postzaken, treinreserveren, dolfijnen, vliegende vissen

Dinsdag 3 november

Postzaken, trein reserveren en koe eten op het strand

De dinsdag bestaat vooral uit het postkantoor en een trein reserveren. Omdat ik woensdag of donderdag naar Hampi wil moet ik een trein zien te vinden en wil ik wat bagage kwijt. Mijn aankopen wil ik versturen naar Nederland en de zwaardere dingen stuur ik naar Tiruvannamalai, die kunnen dan in de koffer mee terug. Maandag was het postkantoor gesloten vanwege holiday – thanks to guru sri nogwat.

Om 9.30 sta ik voor een gesloten deur, dan maar eerst een trein regelen. Als ik terugkom is het postkantoor gelukkig open. Ik informeer naar verzendprijzen van parcels naar Europa. Je moet een doos kopen voor 1 2,5 of 5 kg. Voor binnenlandse verzending moet ik in het gebouw er naast zijn voor verpakkingen. Bij dat gebouwtje sturen ze me naar een soort hutje nog net tussen de twee gebouwen in. Ik besluit nu ik weet waar het is en dat de prijs van internationale verzending ook heel internatiuonaal is. Naar het hotel om alle spullen op te halen en eerst het pakketje voor Tamil Nadu te laten inpakken. Zoveel mogelijk cd’s en boeken vanwege het gewicht. De medicijnen voor mijn voetenkuur heb ik hier ook op de kop kunnen tikken, dus nu kan ik de kuur verlengen als ik wil. In het hutje van 1,5 bij 2,5 staan twee Russische klanten en de verpakker, een ventilato, vele oude dozen en een stapel stof.

Elk pakket wordt eerst in een passende doos gestopt, die op alle hoeken met tape dichtgeplakt wordt. Vervolgens komt er nog een beige-witte stoffen lap omheen. Die helemaal dicht genaaid wordt zodat er geen flapje meer uitsteekt. Terwijl ik wacht krijg ik een formulier waarop ik moet invullen wat er allemaal in het pakketje zit, hoe zwaar dat is, wat de waarde en dan nog de totalen. Pff ik moet alles dus eerst weer uitpakken uit de schoenendoos, maar goed die kan de man dan weer gebruiken voor een andere klant, want ik heb ook nog kleding te verzenden. De prijzen en gewicht weet ik dus allemaal niet. Ik gok er maar op dat alleen wat ronde bedragen genoeg is. Het invullen moet twee maal en op de achterkant van het stenciltje moet je verzender en ontvanger melden. wat er verder met het fomulier gebeurt is mij onduidelijk. De verpakker wijst mij er op beter niet te zeggen dat er medicijnen in zitten, omdat ze dan de boel gaan openmaken. De kleine hoeveelheid die ik verzend staan ze wel toe.

Voor ik aan de beurt ben ben ik nog een keer op en neer naar het guest house geweest omdat ze op eens weer een kopie van mn paspoort nodig hebben en ik die kopien net vandaag niet bij me had. Heb nu het hele stapeltje want als je voor een pakketje verzenden al je paspoort kopie moet inleveren, dan zal een treinkaartje kopen ook wel niet eenvoudig zijn.

Dat is het ook niet. In het supertoeristische Calungute hebben ze dus geen bureau voor toerisme. Wel een hotel van het gouvernment for tourists, maar die hebben we me al twee keer met verkeerde info wegegstuurd of wilden niet helpen omdat ze alleen kamers verhuurden. De dolfijnen excursie die om 8.30 zo vertrekken was vandaag om 8.00 vertrokken, want dat doen ze altijd. Als zij dan niet het touristoffice zijn waar dan wel? Overkant meneer. Nou aan de overkant heeft meneer het nagevraagd maar iedereen wijst daar naar de overkant. Als de man mij al niet aan een dolfijnenexcursi kan helpen, vertrouw ik zijn info over treinen helemaal niet.

