Wreed accident, Valli, Riksjah

16 november, scooterongeval

Gisteren dus om 20.30 thuis gekomen de jarige voedseldonateur was weer weg en Kumari in de stress omdat ze me vanaf 19.00 had proberen te bereiken. Ja, misschien even een 0 voor het nummer plakken? Hoedanook er was teveel voedsel. Kip-buriana keurig in pakketjes verpakt. Alle kinderen hadden een schrift gekregen en een potlood. Nu er teveel voedsel was wist Kumari ook weer niet wat te doen. Alles aan de hond opvoeren?

In de koelkast bewaren voor de volgende morgen en dan opbakken had ze nog nooit van gehoord. Maar het overschot aan pakketjes gaat de koelkast in waarin ze geen ruimte zou hebben. Met beetje herschikken kom je een heel eind. De volgende morgen krijgen de oudere kinderen van de rijst. De jongeren kunnen het opeens niet meer aan. Hoe het zit vraag ik maar niet.

Babalo is weer aan het ochtend-janken, omdat hij zijn huiswerk weer niet gemaakt heeft. Het is elke dag hetzelfde. ’s Avonds wil hij geen huiswerk maken en ’s ochtends wil hij niet naar school, omdat de juffrouw hem zal slaan omdat hij zijn huiswerk niet af heeft gemaakt. Als ik Kumari er op wijs dat zij nu doet wat ze de kinderen verbiedt, namelijk het huiswerk van Babalo maken, zegt ze dat de juffrouw toch wel ziet dat het een ander handschrift is en Babalo een pak slaag zal krijgen, dat dit alleen bedoeld is om hem naar school te krijgen. Mogelijk is dit het resultaat van te lang meegaan in het verwende gejammer. Een pak slaag zou wellicht een hoop gejank in de toekomst kunnen schelen. Babalo gedraagt zich in veel opzichten als een verwend nest. Hij wil nooit eten (logisch want hij snoept de hele dag door ook al mag hij geen biscuits van de dokter (waarom?))

Hij eet niet zelf zoals Chella en Swetha -de andere kleintjes- wel doen, maar moet door Priya, Anitha of Durgadevi gevoerd worden. En dan wil hij geen hap nemen. Ik heb stiekum al eens aan Priya de neus-dicht-truc voorgedaan. Dan gaat de mond vanzelf een keer open. Maar vanaf nu heeft Priya een ander wapen. Als ze ‘Poster’ zegt wil Babalo opeens wel een eten. Omdat hij vrijdag vervelend was en in zijn blootje door het huis rende heb ik een foto van hem gemaakt, puur voor de chantage. Als Kumari of Priya nu er over begint dat Erik een grote poster van de foto zal maken om aan de juffrouw of vriendjes te laten zien gehoorzaamd hij. Het effect verdwijnt wel als Priya bij elke hap zegt.

Om 8.45 vertrekt de tweede lading kinderen naar school. Xavier en ik plus 13 kinderen tel ik in de overvolle en vreselijk hete autoriskshaw. Maar we overleven het. Xavier brengt me naar de bike-rent bij de Ashram. Volgens Xavier zou het de enige in Tiru zijn, maar het kan ook zijn dat dit een vriend is. Voor nog geen anderhalve euro huur je in Tiruvannamalai een scooter. De pompbediende probeert me vervolgens met het wisselgeld af te zetten, maar ik trap er niet in. Gehoorzaam geeft hij de rest van het wisselgeld ook.

Op naar de printingshop. Die van gisteren is gesloten, maar een andere shop is behangen met Xerox, Printing,Pen Drive Copy. Die moet ik hebben. Dus ik laat mijn USB-stick zien en zeg printing please. Maar de man kijkt mij onnozel aan. Ik wijs op de borden, weer zegt de man niks, schudt alleen zijn hoofd (nee) en wijst vaag naar de overkant. Ja die ken ik, de groeten. Volgende met grote borden Xerox, Printing, Internet, Photo, is ergens op een eerste verdieping. Ik zoek tussen de winkeltjes naar de opgaande trap naar de balustrade. Bovengekomen is het een miezerig hokje van 3 bij 3 meter, max. Er staan schotten in de ruimte dus er kan op 3 pc’s geinternet worden, op het bureautje van de baas staat een printer. Maar weer kan het niet. Dit wordt een frustrerende dag. De derde kan wel 3rs per page, no way dude, yesterday 1rs/page OK 2rs. Hij print maar de beide prints zijn niet leesbaar, ik zeg dat hij black & white moet kiezen, niet grayscale. Maar weer ziet de print er niet uit. Ik geef 5 Rs en loop ontevreden weg terwijl een dankbaar ”Thank you sir” klinkt. Dan maar mijn beltegoed opwaarderen. De 4e Vodaphone shop kan het.

