Dieven en lijfstraffen

Kumari is naar de markt en ik maak een offerteaanvraag klaar voor de compound wall, met twee verschillende hoogtes, en vier verschillende materialen en dan de keuze tussen labout of material contract. Het is een ingewikkelde Excel maar nu vragen we wel exact aan alle drie de aannemers dezelfde vragen.

Priya heeft een boete van de bieb, 150Rs omdat ze een boek twee maanden heeft gehouden. Ze mocht het maar twee keer een week lenen, en daarna had ze 50 paise (halve rupee) per dag moeten betalen. Ik reken uit, dat ze nu dus drie keer zo duur uit is. Volgende keer even op letten, zeg ik met een knipoog. Ze heeft van Xavier al een uitbrander gehad vanochtend terwijl ik nog op bed lag.

Vandaag hoor ik dat een badge voor de autorikshaw 7000 Rs kost (puur omkoperij) deze is nog goedkoop, als we ergens anders dan 10.000. Ik vraag nog maar eens voorzichtig of Xavier niet eerst zeker moet zijn dat ze de beschikking hebben over een rikshaw, want 150 euro is wel heel veel, daarvan kan je hier een kind een half jaar lang verzorgen. Een nieuwe rikshaw is geen optie zegt Kumari die zijn te duur, 1 lahk 10. Even omrekenen: lahk is 1,00,000 oftewel een nieuwe Riskhaw kost 110.000 rupees, ongeveer 1800 Euro. Ik hoop maar dat Jospeha dat geld inmiddels bij elkaar heeft kunnen halen met haar rikshaw sponsor project.

Hebben ze geen rikshaw dan moeten de kinderen maar lopend naar school (3 km). Dat kan niet met 30 kinderen over een drukke straat, je hebt dan 2 begeleiders nodig en die zijn ‘duur’. Ik tel in dit huis 4 volwassen, die volgens mij best 2 keer 6 km per dag zouden kunnen lopen, maar volwassenen lopen bijna nooit, nemen overal de riskhaw voor. Anyway dit probleem lossen ze zelf maar op.

De prijs van een nieuwe riksjah is evenveel als ze nu aan huur kwijt zijn voor 1100 dagen. Van de huur-riksjah moeten ze groot onderhoud zelf betalen en klein onderhoud wordt betaald door de eigenaar. Je zou denken andersom. Volgens mij wordt de verhuurder er niet heel veel slechter van. De huidige riksjah is niet supergoed namelijk. Het heeft wel flink te verduren, 4 keer per dag afgeladen vol met Xavier en 15 kinderen.

Vandaag de prijzen gekregen voor de compound wall, die vallen mij wat aan de hoge kant uit, dus even afwachten wat de overige aannemers zeggen.
Ik maak in WIDE niet alleen de ups maar ook de downs mee. Doordat ik er bovenop zit ben ik een onderdeel van het gezin. Lastig want ik wil me niet teveel met de persoonlijke aangelegenheden bemoeien. Als Babalu (5) weer eens voorgetrokken wordt en Priya (19) als oudere zus weer het onderspit moet delven, omdat de kleine alles krijgt waar hij om zeurt kan ik niet anders dan respect hebben voor Priya, die ondanks alles niet heel bitter wordt. Aan de ene kant is het vervelend zo midden in het weeshuis/gezin gebeuren te zitten, omdat je je er niet teveel mee wilt bemoeien of er even geen zin in hebt. Aan de andere kant geeft het wel een heel eerlijk beeld en aan dat er eigenlijk meer verzorgers zouden moeten zijn.