Ik besluit naar Daytripper te gaan, het beste reisbureau van India volgens Lonely Planet, net buiten Calungute. Daytripper wordt gerund door een oudere Engelsman, die voor zijn bureautje lekker zit te zweten. Hij is wel uiterst vriendelijk en behulpzaam. Volgens hem moet ik de non-AC direct train vanuit Margao nemen die voorheen om 7.30 vertrok op dindag en donderdag. Hij heeft geruchten gehoord dat ze het 8 uur wlden maken, dan heb na aankomst om 16.00 nog prima de tijd om een bagpackersplace ‘for youngsters like you’ te vinden, veel goedkope overnachtingsgelegenheden. Hij raadt me aan het treinkaartje in Panaji [Panjim] te kopen bij het offciele kantoor van de spoorwegen boven het busstation. Dan weet ik zeker dat ik in de trein kom, want als ik in Calungute of Baga iets reserveer kan ik maar zo bedrogen uitkomen. Over dolfijnen gesproken, morgen heeft hij een Anjuna-fleamarket-boottrip in de aanbieding waarbij 90% kans op dolfijnen zien mooi meegenomen is, dan zou ik geen aparte dolfijnen excursie hoeven boeken. Hij heeft nog 4 seats over voor 490 Rs. Maar regel eerst dat treinkaartje maar jongen, dan zie ik je vandaag misschien nog wel terug.

Op de scooter naar Panaji dus, ik neem een alternatieve route langs een vissersdorpje. Op de visafslag stinkt het vanzelfsprekend enorm, maar is het een drukke bedoening. Vissersboten worden volgeladen met ijs, die uit vrachtwagens geschept wordt en vervolgens door dragers naar de boten gelopen worden. Ik schat dat de manden op hun hoofd al gauw 30-40 kilo wegen. Een drager wil graag op de foto en poseert glimlachend. Als hij de foto gezien heeft bedankt hij mij met een ijskoude hand. Arbotechnisch lijkt me dit werk niet heel gezond. Temperatuurverschillen van meer dan 30 graden, zware lasten op het hoofd en dan op blote voeten over de gladde kade.

Panijm krijgt een tweede kans, zondag was het er uitgestorven, maar ook vandaag is het helemaal geen prettige stad. Het barst van de Russen, in het warenhuis word ik zelfs continu aangesproken in het Russisch. Zo komt mijn beperkte kennis van de Russische taal zelfs in India nog enigszins van pas. Drugi herken ik uit het Bosnisch als 'nog een'. Nee meneer ik neem zelfs helemaal geen. Of 'ne govorim po Roesjki' (ik spreek geen Russisch). Ik kwam ook niet om te shoppen, was alleen benieuwd naar de prijzen in een niet-toeristische stad.

Op het busstation word ik voor den train-ticket-counter naar de 1e verdieping gestuurd. Ergens in een wat een achteraf donker lokaaltje lijkt moet je dus wezen voor je treinkaartje. Op de wand zijn aankomst en vertrektijden geschilderd. Je moet eerst een reserveringsbiljet kopen bij de token counter. Ik krijg een formulier in mijn handen gedrukt en moet invullen wat de naam van de trein is, of ik arts ben, een sleeper wil, en weet ik wat voor info nog meer. De man begrijpt mij maar half en slaapt liever dan dat hij mensen helpt. maar ik kom er uit, denk ik. Dan wachten tot je nummertje. De man naast de token verkoper, geeft die eerst nog een oplawaaier omdat die mijn nummer 156 zo geschreven had dat hij voor niets eerst nummer 154 opriep. Zegt vervolgens dat de AC-cabines vol zijn en er 11 mensen op de wachtlijst staan. Maar ik wilde helemaal geen Airco, met dit weer is een open raam beter en volgens Daytripper zijn de ramen van de AC-train zo vies dat je minder ziet. OK dan moet u 'sleeper' invullen. Ik krijg het formulier terug. Waar dan? Ik geef het formulier terug. Hij wijst aan, vul in SL achter het trein nummer, ik krijg het formulier terug, ik vul in SL en geef het formulier terug. Paspoortkopie d’r bij, met pasfoto, maar die krijg ik terug. … Voor 170 Rs heb ik nu een kaartje voor een 10,5 uur durende reis naar Hospet, 11km van Hampi vandaan. Ik ben benieuwd waar ik in terecht kom, want ik hoef overdag niet te slapen, ik wil van het berglandschap genieten en foto’s maken.

Even langs Daytripper op de terugweg. Daar zit de Engelsman nog steeds op zijn stoel in de zon, nog altijd even vriendelijk. Hij zegt dat ik een kaartje heb voor houten banken met kussens. Oeps, maar als ik een klein half uurtje na vertrek uit Margao links kijk zie ik de Durgala watervallen. Ik krijg nog een laatste folder van Hampi die hij uit zijn bureau weet te vissen. Hij zegt dat het voorheen toen zijn de Hampi-excursie nog deden, ze om 6 uur vanuit Calungute vertrokken om de trein niet te missen (Margao ligt op 50km), dus dat ik er verstandig aan doe om in Margao een hotel te vinden, dat scheelt. Lijkt me een goed plan.

