad te zien waarvan de mooie treden vanwege de hoge waterstand nu merendeels onder water staan.
Ik rijd terug naar het tempelgedeelte omdat ik om 11.00 heb afgesproken met Ha en Edward. De tempels vind ik niet zo bijzonder dus ik ben in al om 10.00 klaar. Bij de ghats aangekomen blijkt dat de olifant vandaag erg traag op gang was en nog bezig is met baden. Ha en Edward zijn er nog en we kopen een kokosnoot. Niet zo’n harige maar een groene. Daarvan wordt de kopse kant afgehakt en een rietje erin gestoken. De kokosmelk smaakt zoutig, ik vind het niet zo lekker. Is de melk op dan geef je de cocosnoot terug en hakken ze m in twee-en en een klein stukje van de schil eraf. Dat wordt een lepeltje waarmee de ene helft leeg geschraapt wordt in de ander helft. Dit binnenste vruchtvlees is zacht van structuur en zit qua ‘smaak’ tussen de ons bekende harde harige kokosnoot, eiwit en kwark in. Voor 15 cent is het een complete maaltijd. In de bomenboven ons springen apen heen en weer.
We besluiten de oversteek over de rivier te maken in het motorbootje om aan de overkant misschien fietsen te huren. De oversteek duurt nog geen minuut, maar er moet toch elke keer gehoosd worden. Daar is niet heel veel te beleven. Van de 5 attracties die een driver ons voorhoudt in een folder is zijn de enige die ik interessant vind het verste weg, vlak bij een oversteekplaats die wel geschikt is voor ‘bikes’ (motoren). Ik heb die ’s ochtends al gecheckt en ontdekt dat de brug is ingestort maar dat de bamboemanden met twee roeiers die als pond dienst doen ook scooters overzetten. Ha en Edward huren een fiets ik neem afscheid en bestel een honey pancake en mahi kofta(aardappel gerecht met tomaat en ui) in het restaurantje. Het duurt 40 minuten om een pannenkoek te bakken en vervolgens 20 minuten om wisselgeld te regelen (per brommer), omdat ik alleen maar 500rs (7,5 euro) biljetten meer heb.
Niet verwonderlijk want bij elk bedrag vragen ze of ik change heb en hebben ze liefst zo gepast mogelijk betaald. Met een briefje van 100 (1,50 euro) moet soms al gewisseld worden bij buren. Mijn tientjes en twintigjes zijn er elke keer dus als eerste door. Ik steek weer over met de motorboot en rijd de 10km omweg. Laat me voor 60rs afzetten door zo’n biezen mand, ook weer nadat die eerst weer uitgebreid leeggehoosd is.
Het ene paleis is niet veel bijzonders, vervallen zoals de koloniale huizen in Goa en Puducherri. Ik rijdt verder naar de Monkeytempel. Onderweg kom ik Francesca op haar wandeling tegen. Onder aan de monkeytemple staan twee kinderen bij een bord ‘free parking’. Nu kan je o veral je scooter parkeren, maar ik heb toch dorst. En ja hoor, you like a drink sir? What you have to offer? Ik wil graag een sprite. Have a seat sir, ik mag op een plastic stoeltje plaatsnemen en laat me gewillig foppen door de broertjes. Ik vraag een kleine sprite dus de kleine wordt naar de winkel gestuurd. Komt terug met een felsje en de hand om de dop die hij zogenaamd soepeltjes losdraait. Ik weet bijna zeker dat hij uit een 2 liter fles, indian brand, heeft geschonken en laat het me prima smaken. 15rs is niet veel, meestal kost het 22rs ik betaal 20 en krijg op de terugweg wel 5rs change wordt mij beloofd. Misschien wil ik dan wel coffee? We’ll see, maybe a banana.
Als ik de ongeveer 700 treden beklim tref ik Ha en Edward weer die net op de terugweg zijn. Bovenop de rots vragen de slipperbewaarders maar liefst 10Rs, ik scheld ze uit omdat ik weet dat 2rs normaal is en loop met slippers in de hand verder. En vrouw die ook slippers bewaakt begint enorm te schreeuwen dat ik niet naar binnen mag met mijn slippers. Ik zeg dat ik ook niet in de tempel ga en leg mn slippers 20 meter verder op de rots en hoop maar dat ze er straks nog liggen. Er lopen hier veel apen rond, maar ik kom voor het uitzicht, dat is met de middagzon weer adembenemend, groene rijstvelden, en de oranje-rode boulders … en donkerblauwe lucht. Ik moet haast maken wil ik voor de regen de manden oversteek nog maken.
Beneden gekomen bestel ik een volgende sprite bij de boys. Willen ze mijn Ipod wel kopen voor 300rs. Ik zeg dat het slimme businessmannetjes zijn, maar dat ik niet verkoop. Als ik nog 3 banaantjes krijg betaal ik 20 Rs en staan we quitte zeg ik. Ze denken even na en gaan akkoord. De kleine moet weer op pad en komt terug met 4 banaantjes, die 4e mag hij zelf opeten. Ik moet er nu echt vandoor jongens. Will you recommend us? Sure, bij deze!
Ik ben nog niet op de weg of het begint weer te regenen. Gelukkig heb ik gisteren een zonnebril gekocht die niet goed is tegen de zon maar bij donkerder wolken en regen wel de ogen beschermd tegen de hagels die me op het gezicht beuken. Bij de oversteek plaats is het zoals ik verwacht had inmiddels geen verkeer meer. Mensen zitten onder de ingestorte brug. Ik vind het veiliger om onder een andere stenen overkapping te schuilen. Het is 16.00 en ik vraag me af of ze nog zullen varen als het om 17.00 nog regent. Ik wil om 19.00 te bus hebben om de 20.10 trein te halen die ik gereserveerd heb. Om 16.45 mindert het en begint het verkeer weer op gang te komen. Ik ben om 18.30 thuis in het guesthouse. Ik bestel mijn favoriete bananapancake en een hotcoffee en vraag of ik me nog even mag douchen (was om 10.00 uur uitgecheckt). Geen probleem, mijn kamer is nog beschikbaar heb ik nog een handdoek nodig? De riskjahdriver die je gebracht heeft komt je ophalen. Ik zeg dat ik met de bus wil, dus dat dat niet nodig is.
Zit te kletsen met Ha en Edward als de gastvrouw gestresst aan komt lopen en zeggen dat ik mijn trein zal missen als ik niet vertrek, 19.50 it leaves, Ik zeg dat 20.10 op mijn ticket staat en de heenweg ook maar 20 minuten kostte en zo weg ga, voor de bus 45 minuten is het nu wel te laat.
“Maar als de spoorbomen dicht zijn duurt dat al gauw 20 minuten” ik moet echt weg wil ik de trein niet missen! Ik loop dus naar de busstand en probeer een autoriskhaw te regelen, 150tot 180 rs vragen ze, ik zeg 100 maximum, weer die smoes over leeg terug moeten, maar ik zeg dat als ik in de trein stap er ook wel weer toeristen uitstappen. Uiteindelijk is er een die me voor 120 Rs naar Hospet (14km) wil brengen. Ik ben er om 19.20 ruim een half uur voor de trein binnenkomt en 50 minuten voor het vertrek.
Op het perron herkent Shiva de driver van de heenweg mij en vraagt of ik een pleasant stay heb gehad. Ik zeg van wel en vraag hem of hij mijn hotelkamersleutel terug zou willen geven aan Padma, omdat ik die in de haast vergeten ben in te leveren. Geen probleem, de key-service fooi (10rs) wordt verbaasd maar dankbaar in ontvangst genomen. Mijn naam staat niet op de lijsten van reserveringen, maar ik besluit niet na te vragen en gewoon in de (25 minuten) verlate trein te stappen. Mocht het niet goed zijn is met wat geld alles wel te regelen waarschijnlijk. Ik wil deze trein hebben.
Even denk ik dat de reservering echt mislukt is want er zitten andere mensen op mijn plek. Ik show ze mijn ticket met seat 45 in sleeper 11 en ze gaan op zoek naar hun nummer. De persoon naast mij wordt ook weggestuurd door een Engels meisje. Het is een bomvolle trein. Benieuwd hoe dat straks met slapen gaat. Catherine (seat 44) reist ook alleen en zegt dat bovenin slapen het prettigste is. We hebben beiden de onderste bedden.. Gelukkig kunnen we allebei ruilen met iemand die graag onder wil. Komt goed uit. Er wordt eerst weer gegeten van bananenbladeren en dan gaat bijna vanzelfsprekend het mechanisme van zitplaatsen tot bed ombouwen in werking. Ik lig op 30 cm van de ventilatoren met mn armen om mijn kleine rugzak. Geld en paspoort stop ik in mn onderbroek. Het bed is te kort en mn voeten steken uit, mensen lopen er telkens langs zodat ik gekieteld wordt. Dan komt er een soort controleur langs die mij hardhandig op de voeten slaat en ‘shorten legs’ schreeuwt. Dat wordt dus een paar uren in de phoetushouding slapen.
Ik heb wel trek maar dit keer geen verkopers op de trein. Om 6.10 precies op tijd rijdt de trein Bangelore in. Omdat ik slecht geslapen heb, boek ik een hotelkamer en slaap daar verder. Zondag is rustdag neem de tijd.
Einde van de middag bel ik Madav. Hij stelt voor om elkaar bij kroedamol (Garuda Mall) te ontmoeten. Hij zal ook een spaanse vriend (Azir) meevragen. In het grote winkelcentrum eten een klein hapje en gaan dan tafeltennissen. Madav vindt dat we het spookhuis ook moeten doen. Dus Azir wil drie kaartjes kopen, maar Madav is met geen stok mee te krijgen, een echte schijtlak eerste klas haha. Het spookhuis stelt helemaal niks voor, ik ben alleen bang dat ik op de route in het donker mijn hoofd zal stoten.
Vervolgens gaan we naar The Lounge, een gaybar in Bangalore. Nou ja niet officieel, maar officieus wel. Het is geweldig om te zien hoe de Indiase homo’s hier ongegeneerd kunnen genieten van de muziek en sommigen dansen dan ook de sterren van de hemel. Het ziet er ontspannen en vrolijk uit, helemaal omdat Madav en zijn vrienden duidelijk in hun element zijn. Ze worden wel snel dronken overigens. Acchu en Shaan twee vrienden van Madav schuiven ook aan maar zijn aan het einde van de avond na een brandy en een biertje behoorlijk aangeschoten. Shaan springt rustig op zijn motor 15 km naar huis. Ik heb met 1,5 liter Kingfisher nergens last van en sla het aanbod om naar het hotel gebracht te worden beleefd af, ik ga wel lopen.
Maandag ochtend neem ik de bus naar Tiruvannamalai. Ik neem de riskhaw naar Majestic busstand draai de driver een loer door hem 50 te geven in plaats van de schofterige 150 die hij uiteindelijk opeens vraagt terwijl 50 overeengekomen was. Op zoek naar de bus, twee busstands aan beide zeiden van de weg, beiden met meer dan 30 platforms. Ik moet plaform 14 hebben, maar geen van de platforms heeft een bus naar Tiruvannamalai. Een man vraagt waar ik heen moet en zegt dat ik de bus naar de New Busstand moet nemen en daar elk halfuur een Express bus vertrekt. OK ik dus in die bus. The new busstand is 6km verderop en daar is inderdaad een bus naar Tiru. Ik mag van de chauffeur helemaal voorin zitten, zodat ik een panoramaview op het slechte wegdek heb en af en toe ook zie hoe hij rakelings langs mensen, dieren, andere voertuigen scheurt. Ik word bijkans doof van zijn getoeter Dit is een wilde chauffeur, maar hij weet exact waar de wielen zitten want hij manouvreert moeiteloos om alle kuilen heen.
Geen busrit zonder ruzie dus ook hier barst de hel weer los. Eerst halverwege moet een halve buslading van een vorige Tiru-bus opgepikt worden omdat die met pech gestrand is. Veel geschreeuw van chauffeur en controleur maar het gaat goed. Tot 60 km voor Tiru. Dan ontstaat in de bus een woordenwisseling tussen die ontaard in een gigantisch gekakel en geschreeuw over en weer van misschien wel 10 mensen. De controleur grijpt in, het wordt even rustig, maar binnen een minuut laait het weer op. Krijsende vrouwen en schreeuwende mannen. De chauffeur die tot dusver onverstoorbaar doorreed stopt de bus en bemoeit zich er ook even mee. Het wordt weer even rustig maar in een volgend dorp 30 km voor Tiru worden twee mannen uit de bus gezet. Die maken veel lawaai en nemen het nummerbord op van de bus en schreeuwen van alles naar de bus chauffeur ,die schouders ophaalt, flink gas geeft en naar mij glimlacht.
Net na het donker kom ik na een 8 uur durende reis bij WIDE aan. Daar is weinig veranderd, Babaloo zeurt en Priya heeft nog altijd moeite met het ouderlijk gezag (haar telefoon is afgenomen omdat ze teveel sms-jes krijgt van verkeerde vrienden). Ook andere vrijheden zijn ingeperkt. Zo heeft ze geen eigen kamer meer en was de telefoon van kantoor naar de ouderlijke slaapkamer verplaatst nog voor ik vertrok. Ik snap de zorgen van Kumari en Xavier over Priya’s toekomst wel, maar het is ergens ook wel een beetje panisch. Ik heb voorzichtig aangegeven dat teveel beperken wel eens averechts zou kunnen werken. Beter gecontroleerd toezicht dan dat ze in geheim acties gaat ondernemen. Constateer dan ook tevreden dat de telefoon gelukkig weer in het kantoortje staat.
