Back @ WIDE

11 november

De ‘cilinder’ is empty. Dat betekent dat de gasfles leeg is. Een cilinder doen ze 10 dagen mee. Ze krijgen op beide bonnenboekjes een cilinder per maand. De overige 10 dagen moet ze dus gas lenen van andere mensen. Somehow Kumari manages. Met drie hete maaltijden per dag zou je zeggen dat je met een koude maaltijd ook vooruit kunt, maar rijst is vele malen goedkoper dan brood/meel en nog altijd duur. Ik mag hopen dat Pati heel oud mag worden anders hebben ze hier echt een probleem. Solar cooking hebben ze hier weer uit het oog verloren, maar ga er toch iets meer achteraan denk ik. In puducherri proberen.

De Francaise komt zaterdag weer langs en belde vandaag met de vraag wat Kumari nodig heeft, hoeveel bekers en hoeveel dekens? Kumari wil dat niet mailen maar dat pas zaterdag vertellen. Ik vind dat raar. Zeg gewoon hoeveel bekers je mist en dat je 30 dekens nodig hebt, zou ik zeggen.

Er volgt een heel gesprek over dat zij nooit geld wil aannemen maar dat westeners zelf iets moeten kopen voor de kinderen (en dus ook bepalen hoeveel) zodat ze zeker weten dat hun geld goed terecht komt. Nobel, maar hoe zat het ook al weer als westerlingen iets kopen? Kun je niet beter zelf inkopen doen? Ik voel me opgelaten als ik koekjes moet uitdelen aan kinderen die dan thank you sir (of perongeluk miss) zeggen. Iedereen moet de donatie zelf uitdelen. Zo weten de kinderen wel dat de giften van westelingen komen en dat er meer mensen zijn die om ze geven dan alleen Kumari en Xavier. Dat is wel goed. En daarnaast, als je aangeeft wat je droom is, namelijk om alle kinderen fatsoenlijk te voeden en kleden zal iedereen begrijpen dat je hulp nodig hebt. Ik zeg dus dat ze niet moet verzwijgen dat ze het moeilijk heeft, dat kan zonder te bedelen. Maar blijft natuurlijk een lastig verhaal. Ze hebben eenvoudig alles nodig wat je maar kan bedenken! Nummer 1: voedsel. al het andere is voorlopig ondergeschikt. maar ik denk dat kleding en geld voor opleidingen minstens zo belangrijk zijn.

Kumari vraagt niet om geld of eten, neemt alleen dankbaar aan wat ze voor de kinderen ontvangt. Xavier verdient inmiddels aardig bij met de rikshaw maar die moet binnenkort terug naar de eigenaar, omdat die wil verkopen. De tijdelijke license van Xavier bleek bij nalezing 6 maanden geldig in plaats van 1 dus dat was een niet bestaand probleem.

Vandaag komen er ook mensen langs, een achterneef van Kumari, verdwijnt vrij snel weer. Iemand anders die ze niet kennen komt ook langs omdat er die avond weer een food donation komt. WIDE is bekend binnen Tiruvannamalai en andere homes weigeren vaak food donations. Kumari kan niet zonder deze donaties. Maar ook in de new home zal ze die blijven ontvangen. Ik vraag me alleen af of er dan ook zo vaak iemand langs zal komen, wanneer ze 7 km verderop buiten de stad wonen.

Vanwege de food donation lijkt de kokkin een makkelijke dag te krijgen, de kinderen zijn naar school dus hoeven niet gevoerd te worden bij de lunch en het dinner komt van buiten. Sweetha blijft vandaag thuis omdat ze ’s nachts in haar enige setje droge kleren heeft geplast en Santosh komt in plaats van maandag voor schooltijd , pas dinsdag ochtend weer in WIDE en blijft de hele rest van de dag dus ook vrij. Ik had beide Santoshen en Dhanalakhsmi al gemist toen ik terug kwam. Kumari legde uit dat die naar hun familie teruggeroepen waren omdat in die dorpen de staat nu televisies uitdeelt en de hele familie dan op de foto moet, heeft weer te maken met toekomstige voedselbonnen…. Dhanalahksmi is nog niet terug omdat de regeringspartij nog niet langs is geweest.

Ik zeg dat kinderen die niet ziek zijn en dus eigenlijk zonder reden thuis blijven als tegenprestatie best wat huishoudelijk werk mogen doen.Ze mogen best spelen maar het moet niet leuk worden om een dagje te spijbvelen, dus een half dagje klusjes… Het stikt hier van de vliegen maar ook van de natte kleren op het dak. Als alleen de kleren over de balustrade gehangen worden zoals ik vanochtend heb gedaan drogen ze tenminste en stinkt het niet zo. En niet omgespoelde pannen buiten zetten is natuurlijk een broedplaats voor vliegen en muggen.

