treinreis naar Hampi, schooiende koeien, traplopende olifanten

inmiddels weer in Tiruvannamalai

Eerst even mijn Hampi belevenissen

5 november

Gisteren voor de schemering vertrokken. De spiegel die ’s nachts van mijn scooter gebroken was heb ik nog maar vergoed. Was niet mijn schuld maar heb het idee dat de jongen van het guest house die de scooter geregeld had het anders zou moeten betalen en niet verzekerd is. De schade van 300 Rs kan ik makkelijker dragen. Heb veel plezier van de scooter gehad.

De bus was zo genomen, 8 Rs naar Calungute, Vervolgens de volgende bus die ook mooi aansluit voor 12 Rs. Van mijn 20 Rs zie ik het wisselgeld niet meer terug in de drukke overvolle bus. In Panjim vindt ik de non-stop bus naar Margao en stap in. Ha nog net een plaatsje vrij. Een controleur vraagt of ik aan het loket een kaartje heb gekocht. Nee nog niet, naar Margao graag, maar ik moet de bus uit en aan het loket een kaartje kopen. Zal wel zijn omdat dit een directe bus is.

Met tegenzin sluit ik aan in de 50 m lange rij voor het loket, waar ik zoeven nog met mijn grote en kleine rugzak en plastic tasje met water en cashewnoten vrolijk doorheen ben gebanjerd op weg naar ‘mijn bus’. Mijn bus vertrekt een half uur later. In de rij heb ik nog een briefje in handen gedrukt gekregen van een vrouw die mij zwijgend aankeek. Op het briefje biedt zij zich aan als hulp in de huishouding, “You can be your own boss now!” staat er op. Verder nog goede referenties en het verzoek het briefje door te geven aan een bekende. Ik geef haar vriendelijk het briefje terug met de uitleg dat ik vandaag voorgoed uit Goa vertrek en met het typische Indiase ja-schudden neemt ze het in ontvangst.

De bus is vol! Ik moet op de grond zitten, want ik mag niet bij de deur staan van de buschauffeur. Later snap ik waarom, er moeten nog drie mensen mee en die laatste gaat dus op mijn gewenste plekje staan. Ik zit op de grond tussen mijn tassen en vang geen enkele bries, zie niks buiten, dus nik vrees dat ik misschien wel wagenziek zal worden. Dat gebeurt niet, een uur later stap ik na nagevraagd te hebben aan iemand die uit Margao komt waar ik moet uitstappen uit. Dat was dus niet de goede halte, dank u wel. Ik zeul met mijn tassen naar een verkooppunt, de verkoper spreekt slecht engels en hotel margao residency komt hem niet bekend voor. Een klant gelukkig wel, die zegt dat het 20 minuten lopen is, die kant op.

Er komt een motor mij achterop , waar moet ik heen? Hij zegt dat ik achterop moet stappen en hij mij voor 30Rs wel wil afzetten. Opeens is 30Rs niet veel meer. Ik druk hem mn zware kleine rugzak op de buik en ga zelf met de grote op de rug bij hem achterop zitten. Nog geen minuut later stoppen we bij een ander hotel. Veel beter zegt de motorrijder, en schonere kamers, ik moet die eerst maar checken. OK, we’ll see. De kamer is perfect, superzacht matras, TV, douche van boven en retespoeler

De volgende morgen om 7 uur komt Rahul, de motorrijder van gisteren mij oppikken en brengt mij naar het station. Ik vraag naar het perron bij enquiries en eenmaal op het juiste platform hangen er borden met wagonnummers. Moet dus een eitje zijn om uit te zoeken waar mijn wagon straks zal staan. Ik moet “sleeper 4” hebben, maar de borden lopen van 7 tot 34. Navraag levert mij 3 ontwetende mensen en 4 verschillende locaties op. Een locaties achter bord 11 heb ik dubbel dus daar gok ik maar op. Daar aangekomen, staan hier ook de meeste westerlingen. Ik sla even wat eten in want ik heb nog niet ontbeten (ananas mini-cake + zakje cashewnoten, 1 liter water en een zakje Lays ‘Massala’chips. Ik koop geen ‘murg’ want de indiase chips/koekjes vind ik niet lekker, mij te gekruid en te gefrituurd, melig/droog en hard naar mijn smaak). Een vrouw bedelt om geld, ik bied haar wat van de cake aan, maar dat wil ze niet, dus ik zeg dat ze dan maar weg moet gaan. ‘Nice try though’ zegt de amerikaanse die in dezelfde coupe belandt.