De fotozaak is aardiog wat professioneler. Er zitten 8 mannen achter pc’s en staan 4 vrouwen achter de kassa. De foto met bijna alle kinderen onder de Happy Birthday banner laat ik afdrukken, zodat ik die naar Zwier kan opsturen. Hij is 1 december jarig. Dat is ook de dag dat hier het tiendaagse Deepam festival zijn hoogtepunt beleefd. Ik moet dan dus hier zijn. Maar ik wil ook nog een weekje weg, bij voorkeur naar het strand, want ik vermoed dat het hier nog wel eens heel nat kan gaan worden, als ik kijk naar hoe langzaam plassen weggegaan. Het is nu al twee dagen droog gebleven maar er staan nog steeds grote plassen. Dus ik surf op internet naar toeristische plekken in Kerala, moet alleen nog een geschikte week zien te plannen.
Terwijl ik op de scooter rijdt vind ik mijn band erg zacht en de remmen maar matig.

Ik zie wel het gaat. Ik rijd naar het landje. Het is 5 km naar Perumbakkam. Het dropje is een grote modderpoel en de weg blubbert het dorp uit. Vanaf hier is het nog 2,5 km over slecht wegdek. Grote gaten zijn nu plassen, dus erg snel gaat het niet. Het landje is nog wel te bereiken en ligt er mooi groen bij, de bron staat halfvol. Verderop loopt het weggetje naar het zuiden dood en als ik de asfaltweg verdee volg naar het westen is daar ook weinig meer te bekennen anders dan alleen verspreid kleine gehuchtjes.

Omdat de band zachter is geworden en de scooter ook enorm naar gemorste hete olie begint te ruiken ga ik terug naar de verhuurder. Ik wijs hem op de lekke band, stinkende olie en de remmen. 10 minutes zegt hij en brengt hem 50m verderop naar de brommermaker. Die haalt de binnenband eruit. Een oud lek is weer gaan lekken. De eigenaar loopt er mee weg en komt pas een uur later terug. De binnenband is geplakt en kan er weer in. De motor wordt nog wat aan gesleuteld en de remmen iets bijgesteld. Behoorlijk narrig word ik als de brommermaker mij 50 Rs vraagt. Ik zeg dat hij bij de eigenaar moet wezen. Maar ook die zegt dat ik moet betalen. Dat hij een lekkende band en slechte motor meegeeft doet er niet toe. Voor de motorreparatie betaalt hij omdat hij daarvoor verzekerd is maar de lekke band is mijn schuld. Ik zeg dat ik zelf gezien heb dat het oude lek niet goed was en dus de vorige reparatie niet voldoende was, daarmee de brommer niet OK. De man blijft zeggen dat in India het zo werkt dat de huurder betaald. Ik word kwaad, biedt tenslotte aan om 50-50 te doen, en geef 30Rs maar hij blijft stom doen. Ik gooi hem de 20 Rs voor de voeten, en rijd zonder te groeten weg. Ik ga op zoek naar het postkantoor.

Kom Valli weer tegen die haar posters aan het ophangen is. Ze begroet me hartelijk met haar typische lach waarbij ze het tandvlees van haar boventanden in volle glorie laat zien. Ik kan niet anders dan breeduit terugglimlachen. Ik zwerf wat door de buurt van de ashram en zie dat hier vele gasthuizen zijn met afbeeldingen van een vriendelijk glimlachende Sri Autobindi (diezelfde guru als in Puducherri/Auroville veel aanhangers heeft. Die ik oneerbiedig in gedachten St.Autoband noem) Veel mannen in oranje kleden rondom de Ashram van de lokale andere guru. Veel oude mannen. Ook onder de westerse toeristen vooral veel geitenharige 50+types, met een afwezige uitstraling, maar ook enkele jongeren. Ik verbaas me vooral. Dit is niet een plek waar ik mij lekker voel. Ik ga naar Tasty om Chris zijn mail te beantwoorden en bestel een lekkere pannenkoek met paddestoelen, spinazie en kaas en de serveerster weet al dat ik er graag een pineapplelassi bij wil. Alles is hier vegetarisch.
Mijn goede humeur komt weer terug en ik besluit dat ik maar eens op zoek ga naar een printer/scanner voor WIDE of anders een CD-DVD-speler, want de English teaching dvd wordt niet op de pc afgespeeld omdat het kantoortje te klein is. Ik heb liever dat de kinderen nuttige dvd’s bekijken dan continu voor de grote TV zitten en naar actiecartoons met griezels en geweld kijken.

Ik ben net op de weg terwijl ik zo links mogelijk rijd, om de voortrazende bussen niet in de weg te zitten en te zorgen dat ik alleen rechts ingehaald wordt als plotseling 4 meter voor mij drie meisjes die in dezelfde richting lopen oversteken zonder te kijken. Een aanrijding is onvermijdelijk en de remmen werken ook niet echt mee. Dus ik schep het meest rechtse meisje van ongeveer 15 jaar, en glijdt zelf ook met scooter en al over het wegdek. Het meisje mankeert uiteindelijk niets zichtbaars, maar mijn broek en knie zijn kapot. Ook de tank van de scooter lekt petrol. We worden beiden naar de kant gebracht sommigen weten ergens snel een lege fles vandaan te halen en vangen de petrol op. Een dronken man begint tegen mij te schreeuwen en wil me in elkaar slaan, maar ik weer zijn eerste slag af, vervolgens houden andere mannen hem in de greep. Het wordt een enorme oploop. Boel geschreeuw en gedoe. Ik ben alleen maar geïnteresseerd in hoe het met het meisje is en wil mijn wonden spoelen. Zeker niet met 10 man tegelijk praten. Van de mannen is denk ik de helft bezopen. Achteraf zeggen Priya en Xavier dat deze plek bekend staat om de dronken mensen. Het ongeluk is bijna precies voor de Bike-rent gebeurd. De shopowner is er dan ook als de kippen bij en zegt dat hij Xavier zal bellen.