Ik moet voor ik binnenkom eerst de verrassing zien. Ze hebben op de bonnenkaart van Pati een kleine kleuren-TV gekregen van de zittende regering. Die werden gratis uitgedeeld en hangt dus nu beneden met touwtjes aan het raam. Op hun eigen kaart krijgen ze misschien volgende maand ook een TV, die Kumari bewaren wil voor het nieuwe huis. Ik denk waarom niet verkopen? Maar aan de andere kant, als iedereen hier TV’s kado krijgt van de staat, levert een TV in de verkoop waarschijnlijk niets op. De kokkin is er nog steeds concludeer ik en drie nieuwe kinderen. Dat blijken de kinderen van de kokkin te zijn die donderdag weer teruggekomen was na bijna anderhalve week te zijn weggebleven.
In Tiru heeft het de afgelopen week elke dag geregend en ook nu is het nat en vochtig. De temperatuur is gedaald tot net onder de 30 graden, lekker fris. Maar het natte is niet fijn. Was droogt niet.
Als ik de volgende morgen op het dak ben snap ik ook waarom. Alles ligt op het platte dak en wordt bij regen niet weggehaald. Project waslijnmaken is geboren …
De pamfletten zijn uiteindelijk maar half-half gelukt. Opeens moeten de pamfletten in drieen gevouwen worden en dan is de huidige layout niet goed. Dus moest de printer de layout veranderen, maar kwam er niet uit, kostte wel 100Rs. Ik doe het ’s avonds in een half uur. De school van Priya wil er opeens geen 200 maar 300 hebben. En ik vraag of de school die een goed doel wil steunen zelf geen kopieerapparaat heeft maar dat lijkt een rare vraag. Nee copier is for school only…. Blijf het een raar idee vinden dat je als goed doel je eigen promotiemateriaal moet financieren zonder dat je weet hoeveel het zal opbrengen. Daar kan Priya, noch Kumari iets van zeggen, alleen dat ze hopen dat het meer oplevert dan het kost. Rare mentaliteit, ik zou eerst willen weten hoeveel de vorige actie heeft opgeleverd.
De spaanse vrijwilligers die zich gemeld hadden op de dag nadat ik vertrokken was zijn niet langer gebleven dan twee dagen, en belden vervolgens vol excuses vanuit Kerala op dat ze ziek geworden waren.
Vandaag belt een rikshawdriver voor het juiste adres. Een francaise heeft in de ashram de poster zien hangen wil graag langskomen. De kinderen hebben alweer een vrije dag omdat het flink geregend heeft. Vally blijft de hele middag en koopt melk en biscuits voor de kinderen. De pastoor komt ook nog even langs omdat hij al twee weken niet is geweest. Na afloop maakt Sathya van de toffeepapiertjes die paars en goud glinsteren een ketting voor mij, hierop volgen nog vele kettingen en armbanden en ringen die ik om moet. Al met is er waarschijnlijk een heel (gebruikt) rekenschriftje op deze manier gerecycled.
Kumari zegt dat ik afgevallen ben en voert me weer veel te veel. "Jouw moeder mag niet zeggen dat ik je niet goed gevoed heb…"
Eerst even mijn Hampi belevenissen
5 november
Gisteren voor de schemering vertrokken. De spiegel die ’s nachts van mijn scooter gebroken was heb ik nog maar vergoed. Was niet mijn schuld maar heb het idee dat de jongen van het guest house die de scooter geregeld had het anders zou moeten betalen en niet verzekerd is. De schade van 300 Rs kan ik makkelijker dragen. Heb veel plezier van de scooter gehad.
De bus was zo genomen, 8 Rs naar Calungute, Vervolgens de volgende bus die ook mooi aansluit voor 12 Rs. Van mijn 20 Rs zie ik het wisselgeld niet meer terug in de drukke overvolle bus. In Panjim vindt ik de non-stop bus naar Margao en stap in. Ha nog net een plaatsje vrij. Een controleur vraagt of ik aan het loket een kaartje heb gekocht. Nee nog niet, naar Margao graag, maar ik moet de bus uit en aan het loket een kaartje kopen. Zal wel zijn omdat dit een directe bus is.
Met tegenzin sluit ik aan in de 50 m lange rij voor het loket, waar ik zoeven nog met mijn grote en kleine rugzak en plastic tasje met water en cashewnoten vrolijk doorheen ben gebanjerd op weg naar ‘mijn bus’. Mijn bus vertrekt een half uur later. In de rij heb ik nog een briefje in handen gedrukt gekregen van een vrouw die mij zwijgend aankeek. Op het briefje biedt zij zich aan als hulp in de huishouding, “You can be your own boss now!” staat er op. Verder nog goede referenties en het verzoek het briefje door te geven aan een bekende. Ik geef haar vriendelijk het briefje terug met de uitleg dat ik vandaag voorgoed uit Goa vertrek en met het typische Indiase ja-schudden neemt ze het in ontvangst.
De bus is vol! Ik moet op de grond zitten, want ik mag niet bij de deur staan van de buschauffeur. Later snap ik waarom, er moeten nog drie mensen mee en die laatste gaat dus op mijn gewenste plekje staan. Ik zit op de grond tussen mijn tassen en vang geen enkele bries, zie niks buiten, dus nik vrees dat ik misschien wel wagenziek zal worden. Dat gebeurt niet, een uur later stap ik na nagevraagd te hebben aan iemand die uit Margao komt waar ik moet uitstappen uit. Dat was dus niet de goede halte, dank u wel. Ik zeul met mijn tassen naar een verkooppunt, de verkoper spreekt slecht engels en hotel margao residency komt hem niet bekend voor. Een klant gelukkig wel, die zegt dat het 20 minuten lopen is, die kant op.
Er komt een motor mij achterop , waar moet ik heen? Hij zegt dat ik achterop moet stappen en hij mij voor 30Rs wel wil afzetten. Opeens is 30Rs niet veel meer. Ik druk hem mn zware kleine rugzak op de buik en ga zelf met de grote op de rug bij hem achterop zitten. Nog geen minuut later stoppen we bij een ander hotel. Veel beter zegt de motorrijder, en schonere kamers, ik moet die eerst maar checken. OK, we’ll see. De kamer is perfect, superzacht matras, TV, douche van boven en retespoeler
De volgende morgen om 7 uur komt Rahul, de motorrijder van gisteren mij oppikken en brengt mij naar het station. Ik vraag naar het perron bij enquiries en eenmaal op het juiste platform hangen er borden met wagonnummers. Moet dus een eitje zijn om uit te zoeken waar mijn wagon straks zal staan. Ik moet “sleeper 4” hebben, maar de borden lopen van 7 tot 34. Navraag levert mij 3 ontwetende mensen en 4 verschillende locaties op. Een locaties achter bord 11 heb ik dubbel dus daar gok ik maar op. Daar aangekomen, staan hier ook de meeste westerlingen. Ik sla even wat eten in want ik heb nog niet ontbeten (ananas mini-cake + zakje cashewnoten, 1 liter water en een zakje Lays ‘Massala’chips. Ik koop geen ‘murg’ want de indiase chips/koekjes vind ik niet lekker, mij te gekruid en te gefrituurd, melig/droog en hard naar mijn smaak). Een vrouw bedelt om geld, ik bied haar wat van de cake aan, maar dat wil ze niet, dus ik zeg dat ze dan maar weg moet gaan. ‘Nice try though’ zegt de amerikaanse die in dezelfde coupe belandt.
De wagon stopt 40 m verderop, dus ik stond redelijk goed, nu moet ik stoel 54 vinden. Er is een gangpad met aan de ene zijde bedden in de lengte (ik schat 1,80 m lang), twee lagen. Aan de andere kant in de breedte ongeveer even zo lange bedden, maar dan drie boven elkaar. Het middenste bed kan naar beneden geklapt worden zodat het een rugleuning wordt. Het zit prima. De ramen bestaan uit tralies, daarvoor een viezig glazen raampje en een houten schotje, die beiden omhoog geschoven en met een palletje vastgezet kunnen worden. Alle bedden zijn omgeklapt tot banken. Twee Duitse toeristen zitten een hokje verder en maken hun bank eerst helemaal schoon met ontsmettingsdoekjes en gaan vervolgens op een laken zitten. Ik heb toch m’n vies-mogen-worden reiskleren aan dus mij maakt het niet uit. In mijn deel zijn van de 8 plekken er maar 3 bezet. De hele trein is niet echt vol.
Na anderhalf uur mindert de trein vaart en komen we zoals mij vertelt was langs de waterval van Dudhsagar, de een na hoogste van India. De trein rijdt er zelfs overheen. Elk station waar gestopt wordt komt er weer een stroom aan verkopers binnen die van alles verkopen, met veel geschreeuw. De ananassap laat ik mij prima smaken. Om 10 uur komen ze de bestellingen voor de lunch opnemen. Ik bestel Buriani, ga ervan uit dat het weer een kip-met-rijst-gerecht is, maar dat blijkt om 11.30 gele rijst met noten te zijn. De rijst waait me bijna uit het bakje, omdat de trein met open ramen rijdt.
In Hubli stappen er heel veel mensen in en zit mijn compartiment opeens vol met Indiase vrouwen die druk met elkaar babbelen. Zodra de trein rijdt gaat er een tas open en komt er een metalen stapeling van bakjes te voorschijn en verschillend plastic zakjes met rijst, gravy en curd. Ze maken er een gezellige kliederboel van maar ruimen na afloop wel alles netjes op. Dat wil zeggen alle rotzooi gaat het raam uit en de pannetjes worden in het toilet omgespoeld.
De toiletten in de trein ruiken vreselijk smerig en zijn nat van de zeik. Ik neem de western style latrine, maar ruik en zie weinig verschil. De dames gaan slapen en het wordt eindelijk weer rustig. Een vrouw ligt gewoon tegen mij aan. Heel gewoon in India, waar ik heb gemerkt dat indiers geen ‘persoonlijke’ vierkante meter hebben waarbinnen je niet komt. Iedereen raakt elkaar continue onbewust aan. Als ik bijvoorbeeld in de bus/trein per ongeluk iemand aanraak reageert die doorgaans niet eens. Op straat reageren ze door hooguit 15 cm op te schuiven. Zal door de overbevolking komen. Want in een rij staan komt minder vaak voor dan voordringen. Bij het verlaten van trein of bus dringt iedereen, terwijl als iedereen gewoon zou wachten het proces sneller zou verlopen. Ik wacht gewoon telkens tot iedereen de bus uit is dan kan ik tenminste mijn rugzak rustig omdoen.
Bij een loket gebeurt het standaard dat wanneer iemand geholpen wordt er een ander aan komt lopen en dwars door het gesprek heen een (soms uitgebreide) vraag stelt, of een kaartje koopt. Waar ik het asociaal vind vindt met het hier kennelkijk de normaalste zaak van de wereld. Ik ben zelf nog niet zo ver. Erik heeft een grens ontdekt, nu nog aftasten.
De trein mindert een km voor Hospet vaart en er springen allerlei mannen op de trein en rennen de coupe’s in. Het komt wat bedreigend over voor wie schrikachtig is aangelegd, maar het zijn rikshaw drivers die ritjes naar Hampi willen scoren. Shiva wil mij wel naar Hampi brengen, ik zeg dat ik met de bus wil, om niet te gretig over te komen. I’m very cheap, the books tells my prizes. Hij bedoelt o.a. Lonely Planet. OK dus voor 10rs kun je me naar de busstand brengen? Ja en voor 100 naar Hampi. Ik zeg dat mijn boek het heeft over 80 rs. Hij zegt dat hij zonder lading terug naar Hospet moet, maar daar wil ik niet intrappen, dus breng me nu maar eerst naar de busstand! OK if you want no problem, your wish. Samen met zijn maatje (in toerisische plekken rijden ze vaak met twee man op een autorikshaw) rijdt hij naar een bushalte waar net een bus wegrijdt. Mijn bus zeggen ze.
Ik geloof niet dat dit de centrale busstand is voor een stad met 200.000 inwoners, maar ik moet het maar navragen. Ik zeg dat als hij mij nu voor 70rs naar een vann de twee hotels brengt die ik heb uitgezocht ik hem geloof. OK, maar de ferry over de rivier stopt bij zonsondergang en aan die kant van de rivier is dan niets te doen. Dat eerste heb ik gelezen, maar niet bij stilgestaan. OK, dan nee ik dit hotel. Sir, Rama guesthouse is better. Nee ik wil eerst Padmaguesthouse met view on the temple proberen. Bevalt die blijf ik 1 nacht en kan ik altijd nog verhuizen naar de andere kant van de rivier als ik wil. De co-driver spreekt Spaans meldt hij trots, maar als ik hem wat test komt hij niet heel ver. Maar hij probeert het, dus dit is een massa-toerisme plek.
Dan volgt een race als in Peking-Express op TV. De rikshawdrivers sjesen om het hardste naar Hampi over een erg slecht wegdek. Ik zie alle white-people uit de trein weer in andere riskshaws, die we inhalen, maar mijne is sneller. Toch goed dat ik een riskshaw heb genomen en niet de bus. Nu ben k als eerste bij de hotels en heb dus eerste keus. Voor we Hampi inrijden moeten ik bij een slagboom 10rs (15cent) toeristen entree betalen, ik protesteer voor de vorm, noem het bullshit, afzetterij en betaal. De co-driver zegt iets onverstaanbaars wat ‘welkom in Hampi’ betekent. Als ik vraag om het te herhalen (ik wil wel wat Kannada leren) blijkt het Spaans geweest te zijn.