De wagon stopt 40 m verderop, dus ik stond redelijk goed, nu moet ik stoel 54 vinden. Er is een gangpad met aan de ene zijde bedden in de lengte (ik schat 1,80 m lang), twee lagen. Aan de andere kant in de breedte ongeveer even zo lange bedden, maar dan drie boven elkaar. Het middenste bed kan naar beneden geklapt worden zodat het een rugleuning wordt. Het zit prima. De ramen bestaan uit tralies, daarvoor een viezig glazen raampje en een houten schotje, die beiden omhoog geschoven en met een palletje vastgezet kunnen worden. Alle bedden zijn omgeklapt tot banken. Twee Duitse toeristen zitten een hokje verder en maken hun bank eerst helemaal schoon met ontsmettingsdoekjes en gaan vervolgens op een laken zitten. Ik heb toch m’n vies-mogen-worden reiskleren aan dus mij maakt het niet uit. In mijn deel zijn van de 8 plekken er maar 3 bezet. De hele trein is niet echt vol.

Na anderhalf uur mindert de trein vaart en komen we zoals mij vertelt was langs de waterval van Dudhsagar, de een na hoogste van India. De trein rijdt er zelfs overheen. Elk station waar gestopt wordt komt er weer een stroom aan verkopers binnen die van alles verkopen, met veel geschreeuw. De ananassap laat ik mij prima smaken. Om 10 uur komen ze de bestellingen voor de lunch opnemen. Ik bestel Buriani, ga ervan uit dat het weer een kip-met-rijst-gerecht is, maar dat blijkt om 11.30 gele rijst met noten te zijn. De rijst waait me bijna uit het bakje, omdat de trein met open ramen rijdt.

In Hubli stappen er heel veel mensen in en zit mijn compartiment opeens vol met Indiase vrouwen die druk met elkaar babbelen. Zodra de trein rijdt gaat er een tas open en komt er een metalen stapeling van bakjes te voorschijn en verschillend plastic zakjes met rijst, gravy en curd. Ze maken er een gezellige kliederboel van maar ruimen na afloop wel alles netjes op. Dat wil zeggen alle rotzooi gaat het raam uit en de pannetjes worden in het toilet omgespoeld.

De toiletten in de trein ruiken vreselijk smerig en zijn nat van de zeik. Ik neem de western style latrine, maar ruik en zie weinig verschil. De dames gaan slapen en het wordt eindelijk weer rustig. Een vrouw ligt gewoon tegen mij aan. Heel gewoon in India, waar ik heb gemerkt dat indiers geen ‘persoonlijke’ vierkante meter hebben waarbinnen je niet komt. Iedereen raakt elkaar continue onbewust aan. Als ik bijvoorbeeld in de bus/trein per ongeluk iemand aanraak reageert die doorgaans niet eens. Op straat reageren ze door hooguit 15 cm op te schuiven. Zal door de overbevolking komen. Want in een rij staan komt minder vaak voor dan voordringen. Bij het verlaten van trein of bus dringt iedereen, terwijl als iedereen gewoon zou wachten het proces sneller zou verlopen. Ik wacht gewoon telkens tot iedereen de bus uit is dan kan ik tenminste mijn rugzak rustig omdoen.

Bij een loket gebeurt het standaard dat wanneer iemand geholpen wordt er een ander aan komt lopen en dwars door het gesprek heen een (soms uitgebreide) vraag stelt, of een kaartje koopt. Waar ik het asociaal vind vindt met het hier kennelkijk de normaalste zaak van de wereld. Ik ben zelf nog niet zo ver. Erik heeft een grens ontdekt, nu nog aftasten.

De trein mindert een km voor Hospet vaart en er springen allerlei mannen op de trein en rennen de coupe’s in. Het komt wat bedreigend over voor wie schrikachtig is aangelegd, maar het zijn rikshaw drivers die ritjes naar Hampi willen scoren. Shiva wil mij wel naar Hampi brengen, ik zeg dat ik met de bus wil, om niet te gretig over te komen. I’m very cheap, the books tells my prizes. Hij bedoelt o.a. Lonely Planet. OK dus voor 10rs kun je me naar de busstand brengen? Ja en voor 100 naar Hampi. Ik zeg dat mijn boek het heeft over 80 rs. Hij zegt dat hij zonder lading terug naar Hospet moet, maar daar wil ik niet intrappen, dus breng me nu maar eerst naar de busstand! OK if you want no problem, your wish. Samen met zijn maatje (in toerisische plekken rijden ze vaak met twee man op een autorikshaw) rijdt hij naar een bushalte waar net een bus wegrijdt. Mijn bus zeggen ze.