Ik bloed behoorlijk uit mijn schaafwond op de knie, mijn tenen en elleboog. Maar met mijn safe-water spoel ik de eerste troep weg. Ik bel Kumari om te vragen of Xavier mij kan oppikken en met de mannen kan praten en laat het meisje en een nuchtere man ook even het verhaal door de telefoon doen. Want ik heb al wel door dat sommigen van plan zijn er een enorm probleem van te maken. Het meisje roept sorry en mankeert niets. Ik vraag haar telefoonnummer en een behulpzame autoriskhaw driver zegt dat het nu goed is en ik naar huis kan. Ik zeg dat ik op mijn vriend wacht en ondertussen verklaart een van de (plezierig) dronken kerels dat hij van white people houdt en neemt 5 keer afscheid. Gelukkig komen Xavier en Priya er heel snel aan. De shopowner heeft Xavier inderdaad gebeld en die heeft alleen tegen Kumari gezegd dat hij mij ging oppikken, niet waarom, en was dus al onderweg.

Er komt een man aan die vraagt wat er aan de hand is en zegt dat ze me een loer proberen te draaien. Dat heb ik ook wel door. Hij stelt zich voor als Michael en ik ontdek dat hij de man is die mij ook al door Jose was aangeraden om hulp in te roepen in geval van nood. Ik heb zijn telefoonnummer al. Zijn winkel is toevallig naast de bike-rent en hij vertelt dat er meerdere scooter verhuuradressen zijn. OK, dan kom ik volgende keer bij jou.

Het meisje is al naar huis. En de bike-owner wil geld zien. 800Rs. Ik herinner hem even publiekelijk aan zijn cheat-actie van nog geen paar uur terug en weiger in eerste instantie elk bedrag (ook hier moet onderhandeld worden). Hij was immers verzekerd? Bovendien zijn de remmen niet goed! Xavier bemiddeld en stelt 600 Rs voor, ik zeg dat de volgende 3 dagen huur daar nog vanaf kunnen en dus 400Rs voldoende is. Uiteindelijk regelen we de boel voor 500Rs. De politie erbij halen heeft ook geen zin, die zouden ook hun handje gaan ophouden, zodra ze een westerling zien. Xavier is pissig omdat ze vanwege mij opeens veel geld willen zien, maar ik stel hem gerust dat ik allang blij ben dat het meisje en ik er goed vanaf gekomen zijn, omdat ik niet al te hard reed. De materiële schade valt uiteindelijk in Nederlandse begrippen ook wel mee. Alles bij elkaar ongeveer 15 euro, als ik de 2 liter benzine meereken waar nu iemand heel blij mee is.

Dan naar de dokter. De dronken menigte wilde mij naar het hospital brengen, maar dat leek mij geen goed plan. Liever een private doctor. We moeten buiten op plastic stoeltjes wachten terwijl de dokter in een uitvergrote telefooncel zijn patiënten een voor een ontvangt. 7 wachtenden voor mij, dat worden er 8 omdat een ouder echtpaar voor mag dringen. Als ik Tamil had gesproken had ik van alle voorgangers alle gesprekken moeiteloos kunnen volgen, want het hokje is niet tot het plafond toe dicht.

De dokter zegt dat ik het onder stromend water moet schoonmaken met dettol (desinfecterende) zeep moet reinigen. De handzeep die ik laat zien mag ik niet gebruiken, die brandt vreselijk. Dat klopt dat had ik op de elleboog al ondervonden op de locatie van het ongeluk. Ik krijg een tetanus injectie met een nieuwe spuit in mijn bil, omdat westerlingen beter geen risico kunnen nemen en ik over het straatvlak geschuurd ben (op een verzamelplek om koeien te melken, dus uitgereden stront) verder jodium-crème en voor drie dagen 6 pillen.