Padma Guesthouse heeft de prijzen verdubbeld (gevolg van melding in LP), maar is nog altijd niet duur. Ik zeg dat de prijs wel veel hoger is en krijg dan ontbijt inclusief. OK, 100rs afgedongen dus. Ik douche en neem huur meteen een scooter in de hoofdstraat. Hampi is niet heel groot veel meer dan 10 straten zal het niet zijn. Een enorm contrast met het verleden. De 558 monumenten (meest ruines) waren vroeger onderdeel van een stad vergelijkbaar met Athene en Rome in hun hoogtijdagen. De restanten van een grote zuilengang/bazar zijn nu omgebouwd tot winkeltjes/huisjes en vormen de hoofdstraat. Die vertrekt vanuit de Hindoetempel en eindigt in een andere tempel. Alleen de hoofdtempel is nog in gebruik.
Ik voel me een beetje teleurgesteld. Ik had het -na alle enthousiaste verhalen van Indiers en toeristen- allemaal veel grootser voorgesteld. De tempel in Tiruvannamalai telt 8 torens van 60m, deze maar 1 van 40m. De schemering valt en genietend van een prachtige zonsondergang terwijl ik op de brede trappen (ghats) naar de rivier zit vraag ik me af of ik wel een scooter had moeten huren. Het lijkt zo klein. Morgen maar kijken of het binnen 1 dag bekeken is of meevalt, kan altijd korter blijven.
Ik blijf uiteindelijk twee hele dagen. Hampi bestaat uit twee delen een tempel deel en een koninklijk deel. Het tempeldeel ligt aan de rivier en daar zijn ook de restaurantjes (allemaal vegetarisch) en guesthouses. Aan de overkant van de rivier nog wat hele goedkope guesthouses. Het koninklijke deel is veel interessanter en ligt 4 km verderop. Op de folder die ik meegekregen had staan 10 dingen die je gezien moet hebben. Die ga ik maar afwerken. Ik kies ervoor om eerst het Koninklijke deel te verkennen ongeveer in oplopende volgorde van interesse, zodat ik steeds iets mooiers in het vooruitzicht heb. Maar eerst kijken naar hoe Laksmi de tempelolifant in bad gaat in de rivier om 07.30.
Ik zit om 7.15 klaar op de ghats. Terwijl ik en wat andere toeristen wachten is de lokale bevolking zich massaal zichzelf en kleding aan het wassen in de rivier, vrouwen en kinderen aan de west zijde, mannen aan de oostzijde. Vanwege de sterke stroming mag er niet gezwommen worden. Daarna wordt er ontbeten. Er lopen verkoopsters van idly en chapati. Een groepje vrouwen staat iets hoger op de trap te ontbijten. Er komt een koe met kalf schooien en die wordt eerst met stemgeluid geprobeerd op andere gedachten te brengen. Als de (heilige)koe aanhoudt, krijgt zij het ontbijt en houden twee vrouwen alleen een leeg bananenblad over. De koe wordt vereerd omdat zij de ultieme doorvoering van het begrip ‘moederliefde’ is. Een koe geeft namelijk niet alleen melk voor haar eigen kinderen maar ook voor de hele wereld zonder er iets voor terug te vragen, lees ik later in een folder.
Om 8 uur komt de olifant onder begeleiding aangeschommeld, loopt de 25 (?) meter hoge trappen af richting rivier. Gaat op commando liggen op een zijde en laat zich uitgebreid schrobben. Dan de andere zijde. Al met al duurt het redelijk lang. Als ze schoon is en de trappen weer opgestuurd wordt mag een klein kindje mee rijden op de olifant, die nu voor haar make-up gaat. De witte en rode verf van gisteren zijn er inmiddels namelijk helemaal afgeschrobd. Ik scoor mijn ontbijt en pak de scooter.
Ik bezoek een Krishna tempel , Queens bath, Public bath, een tempel, nog een tempel. Bij elke ruïne zitten twee soldaten/agenten/wachters. Die voeren de hele dag niks uit, moeten alleen de plek bewaken. Het is een van de vele vormen van verborgen werkeloosheid hier in India. Het aantal melkertbanen is hier gigantisch. Allemaal zinloze functies in de bureaucratische machine. De Lotus Mahal is een erg mooi gebouwtje wat nog redelijk intact is. Meerdere doorkijkjes door het gebouw heen maken dat ik hier aardig wat foto’s maak. De olifantenstallen die beroemd zijn vind ik wat tegenvallen. Omdat de entree voor de Lotus Mahal ook geldig is voor de Vittal Temple op dezelfde dag bezoek ik ook die al ligt die op 5 km afstand. De zon brandt fel maar er zijn donkere wolken. Onderweg bekijk ik nog een tempel die rondom een boulder is gebouwd. Het landschap hier bestaat uit boulders, heuvels met grote terracotta kleurige keien die Grand Canyonachtig aandoen. Soms op raadselachtig wijze in evenwicht gehouden. Soms ook met hutjes eronder.
In het nabij gelegen dorpje bestel ik kip! Zou uitzonderlijk wezen dat er vlees op het menu staat in deze streng hindoeïstische en deels islamitische regio. Ook alcohol is in Hampi maar op 1 plek te verkrijgen. Ik vraag met nadruk om non-spicy, maar heb toch wat extra dosa’s, en lassidrinks nodig om de mond te blussen.
Ook hier midden in India (noorden van zuid-india) weer veel vogels en vlinders, ik kijk mijn ogen uit. De Vittal temple is het bezoek wel waard. In de vorige tempel had een gids mij al uitgelegd dat door op de kolommen te kloppen je een soort xylofoon bespeeld. Ook hier werkt het. En ondanks dat het een UNESCO beschermd monument is mag je hier nog overal opklimmen en aanzitten. Dat is dan wel weer leuk van een voor Indiase begrippen trekpleister. Ik probeer of ik met de scooter het pad langs de rivier terug naar Hampi zou kunnen volgen, dat zou mij ruim 10km omrijden schelen. Ik kom op een plek die paradijselijk overkomt. Zonneschijn, groene rivierbedding, met een kudde geiten gemixt met koeien, veel vogels… het lijkt op zo’n overdreven middeleeuwse voorstelling van het paradijs, alleen de leeuw (tijger) ontbreekt aan het plaatje.
Het geplaveide pad wordt zandpad en loopt dood op een licht hellende rots. Ik kan alleen te voet verder. Parkeer de scooter en klim omhoog naar weer een tempeltje. Ik word getrakteerd op een prachtig uitzicht. Er lopen hier meerdere apen rond (grijs met zwarte kop) en ik klim nog hoger. Hiervandaan wil ik de zon wel zien ondergaan “Eagle” van Abba klinkt op mijn Ipod en ik zie inderdaad verschillende roofvogels cirkelen. Ik heb uitzicht op Hampi beneden in de verte en de kronkelende rivier en de sjokkende gaurs (zwarte Indiase gnoe).. voel alleen wat druppels en besluit dat het verstandiger is het hellende rotsplateau te verlaten voor het te glad wordt voor mijn chappals (slippers) of scooter. Ik ben nog maar net aan mijn 10km omweg begonnen of bij de Vittaltempel barst het regengeweld los.
Thuisgekomen blijkt dat ik vandaag 305 foto’s heb gemaakt! Mijn teleurstelling van gisteren was ten onrechte en inmiddels helemaal verdwenen. I ben zeiknat en mijn andere broeken heb ik voor laundry gegeven… Ik heb alleen nog een idiote traditionele broek die ik samen met blousje gekocht heb. Die komt nu goed van pas.
Onder de veranda en het genot van een bananapancake maak ik kennis met Edward (IT-er, uit UK) , Ha (Noorse immigratie ambtenaar, geboren in Vietnam) en de roodharige Francesca (wijnboerin) uit Toscane. ’s Avonds gaan we uit eten. Francesca weet te vertellen dat het jaarlijkse festival in Hampi dit jaar gecancelled is zodat de uitgaven besteed konden worden aan de overstromingsgebieden. Anders hadden we nu een week lang feest gehad en grote processies kunnen zien. We kunnen hier Huhn bestellen en vragen aan de ober wat het is. Ze hebben Huhn (Duits) op de kaart staan omdat Chicken niet mag, maar het is wel degelijk kip.… LOL. Ik vermoed dat ze beter zijn in vegetarisch dus bestel een spinaziegerecht.
De volgende morgen gaan Edward en Ha naar het olifantenbad kijken dat ik ze heb aangeraden, Francesca gaat een flinke wandeling maken. Ik ga op zoek naar de Pushkarani ,een koninklijk bad met mooie treden naar het water toe in een Esscheriaans aandoend patroon. Het wordt een hele tour. Ik heb gisteren een bord zien staan bij het dorp, langs de weg dus die zoek ik eerst op. Maar het blijft bij die ene richting aanwijzer. Ik word een weg in gestuurd, weer teruggestuurd, ga nog even van de weg af omdat ik een gebouw in de verte wil onderzoeken. Langs een kanaal zitten vrouwen kleren te wassen, het is een kleurrijk geheel,maar het is beter selectief te kijken zodat je alle koeienstront en hondepoep eromheen niet ziet.
Uiteindelijk kom ik terug bij een ruïne die ik de dag ervoor overgeslagen had omdat me die niet interessant leek. Blijkt dat pushkarani = bad betekent en ik het immense terrein van het Public Bath verder had moeten oplopen om een bad te zien waarvan de mooie treden vanwege de hoge waterstand nu merendeels onder water staan.
Ik rijd terug naar het tempelgedeelte omdat ik om 11.00 heb afgesproken met Ha en Edward. De tempels vind ik niet zo bijzonder dus ik ben in al om 10.00 klaar. Bij de ghats aangekomen blijkt dat de olifant vandaag erg traag op gang was en nog bezig is met baden. Ha en Edward zijn er nog en we kopen een kokosnoot. Niet zo’n harige maar een groene. Daarvan wordt de kopse kant afgehakt en een rietje erin gestoken. De kokosmelk smaakt zoutig, ik vind het niet zo lekker. Is de melk op dan geef je de cocosnoot terug en hakken ze m in twee-en en een klein stukje van de schil eraf. Dat wordt een lepeltje waarmee de ene helft leeg geschraapt wordt in de ander helft. Dit binnenste vruchtvlees is zacht van structuur en zit qua ‘smaak’ tussen de ons bekende harde harige kokosnoot, eiwit en kwark in. Voor 15 cent is het een complete maaltijd. In de bomenboven ons springen apen heen en weer.
We besluiten de oversteek over de rivier te maken in het motorbootje om aan de overkant misschien fietsen te huren. De oversteek duurt nog geen minuut, maar er moet toch elke keer gehoosd worden. Daar is niet heel veel te beleven. Van de 5 attracties die een driver ons voorhoudt in een folder is zijn de enige die ik interessant vind het verste weg, vlak bij een oversteekplaats die wel geschikt is voor ‘bikes’ (motoren). Ik heb die ’s ochtends al gecheckt en ontdekt dat de brug is ingestort maar dat de bamboemanden met twee roeiers die als pond dienst doen ook scooters overzetten. Ha en Edward huren een fiets ik neem afscheid en bestel een honey pancake en mahi kofta(aardappel gerecht met tomaat en ui) in het restaurantje. Het duurt 40 minuten om een pannenkoek te bakken en vervolgens 20 minuten om wisselgeld te regelen (per brommer), omdat ik alleen maar 500rs (7,5 euro) biljetten meer heb.
Niet verwonderlijk want bij elk bedrag vragen ze of ik change heb en hebben ze liefst zo gepast mogelijk betaald. Met een briefje van 100 (1,50 euro) moet soms al gewisseld worden bij buren. Mijn tientjes en twintigjes zijn er elke keer dus als eerste door. Ik steek weer over met de motorboot en rijd de 10km omweg. Laat me voor 60rs afzetten door zo’n biezen mand, ook weer nadat die eerst weer uitgebreid leeggehoosd is.
Het ene paleis is niet veel bijzonders, vervallen zoals de koloniale huizen in Goa en Puducherri. Ik rijdt verder naar de Monkeytempel. Onderweg kom ik Francesca op haar wandeling tegen. Onder aan de monkeytemple staan twee kinderen bij een bord ‘free parking’. Nu kan je o veral je scooter parkeren, maar ik heb toch dorst. En ja hoor, you like a drink sir? What you have to offer? Ik wil graag een sprite. Have a seat sir, ik mag op een plastic stoeltje plaatsnemen en laat me gewillig foppen door de broertjes. Ik vraag een kleine sprite dus de kleine wordt naar de winkel gestuurd. Komt terug met een felsje en de hand om de dop die hij zogenaamd soepeltjes losdraait. Ik weet bijna zeker dat hij uit een 2 liter fles, indian brand, heeft geschonken en laat het me prima smaken. 15rs is niet veel, meestal kost het 22rs ik betaal 20 en krijg op de terugweg wel 5rs change wordt mij beloofd. Misschien wil ik dan wel coffee? We’ll see, maybe a banana.