Ik geloof niet dat dit de centrale busstand is voor een stad met 200.000 inwoners, maar ik moet het maar navragen. Ik zeg dat als hij mij nu voor 70rs naar een vann de twee hotels brengt die ik heb uitgezocht ik hem geloof. OK, maar de ferry over de rivier stopt bij zonsondergang en aan die kant van de rivier is dan niets te doen. Dat eerste heb ik gelezen, maar niet bij stilgestaan. OK, dan nee ik dit hotel. Sir, Rama guesthouse is better. Nee ik wil eerst Padmaguesthouse met view on the temple proberen. Bevalt die blijf ik 1 nacht en kan ik altijd nog verhuizen naar de andere kant van de rivier als ik wil. De co-driver spreekt Spaans meldt hij trots, maar als ik hem wat test komt hij niet heel ver. Maar hij probeert het, dus dit is een massa-toerisme plek.

Dan volgt een race als in Peking-Express op TV. De rikshawdrivers sjesen om het hardste naar Hampi over een erg slecht wegdek. Ik zie alle white-people uit de trein weer in andere riskshaws, die we inhalen, maar mijne is sneller. Toch goed dat ik een riskshaw heb genomen en niet de bus. Nu ben k als eerste bij de hotels en heb dus eerste keus. Voor we Hampi inrijden moeten ik bij een slagboom 10rs (15cent) toeristen entree betalen, ik protesteer voor de vorm, noem het bullshit, afzetterij en betaal. De co-driver zegt iets onverstaanbaars wat ‘welkom in Hampi’ betekent. Als ik vraag om het te herhalen (ik wil wel wat Kannada leren) blijkt het Spaans geweest te zijn.

Padma Guesthouse heeft de prijzen verdubbeld (gevolg van melding in LP), maar is nog altijd niet duur. Ik zeg dat de prijs wel veel hoger is en krijg dan ontbijt inclusief. OK, 100rs afgedongen dus. Ik douche en neem huur meteen een scooter in de hoofdstraat. Hampi is niet heel groot veel meer dan 10 straten zal het niet zijn. Een enorm contrast met het verleden. De 558 monumenten (meest ruines) waren vroeger onderdeel van een stad vergelijkbaar met Athene en Rome in hun hoogtijdagen. De restanten van een grote zuilengang/bazar zijn nu omgebouwd tot winkeltjes/huisjes en vormen de hoofdstraat. Die vertrekt vanuit de Hindoetempel en eindigt in een andere tempel. Alleen de hoofdtempel is nog in gebruik.

Ik voel me een beetje teleurgesteld. Ik had het -na alle enthousiaste verhalen van Indiers en toeristen- allemaal veel grootser voorgesteld. De tempel in Tiruvannamalai telt 8 torens van 60m, deze maar 1 van 40m. De schemering valt en genietend van een prachtige zonsondergang terwijl ik op de brede trappen (ghats) naar de rivier zit vraag ik me af of ik wel een scooter had moeten huren. Het lijkt zo klein. Morgen maar kijken of het binnen 1 dag bekeken is of meevalt, kan altijd korter blijven.

Ik blijf uiteindelijk twee hele dagen. Hampi bestaat uit twee delen een tempel deel en een koninklijk deel. Het tempeldeel ligt aan de rivier en daar zijn ook de restaurantjes (allemaal vegetarisch) en guesthouses. Aan de overkant van de rivier nog wat hele goedkope guesthouses. Het koninklijke deel is veel interessanter en ligt 4 km verderop. Op de folder die ik meegekregen had staan 10 dingen die je gezien moet hebben. Die ga ik maar afwerken. Ik kies ervoor om eerst het Koninklijke deel te verkennen ongeveer in oplopende volgorde van interesse, zodat ik steeds iets mooiers in het vooruitzicht heb. Maar eerst kijken naar hoe Laksmi de tempelolifant in bad gaat in de rivier om 07.30.

Ik zit om 7.15 klaar op de ghats. Terwijl ik en wat andere toeristen wachten is de lokale bevolking zich massaal zichzelf en kleding aan het wassen in de rivier, vrouwen en kinderen aan de west zijde, mannen aan de oostzijde. Vanwege de sterke stroming mag er niet gezwommen worden. Daarna wordt er ontbeten. Er lopen verkoopsters van idly en chapati. Een groepje vrouwen staat iets hoger op de trap te ontbijten. Er komt een koe met kalf schooien en die wordt eerst met stemgeluid geprobeerd op andere gedachten te brengen. Als de (heilige)koe aanhoudt, krijgt zij het ontbijt en houden twee vrouwen alleen een leeg bananenblad over. De koe wordt vereerd omdat zij de ultieme doorvoering van het begrip ‘moederliefde’ is. Een koe geeft namelijk niet alleen melk voor haar eigen kinderen maar ook voor de hele wereld zonder er iets voor terug te vragen, lees ik later in een folder.