Ik wil vandaag een scooter huren maar Kumari zegt dat als Xavier thuiskomt hij mij wel motor leert rijden. OK, maar Pown (inwonende student) is met de motor weg, zeg ik. Nee hoor Pown is thuis. Dan blijkt dat Pown’s vader (de boer) langs is gekomen en de motor nodig had om naar de markt te gaan. Als hij terugkomt krijg ik mijn rijles wel van Pown. Ik zeg dat ik dat wat tricky vind, ik mag dan scooter en auto kunnen rijden een motor lijkt me toch iets anders, en Pown spreekt slecht Engels. Ik wil mobiel zijn hier want ik zit al twee dagen ‘vast’. Als ik naar de Ashram kan (cafe tegenover) kom ik daar de toeristen wel tegen die ik dan kan doorsturen naar Kumari. En bovendien ben ik dan even uit de omgeving en kan ik rustig werken.

Ik sleep de wasmachine naar de badkamer omdat het vandaag droog lijkt te blijven en het toch al 10.30 is. Kumari grapt dat ik de was niet mag doen omdat er geen washing powder is. Dus ik besluit dat ik maar eens naar de winkel ga. Koop ik meteen vliegengif met gratis anti-kakkerlak-krijt. Ik teken op de muur een rechthoek om elk venster op de begane grond. Het zal misschien maar een beetje helpen, maar toch. Het vliegen gif strooi ik op de bovenste keukenplank omdat Kumari daar toch niet bij kan en buiten op het kozijn van het kantoortje. Kumari wil het ook wel op de vloer in de slaapzaal strooien, maar ik leg uit dat het giftig is en dat de kinderen het paarse suiker niet moeten zien. Ze zouden het meteen opeten… Nog geen uur later vraagt Kumari of het gif al werkt en ’s avonds vindt ze al, dat er weinig vliegen zijn. Ik merk op dat ik gezien heb dat Santosh in opdracht van Xavier de vliegenhaarden heeft schoongespoeld en ik op het dak de natte kleding die van boven droog was omgekeerd over de reling heb gehangen. Misschien beklijft het. Bovendien hebben de jongens vanmiddag weer een fikkie mogen steken en dat rookte verschrikkelijk met alle natte lappen, papieren en takken. Zal ook wat vliegen weggejaagd hebben.

Ze hebben hier echt minstens 1 (of 2) verzorger(s) extra nodig die de kinderen achter de broek zit om netjes hun spullen op te ruimen. Het stickersysteem met Karthik heeft maar 3 dagen gewerkt omdat Karthik geen overwicht heeft en de kinderen hem toch als een van hen zien. xavier is momenteel allen maar druk met geld verdienen om te overleven dus alles gaat naar de kinderen. Sparen voor Priya's en Babaloo's toekomst zit er op dit moment niet in. Kumari is druk met de papier in orde te maken voor goedkeuring van de Welfare department. Als ze die papieren gereed heeft kan ze die inleveren en komen ze op inspectie. Kumari weet nu al dat ze geen goedkeuring zal krijgen want je moet per 10 kinderen 1 toilet hebben en slaapzalen voor jongens en meisjes etc. maar ze wil als ze dan geen approval van weeshuis krijgt, in ieder geval op papier hebben wat er gedaan moet worden om het wel te worden.

Bovendien heeft Kumari vorige week op het kantoor met de behandelende ambtenaar ruzie staan maken omdat ze sinds juni 2008 (en NB 4 maal opnieuw in 3-voud indienen!) nog altijd niets gehoord heeft en navraag deed over de status van haar aanvraag. De vrouw antwoordde dat zij daar niet zat voor Kumari en die dus zelf maar moest navragen bij de postkamer. Als de stukken boven op de stapel op haar bureau liggen kan ze die pas behandelen. Kumari is daarop naar de chef gegaan en heeft haar verhaal gedaan. Of ze bewijs had dat ze het in geleverd had? En kopieen van de ingediende stukken? Dat alles had Kumari. OK als ze de papieren in 3 voud indient bij hem zal hij ze behandelen. Kumari is de lijsten aan het actualiseren.

