knipbeurt en sightseeing B'lore

Dinsdag 27 oktober , Woensdag 28e

Om 12.30 ontmoet ik Madav. Hij showt me hoe je een autoriskhaw moet nemen. Je vraagt een rijdende riskhaw om een ritje, want iemand die stilstaat vraagt kennelijk te hoge prijzen en gebruikt de meter niet. Dat is dus het verschil met Chennai. Autorikshaw drivers zijn vriendelijker en belazeren je minder. Madav , die in Chennai gestudeerd heeft spreekt naast Telegu (Hyderabad), Engels, Hindi, Tamil en een beetje Kanada. Telegu en Kannada zijn als Duits en Nederlands en hebben ook nog wel links met Tamil.

Eerst gaan we naar de Botanical Gardens. Het mooie park is vergelijkbaar met Key Gardens (London)en heeft een glasshouse dat de competitie met Baxtor Palace aankan. Jammergenoeg bloeien er in de Lotuspond nagenoeg geen bloemen. Wel lopen overal eekhoorns, zijn er veel grote oude bomen. De rozentuin (Madav vind hem prachtig, ik vind het maar niks) bestaat uit een slecht onderhouden veld met allerlei rozenstruiken met slechts enkele bloemen. Madav loopt zo veel mogelijk in de schaduw want in de twee weken Goa (vakantie) was hij veel te zwart geworden. En zwart is lelijk…

Dat zit er zo ingeramd bij alle Indiers. Ik snap het niet. En eerlijk gezegd zie ik ook nauwelijks verschillen in donkerheid als mensen niet naast elkaar staan. Als westerling kijk je meer naar haarkleur, ogen en dergelijke, maar Indiers hebben allemaal zwart of grijszwart haar, en veelal bruine/zwarte ogen. Zwarte neus en donkere lippen. Dan wordt huidskleur als snel het enige waarop je onderscheid maakt. Toch grappig, want ik blijf kennelijk in mijn Westerse kijk letten op ogen, gezichtsuitdrukking etc. Betrap me er wel op dat ik als ik geld tel dat niet meer in het Nederlands doe maar in het Engels.

We lunchen en gaan vervolgens naar de grote Bull-temple. Madav heeft gehoord dat die erg indrukwekkend is. Daar aangekomen is hij erg teleurgesteld in het slechts 4 meter hoge zwarte rotsblok wat uitgehakt is in de vorm van een vette liggende stier. Gele bloemenkransen hangen om de horens en nek. Ondanks de teleurstelling gaat hij wel even bidden. Door een paar keer met de handen plat op de buik van de stier te drukken en wat te prevelen. Als ik vraag of hij vaak naar een tempel gaat, blijkt dat maar eens in de maand te zijn. Ook eet hij wel vlees. We hebben te maken met een seculiere hindoe ;-) Maar wel een hele gezellige gozer.

Van de Bull naar Bengaluru Palace. Nu zal ik teleurgesteld zijn belooft Madav, omdat het op de plaatjes en films wel mooi lijkt maar in wezen maar een klein ding is. De autoriskhaw driver rijdt als een dolle stier, zit helft van de tijd 90 graden gedraaid op zijn bankje en achterom te kijken en tegen mij aan te brabbelen in zijn taal. Ik zeg hem dat hij eerst op de straat moet kijken, Madav dat wij alle tijd hebben en dat ik uit Zuid-Afrika kom. Terwijl hij dat zegt geeft hij mij een schopje en geeft mij een grote glimlach en ik speel mee.

Ondanks dat Madav gezegd heeft dat hij de weg weet, en dus niet bedonderd wil worden, vraagt de driver pas na 2 km aan andere drivers waar Bengaluru Palace is. Dat is iets wat mij wel opgevallen is. Er zijn honderden drivers, maar veel straten en bezienswaardigheden kennis hebben ze niet echt. Soms weten ze kleine dingetjes wel terwijl het 5-sterrenhotel ertegenover hen onbekend voorkomt. De riskshaw driver stopt bij een benzinepomp en Madav zegt dat hij maar moet tanken na ons gedropt te hebben. We denken dat hij dronken is dus ik stel voor om uit te stappen en een andere riskhaw te nemen.

De volgende driver weet ook al niet waar we heen willen (namelijk de nummer 1 bezienswaardigheid van Bangalore volgens de toeristenboekjes) en dropt ons aan de achterzijde van het park. Dat levert ons een wandeling langs een vuilnisbelt, tennisbaan, zigeunerveld en een shortcut door de bosjes op. Na een uur wandelen komen we dan bij het paleis aan. Het is closing time, maar ik wilde toch al niet naar binnen. Het paleis is in Tudorstijl en inderdaad niet heel groot. Ik mag geen foto’s maken van de wacht, maar doe net of ik hem niet begrijp en schiet er toch een. Het is inmiddels donker als Madav mij afzet bij MG Road. Hij heeft een eet-afspraak. Ik neem een Mc Maharaja Chicken Burger en ga wat kleding shoppen.

Omdat mijn ticketboeking dinsdagochtend mislukt was, moet ik een andere vlucht zoeken. Jet Airways accepteert mijn creditcard wel en dus vlieg ik donderdagochtend naar Goa. Ik heb dus nog de hele woensdag over om te bellen met mensen die ik nog niet heb kunnen bereiken. De man van het chilling unit project in Pudu krijg ik te pakken, ik mag langskomen. Hij praat echter zo onduidelijk Engels dat ik na 6 pogingen het opgeef en het emailadres op een andere manier probeer te achterhalen om een afspraak te maken. Ik breng mijn kleding naar de laundryservice voor 2 euro worden 6 overhemden en 1 broek gewassen, gestreken en de volgende ochtend om 08.00 afgeleverd.

Woensdag 28 oktober

Madav is in de middag weer vrij en zal mij oppikken van het hotel. Als hij aankomt regent het opeens heel hard. Dat wordt dus cricket kijken in plaats van pakketjes per post verzenden of geknipt te worden. Ik heb nu inmiddels een beetje door hoe het spel werkt.

Als het eindelijk droog is brengt Madav me naar een kapper die voor 40 Rs mij van mijn woeste haardos ontdoet. De kapsalon is niet veel groter dan mijn keuken, als een soort garagebox aan de straat, waar 4 wachtstoelen staan. Er kunnen twee mensen tegelijk geknipt worden in het hokje met drie spiegelwanden. De cricketmatch is op de TV in de bovenhoek is nog altijd aan de gang en India doet het goed tegen Australie. Overal waar ik kom staat vandaag de TV aan. Het is een serie van 7 wedstrijden. Het is in tegenstelling tot Nederland in de kapperszaak een stille bedoening. Madav vertelt dat op dinsdag alle kappers gesloten zijn. Dinsdag is namelijk een slechte dag om je haar te knippen....

We bezoeken nog een kerk waar op dat moment een trouwdienst aan de gang is en na het dinner vraagt Madav vanaf welk vliegveld ik vertrek, er zijn er namelijk 2! Dat staat niet op mijn ticket, dus moet ik bellen. 16 minuten later weet ik eindelijk het antwoord.

We nemen afscheid en ik spreek met Senthil af nog ergens te gaan drinken omdat hij me nog even wil zien en me op het hart drukken dat ik voorzichtig moet zijn.