Om 8 uur komt de olifant onder begeleiding aangeschommeld, loopt de 25 (?) meter hoge trappen af richting rivier. Gaat op commando liggen op een zijde en laat zich uitgebreid schrobben. Dan de andere zijde. Al met al duurt het redelijk lang. Als ze schoon is en de trappen weer opgestuurd wordt mag een klein kindje mee rijden op de olifant, die nu voor haar make-up gaat. De witte en rode verf van gisteren zijn er inmiddels namelijk helemaal afgeschrobd. Ik scoor mijn ontbijt en pak de scooter.

Ik bezoek een Krishna tempel , Queens bath, Public bath, een tempel, nog een tempel. Bij elke ruïne zitten twee soldaten/agenten/wachters. Die voeren de hele dag niks uit, moeten alleen de plek bewaken. Het is een van de vele vormen van verborgen werkeloosheid hier in India. Het aantal melkertbanen is hier gigantisch. Allemaal zinloze functies in de bureaucratische machine. De Lotus Mahal is een erg mooi gebouwtje wat nog redelijk intact is. Meerdere doorkijkjes door het gebouw heen maken dat ik hier aardig wat foto’s maak. De olifantenstallen die beroemd zijn vind ik wat tegenvallen. Omdat de entree voor de Lotus Mahal ook geldig is voor de Vittal Temple op dezelfde dag bezoek ik ook die al ligt die op 5 km afstand. De zon brandt fel maar er zijn donkere wolken. Onderweg bekijk ik nog een tempel die rondom een boulder is gebouwd. Het landschap hier bestaat uit boulders, heuvels met grote terracotta kleurige keien die Grand Canyonachtig aandoen. Soms op raadselachtig wijze in evenwicht gehouden. Soms ook met hutjes eronder.

In het nabij gelegen dorpje bestel ik kip! Zou uitzonderlijk wezen dat er vlees op het menu staat in deze streng hindoeïstische en deels islamitische regio. Ook alcohol is in Hampi maar op 1 plek te verkrijgen. Ik vraag met nadruk om non-spicy, maar heb toch wat extra dosa’s, en lassidrinks nodig om de mond te blussen.
Ook hier midden in India (noorden van zuid-india) weer veel vogels en vlinders, ik kijk mijn ogen uit. De Vittal temple is het bezoek wel waard. In de vorige tempel had een gids mij al uitgelegd dat door op de kolommen te kloppen je een soort xylofoon bespeeld. Ook hier werkt het. En ondanks dat het een UNESCO beschermd monument is mag je hier nog overal opklimmen en aanzitten. Dat is dan wel weer leuk van een voor Indiase begrippen trekpleister. Ik probeer of ik met de scooter het pad langs de rivier terug naar Hampi zou kunnen volgen, dat zou mij ruim 10km omrijden schelen. Ik kom op een plek die paradijselijk overkomt. Zonneschijn, groene rivierbedding, met een kudde geiten gemixt met koeien, veel vogels… het lijkt op zo’n overdreven middeleeuwse voorstelling van het paradijs, alleen de leeuw (tijger) ontbreekt aan het plaatje.

Het geplaveide pad wordt zandpad en loopt dood op een licht hellende rots. Ik kan alleen te voet verder. Parkeer de scooter en klim omhoog naar weer een tempeltje. Ik word getrakteerd op een prachtig uitzicht. Er lopen hier meerdere apen rond (grijs met zwarte kop) en ik klim nog hoger. Hiervandaan wil ik de zon wel zien ondergaan “Eagle” van Abba klinkt op mijn Ipod en ik zie inderdaad verschillende roofvogels cirkelen. Ik heb uitzicht op Hampi beneden in de verte en de kronkelende rivier en de sjokkende gaurs (zwarte Indiase gnoe).. voel alleen wat druppels en besluit dat het verstandiger is het hellende rotsplateau te verlaten voor het te glad wordt voor mijn chappals (slippers) of scooter. Ik ben nog maar net aan mijn 10km omweg begonnen of bij de Vittaltempel barst het regengeweld los.

Thuisgekomen blijkt dat ik vandaag 305 foto’s heb gemaakt! Mijn teleurstelling van gisteren was ten onrechte en inmiddels helemaal verdwenen. I ben zeiknat en mijn andere broeken heb ik voor laundry gegeven… Ik heb alleen nog een idiote traditionele broek die ik samen met blousje gekocht heb. Die komt nu goed van pas.
Onder de veranda en het genot van een bananapancake maak ik kennis met Edward (IT-er, uit UK) , Ha (Noorse immigratie ambtenaar, geboren in Vietnam) en de roodharige Francesca (wijnboerin) uit Toscane. ’s Avonds gaan we uit eten. Francesca weet te vertellen dat het jaarlijkse festival in Hampi dit jaar gecancelled is zodat de uitgaven besteed konden worden aan de overstromingsgebieden. Anders hadden we nu een week lang feest gehad en grote processies kunnen zien. We kunnen hier Huhn bestellen en vragen aan de ober wat het is. Ze hebben Huhn (Duits) op de kaart staan omdat Chicken niet mag, maar het is wel degelijk kip.… LOL. Ik vermoed dat ze beter zijn in vegetarisch dus bestel een spinaziegerecht.