Als ik de ongeveer 700 treden beklim tref ik Ha en Edward weer die net op de terugweg zijn. Bovenop de rots vragen de slipperbewaarders maar liefst 10Rs, ik scheld ze uit omdat ik weet dat 2rs normaal is en loop met slippers in de hand verder. En vrouw die ook slippers bewaakt begint enorm te schreeuwen dat ik niet naar binnen mag met mijn slippers. Ik zeg dat ik ook niet in de tempel ga en leg mn slippers 20 meter verder op de rots en hoop maar dat ze er straks nog liggen. Er lopen hier veel apen rond, maar ik kom voor het uitzicht, dat is met de middagzon weer adembenemend, groene rijstvelden, en de oranje-rode boulders … en donkerblauwe lucht. Ik moet haast maken wil ik voor de regen de manden oversteek nog maken.
Beneden gekomen bestel ik een volgende sprite bij de boys. Willen ze mijn Ipod wel kopen voor 300rs. Ik zeg dat het slimme businessmannetjes zijn, maar dat ik niet verkoop. Als ik nog 3 banaantjes krijg betaal ik 20 Rs en staan we quitte zeg ik. Ze denken even na en gaan akkoord. De kleine moet weer op pad en komt terug met 4 banaantjes, die 4e mag hij zelf opeten. Ik moet er nu echt vandoor jongens. Will you recommend us? Sure, bij deze!
Ik ben nog niet op de weg of het begint weer te regenen. Gelukkig heb ik gisteren een zonnebril gekocht die niet goed is tegen de zon maar bij donkerder wolken en regen wel de ogen beschermd tegen de hagels die me op het gezicht beuken. Bij de oversteek plaats is het zoals ik verwacht had inmiddels geen verkeer meer. Mensen zitten onder de ingestorte brug. Ik vind het veiliger om onder een andere stenen overkapping te schuilen. Het is 16.00 en ik vraag me af of ze nog zullen varen als het om 17.00 nog regent. Ik wil om 19.00 te bus hebben om de 20.10 trein te halen die ik gereserveerd heb. Om 16.45 mindert het en begint het verkeer weer op gang te komen. Ik ben om 18.30 thuis in het guesthouse. Ik bestel mijn favoriete bananapancake en een hotcoffee en vraag of ik me nog even mag douchen (was om 10.00 uur uitgecheckt). Geen probleem, mijn kamer is nog beschikbaar heb ik nog een handdoek nodig? De riskjahdriver die je gebracht heeft komt je ophalen. Ik zeg dat ik met de bus wil, dus dat dat niet nodig is.
Zit te kletsen met Ha en Edward als de gastvrouw gestresst aan komt lopen en zeggen dat ik mijn trein zal missen als ik niet vertrek, 19.50 it leaves, Ik zeg dat 20.10 op mijn ticket staat en de heenweg ook maar 20 minuten kostte en zo weg ga, voor de bus 45 minuten is het nu wel te laat.
“Maar als de spoorbomen dicht zijn duurt dat al gauw 20 minuten” ik moet echt weg wil ik de trein niet missen! Ik loop dus naar de busstand en probeer een autoriskhaw te regelen, 150tot 180 rs vragen ze, ik zeg 100 maximum, weer die smoes over leeg terug moeten, maar ik zeg dat als ik in de trein stap er ook wel weer toeristen uitstappen. Uiteindelijk is er een die me voor 120 Rs naar Hospet (14km) wil brengen. Ik ben er om 19.20 ruim een half uur voor de trein binnenkomt en 50 minuten voor het vertrek.
Op het perron herkent Shiva de driver van de heenweg mij en vraagt of ik een pleasant stay heb gehad. Ik zeg van wel en vraag hem of hij mijn hotelkamersleutel terug zou willen geven aan Padma, omdat ik die in de haast vergeten ben in te leveren. Geen probleem, de key-service fooi (10rs) wordt verbaasd maar dankbaar in ontvangst genomen. Mijn naam staat niet op de lijsten van reserveringen, maar ik besluit niet na te vragen en gewoon in de (25 minuten) verlate trein te stappen. Mocht het niet goed zijn is met wat geld alles wel te regelen waarschijnlijk. Ik wil deze trein hebben.
Even denk ik dat de reservering echt mislukt is want er zitten andere mensen op mijn plek. Ik show ze mijn ticket met seat 45 in sleeper 11 en ze gaan op zoek naar hun nummer. De persoon naast mij wordt ook weggestuurd door een Engels meisje. Het is een bomvolle trein. Benieuwd hoe dat straks met slapen gaat. Catherine (seat 44) reist ook alleen en zegt dat bovenin slapen het prettigste is. We hebben beiden de onderste bedden.. Gelukkig kunnen we allebei ruilen met iemand die graag onder wil. Komt goed uit. Er wordt eerst weer gegeten van bananenbladeren en dan gaat bijna vanzelfsprekend het mechanisme van zitplaatsen tot bed ombouwen in werking. Ik lig op 30 cm van de ventilatoren met mn armen om mijn kleine rugzak. Geld en paspoort stop ik in mn onderbroek. Het bed is te kort en mn voeten steken uit, mensen lopen er telkens langs zodat ik gekieteld wordt. Dan komt er een soort controleur langs die mij hardhandig op de voeten slaat en ‘shorten legs’ schreeuwt. Dat wordt dus een paar uren in de phoetushouding slapen.
Ik heb wel trek maar dit keer geen verkopers op de trein. Om 6.10 precies op tijd rijdt de trein Bangelore in. Omdat ik slecht geslapen heb, boek ik een hotelkamer en slaap daar verder. Zondag is rustdag neem de tijd.
Einde van de middag bel ik Madav. Hij stelt voor om elkaar bij kroedamol (Garuda Mall) te ontmoeten. Hij zal ook een spaanse vriend (Azir) meevragen. In het grote winkelcentrum eten een klein hapje en gaan dan tafeltennissen. Madav vindt dat we het spookhuis ook moeten doen. Dus Azir wil drie kaartjes kopen, maar Madav is met geen stok mee te krijgen, een echte schijtlak eerste klas haha. Het spookhuis stelt helemaal niks voor, ik ben alleen bang dat ik op de route in het donker mijn hoofd zal stoten.
Vervolgens gaan we naar The Lounge, een gaybar in Bangalore. Nou ja niet officieel, maar officieus wel. Het is geweldig om te zien hoe de Indiase homo’s hier ongegeneerd kunnen genieten van de muziek en sommigen dansen dan ook de sterren van de hemel. Het ziet er ontspannen en vrolijk uit, helemaal omdat Madav en zijn vrienden duidelijk in hun element zijn. Ze worden wel snel dronken overigens. Acchu en Shaan twee vrienden van Madav schuiven ook aan maar zijn aan het einde van de avond na een brandy en een biertje behoorlijk aangeschoten. Shaan springt rustig op zijn motor 15 km naar huis. Ik heb met 1,5 liter Kingfisher nergens last van en sla het aanbod om naar het hotel gebracht te worden beleefd af, ik ga wel lopen.
Maandag ochtend neem ik de bus naar Tiruvannamalai. Ik neem de riskhaw naar Majestic busstand draai de driver een loer door hem 50 te geven in plaats van de schofterige 150 die hij uiteindelijk opeens vraagt terwijl 50 overeengekomen was. Op zoek naar de bus, twee busstands aan beide zeiden van de weg, beiden met meer dan 30 platforms. Ik moet plaform 14 hebben, maar geen van de platforms heeft een bus naar Tiruvannamalai. Een man vraagt waar ik heen moet en zegt dat ik de bus naar de New Busstand moet nemen en daar elk halfuur een Express bus vertrekt. OK ik dus in die bus. The new busstand is 6km verderop en daar is inderdaad een bus naar Tiru. Ik mag van de chauffeur helemaal voorin zitten, zodat ik een panoramaview op het slechte wegdek heb en af en toe ook zie hoe hij rakelings langs mensen, dieren, andere voertuigen scheurt. Ik word bijkans doof van zijn getoeter Dit is een wilde chauffeur, maar hij weet exact waar de wielen zitten want hij manouvreert moeiteloos om alle kuilen heen.
Geen busrit zonder ruzie dus ook hier barst de hel weer los. Eerst halverwege moet een halve buslading van een vorige Tiru-bus opgepikt worden omdat die met pech gestrand is. Veel geschreeuw van chauffeur en controleur maar het gaat goed. Tot 60 km voor Tiru. Dan ontstaat in de bus een woordenwisseling tussen die ontaard in een gigantisch gekakel en geschreeuw over en weer van misschien wel 10 mensen. De controleur grijpt in, het wordt even rustig, maar binnen een minuut laait het weer op. Krijsende vrouwen en schreeuwende mannen. De chauffeur die tot dusver onverstoorbaar doorreed stopt de bus en bemoeit zich er ook even mee. Het wordt weer even rustig maar in een volgend dorp 30 km voor Tiru worden twee mannen uit de bus gezet. Die maken veel lawaai en nemen het nummerbord op van de bus en schreeuwen van alles naar de bus chauffeur ,die schouders ophaalt, flink gas geeft en naar mij glimlacht.
Net na het donker kom ik na een 8 uur durende reis bij WIDE aan. Daar is weinig veranderd, Babaloo zeurt en Priya heeft nog altijd moeite met het ouderlijk gezag (haar telefoon is afgenomen omdat ze teveel sms-jes krijgt van verkeerde vrienden). Ook andere vrijheden zijn ingeperkt. Zo heeft ze geen eigen kamer meer en was de telefoon van kantoor naar de ouderlijke slaapkamer verplaatst nog voor ik vertrok. Ik snap de zorgen van Kumari en Xavier over Priya’s toekomst wel, maar het is ergens ook wel een beetje panisch. Ik heb voorzichtig aangegeven dat teveel beperken wel eens averechts zou kunnen werken. Beter gecontroleerd toezicht dan dat ze in geheim acties gaat ondernemen. Constateer dan ook tevreden dat de telefoon gelukkig weer in het kantoortje staat.
Ik moet voor ik binnenkom eerst de verrassing zien. Ze hebben op de bonnenkaart van Pati een kleine kleuren-TV gekregen van de zittende regering. Die werden gratis uitgedeeld en hangt dus nu beneden met touwtjes aan het raam. Op hun eigen kaart krijgen ze misschien volgende maand ook een TV, die Kumari bewaren wil voor het nieuwe huis. Ik denk waarom niet verkopen? Maar aan de andere kant, als iedereen hier TV’s kado krijgt van de staat, levert een TV in de verkoop waarschijnlijk niets op. De kokkin is er nog steeds concludeer ik en drie nieuwe kinderen. Dat blijken de kinderen van de kokkin te zijn die donderdag weer teruggekomen was na bijna anderhalve week te zijn weggebleven.
In Tiru heeft het de afgelopen week elke dag geregend en ook nu is het nat en vochtig. De temperatuur is gedaald tot net onder de 30 graden, lekker fris. Maar het natte is niet fijn. Was droogt niet.
Als ik de volgende morgen op het dak ben snap ik ook waarom. Alles ligt op het platte dak en wordt bij regen niet weggehaald. Project waslijnmaken is geboren …
De pamfletten zijn uiteindelijk maar half-half gelukt. Opeens moeten de pamfletten in drieen gevouwen worden en dan is de huidige layout niet goed. Dus moest de printer de layout veranderen, maar kwam er niet uit, kostte wel 100Rs. Ik doe het ’s avonds in een half uur. De school van Priya wil er opeens geen 200 maar 300 hebben. En ik vraag of de school die een goed doel wil steunen zelf geen kopieerapparaat heeft maar dat lijkt een rare vraag. Nee copier is for school only…. Blijf het een raar idee vinden dat je als goed doel je eigen promotiemateriaal moet financieren zonder dat je weet hoeveel het zal opbrengen. Daar kan Priya, noch Kumari iets van zeggen, alleen dat ze hopen dat het meer oplevert dan het kost. Rare mentaliteit, ik zou eerst willen weten hoeveel de vorige actie heeft opgeleverd.
De spaanse vrijwilligers die zich gemeld hadden op de dag nadat ik vertrokken was zijn niet langer gebleven dan twee dagen, en belden vervolgens vol excuses vanuit Kerala op dat ze ziek geworden waren.
Vandaag belt een rikshawdriver voor het juiste adres. Een francaise heeft in de ashram de poster zien hangen wil graag langskomen. De kinderen hebben alweer een vrije dag omdat het flink geregend heeft. Vally blijft de hele middag en koopt melk en biscuits voor de kinderen. De pastoor komt ook nog even langs omdat hij al twee weken niet is geweest. Na afloop maakt Sathya van de toffeepapiertjes die paars en goud glinsteren een ketting voor mij, hierop volgen nog vele kettingen en armbanden en ringen die ik om moet. Al met is er waarschijnlijk een heel (gebruikt) rekenschriftje op deze manier gerecycled.
Kumari zegt dat ik afgevallen ben en voert me weer veel te veel. "Jouw moeder mag niet zeggen dat ik je niet goed gevoed heb…"
woensdag 4 november 2009
postzaken, treinreserveren, dolfijnen, vliegende vissen
Dinsdag 3 november
Postzaken, trein reserveren en koe eten op het strand
De dinsdag bestaat vooral uit het postkantoor en een trein reserveren. Omdat ik woensdag of donderdag naar Hampi wil moet ik een trein zien te vinden en wil ik wat bagage kwijt. Mijn aankopen wil ik versturen naar Nederland en de zwaardere dingen stuur ik naar Tiruvannamalai, die kunnen dan in de koffer mee terug. Maandag was het postkantoor gesloten vanwege holiday – thanks to guru sri nogwat.