Ik boek voor de volgende dag de Anjuna-vlooienmarkt-excursie. Ik word om 8.30 opgepikt aan de straat van mijn guesthouse en 75% kans op dolfijnen. (de kansen slinken, dus het zal wel 50% zijn). Hoedanook op deze manier kan ik voor 10.00h uitchecken en hoef ik ook geen scooter voor die dag te huren. Is de markt niks aan dan kan ik zwemmen, want de vlooienmakrt is op het strand. Good for pictures anyway zegt de baas.

OK, alles is geregeld als het 16.30 is. Nog even mailen en dan naar het strand. Ik heb besloten dat ik vandaag op het strand wil dineren en omdat ik voor de laatste keer deze week beef kan bestellen kies ik dat. Rundvlees is heerlijk in Goa! Zo mals en lekker zacht heb ik het nog niet eerder gehad. De lekkerste heb ik op de avond na aankomst gehad. Misschien was het slimmer geweest om die medium-done ipv rare te bestellen, want deze beef was binnen twee uur weer buiten. Kan ook van de curd gekomen zijn, die was bedoeld als maag-tot-rust-brenger maar smaakte een beetje vreemd. Zo kwam de ORS toch nog van pas. Daarna ook geen last meer gehad.

Ruben gefeliciteerd met je verjaardag!

Woensdag 4 november
Bootexcursie Ajuna – vlooienmarkt – dolfijnen

Ik check uit en sta om 8.30 bij de busstop. Wordt opgepikt en samen met nog 11 andere Westeners (Deens, zweeds, engels en amerikaans) varen we langs een Bollywoodster-villa, een gevangenis voor levenslange detentie, een gebroken scheepswrak en de stranden van Candolim, Calungute en Baga naar Ajuna. Daytripper neemt geen russen mee, die zijn onhandelbaar en komen alleen om te drinken en overal te laat. De vluchten met Zweden en Schotten zijn aangekomen. En dat merkte je gisteravond meteen. Veel meer zweeds en engels om je heen en een schots-huwelijksreis-setje in wit linnen en schotse kilt op het strand van Goa!

De markt is inderdaad een kleurrijk geheel, en direct aan zee. Maar veel tweedehands dingen zie ik niet. Vooral veel van hetzelfde van wat je hier in de stadjes overal langs de weg ziet. Ik verkies om lekker te lunchen aan zee. Terwijl ik van mijn maaltijd geniet is er een kindje aan het koorddansen op 10 meter afstand, terwijl moeder trommelt en broertje trommelt en het kind van alles aanreikt waarmee ze over het koord moet lopen, dat gespannen is tussen twee X-en van bamboestokken en met haringen in het zand. Een 5e bamboestok wordt langs een van de poten gezet en vormt daarmee een ladder voor het kind dat 2 meter omhoog klautert en haar trucjes doet. Kinderarbeid, maar ze hebben er kennelijk ook wel lol in want tussendoor spelen ze ook. Ze krijgt mijn wisselgeld. Ik loop over de markt en koop een lampion, neem de lekkerste lassi tot nu toe (blackcurrent) en ga de rest van de 2,5 uur tijd die nog over is lekker zwemmen. Ehm dat is… tussen kwallen door bewegend in het water zijn. Zwemmen is bijna niet mogelijk, vanwege sterke branding en hoeveelheid kwallen. Op de terugweg doet de schipper verwoede pogingen om dolfijnen te vinden. Als ik aan mijn 3e free-drink on board zit zien we wat dolfijnen op 40 m, we draaien nog wat en dan zien we nog 1 dolfijn even boven water komen op 15m. Imposant, maar de vliegende vis op de heenweg die ik schat maar liefst 20 meter over het water scheerde al faldderend met de vinnen alvorens weer onder te duiken vond ik nog indrukwekkender.

In de schaduw van een restaurant met gratis internet (kom ik nu pas achter) vlakbij het guesthouse werk ik mijn blog bij, straks de3 bus naar Margao zoeken en een hotel vinden. Liefst voor het donker is, morgen wacht een treinavontuur en dat start vroeg.

Vandaag is mijn oma 90 geworden! Zaterdag viert ze het. Ik had er graag bij willen zijn, maar dat is dan ook meteen het enige. Ik baal er bijna van dat ik over 4,5 week alweer naar huis moet...