De volgende morgen gaan Edward en Ha naar het olifantenbad kijken dat ik ze heb aangeraden, Francesca gaat een flinke wandeling maken. Ik ga op zoek naar de Pushkarani ,een koninklijk bad met mooie treden naar het water toe in een Esscheriaans aandoend patroon. Het wordt een hele tour. Ik heb gisteren een bord zien staan bij het dorp, langs de weg dus die zoek ik eerst op. Maar het blijft bij die ene richting aanwijzer. Ik word een weg in gestuurd, weer teruggestuurd, ga nog even van de weg af omdat ik een gebouw in de verte wil onderzoeken. Langs een kanaal zitten vrouwen kleren te wassen, het is een kleurrijk geheel,maar het is beter selectief te kijken zodat je alle koeienstront en hondepoep eromheen niet ziet.

Uiteindelijk kom ik terug bij een ruïne die ik de dag ervoor overgeslagen had omdat me die niet interessant leek. Blijkt dat pushkarani = bad betekent en ik het immense terrein van het Public Bath verder had moeten oplopen om een bad te zien waarvan de mooie treden vanwege de hoge waterstand nu merendeels onder water staan.

Ik rijd terug naar het tempelgedeelte omdat ik om 11.00 heb afgesproken met Ha en Edward. De tempels vind ik niet zo bijzonder dus ik ben in al om 10.00 klaar. Bij de ghats aangekomen blijkt dat de olifant vandaag erg traag op gang was en nog bezig is met baden. Ha en Edward zijn er nog en we kopen een kokosnoot. Niet zo’n harige maar een groene. Daarvan wordt de kopse kant afgehakt en een rietje erin gestoken. De kokosmelk smaakt zoutig, ik vind het niet zo lekker. Is de melk op dan geef je de cocosnoot terug en hakken ze m in twee-en en een klein stukje van de schil eraf. Dat wordt een lepeltje waarmee de ene helft leeg geschraapt wordt in de ander helft. Dit binnenste vruchtvlees is zacht van structuur en zit qua ‘smaak’ tussen de ons bekende harde harige kokosnoot, eiwit en kwark in. Voor 15 cent is het een complete maaltijd. In de bomenboven ons springen apen heen en weer.

We besluiten de oversteek over de rivier te maken in het motorbootje om aan de overkant misschien fietsen te huren. De oversteek duurt nog geen minuut, maar er moet toch elke keer gehoosd worden. Daar is niet heel veel te beleven. Van de 5 attracties die een driver ons voorhoudt in een folder is zijn de enige die ik interessant vind het verste weg, vlak bij een oversteekplaats die wel geschikt is voor ‘bikes’ (motoren). Ik heb die ’s ochtends al gecheckt en ontdekt dat de brug is ingestort maar dat de bamboemanden met twee roeiers die als pond dienst doen ook scooters overzetten. Ha en Edward huren een fiets ik neem afscheid en bestel een honey pancake en mahi kofta(aardappel gerecht met tomaat en ui) in het restaurantje. Het duurt 40 minuten om een pannenkoek te bakken en vervolgens 20 minuten om wisselgeld te regelen (per brommer), omdat ik alleen maar 500rs (7,5 euro) biljetten meer heb.

Niet verwonderlijk want bij elk bedrag vragen ze of ik change heb en hebben ze liefst zo gepast mogelijk betaald. Met een briefje van 100 (1,50 euro) moet soms al gewisseld worden bij buren. Mijn tientjes en twintigjes zijn er elke keer dus als eerste door. Ik steek weer over met de motorboot en rijd de 10km omweg. Laat me voor 60rs afzetten door zo’n biezen mand, ook weer nadat die eerst weer uitgebreid leeggehoosd is.