Om 9.30 sta ik voor een gesloten deur, dan maar eerst een trein regelen. Als ik terugkom is het postkantoor gelukkig open. Ik informeer naar verzendprijzen van parcels naar Europa. Je moet een doos kopen voor 1 2,5 of 5 kg. Voor binnenlandse verzending moet ik in het gebouw er naast zijn voor verpakkingen. Bij dat gebouwtje sturen ze me naar een soort hutje nog net tussen de twee gebouwen in. Ik besluit nu ik weet waar het is en dat de prijs van internationale verzending ook heel internatiuonaal is. Naar het hotel om alle spullen op te halen en eerst het pakketje voor Tamil Nadu te laten inpakken. Zoveel mogelijk cd’s en boeken vanwege het gewicht. De medicijnen voor mijn voetenkuur heb ik hier ook op de kop kunnen tikken, dus nu kan ik de kuur verlengen als ik wil. In het hutje van 1,5 bij 2,5 staan twee Russische klanten en de verpakker, een ventilato, vele oude dozen en een stapel stof.
Elk pakket wordt eerst in een passende doos gestopt, die op alle hoeken met tape dichtgeplakt wordt. Vervolgens komt er nog een beige-witte stoffen lap omheen. Die helemaal dicht genaaid wordt zodat er geen flapje meer uitsteekt. Terwijl ik wacht krijg ik een formulier waarop ik moet invullen wat er allemaal in het pakketje zit, hoe zwaar dat is, wat de waarde en dan nog de totalen. Pff ik moet alles dus eerst weer uitpakken uit de schoenendoos, maar goed die kan de man dan weer gebruiken voor een andere klant, want ik heb ook nog kleding te verzenden. De prijzen en gewicht weet ik dus allemaal niet. Ik gok er maar op dat alleen wat ronde bedragen genoeg is. Het invullen moet twee maal en op de achterkant van het stenciltje moet je verzender en ontvanger melden. wat er verder met het fomulier gebeurt is mij onduidelijk. De verpakker wijst mij er op beter niet te zeggen dat er medicijnen in zitten, omdat ze dan de boel gaan openmaken. De kleine hoeveelheid die ik verzend staan ze wel toe.
Voor ik aan de beurt ben ben ik nog een keer op en neer naar het guest house geweest omdat ze op eens weer een kopie van mn paspoort nodig hebben en ik die kopien net vandaag niet bij me had. Heb nu het hele stapeltje want als je voor een pakketje verzenden al je paspoort kopie moet inleveren, dan zal een treinkaartje kopen ook wel niet eenvoudig zijn.
Dat is het ook niet. In het supertoeristische Calungute hebben ze dus geen bureau voor toerisme. Wel een hotel van het gouvernment for tourists, maar die hebben we me al twee keer met verkeerde info wegegstuurd of wilden niet helpen omdat ze alleen kamers verhuurden. De dolfijnen excursie die om 8.30 zo vertrekken was vandaag om 8.00 vertrokken, want dat doen ze altijd. Als zij dan niet het touristoffice zijn waar dan wel? Overkant meneer. Nou aan de overkant heeft meneer het nagevraagd maar iedereen wijst daar naar de overkant. Als de man mij al niet aan een dolfijnenexcursi kan helpen, vertrouw ik zijn info over treinen helemaal niet.
Ik besluit naar Daytripper te gaan, het beste reisbureau van India volgens Lonely Planet, net buiten Calungute. Daytripper wordt gerund door een oudere Engelsman, die voor zijn bureautje lekker zit te zweten. Hij is wel uiterst vriendelijk en behulpzaam. Volgens hem moet ik de non-AC direct train vanuit Margao nemen die voorheen om 7.30 vertrok op dindag en donderdag. Hij heeft geruchten gehoord dat ze het 8 uur wlden maken, dan heb na aankomst om 16.00 nog prima de tijd om een bagpackersplace ‘for youngsters like you’ te vinden, veel goedkope overnachtingsgelegenheden. Hij raadt me aan het treinkaartje in Panaji [Panjim] te kopen bij het offciele kantoor van de spoorwegen boven het busstation. Dan weet ik zeker dat ik in de trein kom, want als ik in Calungute of Baga iets reserveer kan ik maar zo bedrogen uitkomen. Over dolfijnen gesproken, morgen heeft hij een Anjuna-fleamarket-boottrip in de aanbieding waarbij 90% kans op dolfijnen zien mooi meegenomen is, dan zou ik geen aparte dolfijnen excursie hoeven boeken. Hij heeft nog 4 seats over voor 490 Rs. Maar regel eerst dat treinkaartje maar jongen, dan zie ik je vandaag misschien nog wel terug.
Op de scooter naar Panaji dus, ik neem een alternatieve route langs een vissersdorpje. Op de visafslag stinkt het vanzelfsprekend enorm, maar is het een drukke bedoening. Vissersboten worden volgeladen met ijs, die uit vrachtwagens geschept wordt en vervolgens door dragers naar de boten gelopen worden. Ik schat dat de manden op hun hoofd al gauw 30-40 kilo wegen. Een drager wil graag op de foto en poseert glimlachend. Als hij de foto gezien heeft bedankt hij mij met een ijskoude hand. Arbotechnisch lijkt me dit werk niet heel gezond. Temperatuurverschillen van meer dan 30 graden, zware lasten op het hoofd en dan op blote voeten over de gladde kade.
Panijm krijgt een tweede kans, zondag was het er uitgestorven, maar ook vandaag is het helemaal geen prettige stad. Het barst van de Russen, in het warenhuis word ik zelfs continu aangesproken in het Russisch. Zo komt mijn beperkte kennis van de Russische taal zelfs in India nog enigszins van pas. Drugi herken ik uit het Bosnisch als 'nog een'. Nee meneer ik neem zelfs helemaal geen. Of 'ne govorim po Roesjki' (ik spreek geen Russisch). Ik kwam ook niet om te shoppen, was alleen benieuwd naar de prijzen in een niet-toeristische stad.
Op het busstation word ik voor den train-ticket-counter naar de 1e verdieping gestuurd. Ergens in een wat een achteraf donker lokaaltje lijkt moet je dus wezen voor je treinkaartje. Op de wand zijn aankomst en vertrektijden geschilderd. Je moet eerst een reserveringsbiljet kopen bij de token counter. Ik krijg een formulier in mijn handen gedrukt en moet invullen wat de naam van de trein is, of ik arts ben, een sleeper wil, en weet ik wat voor info nog meer. De man begrijpt mij maar half en slaapt liever dan dat hij mensen helpt. maar ik kom er uit, denk ik. Dan wachten tot je nummertje. De man naast de token verkoper, geeft die eerst nog een oplawaaier omdat die mijn nummer 156 zo geschreven had dat hij voor niets eerst nummer 154 opriep. Zegt vervolgens dat de AC-cabines vol zijn en er 11 mensen op de wachtlijst staan. Maar ik wilde helemaal geen Airco, met dit weer is een open raam beter en volgens Daytripper zijn de ramen van de AC-train zo vies dat je minder ziet. OK dan moet u 'sleeper' invullen. Ik krijg het formulier terug. Waar dan? Ik geef het formulier terug. Hij wijst aan, vul in SL achter het trein nummer, ik krijg het formulier terug, ik vul in SL en geef het formulier terug. Paspoortkopie d’r bij, met pasfoto, maar die krijg ik terug. … Voor 170 Rs heb ik nu een kaartje voor een 10,5 uur durende reis naar Hospet, 11km van Hampi vandaan. Ik ben benieuwd waar ik in terecht kom, want ik hoef overdag niet te slapen, ik wil van het berglandschap genieten en foto’s maken.
Even langs Daytripper op de terugweg. Daar zit de Engelsman nog steeds op zijn stoel in de zon, nog altijd even vriendelijk. Hij zegt dat ik een kaartje heb voor houten banken met kussens. Oeps, maar als ik een klein half uurtje na vertrek uit Margao links kijk zie ik de Durgala watervallen. Ik krijg nog een laatste folder van Hampi die hij uit zijn bureau weet te vissen. Hij zegt dat het voorheen toen zijn de Hampi-excursie nog deden, ze om 6 uur vanuit Calungute vertrokken om de trein niet te missen (Margao ligt op 50km), dus dat ik er verstandig aan doe om in Margao een hotel te vinden, dat scheelt. Lijkt me een goed plan.
Ik boek voor de volgende dag de Anjuna-vlooienmarkt-excursie. Ik word om 8.30 opgepikt aan de straat van mijn guesthouse en 75% kans op dolfijnen. (de kansen slinken, dus het zal wel 50% zijn). Hoedanook op deze manier kan ik voor 10.00h uitchecken en hoef ik ook geen scooter voor die dag te huren. Is de markt niks aan dan kan ik zwemmen, want de vlooienmakrt is op het strand. Good for pictures anyway zegt de baas.
OK, alles is geregeld als het 16.30 is. Nog even mailen en dan naar het strand. Ik heb besloten dat ik vandaag op het strand wil dineren en omdat ik voor de laatste keer deze week beef kan bestellen kies ik dat. Rundvlees is heerlijk in Goa! Zo mals en lekker zacht heb ik het nog niet eerder gehad. De lekkerste heb ik op de avond na aankomst gehad. Misschien was het slimmer geweest om die medium-done ipv rare te bestellen, want deze beef was binnen twee uur weer buiten. Kan ook van de curd gekomen zijn, die was bedoeld als maag-tot-rust-brenger maar smaakte een beetje vreemd. Zo kwam de ORS toch nog van pas. Daarna ook geen last meer gehad.
Ruben gefeliciteerd met je verjaardag!
Woensdag 4 november
Bootexcursie Ajuna – vlooienmarkt – dolfijnen
Ik check uit en sta om 8.30 bij de busstop. Wordt opgepikt en samen met nog 11 andere Westeners (Deens, zweeds, engels en amerikaans) varen we langs een Bollywoodster-villa, een gevangenis voor levenslange detentie, een gebroken scheepswrak en de stranden van Candolim, Calungute en Baga naar Ajuna. Daytripper neemt geen russen mee, die zijn onhandelbaar en komen alleen om te drinken en overal te laat. De vluchten met Zweden en Schotten zijn aangekomen. En dat merkte je gisteravond meteen. Veel meer zweeds en engels om je heen en een schots-huwelijksreis-setje in wit linnen en schotse kilt op het strand van Goa!
De markt is inderdaad een kleurrijk geheel, en direct aan zee. Maar veel tweedehands dingen zie ik niet. Vooral veel van hetzelfde van wat je hier in de stadjes overal langs de weg ziet. Ik verkies om lekker te lunchen aan zee. Terwijl ik van mijn maaltijd geniet is er een kindje aan het koorddansen op 10 meter afstand, terwijl moeder trommelt en broertje trommelt en het kind van alles aanreikt waarmee ze over het koord moet lopen, dat gespannen is tussen twee X-en van bamboestokken en met haringen in het zand. Een 5e bamboestok wordt langs een van de poten gezet en vormt daarmee een ladder voor het kind dat 2 meter omhoog klautert en haar trucjes doet. Kinderarbeid, maar ze hebben er kennelijk ook wel lol in want tussendoor spelen ze ook. Ze krijgt mijn wisselgeld. Ik loop over de markt en koop een lampion, neem de lekkerste lassi tot nu toe (blackcurrent) en ga de rest van de 2,5 uur tijd die nog over is lekker zwemmen. Ehm dat is… tussen kwallen door bewegend in het water zijn. Zwemmen is bijna niet mogelijk, vanwege sterke branding en hoeveelheid kwallen. Op de terugweg doet de schipper verwoede pogingen om dolfijnen te vinden. Als ik aan mijn 3e free-drink on board zit zien we wat dolfijnen op 40 m, we draaien nog wat en dan zien we nog 1 dolfijn even boven water komen op 15m. Imposant, maar de vliegende vis op de heenweg die ik schat maar liefst 20 meter over het water scheerde al faldderend met de vinnen alvorens weer onder te duiken vond ik nog indrukwekkender.
In de schaduw van een restaurant met gratis internet (kom ik nu pas achter) vlakbij het guesthouse werk ik mijn blog bij, straks de3 bus naar Margao zoeken en een hotel vinden. Liefst voor het donker is, morgen wacht een treinavontuur en dat start vroeg.
Vandaag is mijn oma 90 geworden! Zaterdag viert ze het. Ik had er graag bij willen zijn, maar dat is dan ook meteen het enige. Ik baal er bijna van dat ik over 4,5 week alweer naar huis moet...
vrijdag 30 oktober 2009
Goa partyscene (tot 22.00) en Bountystranden
29 oktober donderdag B'lore - Goa
Bangalore is vergeleken met de steden en dorpen in Tamil Nadu een schone stad, maar misschien moet ik het andersom zeggen. TN is gewoon een smerige omgeving. Ook in Goa valt het mee met de rommel. Het blijft een chaos daar niet van, maar minder ranzig. Vanuit de lucht mooi zicht op de stranden van Goa. Op het vliegveld belt het toerismebureau voor mij naar 3 voorkeurs hotels. Angelina’s Beach Resort blijkt voor 600Rs per nacht beschikbaar. Ik koop een kaartje bij het pre-paidloket. Mij wordt een chauffeur aangewezen die mij in een zwart-gele maruti (suzuki) van binnen vreselijk versierd naar Baga brengt. Ook deze chauffeur weet de weg weer eens niet. Eindelijk aangekomen bij het guesthouse wil hij 40 Rs minder omdat het verder was dan opgekregen had. Ik zeg dat hij de pot op kan met zijn kofferverhaal en langere afstand en maak stampij. De bazin van het guest house zegt uiteindelijk dat ik hem maar moet betalen, maar ik maak nog even een foto van zijn nummerbord en de kwitantie. Zal een klacht indienen zeg ik, hij mag dan 60 cent rijker zijn, hij mag wel even bang zijn voor zijn vergunning. Het zijn door de overheid vastgestelde taxiprijzen. Ik heb bij het bureau voor toerisme gezien dat de rit mij 675 Rs zou moeten kosten, maar het loket rekende 650. Dus uiteindelijk betaal ik maar een fractie meer.