Ik vraag of het nog invloed heeft op de al maanden lopende FRCA aanvraag, die nodig is om vanuit het buitenland geld te mogen ontvangen. Nee dat niet. De officiële weeshuisstatus is er nog niet, omdat ze 20 kinderen met certificate heeft en 10 zonder. Ze legt uit hoeveel werk het is om een certificate van een doprskind te bemachtigen, de villagers zijn niet erg wiling om mee te werken en je moet een ondertekening hebben van de chief van het dorp, en die is er meestal niet. Als je aankomt krijg je te horen kom morgen maar terug, maar dan nog.. Ik zeg dat je dan toch met geld wonderen kan verrichten. Kumari vertelt van een agent die voor 3-4000 Rs per kind alles wel wil regelen. Met 10 kinderen moet er een groepskorting te bedingen zijn, maar vanwege het niet hebben van voldoende hygiënische voorzieningen is dat tot het nieuw huis sowieso een onzinnige zaak. Bovendien zijn er dit jaar al 5kinderen binnen een maand weer weggegaan, dus dan zou die investering in een certificate niet rendabel zijn. Kumari zal geen nieuwe kinderen zonder certificate aannemen, maar de 10 kinderen zonder documenten (begrijpelijk) ook niet wil wegsturen. Meer monden voeden kan ze ook niet.

Dat het een bureaucratische molen is waar je doorheen moet zien te ploeteren, zoveel is mij wel duidelijk. Als ik vraag wat er gebeurt als Kumari of WIDE India niet langer bestaat, zegt Kumari dat de staat een ‘trust’ overneemt als er niemand meer is om voor de kinderen te zorgen. Dat zowel Kumari als ik het niet zover willen laten komen mag duidelijk zijn, dus dat moet op korte termijn ook juridisch onderzocht worden. Ik probeer nog maar eens met AMAIDI te contacten. Dat lukt niet, wel lukt het mij de Belgische architect in Pondicherry te pakken te krijgen, met hem kan ik volgende week een afspraak plannen.

Mijn Airtel en Vodaphone simkaarten zijn beiden nu bijna op en ik wil ze opwaarderen. Als ik bij de Vodaphone shop aan een oud baasje mijn telefoon laat zien en zeg “balance – charge - upgrade – plus 200 Rs – please” kijkt hij me behoorlijk stom aan. De shop bestaat uit enkel mobiele telefoontjes dus als iemand zou moeten doorhebben wat ik wil…. Ik laat hem nog even het sms-rapport van mijn laatste belactie zien met daarin dan ik nog maar 6,5 Rs tegoed heb en schrijf voor hem uit 6,5  206,5 maar hij blijft me onnozel aankijken. Ik geef het op. Aan de overkant van de straat bij de internetshop hangt ook een meters groot bord Vodaphone.. Die man spreekt wel Engels, zij het heel gebrekkig. Ik krijg in ieder geval uitgelegd wat ik wil. Omdat hij alleen coupons heeft van 50 Rs probeert hij de eerste van 4. Hij krast het beschermlaagje eraf en moet een code van 14 cijfers intoetsen. Dat doet hij 3 keer, geholpen door een collega maar het lukt ze niet. Where you buy? Ik zeg Chennai (ook Tamil Nadu) en dan schudt hij zijn hoofd,. Het is nee-schudden en niet ja schudden. Hopeloos hier. Ik vraag nog of hij ook Airtel kan upgraden, dat kan hij, maar dan blijkt dat ik mijn Airtel-sim niet bij me heb. Grrrrr.

Morgen nog maar ene poging een van beide beltegoeden aan te vullen. Ik moet ook nog met Nederland kunnen bellen met NL-stichtingen die in India dingen doen. Toch raar Pown lukte het wel om mijn beltegoed met 500Rs op te waarderen. Als ik mobieler ben ga ik in de binnenstad wel weer proberen. Wil niet elke keer de inwonende studenten op pad sturen. Ze hoeven niet te weten hoeveel geld ik de hele tijd uitgeef.

’s Avonds komen ze van de food donation, geven het eten af en verdwijnen meteen weer. Kennelijk hadden ze zelf ook in de gaten dat ze veel te weinig brachten. Als het te weinige voedsel op is, moet er alsnog rijst gekookt worden. En de inwonende studenten die laat thuis komen vinden de hond in de pot. Ik herinner Kumari eraan dat er nog biscuits over zijn van die middag, dus daar krijgen zij dan van.

Vanuit Nederland begrijp ik dat Eva gestaag doorgaat met de nieuwsbrief en bezig is een mooie Kerstkaart te maken. Ik heb alleen nog niet een ‘catchy’ foto kunnen maken. Ik mis nu toch wel mijn echte camera. Mijn batterijen willen hier ook niet echt goed opladen, dus is mijn camera continu leeg. Ik blijf proberen. Al vind ik het voorlopige ontwerp ook al aardig geslaagd.