Het ene paleis is niet veel bijzonders, vervallen zoals de koloniale huizen in Goa en Puducherri. Ik rijdt verder naar de Monkeytempel. Onderweg kom ik Francesca op haar wandeling tegen. Onder aan de monkeytemple staan twee kinderen bij een bord ‘free parking’. Nu kan je o veral je scooter parkeren, maar ik heb toch dorst. En ja hoor, you like a drink sir? What you have to offer? Ik wil graag een sprite. Have a seat sir, ik mag op een plastic stoeltje plaatsnemen en laat me gewillig foppen door de broertjes. Ik vraag een kleine sprite dus de kleine wordt naar de winkel gestuurd. Komt terug met een felsje en de hand om de dop die hij zogenaamd soepeltjes losdraait. Ik weet bijna zeker dat hij uit een 2 liter fles, indian brand, heeft geschonken en laat het me prima smaken. 15rs is niet veel, meestal kost het 22rs ik betaal 20 en krijg op de terugweg wel 5rs change wordt mij beloofd. Misschien wil ik dan wel coffee? We’ll see, maybe a banana.

Als ik de ongeveer 700 treden beklim tref ik Ha en Edward weer die net op de terugweg zijn. Bovenop de rots vragen de slipperbewaarders maar liefst 10Rs, ik scheld ze uit omdat ik weet dat 2rs normaal is en loop met slippers in de hand verder. En vrouw die ook slippers bewaakt begint enorm te schreeuwen dat ik niet naar binnen mag met mijn slippers. Ik zeg dat ik ook niet in de tempel ga en leg mn slippers 20 meter verder op de rots en hoop maar dat ze er straks nog liggen. Er lopen hier veel apen rond, maar ik kom voor het uitzicht, dat is met de middagzon weer adembenemend, groene rijstvelden, en de oranje-rode boulders … en donkerblauwe lucht. Ik moet haast maken wil ik voor de regen de manden oversteek nog maken.

Beneden gekomen bestel ik een volgende sprite bij de boys. Willen ze mijn Ipod wel kopen voor 300rs. Ik zeg dat het slimme businessmannetjes zijn, maar dat ik niet verkoop. Als ik nog 3 banaantjes krijg betaal ik 20 Rs en staan we quitte zeg ik. Ze denken even na en gaan akkoord. De kleine moet weer op pad en komt terug met 4 banaantjes, die 4e mag hij zelf opeten. Ik moet er nu echt vandoor jongens. Will you recommend us? Sure, bij deze!

Ik ben nog niet op de weg of het begint weer te regenen. Gelukkig heb ik gisteren een zonnebril gekocht die niet goed is tegen de zon maar bij donkerder wolken en regen wel de ogen beschermd tegen de hagels die me op het gezicht beuken. Bij de oversteek plaats is het zoals ik verwacht had inmiddels geen verkeer meer. Mensen zitten onder de ingestorte brug. Ik vind het veiliger om onder een andere stenen overkapping te schuilen. Het is 16.00 en ik vraag me af of ze nog zullen varen als het om 17.00 nog regent. Ik wil om 19.00 te bus hebben om de 20.10 trein te halen die ik gereserveerd heb. Om 16.45 mindert het en begint het verkeer weer op gang te komen. Ik ben om 18.30 thuis in het guesthouse. Ik bestel mijn favoriete bananapancake en een hotcoffee en vraag of ik me nog even mag douchen (was om 10.00 uur uitgecheckt). Geen probleem, mijn kamer is nog beschikbaar heb ik nog een handdoek nodig? De riskjahdriver die je gebracht heeft komt je ophalen. Ik zeg dat ik met de bus wil, dus dat dat niet nodig is.

Zit te kletsen met Ha en Edward als de gastvrouw gestresst aan komt lopen en zeggen dat ik mijn trein zal missen als ik niet vertrek, 19.50 it leaves, Ik zeg dat 20.10 op mijn ticket staat en de heenweg ook maar 20 minuten kostte en zo weg ga, voor de bus 45 minuten is het nu wel te laat.

“Maar als de spoorbomen dicht zijn duurt dat al gauw 20 minuten” ik moet echt weg wil ik de trein niet missen! Ik loop dus naar de busstand en probeer een autoriskhaw te regelen, 150tot 180 rs vragen ze, ik zeg 100 maximum, weer die smoes over leeg terug moeten, maar ik zeg dat als ik in de trein stap er ook wel weer toeristen uitstappen. Uiteindelijk is er een die me voor 120 Rs naar Hospet (14km) wil brengen. Ik ben er om 19.20 ruim een half uur voor de trein binnenkomt en 50 minuten voor het vertrek.

Op het perron herkent Shiva de driver van de heenweg mij en vraagt of ik een pleasant stay heb gehad. Ik zeg van wel en vraag hem of hij mijn hotelkamersleutel terug zou willen geven aan Padma, omdat ik die in de haast vergeten ben in te leveren. Geen probleem, de key-service fooi (10rs) wordt verbaasd maar dankbaar in ontvangst genomen. Mijn naam staat niet op de lijsten van reserveringen, maar ik besluit niet na te vragen en gewoon in de (25 minuten) verlate trein te stappen. Mocht het niet goed zijn is met wat geld alles wel te regelen waarschijnlijk. Ik wil deze trein hebben.