De ene broekspijp zit onder de bloedvlekken en ik weet al dat Kumari er een enorm drama van zal gaan maken. Liefst had ik beide pijpen afgeknipt en de wond al schoon voor ik thuiskwam, maar daar krijg ik de gelegenheid niet voor. En inderdaad “Erik what happened!” handen voor de mond en Pati die weeklaagt. Ik zeg dat het allemaal wel meevalt, maar ik mag van Pati niet meer de deur uit en van Kumari niet meer in het verkeer. Xavier moet me maar overal brengen. Hmmm, eerst maar zien hoe snel de schaafwonden genezen en dan zo snel mogelijk nog voorzichtiger weer op het paard. Dit is niet het moment om dat te zeggen… Maar ik baal vreselijk dat op de eerste dag dat ik in Tiruvannamalai ik zo’n dom ongelukje heb, want het bevestigt Kumari alleen maar meer in het idee dat het Indiase verkeer onveilig is. Het is inderdaad onveiliger dan in Nederland, omdat de straathonden en koeien beter opletten en zich aan verkeersregels lijken te houden dan Indiers zelf.

Pati komt op me af en begint een of andere ceremonie, vanwege de wond. Waarbij ze mijn hoofd en voeten een paar keer aanraakt en ik uiteindelijk in het zout in haar hand moet tuffen. Ik vind het allemaal poespas en Kumari moet er ook om lachen.
Van Kumari krijg ik ‘chilled milk’ omdat ik niet van warme melk houd. ‘Chilled’ houdt in dat het niet kookt, want het is nog altijd warm, jakkie. De vellen heeft ze gelukkig wel eruit gezeefd. Die tref ik regelmatig op de milkcoffee wel aan, dus eigenlijk ben ik er al aan gewend. Net als aan de klonten van de curd. Ik moet nu lachen over dat ik vroeger zo moeilijk deed over klontenyoghurt. Hier moet je de stijve curd eerst kloppen om het dun te maken.

Vandaag gaan de felicitaties naar mijn zwager August die jarig is.

17 november, Pati's droom, land in bruikleen, Valli

De jodiumzalf brandt er ook aardig in ’s nachts en als ik wakker wordt is men afritsbroekspijp die ik samen met de zakdoeken eromheen gebonden had goed doorweekt van het pus. Het is dus maar goed dat ik die ontsmettende zalf heb. Ik was de schaafwond maar weer onder stromend water met dettol en smeer het weer in met nieuwe zalf. Ook die begint aardig te trekken. Ik zie me al voor me de hele dag vliegen weg te meppen van de knie wond. De teen en elleboog lijken nu dicht. Met talkpoeder probeer ik het vocht op te nemen. Dan met een tissue en leukoplast een soort verbandje aangelegd. Dit lijkt goed te werken.

Waar Priya al voor gewaarschuwd had gebeurt. Kumari wil dat ik nog meer eet dan ik al deed, because of my injury. Maakt ze nog bieten met kool ook… haha. Ondertussen denk ik dat ik niet meer voor 1 december mijn weekje weg kan plannen. Met mijn knie nu kan ik niet zwemmen (durf ik niet). En mijn afspraken in Pondicherri zijn ook nog niet bevestigt. Dat moet dus van maar 2 tot 9 december of zo.

Pati heeft vannacht gedroomd van haar man. Kumari’s vader was engineer en van redelijk goede huize, maar moeder was analfabeet en kon alleen huishouden. Toen Kumari 1 jaar oud was is het gezin vanuit Tiruvannamalai naar Bangalore verhuisd, omdat de vader daar goed geld kon verdienen. Toen Kumari 4 en haar zus 11 was is hij overleden en heeft Pati in een gulle bui alle spullen van vader weggegeven. Moeder sprak geen Engels, geen Kannada alleen Tamil en dus kon ze in Bangalore niks beginnen. Zodat moeder en twee kinderen op straat leefden. Totdat iemand zei dat ze misschien kon werken voor het door 7e dag adventisten gesponsorde college in Bangalore. Daar heeft Pati in de keuken gewerkt en hebben ze Engels geleerd. Vanaf haar huwelijk met Xavier heeft Kumari voor haar moeder gezorgd.

Af en toe is het wel grappig. Dan brabbelt Pati van alles zonder dat iemand er iets van kan bakken en is ze kinds, dan en heeft ze ruzie met de kinderen. Dan komt ze net als de kinderen naar boven met ‘complaints’. ‘Die rotkinderen’ zegt ze dan en drie tellen later gaat ze weer naar beneden en is alles weer pais en vree. Vanochtend is ze helder. Ze vertelt dat ze gedroomd heeft van haar man. Dat hij met tekeningen van het nieuwe huis was gekomen en met haar gepraat over het landje. Bij de bron staan twee kleine neem-leave trees, waarvan ze er eentje moet poten bij het huis. OK genoteerd.

De man van de laatste food donation is ook eigenaar van het braakliggende stukje grond schuin tegenover het huidige woonhuis van WIDE. Hij heeft gezegd dat Kumari en Xavier dat mogen gebruiken als moestuin. Pati zegt dat van de boom die er midden instaat de wortels meegenomen moeten worden naar het nieuwe huis en daar geplant. Want de boom zal veel schaduw geven. We’ll see Pati, misschien groeit er daar ook wel eentje in de buurt.

En dus heeft Kumari al het plan om het stuk grond leeg te hakken (struiken) en binnen de funderingsmuren groente te verbouwen. We moeten allen in de gaten houden dat er niets gejat wordt. Lijkt mij een uitgelezen mogelijkheid om er voor te zorgen dat alle GFT-afval daar op een vaste plek gedumpt zal worden als mest en niet meteen over de compound wall. Dat houdt dan mooi de vliegen wat meer op afstand.