Enige moeite die ik heb is met het verschil in behandelen van kleine kinderen en oudere en tussen meisjes en jongens. Er wordt mij net iets te vaak gezegd dat je kinderen iets niet kwalijk kunt nemen. Het komt beetje over als zachte heelmeesters stinkende wonden. Op school wordt van de regering uit veel gedaan als het gaat om de verschillen tussen jongens en meisjes enigszins op te heffen. Jongens EN meisjes moeten naar school. Vroeger ging niemand naar school, nu komen zelfs de plattelandskinderen jongens en meisjes naar school. In plaats van dat ze op hun jongere broertje of zusje moeten passen krijgen ze nu onderwijs, schooluniformen, boeken en lunch. Op die manier is er al veel gebeurd.

Als ik opmerk dat er in India ook nog wel een lang weg te gaan is, krijg ik te horen dat het al winst is, dat kinderen nu onderwijs krijgen, meisjes ook, en dat meisjes nu op iets latere leeftijd uitgehuwelijkt worden. Dat ondanks dat meisjes en vrouwen weinig in te brengen hebben, realiseren de dames zich gelukkig minder dan ik als buitenstaander dat wel heel duidelijk zie. Ze schikken zich in hun lot, omdat ze ook niet beter weten. Op TV zijn vrouwen wel mondiger en laten zich niet zomaar slaan. Maar blijft dat rare uithuwelijken nog in elke film een hoofdthema te zijn. Jongen en meisje zijn verliefd, maar verschil in status en een van beiden moet met een ander trouwen…. Eindeloos veel variaties, maar zo is het goed. Immers 99% van de lovemarriages eindigt in een scheiding en schande voor de familie van het meisje.

Tweede huwelijk is hier geen optie. Niemand wil een afgelikte boterham, dat zou een schande zijn. De bruidschat voor een meisje is soms belachelijk hoog, omdat ouders voor hun zoon flink wat geld willen zien. Immers de zoon heeft een goede opleiding en zal in de toekomst de dochter verzorgen? Dus moet het meisje de uitzet meenemen, goud en een scooter? Nee niet genoeg een auto! Beloof je de auto,maar komt die niet, dan wordt het meisje door familie en echtgenoot mishandelt en teruggestuurd tot de auto er wel is. Belachelijk systeem, waar maar geen einde lijkt te komen, ook al wil iedereen er eigenlijk wel vanaf.

Zolang er evenveel jongens (en dus kans op flinke bruidschat) zijn als meisjes en de mannen de dienst uitmaken is er ook weinig uitzicht op verbetering en zullen er nog vele Bollywoodmovies volgen met lelijke oudere acteurs die ene mooie jonge tegenspeelster hebben… Bollywoodmovies komen uit Bombay (tegenwoordig Mumbai) en zijn in Hindi. Movies uit Tamil Nadu hebben het predicaat Kollywood (voornamelijk geproduceerd in Chennai, voorheen Madras) en zijn in Tamil gesproken. Uit Kolkata (Calcutta) komen de Tollywood movies, in Telegu. Waarom Tamil movies Kollywood zijn en Calcuttapictures Tollywood, is mij niet bekend. Wel dat ze allemaal bol staan met slecht acteerwerk, idiote plots, veel bekkentrekkerij (close-ups) en kinderachtige geluidjes tussendoor. Veel horror ook op televisie en veel mythologische zaken als boze goden en kwade geesten en special effects die vergeleken met 'Ben Hur' of de allereerste James Bond films behoorlijk Kitsch zijn. En die films zijn al niet om aan te zien, al is het beeld veel rustiger. In Bollywoodmovies hoeft een horizon namelijk niet per se horizontaal te zijn. Videoclips daarentegen zijn veel beter geregisseerd, schone straten (!) waar groepen 'in line' dansen. Heel druk en in westerse ogen behoorlijk kolderiek. Mannen dansen net als de vrouwen wat een nogal verwijfde indruk geeft, maar het schijnt heel macho te zijn.

Volgens mij is een van de betaalde studenten ook een homootje. Niet dat hij het weet, maar alles in zijn lichaamstaal geeft aan dat hij in het man-vrouw spectrum wel heel erg in touch is met zijn female side. Enfin, ik mag hopen voor hem dat hij gewoon hetero is, want anders krijgt hij het nog kwaad in deze maatschappij.