Het pensionnetje ziet er keurig schoon uit. Ik heb een paars/lila kamer met ventilator, balkon, en een zacht matras!! Het is licht bewolkt en dat zal het tot zondag blijven. Mooi, dan verbrand ik ook minder snel. Om 18.30 gaat de zon onder, dus ik ga er maar eens voor zitten op het strand, nog geen 500m van mijn kamer. Op het strand veel mensen, dode vissen, straathonden, koeien, palmbomen, parasailers, jetski’s, en touts (mensen die je iets willen aansmeren. Van kralenkettingen, henna-tattoo’s, fruit, dolfijnen boottochtjes, jetskien. De een is hardnekkiger dan de andere.
Het echte seizoen moet hier nog beginnen, dus erg druk is het nog niet. Relatief dan Baga is samen met Calungute en Candolim een langgerekt toeristische slinger van restaurantjes, tentjes die pasjmina’s en t-shirts verkopen en overal weer de zelfde souvernirs. Goa is tot 1960 een Portugese kolonie geweest. Dat zie je in veel dingen terug: Af en toe in de arhcitectuur, maar vooral in de menukaart (rundvlees!) en de taal die een mengeling is van een Indiase taal met Portugees. Zoals veel Indiers Hinglish (mix van Hindi-Engels) spreken.
30 oktober - vrijdag Markt in Mapse
Mapusa [mapse] : Vrijdags is het een locale markt in Mapusa. Hier komen niet zoveel toeristen volgens de Lonely Planet. Is dan ook lastig te vinden, maar op nmijn gehuurde scooter weet ik het te vinden. Hoop alleen dat ik mijn Honda straks terugvinden kan tussen al die andere. Vriendelijke dames pakken je zo in als je als ‘David Beckham’ over de markt loopt. Ze vragen of je zussen hebt. Zo ja dan moet je iets voor ze kopen, zo niet dan zijn zij voortaan je ‘big indian sister’. Overal waar je kijkt wordt alles uit de kast getrokken om je alles te laten zien wat ze in de aanbieding hebben. Denk je na over een aankoop van 2 dan zeggen ze take 4! Er worden heel wat special prizes bedacht, maar er kan ook elke keer heel veel van de prijs af. Ik ben de eerste klant van het nieuwe seizoen of de laatste van de dag, hoe dan ook als ik iets koop breng ik ze geluk. Als je iets koopt voor 1/5 van de prijs, krijg je nog een vriendelijke hand. Van een meisje krijg ik een hele lelijke kussensloop erbij kado nadat ik betaald heb. Het is voor haar een soort offer denk ik. In Tiruvannamalai gooien meloen verkopers ook af en toe een meloen op straat als offer. Om te laten zien aan de goden dat ze niet op maximale winst uit zijn.
Het is vrijdag dus het zal wel druk worden in de uitgaansgelegenheden. Nou dat klopt wel, maar valt wel tegen. Vanwege de overheid mag er na 22.00 geen muziek meer gedraaid worden en moeten café’s. Het is al gauw een dooie boel, alleen een paar clubs mogen door. Dit is een wat saaier Goa dan ik gedacht had.
31 oktober - Noord Goa verkennen
Zaterdag sta ik vroeg op en neem een duik in de Arabische Zee (Indische Oceaan), neem een lekker ontbijt en pak ik de scooter om Noord – Goa te verkennen. Ik ga naar Ajuna en Vagator en drink in verschillende baaitjes een lassi en relax. Verder naar het noorden toe is Goa steeds rustiger. Op een gegeven moment laat ik mij lekker verdwalen over weggetjes, omdat niets duidelijk aangegeven staat. Ik houd de zon in de gaten en kom zo vanzelf weer bij de kust uit. ’s Avonds is het de kunst om voor het donker aan het dinner te zitten. Ik heb afgesproken met Noel bij Viva Goa een cafe. Hij blijkt in Goa Pub te zitten en mij verkeerde naam te hebben opgegeven. Uiteindelijk treffen we elkaar en neemt hij mij mee naar een karaoke bar, gerund door twee Engelsen uit Liverpool. Hij is hier al een jaar niet meer geweest, vandaar. 1.000 excuses. Noel is modeontwerper in Mumbai en komt in Goa voor de rust. Hij is uitgesproken homo en ‘out’ naar familie en vrienden toe. Levert hem niet echt problemen op zegt hij, waarschijnlijk omdat hij uit een rijke familie komt. Om 22.10 komt de politie aanzetten en moeilijk doen. De sfeer gaat helemaal naar de knoppen door deze bijverdienactie van de agenten. Toch is het ook daarna nog wel gezellig.
Twee vrienden van Noel komen er ook nog bij. Ruben en Chicoo. Beiden zitten ze in de Civiele Sector en werken in Bahrein, zijn moddervet en drinken erg veel, maar goed ze betalen de rekeningen ook. Joviale mannen die zich duidelijk geen zorgen hoeven te maken over wat ze de volgende dag zullen eten (fastfood). Het nichtje van Chicoo is DJ op een feestje even verderop. Als we zin hebben mogen we mee en gratis naar binnen. Nou vooruit, lijkt me best geinig. Ik ga alleen niet bij ze in de auto, ik volg wel op de scooter. Dan kan ik elk moment naar huis. Wat opvalt aan dit indiase Housefeest is dat het er gemoedelijk aan toegaat. De muziek is wel vreselijk hard en bonkend, maar verder is het vergelijkbaar met Nederland. Het is Halloween dus de halfbuiten halfbinnen locatie is versierd met heksen, skeletten en je kunt je eng laten smincken. Het is een geinig feestje maar na een uurtje of twee heb ik het wel gehad. De muziek wordt steeds monotoner en waarschijnlijk alleen de mensen op pillen vinden het nog leuk. Ik neem afscheid van de drie en rijdt in het donker terug naar Baga. Het is vier uur als ik in mn bedje lig.
1 november - zondag
Ochtendgebed op het strand, daarna bezoek ik eerst het zogenaamde sfeervolle stadje Panaji [panjim], maar vind er geen zak aan. Vergane glorie in het kwadraat en het stinkt er naar rotte vis. Van de Portugeze gebouwen is nog minder over dan van de Franse in Pondicherry.
Ik ben er dan ook snel weer vandoor en neem een pondje naar het eiland met een vogel- reservaat en laat me rondkanoen in een holle cashewboom-stam, door het mangrovebos. Prachtige vogels, maar slecht te fotograferen. Mij worden meerdere verschillende ijsvogels aangewezen, grote, oranje, witbuikige. De een nog mooier blauw-oranje dan de andere. ibissen, witte, groene en grijze reigers, pipers (strandlopers) kites (roofvogels), aalscholvers, springende visjes, rode rivierkrabben. De krokodillen zijn alleen in april-mei te zien als ze op de kant liggen. Die zijn heel schuw zegt Panesh, die ’s zomers rustig in de Mandovi-rivier zwemt.
India is een grote flora en fauna tuin, prachtige bloemen in het wild die wij alleen op de vensterbank kennen, vlinders die we alleen uit documentaires op discovery en "Ja Natuurlijk" kennen. Als je de neus dicht doet en de rommel wegdenkt, heb je een voorproefje van het paradijs denk ik. Hoe mooi zal dat zijn!
2 november - maandag - Bountystranden en Haarspeldbochten tussen palmboomtoppen
Vandaag vroeg opstaan. Ik wil (de stranden van) Zuid Goa verkennen, die zouden idyllischer zijn. Wat opvalt als ik bij Margao de aflag naar de volgens Lonely Planet prachtige B-weg neem, dat de huizen hier chiquer en veel netter zijn. Gemiddeld dan. Diverse mooie en afstotelijke villa's sjees ik voorbij. Ik rij over haarspeldbochten tussen palmboomtoppen rond. Geweldig. Ik rijd naar Cabo de Rama en ruine van een Portugese vestiginging. Van buiten loopt de asfalt weg ongeveer tegen de muur aan en als je niet beter wist zou je omkeren. Ik ga door het kleine poortje en zie in een verwilderd 'tuin' een kerkje staan. Beklim de muur en loop naar de kustzijde.
Het uitzicht is adembenemend mooi. In de verte rosten met palmen, daarvoor een wit strand, en onder mij een turkooise zee met palmboom toppen. Beneden zijn vissers bezig op de rotsblokken. Er komt een Duitse lerares op leeftijd de muur op geklommen. Verlegen om een praatje want ze praat honderd-uit Ze is net als ik om 8.30 vertrokken maar dan vanuit Benaulim hemelsbreed denk ik 15km, Baga ligt 70 km noordlijker. Ze mag mijn zonnecreme gebruiken en ik ga verder naar Agonda. Ikmet tips over Mysore en Bolivia, zij met tips over Tamil Nadu en Noord Goa.
Ik kom eerst nog in Kinnu, omdat de wegwijzering in India niet bestaat en je de weg vooral op gevoel moet vinden. Het gaat eventjes mis. Kinnu is een boerendorpje met op de weg overal pepers te drogen, in rode vlakken. Mooi gezicht, maar de wegloopt dod bij een kerkje. Zuid Goa is overwegend Katholiek en dat zie je ook meteen. Veel kerken, bijna geen hindoetempels en ik heb maar 1 moskee gezien. Het strand van Agonda Beach is prachtig mooi. Er staan wat hutten, maar er zijn nog geen toeristen. Ik heb het strand bijna voor mij alleen. Er lopen op 200 m wat mensen verder alleen, hier honden, varkens en koeien. Het is hier prachtig en ik duik er een paar keer in zee.
De toeristische route langs de kust is de moeite waard ik eindig in het wat meer toeristische, wat heet booming, Palolem. Iets minder groots dan Calungute/Baga, maar wel veel heel veel 'shacks' hutten. Ik word door Ghandi meegenomen naar zijn hutten, als ik aangeef dat ik volgend jaar misschien wil komen. Simpele hut op poten met groot bed, wiebelige vloer, maar wel klamboe en fan en badkamertje en wanden van bananenbladermatten. 600Rs, een iets luxere kost 1200 in november. Een Airconditioned 1500 RS maar die zijn ze nog aan het bouwen, omdat de permit te laat was. Maar voor december-januari zijn ze gereed. Dat is het piekseizoen. Ze bouwen dus elk jaar de hutten weer opnieuw op. Direct aan het strand, met internet cafe (1 PC) en een restaurant/bar. Best leuk als je puur voor je rust komt en geen poeha aan je hoofd wilt. Volgend jaar moet ik zeker maar met mijn vriendin komen zegt Ghandi, want het is een heel romantisch oord, knipoog. Zou hij denken dat ik een honeymoon aan het voorbereiden ben? Ik zeg maar niks, bestel een lassi-pineapple, die ik mij goed laat smaken. 35Rs is de schade, 50 cent. In Zuid-Goa zijn de stranden schoner, stinkt het minder. Wel diezelfde plaggenhutten met blauw plastic als ook al in het noorden.
Terug neem ik wel de snelweg, want het is al laat, dus ik probeer voor het donker bij Margao te zijn. Dan nog 50 km door het donker. Als ik maar even hard rijdt als iedereen lijkt mij dat ht veiligste, dus ik hobbel met60-80km/u door de schemering, en 50 km/u door het donker. Ik pik nog net een of andere roomse ceremonie mee in een vreselijk verlichte kerk. De kinderen zingen erg vals, maar ik heb al eerder gemerkt dat Indiers minder moeite hebben met niet zuivere noten. Dat komt ook omdat ze zelf een andere manier van muziek maken hebben, die in Europese oren minder harmonieus is. De rit terug naar 'huis' kost twee uur en aan het einde doet mn kont zeer van alle rumbles. drie ellendige hobbeltjes achter elkaar in het wegdek (ook van de 'snelweg') die de snelheid effectief remmen. Snelheidscamera's hebben ze hier nog nooit van gehoord. Dit werkt even goed, en waarschijnlijk heeft de staat aandelen in schokdempers.
Bangalore is vergeleken met de steden en dorpen in Tamil Nadu een schone stad, maar misschien moet ik het andersom zeggen. TN is gewoon een smerige omgeving. Ook in Goa valt het mee met de rommel. Het blijft een chaos daar niet van, maar minder ranzig. Vanuit de lucht mooi zicht op de stranden van Goa. Op het vliegveld belt het toerismebureau voor mij naar 3 voorkeurs hotels. Angelina’s Beach Resort blijkt voor 600Rs per nacht beschikbaar. Ik koop een kaartje bij het pre-paidloket. Mij wordt een chauffeur aangewezen die mij in een zwart-gele maruti (suzuki) van binnen vreselijk versierd naar Baga brengt. Ook deze chauffeur weet de weg weer eens niet. Eindelijk aangekomen bij het guesthouse wil hij 40 Rs minder omdat het verder was dan opgekregen had. Ik zeg dat hij de pot op kan met zijn kofferverhaal en langere afstand en maak stampij. De bazin van het guest house zegt uiteindelijk dat ik hem maar moet betalen, maar ik maak nog even een foto van zijn nummerbord en de kwitantie. Zal een klacht indienen zeg ik, hij mag dan 60 cent rijker zijn, hij mag wel even bang zijn voor zijn vergunning. Het zijn door de overheid vastgestelde taxiprijzen. Ik heb bij het bureau voor toerisme gezien dat de rit mij 675 Rs zou moeten kosten, maar het loket rekende 650. Dus uiteindelijk betaal ik maar een fractie meer.