Wat compound wall betreft. Die moet er zeker komen, kinderen moeten afgeschermd worden tegen de meeste beesten, maar ook niet zomaar weg kunnen rennen. Sommige slangen kunnen muren beklimmen dus ik stel voor om een soort omgekeerde L van de compound wall te maken die zo’n 10 cm uitsteekt. Het glas bovenop wat Kumari eerst nog voorstelt om slangen buiten te houden lijkt mij niet verstandig omdat kinderen dan een menselijke ladder gaan maken en zich bezeren en veel ballen lek zullen gaan. De playground moet niet te veel bomen hebben volgens Kumari, de kinderen moeten vrij kunnen rennen, niet te veel obstakels. Er moet wel genoeg schaduw zijn vind ik en het stuk grond is groot genoeg voor een schommel aan de zijkant ergens. Bomentikkertje is ook leuk. Maar goed, hoe ze (we?) de tuin inrichten is van later zorg.

Priya weet dat ik in Goa in een tweedehands boekenwinkel een How to treat the Dutch (soort wat en hoe) heb gekocht en vraagt me er bijna dagelijks om. Ik zeg dat ze het krijgt na haar exams als we Sinterklaas gaan vieren. Voor Kumari heb ik ook een boekje gekocht, voor Xavier moet ik nog iets verzinnen.

Voor meelezende artsen met Tiruvannamalai aspiraties: Kumari is vermoedelijk ver(of was het bij-?)ziend want kan van dichtbij niet goed lezen. Xavier kon wel eens RSI hebben. Samen met de gevallen van astma, tbc e.d. is hier genoeg te doen. Ik heb Kumari gewezen op de wonden van Janini, is dat ook niet een vorm van lepra? Maar kumari zegt dat ze zalf hebben voor de wonden. Als die open zijn ontstaat rondom de wond een nieuwe wond en groeit dan. Komt op mij -als leek- als erg besmettelijk en ongezond over. Kumari zegt dat het al minder erg is dan voorheen. Toch even in de gaten houden.

Phusa (kokkin) heeft drie kinderen meegenomen. Omdat ze nog geen dead certificate van de vader heeft kan de oudste -Parasiva- nog niet bij de school aangemeld worden, omdat hij in 5th grade thuishoort. Voor de ukkies (Ram (8?) en Sujitha (5) ) wordt makkelijker een uitzondering gemaakt. Voor hen heeft ze een brief van de oude school. Siva loopt dus al sinds moeder hier werkt de hele dag niets te doen. Er wordt hem geen studieboek of wat dan ook aangereikt, hij loopt verveeld rond. Eind deze week moet de certificate binnenzijn en dan kan Xavier proberen hem aan te melden. Naast deze 3 kinderen heeft Phushka nog twee andere oudere kinderen die zijn ondergebracht bij een oom en de jongen van 17 werkt ergens in een restaurant. Als hij 18 is wil Xavier hem in het nieuwe huis wel een baan geven als driver / verkoper. Zo hopen ze dat de kokkin ook langer blijft. Kinderen krijgen onderwijs, zij heeft een baan en als haar oudere kinderen ook betrokken kunnen worden bij WIDE, is de kans groter dat ze blijft.

Vandaag steken Xavier en Kumari een beetje de gek met Pati als zij weer over de boom begint. Xavier vertaalt naar mij dat Pati zegt, dat als de bron geboord is, de boom daarin geplant moet worden, maar ik weet dat ze bedoelt dat de boom schaduw moet geven voor villagers die water komen halen. Dat had Kumari vanochtend al vertaald. Verder komt Pati met het plan om op het stukje grond een shed te bouwen voor de autoriskhaw. Er moet dan alleen wel iemand bewaken. Xavier zegt dat Pati op de achterbank een bedroom heeft en als ze de driverseat weghalen heeft ze nog een badkamer ook. Grote lol, maar je moet erbij geweest zijn. Oma laat zich niet van de wijs brengen en grapt lekker mee.

Op een of ander manier komt het gesprek op de ontploffing van vorige maand. Ze hebben hier een soort Volendambrand gehad. Vlak voor Diwali is er een woonhuis waarin vuurwerk lag opgeslagen ontploft en kwamen maar liefst 24 mensen om het leven. Waarschijnlijk is daarvan niets op het nieuws geweest in Europa. Ongeveer vijf huizen op rij waren met de grond gelijk gemaakt en de aangrenzende woningen zagen er uit als oorlogspanden.