Even denk ik dat de reservering echt mislukt is want er zitten andere mensen op mijn plek. Ik show ze mijn ticket met seat 45 in sleeper 11 en ze gaan op zoek naar hun nummer. De persoon naast mij wordt ook weggestuurd door een Engels meisje. Het is een bomvolle trein. Benieuwd hoe dat straks met slapen gaat. Catherine (seat 44) reist ook alleen en zegt dat bovenin slapen het prettigste is. We hebben beiden de onderste bedden.. Gelukkig kunnen we allebei ruilen met iemand die graag onder wil. Komt goed uit. Er wordt eerst weer gegeten van bananenbladeren en dan gaat bijna vanzelfsprekend het mechanisme van zitplaatsen tot bed ombouwen in werking. Ik lig op 30 cm van de ventilatoren met mn armen om mijn kleine rugzak. Geld en paspoort stop ik in mn onderbroek. Het bed is te kort en mn voeten steken uit, mensen lopen er telkens langs zodat ik gekieteld wordt. Dan komt er een soort controleur langs die mij hardhandig op de voeten slaat en ‘shorten legs’ schreeuwt. Dat wordt dus een paar uren in de phoetushouding slapen.

Ik heb wel trek maar dit keer geen verkopers op de trein. Om 6.10 precies op tijd rijdt de trein Bangelore in. Omdat ik slecht geslapen heb, boek ik een hotelkamer en slaap daar verder. Zondag is rustdag neem de tijd.

Einde van de middag bel ik Madav. Hij stelt voor om elkaar bij kroedamol (Garuda Mall) te ontmoeten. Hij zal ook een spaanse vriend (Azir) meevragen. In het grote winkelcentrum eten een klein hapje en gaan dan tafeltennissen. Madav vindt dat we het spookhuis ook moeten doen. Dus Azir wil drie kaartjes kopen, maar Madav is met geen stok mee te krijgen, een echte schijtlak eerste klas haha. Het spookhuis stelt helemaal niks voor, ik ben alleen bang dat ik op de route in het donker mijn hoofd zal stoten.

Vervolgens gaan we naar The Lounge, een gaybar in Bangalore. Nou ja niet officieel, maar officieus wel. Het is geweldig om te zien hoe de Indiase homo’s hier ongegeneerd kunnen genieten van de muziek en sommigen dansen dan ook de sterren van de hemel. Het ziet er ontspannen en vrolijk uit, helemaal omdat Madav en zijn vrienden duidelijk in hun element zijn. Ze worden wel snel dronken overigens. Acchu en Shaan twee vrienden van Madav schuiven ook aan maar zijn aan het einde van de avond na een brandy en een biertje behoorlijk aangeschoten. Shaan springt rustig op zijn motor 15 km naar huis. Ik heb met 1,5 liter Kingfisher nergens last van en sla het aanbod om naar het hotel gebracht te worden beleefd af, ik ga wel lopen.

Maandag ochtend neem ik de bus naar Tiruvannamalai. Ik neem de riskhaw naar Majestic busstand draai de driver een loer door hem 50 te geven in plaats van de schofterige 150 die hij uiteindelijk opeens vraagt terwijl 50 overeengekomen was. Op zoek naar de bus, twee busstands aan beide zeiden van de weg, beiden met meer dan 30 platforms. Ik moet plaform 14 hebben, maar geen van de platforms heeft een bus naar Tiruvannamalai. Een man vraagt waar ik heen moet en zegt dat ik de bus naar de New Busstand moet nemen en daar elk halfuur een Express bus vertrekt. OK ik dus in die bus. The new busstand is 6km verderop en daar is inderdaad een bus naar Tiru. Ik mag van de chauffeur helemaal voorin zitten, zodat ik een panoramaview op het slechte wegdek heb en af en toe ook zie hoe hij rakelings langs mensen, dieren, andere voertuigen scheurt. Ik word bijkans doof van zijn getoeter Dit is een wilde chauffeur, maar hij weet exact waar de wielen zitten want hij manouvreert moeiteloos om alle kuilen heen.