Het pensionnetje ziet er keurig schoon uit. Ik heb een paars/lila kamer met ventilator, balkon, en een zacht matras!! Het is licht bewolkt en dat zal het tot zondag blijven. Mooi, dan verbrand ik ook minder snel. Om 18.30 gaat de zon onder, dus ik ga er maar eens voor zitten op het strand, nog geen 500m van mijn kamer. Op het strand veel mensen, dode vissen, straathonden, koeien, palmbomen, parasailers, jetski’s, en touts (mensen die je iets willen aansmeren. Van kralenkettingen, henna-tattoo’s, fruit, dolfijnen boottochtjes, jetskien. De een is hardnekkiger dan de andere.
Het echte seizoen moet hier nog beginnen, dus erg druk is het nog niet. Relatief dan Baga is samen met Calungute en Candolim een langgerekt toeristische slinger van restaurantjes, tentjes die pasjmina’s en t-shirts verkopen en overal weer de zelfde souvernirs. Goa is tot 1960 een Portugese kolonie geweest. Dat zie je in veel dingen terug: Af en toe in de arhcitectuur, maar vooral in de menukaart (rundvlees!) en de taal die een mengeling is van een Indiase taal met Portugees. Zoals veel Indiers Hinglish (mix van Hindi-Engels) spreken.
30 oktober - vrijdag Markt in Mapse
Mapusa [mapse] : Vrijdags is het een locale markt in Mapusa. Hier komen niet zoveel toeristen volgens de Lonely Planet. Is dan ook lastig te vinden, maar op nmijn gehuurde scooter weet ik het te vinden. Hoop alleen dat ik mijn Honda straks terugvinden kan tussen al die andere. Vriendelijke dames pakken je zo in als je als ‘David Beckham’ over de markt loopt. Ze vragen of je zussen hebt. Zo ja dan moet je iets voor ze kopen, zo niet dan zijn zij voortaan je ‘big indian sister’. Overal waar je kijkt wordt alles uit de kast getrokken om je alles te laten zien wat ze in de aanbieding hebben. Denk je na over een aankoop van 2 dan zeggen ze take 4! Er worden heel wat special prizes bedacht, maar er kan ook elke keer heel veel van de prijs af. Ik ben de eerste klant van het nieuwe seizoen of de laatste van de dag, hoe dan ook als ik iets koop breng ik ze geluk. Als je iets koopt voor 1/5 van de prijs, krijg je nog een vriendelijke hand. Van een meisje krijg ik een hele lelijke kussensloop erbij kado nadat ik betaald heb. Het is voor haar een soort offer denk ik. In Tiruvannamalai gooien meloen verkopers ook af en toe een meloen op straat als offer. Om te laten zien aan de goden dat ze niet op maximale winst uit zijn.
Het is vrijdag dus het zal wel druk worden in de uitgaansgelegenheden. Nou dat klopt wel, maar valt wel tegen. Vanwege de overheid mag er na 22.00 geen muziek meer gedraaid worden en moeten café’s. Het is al gauw een dooie boel, alleen een paar clubs mogen door. Dit is een wat saaier Goa dan ik gedacht had.
31 oktober - Noord Goa verkennen
Zaterdag sta ik vroeg op en neem een duik in de Arabische Zee (Indische Oceaan), neem een lekker ontbijt en pak ik de scooter om Noord – Goa te verkennen. Ik ga naar Ajuna en Vagator en drink in verschillende baaitjes een lassi en relax. Verder naar het noorden toe is Goa steeds rustiger. Op een gegeven moment laat ik mij lekker verdwalen over weggetjes, omdat niets duidelijk aangegeven staat. Ik houd de zon in de gaten en kom zo vanzelf weer bij de kust uit. ’s Avonds is het de kunst om voor het donker aan het dinner te zitten. Ik heb afgesproken met Noel bij Viva Goa een cafe. Hij blijkt in Goa Pub te zitten en mij verkeerde naam te hebben opgegeven. Uiteindelijk treffen we elkaar en neemt hij mij mee naar een karaoke bar, gerund door twee Engelsen uit Liverpool. Hij is hier al een jaar niet meer geweest, vandaar. 1.000 excuses. Noel is modeontwerper in Mumbai en komt in Goa voor de rust. Hij is uitgesproken homo en ‘out’ naar familie en vrienden toe. Levert hem niet echt problemen op zegt hij, waarschijnlijk omdat hij uit een rijke familie komt. Om 22.10 komt de politie aanzetten en moeilijk doen. De sfeer gaat helemaal naar de knoppen door deze bijverdienactie van de agenten. Toch is het ook daarna nog wel gezellig.
Twee vrienden van Noel komen er ook nog bij. Ruben en Chicoo. Beiden zitten ze in de Civiele Sector en werken in Bahrein, zijn moddervet en drinken erg veel, maar goed ze betalen de rekeningen ook. Joviale mannen die zich duidelijk geen zorgen hoeven te maken over wat ze de volgende dag zullen eten (fastfood). Het nichtje van Chicoo is DJ op een feestje even verderop. Als we zin hebben mogen we mee en gratis naar binnen. Nou vooruit, lijkt me best geinig. Ik ga alleen niet bij ze in de auto, ik volg wel op de scooter. Dan kan ik elk moment naar huis. Wat opvalt aan dit indiase Housefeest is dat het er gemoedelijk aan toegaat. De muziek is wel vreselijk hard en bonkend, maar verder is het vergelijkbaar met Nederland. Het is Halloween dus de halfbuiten halfbinnen locatie is versierd met heksen, skeletten en je kunt je eng laten smincken. Het is een geinig feestje maar na een uurtje of twee heb ik het wel gehad. De muziek wordt steeds monotoner en waarschijnlijk alleen de mensen op pillen vinden het nog leuk. Ik neem afscheid van de drie en rijdt in het donker terug naar Baga. Het is vier uur als ik in mn bedje lig.
1 november - zondag
Ochtendgebed op het strand, daarna bezoek ik eerst het zogenaamde sfeervolle stadje Panaji [panjim], maar vind er geen zak aan. Vergane glorie in het kwadraat en het stinkt er naar rotte vis. Van de Portugeze gebouwen is nog minder over dan van de Franse in Pondicherry.
Ik ben er dan ook snel weer vandoor en neem een pondje naar het eiland met een vogel- reservaat en laat me rondkanoen in een holle cashewboom-stam, door het mangrovebos. Prachtige vogels, maar slecht te fotograferen. Mij worden meerdere verschillende ijsvogels aangewezen, grote, oranje, witbuikige. De een nog mooier blauw-oranje dan de andere. ibissen, witte, groene en grijze reigers, pipers (strandlopers) kites (roofvogels), aalscholvers, springende visjes, rode rivierkrabben. De krokodillen zijn alleen in april-mei te zien als ze op de kant liggen. Die zijn heel schuw zegt Panesh, die ’s zomers rustig in de Mandovi-rivier zwemt.
India is een grote flora en fauna tuin, prachtige bloemen in het wild die wij alleen op de vensterbank kennen, vlinders die we alleen uit documentaires op discovery en "Ja Natuurlijk" kennen. Als je de neus dicht doet en de rommel wegdenkt, heb je een voorproefje van het paradijs denk ik. Hoe mooi zal dat zijn!
2 november - maandag - Bountystranden en Haarspeldbochten tussen palmboomtoppen
Vandaag vroeg opstaan. Ik wil (de stranden van) Zuid Goa verkennen, die zouden idyllischer zijn. Wat opvalt als ik bij Margao de aflag naar de volgens Lonely Planet prachtige B-weg neem, dat de huizen hier chiquer en veel netter zijn. Gemiddeld dan. Diverse mooie en afstotelijke villa's sjees ik voorbij. Ik rij over haarspeldbochten tussen palmboomtoppen rond. Geweldig. Ik rijd naar Cabo de Rama en ruine van een Portugese vestiginging. Van buiten loopt de asfalt weg ongeveer tegen de muur aan en als je niet beter wist zou je omkeren. Ik ga door het kleine poortje en zie in een verwilderd 'tuin' een kerkje staan. Beklim de muur en loop naar de kustzijde.
Het uitzicht is adembenemend mooi. In de verte rosten met palmen, daarvoor een wit strand, en onder mij een turkooise zee met palmboom toppen. Beneden zijn vissers bezig op de rotsblokken. Er komt een Duitse lerares op leeftijd de muur op geklommen. Verlegen om een praatje want ze praat honderd-uit Ze is net als ik om 8.30 vertrokken maar dan vanuit Benaulim hemelsbreed denk ik 15km, Baga ligt 70 km noordlijker. Ze mag mijn zonnecreme gebruiken en ik ga verder naar Agonda. Ikmet tips over Mysore en Bolivia, zij met tips over Tamil Nadu en Noord Goa.
Ik kom eerst nog in Kinnu, omdat de wegwijzering in India niet bestaat en je de weg vooral op gevoel moet vinden. Het gaat eventjes mis. Kinnu is een boerendorpje met op de weg overal pepers te drogen, in rode vlakken. Mooi gezicht, maar de wegloopt dod bij een kerkje. Zuid Goa is overwegend Katholiek en dat zie je ook meteen. Veel kerken, bijna geen hindoetempels en ik heb maar 1 moskee gezien. Het strand van Agonda Beach is prachtig mooi. Er staan wat hutten, maar er zijn nog geen toeristen. Ik heb het strand bijna voor mij alleen. Er lopen op 200 m wat mensen verder alleen, hier honden, varkens en koeien. Het is hier prachtig en ik duik er een paar keer in zee.
De toeristische route langs de kust is de moeite waard ik eindig in het wat meer toeristische, wat heet booming, Palolem. Iets minder groots dan Calungute/Baga, maar wel veel heel veel 'shacks' hutten. Ik word door Ghandi meegenomen naar zijn hutten, als ik aangeef dat ik volgend jaar misschien wil komen. Simpele hut op poten met groot bed, wiebelige vloer, maar wel klamboe en fan en badkamertje en wanden van bananenbladermatten. 600Rs, een iets luxere kost 1200 in november. Een Airconditioned 1500 RS maar die zijn ze nog aan het bouwen, omdat de permit te laat was. Maar voor december-januari zijn ze gereed. Dat is het piekseizoen. Ze bouwen dus elk jaar de hutten weer opnieuw op. Direct aan het strand, met internet cafe (1 PC) en een restaurant/bar. Best leuk als je puur voor je rust komt en geen poeha aan je hoofd wilt. Volgend jaar moet ik zeker maar met mijn vriendin komen zegt Ghandi, want het is een heel romantisch oord, knipoog. Zou hij denken dat ik een honeymoon aan het voorbereiden ben? Ik zeg maar niks, bestel een lassi-pineapple, die ik mij goed laat smaken. 35Rs is de schade, 50 cent. In Zuid-Goa zijn de stranden schoner, stinkt het minder. Wel diezelfde plaggenhutten met blauw plastic als ook al in het noorden.
Terug neem ik wel de snelweg, want het is al laat, dus ik probeer voor het donker bij Margao te zijn. Dan nog 50 km door het donker. Als ik maar even hard rijdt als iedereen lijkt mij dat ht veiligste, dus ik hobbel met60-80km/u door de schemering, en 50 km/u door het donker. Ik pik nog net een of andere roomse ceremonie mee in een vreselijk verlichte kerk. De kinderen zingen erg vals, maar ik heb al eerder gemerkt dat Indiers minder moeite hebben met niet zuivere noten. Dat komt ook omdat ze zelf een andere manier van muziek maken hebben, die in Europese oren minder harmonieus is. De rit terug naar 'huis' kost twee uur en aan het einde doet mn kont zeer van alle rumbles. drie ellendige hobbeltjes achter elkaar in het wegdek (ook van de 'snelweg') die de snelheid effectief remmen. Snelheidscamera's hebben ze hier nog nooit van gehoord. Dit werkt even goed, en waarschijnlijk heeft de staat aandelen in schokdempers.
knipbeurt en sightseeing B'lore
Dinsdag 27 oktober , Woensdag 28e
Om 12.30 ontmoet ik Madav. Hij showt me hoe je een autoriskhaw moet nemen. Je vraagt een rijdende riskhaw om een ritje, want iemand die stilstaat vraagt kennelijk te hoge prijzen en gebruikt de meter niet. Dat is dus het verschil met Chennai. Autorikshaw drivers zijn vriendelijker en belazeren je minder. Madav , die in Chennai gestudeerd heeft spreekt naast Telegu (Hyderabad), Engels, Hindi, Tamil en een beetje Kanada. Telegu en Kannada zijn als Duits en Nederlands en hebben ook nog wel links met Tamil.