De avond wordt een drukke bedoening. Eerst komen overburen langs omdat ze de kinderen een snack willen geven. Die moet nog wel in WIDE gefrituurd worden en de kokkin en oma zijn erg lang bezig om buiten een de olie te stoken. Bijna tegelijkertijd komen ook twee vriendinnen van Priya langs. Twee hele grote stevige dames. Degene die maandelijks langskomt is jarig en komt trakteren op een soort zoete ontbijtkoek per plak in een plasticje verpakt en eraan vastgeniet een choclate. Natuurlijk prikt er eetnje zich aan het niet (Dhanalakhsmi). Valli komt ook nog langs. Ze wilde vandaag de ashram ingaan maar werd tegengehouden door ‘Ramana’ zegt ze. En dus komt ze omdat ze niet weet wat ze moet maar naar WIDE. Ramana had haar geopenbaard dat ze vandaag niet in de ashram moest zijn, niet het goede moment.

Valli heeft een nogal sterke focus op Ajith, knuffelt hem en zet hem telkens op de foto. Als ik Kumari even apart heb, verwonderen we ons daarover. Hoe kan je nu alleen op een kind focussen, je houdt toch van alle 30? Ajith speelt gewillig de grote charmeur, zet grote ogen op en knuffelt terug. Maar goed. Kumari ook niet gek, laat vandaag Ajith het avondgebed leiden. We eten allemaal samen met de kinderen pongal, natte kleffe rijst met peper, nog iets onbestendigs en met cocos-chutney (saus). Plus de gefrituurde snack van de overburen. Na het eten spelen we nog wat spelletjes op het binnenplaatsje en worden er veel foto’s gemaakt.

Als ik de oudere kinderen foto’s laat nemen komen ze er maar niet achter dat ze omdat er een flits nodig is het knopje langer ingedrukt moet worden. Ook uitleggen met “push, onne rendu, moene, nala, (1,2,3,4) flash!” wordt niet begrepen. Het worden vreemde foto’s. Valli heeft het er met Kumari over gehad dat ze Ajith wel mee zou willen nemen, alleen om hem Frankrijk te laten zien en waar ze woont. Kumari zegt dat als Ajith 18 is hij daar zelf over mag beslissen, maar nu niet in de mogelijkheden ligt. Ik vind het maar vreemd. Waarom een kind laten zien en ervaren wat hij allemaal mist? Dat kan niet goed zijn. Als hij dan terugkomt is hij verpest.

Als Valli weg is en de meeste kinderen slapen, zeg ik dat wanneer Ajith zich weer misdraagt we maar moeten zeggen dat Valli hem wil meenemen naar haar huis om op te eten. Als Kumari het vertaald hoort Durga het aan en laat haar boventandvlees heel duidelijk zien. Grote hilariteit op de bovenverdieping. Xavier zegt, dat Valli zaterdag al gezegd had dinsdag terug te komen, dus wat die Ramana dr nou mee te maken heeft… Ik zeg dat het waarschijnlijk zo gegaan is dat ze WIDE vergeten was en op het moment dat ze de Ashram wilde binnengaan het haar te binnenschoot, en doe een klap op mijn voorhoofd voor terwijl ik met een voet over de drempel tegenhoud. Kumari houdt het niet meer heeft tranen van het lachen om de onbenullige grappen die we maken. Ook al omdat de spaanse vrijwilligers een foto van een andere levende godin ‘Amma’ (moeder) uit Kerala als foto hebben gedoneerd. Zij omhelst iedereen die in de tempel komt, kan waarzeggen tegen vergoeding, heeft heel veel bezittingen, en trekt hordes aanbidders van over de hele wereld, die om een zegen komen, in ruil voor een donatie natuurlijk ook.

Er volgt een hele parodie, Xavier zegt dat ik dan de ‘Appa’ van Tamil Nadu moet worden, dan is hij de secretaris die alle donaties ontvangt. Ik zeg dat ik alleen slaven wil omdat ik Xavier geen salaris wil geven, ik mag hem immers ook niet voor de riskhawritjes betalen. We doen nog wat toekomst voorspellingen over dat we ‘voelen’ dat de zon maar liefst een jaar lang tussen 5 en 7 zal opgaan en Priya morgen de hele dag zal studeren. Al met al wordt het een latertje, want we gaan pas om 00.15 naar bed, waar we normaal om 22.30 meestal al gaan slapen.

18 november, woensdag waslijn ? cultuurverschillen

Ik heb Priya’s schriftje er even bijgepakt waarin zij de activiteiten van WIDE een beetje zou bijhouden. De eerste paar dagen heeft ze dat keurig gedaan. Alles gebeurt klokslag een tijdstip (ik heb mijn twijfels daarover) en elke maaltijd is heerlijk en huiswerk is binnen een uur gedaan. Alles wordt collectief beschreven. Dus ik vraag of ik wat suggesties mag doen. Dat mag en dus pak ik de presentielijst van november en schrijf op elke pagina een beginregel over elk kind en andere bewoner van WIDE, te beginnen met Priya. Wellicht helpt dit haar verder.

Contact kunnen leggen met de studente die zich bezig gehouden heeft met De Milk Chilling Unit 80 km van Tiruvannamalai. Erg enthousiaste meid die graag wil helpen. Ik heb haar gegevens doorgegeven aan de studenten. Net als die van de CZ-medewerkster die bezig is met een lepraproject in Tiruvannamalai.