Geen busrit zonder ruzie dus ook hier barst de hel weer los. Eerst halverwege moet een halve buslading van een vorige Tiru-bus opgepikt worden omdat die met pech gestrand is. Veel geschreeuw van chauffeur en controleur maar het gaat goed. Tot 60 km voor Tiru. Dan ontstaat in de bus een woordenwisseling tussen die ontaard in een gigantisch gekakel en geschreeuw over en weer van misschien wel 10 mensen. De controleur grijpt in, het wordt even rustig, maar binnen een minuut laait het weer op. Krijsende vrouwen en schreeuwende mannen. De chauffeur die tot dusver onverstoorbaar doorreed stopt de bus en bemoeit zich er ook even mee. Het wordt weer even rustig maar in een volgend dorp 30 km voor Tiru worden twee mannen uit de bus gezet. Die maken veel lawaai en nemen het nummerbord op van de bus en schreeuwen van alles naar de bus chauffeur ,die schouders ophaalt, flink gas geeft en naar mij glimlacht.

Net na het donker kom ik na een 8 uur durende reis bij WIDE aan. Daar is weinig veranderd, Babaloo zeurt en Priya heeft nog altijd moeite met het ouderlijk gezag (haar telefoon is afgenomen omdat ze teveel sms-jes krijgt van verkeerde vrienden). Ook andere vrijheden zijn ingeperkt. Zo heeft ze geen eigen kamer meer en was de telefoon van kantoor naar de ouderlijke slaapkamer verplaatst nog voor ik vertrok. Ik snap de zorgen van Kumari en Xavier over Priya’s toekomst wel, maar het is ergens ook wel een beetje panisch. Ik heb voorzichtig aangegeven dat teveel beperken wel eens averechts zou kunnen werken. Beter gecontroleerd toezicht dan dat ze in geheim acties gaat ondernemen. Constateer dan ook tevreden dat de telefoon gelukkig weer in het kantoortje staat.

Ik moet voor ik binnenkom eerst de verrassing zien. Ze hebben op de bonnenkaart van Pati een kleine kleuren-TV gekregen van de zittende regering. Die werden gratis uitgedeeld en hangt dus nu beneden met touwtjes aan het raam. Op hun eigen kaart krijgen ze misschien volgende maand ook een TV, die Kumari bewaren wil voor het nieuwe huis. Ik denk waarom niet verkopen? Maar aan de andere kant, als iedereen hier TV’s kado krijgt van de staat, levert een TV in de verkoop waarschijnlijk niets op. De kokkin is er nog steeds concludeer ik en drie nieuwe kinderen. Dat blijken de kinderen van de kokkin te zijn die donderdag weer teruggekomen was na bijna anderhalve week te zijn weggebleven.

In Tiru heeft het de afgelopen week elke dag geregend en ook nu is het nat en vochtig. De temperatuur is gedaald tot net onder de 30 graden, lekker fris. Maar het natte is niet fijn. Was droogt niet.

Als ik de volgende morgen op het dak ben snap ik ook waarom. Alles ligt op het platte dak en wordt bij regen niet weggehaald. Project waslijnmaken is geboren …
De pamfletten zijn uiteindelijk maar half-half gelukt. Opeens moeten de pamfletten in drieen gevouwen worden en dan is de huidige layout niet goed. Dus moest de printer de layout veranderen, maar kwam er niet uit, kostte wel 100Rs. Ik doe het ’s avonds in een half uur. De school van Priya wil er opeens geen 200 maar 300 hebben. En ik vraag of de school die een goed doel wil steunen zelf geen kopieerapparaat heeft maar dat lijkt een rare vraag. Nee copier is for school only…. Blijf het een raar idee vinden dat je als goed doel je eigen promotiemateriaal moet financieren zonder dat je weet hoeveel het zal opbrengen. Daar kan Priya, noch Kumari iets van zeggen, alleen dat ze hopen dat het meer oplevert dan het kost. Rare mentaliteit, ik zou eerst willen weten hoeveel de vorige actie heeft opgeleverd.

De spaanse vrijwilligers die zich gemeld hadden op de dag nadat ik vertrokken was zijn niet langer gebleven dan twee dagen, en belden vervolgens vol excuses vanuit Kerala op dat ze ziek geworden waren.

Vandaag belt een rikshawdriver voor het juiste adres. Een francaise heeft in de ashram de poster zien hangen wil graag langskomen. De kinderen hebben alweer een vrije dag omdat het flink geregend heeft. Vally blijft de hele middag en koopt melk en biscuits voor de kinderen. De pastoor komt ook nog even langs omdat hij al twee weken niet is geweest. Na afloop maakt Sathya van de toffeepapiertjes die paars en goud glinsteren een ketting voor mij, hierop volgen nog vele kettingen en armbanden en ringen die ik om moet. Al met is er waarschijnlijk een heel (gebruikt) rekenschriftje op deze manier gerecycled.

Kumari zegt dat ik afgevallen ben en voert me weer veel te veel. "Jouw moeder mag niet zeggen dat ik je niet goed gevoed heb…"