Gisteravond was de vader van Dhayanidhi (7) even op bezoek en gaf hem wat koekjes en snoep. Toen het jochie sliep hebben twee kinderen de sleutel van zijn koffer om zijn nek afgehaald en werden betrapt toen ze van de biscuits aan het snoepen waren. Het jochie in tranen. De diefjes kregen een preek en konden weer gaan. Ik zou ze een pak rammel gegeven hebben om het ze af te leren, maar Kumari wil niet dat de kinderen geslagen worden. Ze worden op school al regelmatig met de stok geslagen. Dat verklaart wel meteen waarom ze minder respect hebben thuis. Kumari weet niet hoe ze anders straffen moet. De boefjes lopen nu weer rond alsof er niks gebeurd is en het slachtoffertje is een deel van zijn koekjes kwijt. Zo gaat dat. Ik heb er slecht van geslapen.

Dus ik heb Kumari gezegd dat ik het lastig vind dat de kinderen er zonder echte straf vanaf lijken te komen en juist die twee vandaag met Xavier mee op stap mogen, als was het een beloning. Maandag zal ik de kinderen trakteren op lekkers en dat de twee diefjes dan als eerste mogen kiezen wat zij het liefste willen. Als ze dat gedaan hebben moeten ze dat ten overstaan van de andere kinderen inleveren bij Dhayanidhi, met uitleg! Kinderen moeten leren dat ze er niet beter maar slechter van worden als ze stelen en andersom, dat als je slachtoffer bent je meer mag ontvangen. Dat vond Kumari een goed plan. Ze vertelt dat een van de jongens (ex-straatkind) vorige week gezegd heeft oma met een mes te zullen steken. Oma van streek (had al hoge bloeddruk) en toen heeft Kumari hem heel hard gestraft: geen ontbijt. Ik zeg dat als woorden niet meer helpen een incidentele tik voor de kont of draai om de oren ook geen kwaad kan. Wie zijn kind liefheeft moet het ook durven straffen. Maar goed, lekker makkelijk praten voor een niet-pedagoog en buitenstaander.

Nog geen drie tellen later komt er een groepje meisjes naar boven en zegt dat Swetha (6) vannacht in een bord geplast heeft en dat in drie drinkbekers van andere kinderen heeft staan overgieten. Dus Swetha moet op het matje verschijnen en krijgt een preek. Dan blijkt dat een meisje van 12 Swetha gestraft heeft door een lepel in het vuur te houden en op Swetha’s beentje te drukken. Kumari is geschokt en zegt dat de andere kinderen alle kleren van het meisje uit moeten trekken en dat de dader de hele dag in haar blootje moet rondlopen. Ik schrik van de straf maar ook van de sanctie, die tast de lichamelijke integriteit van het meisje aan. Dat kan toch ook niet goed zijn?

Het kind begint te huilen en ik zeg dat het misschien verstandiger is om niet de kinderen de straf te laten uitvoeren. Zover komt het gelukkig niet. Na een ferme preek waarbij alle kinderen stil zijn als Kumari zegt ‘ get the stick’ wordt het meisje flink in de oren geknepen en behoorlijk bang gemaakt dat Xavier haar bij thuiskomst wel onder handen zal nemen. Ook dat is niet gebeurd, maar het is wel duidelijk dat ze nooit zelf meer een straf mag uitdelen en zeker deze niet. Wat blijkt? Ze heeft simpel nagedaan wat ze in haar boerendorp heel gewoon vinden, lijfstraffen geven! Geluk bij een ongeluk heeft Swetha alleen maar een brandblaar en heb ik aftersun om de boel te koelen en verzachten. Zal wel een fraai littekentje worden, maar ach de kinderen hier zitten vol met zulke plekjes. Leven hier is behoorlijk hard.

De korst op mijn knie inmiddels ook, dus die geneest.