Xavier zal navraag doen naar de huidige verblijfplaats van Saredi en Baranitha. Vanwege Saredi’s lepra-aandoening hebben zij WIDE moeten verlaten. Ondertussen met het uitzicht op het moeten inleveren van de rikshaw, heeft Xavier de naaimachine weer tevoorschijn gehaald. Hij wil als hij tijd heeft kleren voor de kinderen gaan maken. Mij dunkt dat hij beter eerst de bestaande kleren kan herstellen, want veel broeken hebben een defecte rits en dus zitten de jochies er soms een beetje erg bloot bij. De meeste kinderen hebben niet veel innerwear (ondergoed) en dus zijn er dagen dat geen ondergoed dragen.

De riskshaw was gisteren in reparatie, maar de garagehouder heeft de kinderen voor 2 keer 35 rupees van school gehaald en bij de kermis gedropt. Vandaar zijn ze naar huis komen lopen (ik schat ongeveer 500m). De schade van de rikshaw was maar liefst 800Rs. Voordat ze de riskhaw kunnen overdragen moet ook de bekleding van beide bankjes vernieuwd worden: 2000Rs en waarschijnlijk ook het zwarte zeil gerepareerd. Even aankijken hoe het loopt. De rikshaw klinkt in ieder geval weer goed nu.

Op het dak hangen om de 3,5 meter telkens twee ringen van ongeveer 10 cm doorsnede boven elkaar. Boren in de muur is kennelijk uit den boze, maar hier kunnen mooi dikke bamboestokken doorheen om een waslijn aan te maken. Bamboe is geen goed idee zegt Xavier. Waarom niet? Ik zie overal om me heen dakterrassen gemaakt van bamboe! Er blijft water in staan tot de eerste knop, beter is hout. Ik zeg dat hout ook water opzuigt en uitzet en water in een bamboestok kunnen we toch voorkomen door er een deksel op te maken of er een gaatje in te maken zodat het weg kan lopen? Er wordt om gelachen, nee het moet wel hout zijn. Kan net zo dik als de ringen. Ik zeg dat dat dan weer niet nodig is, er hoeft alleen maar was aan te hangen, geen huis op te staan. Als ik even naar de buurpanden kijk zie ik dat ze inderdaad allemaal lange stokken. Geen GAMMA palen, maar gewoon lange takken van struiken. Hmmm misschien valt de prijs dan toch mee. Als ik weer naar binnen ga, zit Xavier net achter zijn naaimachine, terwijl ik bedacht had dat we prima voordat de kinderen opgehaald moeten worden even heen en weer hadden gekund met het idee, dat ik dan op de eerste shift weer in de stad afgezet wordt om andere dingen te regelen. Maar het lukt toch.

Onderweg pikken we nog twee indiase meneren op die naar de tempel moeten, ik hoor Xavier zeggen dat ik naar de Photo-shop wil bij de tempel. Omdat die iets dichterbij is houd ik rekening er mee dat er hoe minimaal ook er een kans is dat Xavier mij eerst afzet, dus pak ik 100Rs en houd me voor Xavier daarmee met een knipoog te betalen en erbij te zeggen dat de rest voor het WIDE home is. Dan kunnen de mannen daar mogelijk op doorvragen. Maar Xavier rijdt zoals ik wel verwacht had eerst naar de locatie waar de mannen heen moeten. En dan maak ik een grote fout.

Xavier zet mij op een hoek af en omdat er iemand op de riskhaw afkomt die lijkt te willen meerijden voer ik alsnog mijn betaal act op en duw Xavier de 100Rs in de hand en loop snel weg, omdat ik vermoed dat hij alles als wisselgeld terug zal geven. Xavier roept mij na. Maar ik loop door. Nu lijkt het net of ik een boze toerist ben. Ik moet er om glimlachen, had ik dat nou maar niet gedaan.

Stom! stom! stom! Thuisgekomen, roept Kumari mij bij zich. Xavier was thuisgekomen had de 100Rs aan haar gegeven en kwaad gezegd dat ik hem betaald had voor de rit. Als familie mag ik niet betalen. Ik zeg dat als je familie bent je in onze cultuur juist moet helpen. Kumari wil er niet veel meer over zeggen, don’t talk about it en ik moet de 100Rs terugnemen. Als Xavier even later ook thuiskomt is hij heel stil. Tijdens het eten praat hij amper en Priya, vraagt telkens wat er toch is. Xavier legt de vinger op de mond als ik vraag of hij nog boos op mij is. Don’t talk! No thampie (broertje), no appa, no more. Ja verdraaid, ik wil dit juist uitgepraat! Hier is duidelijk een foutje gebakken door mij, dus ik wil het rechtzetten. Even later maakt Kumari een ijsbrekende opmerking en ik nog een grapje. Xavier lacht, maar trekt meteen zijn strenge gezicht naar mij. Ik weet dat hij niet boos is. Even later wordt e.e.a. toch met een vermaning en een lach uitgepraat.