Eerst gaan we naar de Botanical Gardens. Het mooie park is vergelijkbaar met Key Gardens (London)en heeft een glasshouse dat de competitie met Baxtor Palace aankan. Jammergenoeg bloeien er in de Lotuspond nagenoeg geen bloemen. Wel lopen overal eekhoorns, zijn er veel grote oude bomen. De rozentuin (Madav vind hem prachtig, ik vind het maar niks) bestaat uit een slecht onderhouden veld met allerlei rozenstruiken met slechts enkele bloemen. Madav loopt zo veel mogelijk in de schaduw want in de twee weken Goa (vakantie) was hij veel te zwart geworden. En zwart is lelijk…
Dat zit er zo ingeramd bij alle Indiers. Ik snap het niet. En eerlijk gezegd zie ik ook nauwelijks verschillen in donkerheid als mensen niet naast elkaar staan. Als westerling kijk je meer naar haarkleur, ogen en dergelijke, maar Indiers hebben allemaal zwart of grijszwart haar, en veelal bruine/zwarte ogen. Zwarte neus en donkere lippen. Dan wordt huidskleur als snel het enige waarop je onderscheid maakt. Toch grappig, want ik blijf kennelijk in mijn Westerse kijk letten op ogen, gezichtsuitdrukking etc. Betrap me er wel op dat ik als ik geld tel dat niet meer in het Nederlands doe maar in het Engels.
We lunchen en gaan vervolgens naar de grote Bull-temple. Madav heeft gehoord dat die erg indrukwekkend is. Daar aangekomen is hij erg teleurgesteld in het slechts 4 meter hoge zwarte rotsblok wat uitgehakt is in de vorm van een vette liggende stier. Gele bloemenkransen hangen om de horens en nek. Ondanks de teleurstelling gaat hij wel even bidden. Door een paar keer met de handen plat op de buik van de stier te drukken en wat te prevelen. Als ik vraag of hij vaak naar een tempel gaat, blijkt dat maar eens in de maand te zijn. Ook eet hij wel vlees. We hebben te maken met een seculiere hindoe ;-) Maar wel een hele gezellige gozer.
Van de Bull naar Bengaluru Palace. Nu zal ik teleurgesteld zijn belooft Madav, omdat het op de plaatjes en films wel mooi lijkt maar in wezen maar een klein ding is. De autoriskhaw driver rijdt als een dolle stier, zit helft van de tijd 90 graden gedraaid op zijn bankje en achterom te kijken en tegen mij aan te brabbelen in zijn taal. Ik zeg hem dat hij eerst op de straat moet kijken, Madav dat wij alle tijd hebben en dat ik uit Zuid-Afrika kom. Terwijl hij dat zegt geeft hij mij een schopje en geeft mij een grote glimlach en ik speel mee.
Ondanks dat Madav gezegd heeft dat hij de weg weet, en dus niet bedonderd wil worden, vraagt de driver pas na 2 km aan andere drivers waar Bengaluru Palace is. Dat is iets wat mij wel opgevallen is. Er zijn honderden drivers, maar veel straten en bezienswaardigheden kennis hebben ze niet echt. Soms weten ze kleine dingetjes wel terwijl het 5-sterrenhotel ertegenover hen onbekend voorkomt. De riskshaw driver stopt bij een benzinepomp en Madav zegt dat hij maar moet tanken na ons gedropt te hebben. We denken dat hij dronken is dus ik stel voor om uit te stappen en een andere riskhaw te nemen.
De volgende driver weet ook al niet waar we heen willen (namelijk de nummer 1 bezienswaardigheid van Bangalore volgens de toeristenboekjes) en dropt ons aan de achterzijde van het park. Dat levert ons een wandeling langs een vuilnisbelt, tennisbaan, zigeunerveld en een shortcut door de bosjes op. Na een uur wandelen komen we dan bij het paleis aan. Het is closing time, maar ik wilde toch al niet naar binnen. Het paleis is in Tudorstijl en inderdaad niet heel groot. Ik mag geen foto’s maken van de wacht, maar doe net of ik hem niet begrijp en schiet er toch een. Het is inmiddels donker als Madav mij afzet bij MG Road. Hij heeft een eet-afspraak. Ik neem een Mc Maharaja Chicken Burger en ga wat kleding shoppen.
Omdat mijn ticketboeking dinsdagochtend mislukt was, moet ik een andere vlucht zoeken. Jet Airways accepteert mijn creditcard wel en dus vlieg ik donderdagochtend naar Goa. Ik heb dus nog de hele woensdag over om te bellen met mensen die ik nog niet heb kunnen bereiken. De man van het chilling unit project in Pudu krijg ik te pakken, ik mag langskomen. Hij praat echter zo onduidelijk Engels dat ik na 6 pogingen het opgeef en het emailadres op een andere manier probeer te achterhalen om een afspraak te maken. Ik breng mijn kleding naar de laundryservice voor 2 euro worden 6 overhemden en 1 broek gewassen, gestreken en de volgende ochtend om 08.00 afgeleverd.
Woensdag 28 oktober
Madav is in de middag weer vrij en zal mij oppikken van het hotel. Als hij aankomt regent het opeens heel hard. Dat wordt dus cricket kijken in plaats van pakketjes per post verzenden of geknipt te worden. Ik heb nu inmiddels een beetje door hoe het spel werkt.
Als het eindelijk droog is brengt Madav me naar een kapper die voor 40 Rs mij van mijn woeste haardos ontdoet. De kapsalon is niet veel groter dan mijn keuken, als een soort garagebox aan de straat, waar 4 wachtstoelen staan. Er kunnen twee mensen tegelijk geknipt worden in het hokje met drie spiegelwanden. De cricketmatch is op de TV in de bovenhoek is nog altijd aan de gang en India doet het goed tegen Australie. Overal waar ik kom staat vandaag de TV aan. Het is een serie van 7 wedstrijden. Het is in tegenstelling tot Nederland in de kapperszaak een stille bedoening. Madav vertelt dat op dinsdag alle kappers gesloten zijn. Dinsdag is namelijk een slechte dag om je haar te knippen....
We bezoeken nog een kerk waar op dat moment een trouwdienst aan de gang is en na het dinner vraagt Madav vanaf welk vliegveld ik vertrek, er zijn er namelijk 2! Dat staat niet op mijn ticket, dus moet ik bellen. 16 minuten later weet ik eindelijk het antwoord.
We nemen afscheid en ik spreek met Senthil af nog ergens te gaan drinken omdat hij me nog even wil zien en me op het hart drukken dat ik voorzichtig moet zijn.
Om 12.30 ontmoet ik Madav. Hij showt me hoe je een autoriskhaw moet nemen. Je vraagt een rijdende riskhaw om een ritje, want iemand die stilstaat vraagt kennelijk te hoge prijzen en gebruikt de meter niet. Dat is dus het verschil met Chennai. Autorikshaw drivers zijn vriendelijker en belazeren je minder. Madav , die in Chennai gestudeerd heeft spreekt naast Telegu (Hyderabad), Engels, Hindi, Tamil en een beetje Kanada. Telegu en Kannada zijn als Duits en Nederlands en hebben ook nog wel links met Tamil.
Eerst gaan we naar de Botanical Gardens. Het mooie park is vergelijkbaar met Key Gardens (London)en heeft een glasshouse dat de competitie met Baxtor Palace aankan. Jammergenoeg bloeien er in de Lotuspond nagenoeg geen bloemen. Wel lopen overal eekhoorns, zijn er veel grote oude bomen. De rozentuin (Madav vind hem prachtig, ik vind het maar niks) bestaat uit een slecht onderhouden veld met allerlei rozenstruiken met slechts enkele bloemen. Madav loopt zo veel mogelijk in de schaduw want in de twee weken Goa (vakantie) was hij veel te zwart geworden. En zwart is lelijk…
Dat zit er zo ingeramd bij alle Indiers. Ik snap het niet. En eerlijk gezegd zie ik ook nauwelijks verschillen in donkerheid als mensen niet naast elkaar staan. Als westerling kijk je meer naar haarkleur, ogen en dergelijke, maar Indiers hebben allemaal zwart of grijszwart haar, en veelal bruine/zwarte ogen. Zwarte neus en donkere lippen. Dan wordt huidskleur als snel het enige waarop je onderscheid maakt. Toch grappig, want ik blijf kennelijk in mijn Westerse kijk letten op ogen, gezichtsuitdrukking etc. Betrap me er wel op dat ik als ik geld tel dat niet meer in het Nederlands doe maar in het Engels.
We lunchen en gaan vervolgens naar de grote Bull-temple. Madav heeft gehoord dat die erg indrukwekkend is. Daar aangekomen is hij erg teleurgesteld in het slechts 4 meter hoge zwarte rotsblok wat uitgehakt is in de vorm van een vette liggende stier. Gele bloemenkransen hangen om de horens en nek. Ondanks de teleurstelling gaat hij wel even bidden. Door een paar keer met de handen plat op de buik van de stier te drukken en wat te prevelen. Als ik vraag of hij vaak naar een tempel gaat, blijkt dat maar eens in de maand te zijn. Ook eet hij wel vlees. We hebben te maken met een seculiere hindoe ;-) Maar wel een hele gezellige gozer.
Van de Bull naar Bengaluru Palace. Nu zal ik teleurgesteld zijn belooft Madav, omdat het op de plaatjes en films wel mooi lijkt maar in wezen maar een klein ding is. De autoriskhaw driver rijdt als een dolle stier, zit helft van de tijd 90 graden gedraaid op zijn bankje en achterom te kijken en tegen mij aan te brabbelen in zijn taal. Ik zeg hem dat hij eerst op de straat moet kijken, Madav dat wij alle tijd hebben en dat ik uit Zuid-Afrika kom. Terwijl hij dat zegt geeft hij mij een schopje en geeft mij een grote glimlach en ik speel mee.
Ondanks dat Madav gezegd heeft dat hij de weg weet, en dus niet bedonderd wil worden, vraagt de driver pas na 2 km aan andere drivers waar Bengaluru Palace is. Dat is iets wat mij wel opgevallen is. Er zijn honderden drivers, maar veel straten en bezienswaardigheden kennis hebben ze niet echt. Soms weten ze kleine dingetjes wel terwijl het 5-sterrenhotel ertegenover hen onbekend voorkomt. De riskshaw driver stopt bij een benzinepomp en Madav zegt dat hij maar moet tanken na ons gedropt te hebben. We denken dat hij dronken is dus ik stel voor om uit te stappen en een andere riskhaw te nemen.
De volgende driver weet ook al niet waar we heen willen (namelijk de nummer 1 bezienswaardigheid van Bangalore volgens de toeristenboekjes) en dropt ons aan de achterzijde van het park. Dat levert ons een wandeling langs een vuilnisbelt, tennisbaan, zigeunerveld en een shortcut door de bosjes op. Na een uur wandelen komen we dan bij het paleis aan. Het is closing time, maar ik wilde toch al niet naar binnen. Het paleis is in Tudorstijl en inderdaad niet heel groot. Ik mag geen foto’s maken van de wacht, maar doe net of ik hem niet begrijp en schiet er toch een. Het is inmiddels donker als Madav mij afzet bij MG Road. Hij heeft een eet-afspraak. Ik neem een Mc Maharaja Chicken Burger en ga wat kleding shoppen.
Omdat mijn ticketboeking dinsdagochtend mislukt was, moet ik een andere vlucht zoeken. Jet Airways accepteert mijn creditcard wel en dus vlieg ik donderdagochtend naar Goa. Ik heb dus nog de hele woensdag over om te bellen met mensen die ik nog niet heb kunnen bereiken. De man van het chilling unit project in Pudu krijg ik te pakken, ik mag langskomen. Hij praat echter zo onduidelijk Engels dat ik na 6 pogingen het opgeef en het emailadres op een andere manier probeer te achterhalen om een afspraak te maken. Ik breng mijn kleding naar de laundryservice voor 2 euro worden 6 overhemden en 1 broek gewassen, gestreken en de volgende ochtend om 08.00 afgeleverd.
Woensdag 28 oktober
Madav is in de middag weer vrij en zal mij oppikken van het hotel. Als hij aankomt regent het opeens heel hard. Dat wordt dus cricket kijken in plaats van pakketjes per post verzenden of geknipt te worden. Ik heb nu inmiddels een beetje door hoe het spel werkt.
Als het eindelijk droog is brengt Madav me naar een kapper die voor 40 Rs mij van mijn woeste haardos ontdoet. De kapsalon is niet veel groter dan mijn keuken, als een soort garagebox aan de straat, waar 4 wachtstoelen staan. Er kunnen twee mensen tegelijk geknipt worden in het hokje met drie spiegelwanden. De cricketmatch is op de TV in de bovenhoek is nog altijd aan de gang en India doet het goed tegen Australie. Overal waar ik kom staat vandaag de TV aan. Het is een serie van 7 wedstrijden. Het is in tegenstelling tot Nederland in de kapperszaak een stille bedoening. Madav vertelt dat op dinsdag alle kappers gesloten zijn. Dinsdag is namelijk een slechte dag om je haar te knippen....
We bezoeken nog een kerk waar op dat moment een trouwdienst aan de gang is en na het dinner vraagt Madav vanaf welk vliegveld ik vertrek, er zijn er namelijk 2! Dat staat niet op mijn ticket, dus moet ik bellen. 16 minuten later weet ik eindelijk het antwoord.
We nemen afscheid en ik spreek met Senthil af nog ergens te gaan drinken omdat hij me nog even wil zien en me op het hart drukken dat ik voorzichtig moet zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