Ik doe zoveel voor WIDE zeggen ze, dat ze niet willen dat ik ook maar iets tegemoet kom in de onkosten. Ik vind dat heel moeilijk te verkroppen, dus ik breng nog in dat als mijn moeder mij de opdracht geeft om wat eieren of iets anders te kopen voor de kinderen ik dat wel moet doen. Ik heb het idee dat dat nog wel mag, dus als iemand even geld wil overmaken voor een printer/scanner of een dvd-speler voor Engelse lessen voor de kinderen heb ik weer een excuus om mijn boodschappen te doen zoals ik wil en hebben we een leuke sinterklaasviering straks. Ik bedenk dat ik ook wel mijn investeringen in de stichting kan doen, maar nu ik hier ben wil ik juist korte termijn hulp bieden en het positieve effect daarvan zien. Wat zou het mij nou uiteindelijk kosten om een ‘commercial gascilinder’ voor ze aan te schaffen (2500 rs = 37,50 euro statiegeld, eenmalig) en maandelijks 27 euro voor gas. Het scheelt enorm veel stress. Ik laat dit wel op de website zetten, wellicht is er iemand die deze lasten op zich wil nemen.

Voor morgen moeten we een lijstje hebben met kosten voor een kind per jaar. Valli komt dan weer langs. Ik zeg dat ik op zoek ga naar ons lijstje. Eerst moet ik 3 gekookte eieren opeten van de 60 die ik uit de stad heb meegenomen voor de kinderen. Ook heb ik een zwabber, dweil en trekker op stok en knijpers meegenomen. De man in de in de winkel vond dat ik thee moest hebben, onbeleefd om na zoveel aandringen toch weg te gaan, dus vooruit. Wat steekwoorden Engels heen en weer. Gezellige man, als ik na de thee opgedronken te hebben de bezemstelen, knijpers en zwabber betaal (totaal nog geen 3 euro) kust hij zoals ik Indiers vaker heb zien doen het geld alvorens in de beurs te laten verdwijnen.

Op zoek naar Leukoplast en wat riempjes voor de te-grote-broeken-boys. Lukt ook allebei, alleen een computer winkel waar ze printer/scanners zouden kunnen verkopen zie ik niet. Vandaag alleen fixed prizes gekocht, waarop ik mogelijk nog op had mogen afdingen ook, maar 50 cent voor een leren riem vind ik al te idioot voor woorden. Een DVD/CD setje kost hier volgens de verkoper 30 euro, ik vraag om een naamkaartje (heel gewoon in India) en probeer die wel via Michael aan te schaffen. Want hoewel het niks lijkt, kon de gemiddelde verkoopprijs wel eens veel lager liggen. Dus als ik dan straks een speler kado doe en bij navraag is het veel te duur, is het natuurlijk niet goed.

De vraag wat ik betaald heb voor iets is in India heel normaal. Hem niet beantwoorden heel raar. Sommige aankopen hou ik dus maar geheim, omdat ik ze spotgoedkoop vind (overhemden, CD’s, beddegoed) maar voor de dalit (mensen uit de laagste kaste) zo duur, alleen van te dromen. Dus waarom ze lekker maken en de verschillen tussen Westen en hier te benadrukken?

Vannacht zonder ventilator geslapen, heb het meteen moeten bekopen, met zere ogen. Ik had een coil (anti muggen wierook) aangestoken om te smeulen. Ik werd met brandende ogen wakker, dus de fan vannacht maar weer aan. De wond op de knie herstelt, maar de korst breekt telkens open als ik mijn been te ver doorbuig. En dan komt er weer pus uit. Zolang dat lichtgeel is en steeds minder wordt is het goed. Het ziet er alleen wel erg ranzig uit nu. Van de prik in mijn bil had ik de dag erna last moeten krijgen maar ik heb niets vernomen. De pillenkuur is in ieder geval nu ten einde.

Vandaag wil Kumari de weeshuisaanvraag (je weet wel die hopeloze) voor de 5 maal indienen. De namenlijsten zijn weer geupdate en alles is keurig ingebonden. Kumari zegt Xavier direct na de kinderen gedropt te hebben naar huis te komen, dan kunnen ze gaan. Maar als hij keurig op tijd is moet Kumari nog last minute home work doen ;-) als dat gedaan is moet er nog een mooiste sari aangedaan worden. Geen idee hoe lang het gaat duren voor ze terug zijn dus ik begin een spelletje op mijn pc. Ze zijn al snel terug want de beste man was naar Chennai, morgen weer proberen.

Vrijdag , mokken om een mok van 25 cent

Je zou dus denken dat de weeshuisaanvraag indienen vandaag nummer 1 op het program is, maar er moet eerst knutselmateriaal gehaald worden om nep-roosjes te maken voor Valli en haar sponsorvrienden. Valli is gisteren afscheid komen nemen en gaat morgen weg. Ze heeft ook een flinke financiele bijdrage gegeven aan WIDE, naar inzicht van Kumari te besteden aan de kinderen. Drie dag(del)en is er uitvoerig geobserveerd en ze heeft er nu blind vertrouwen in. Mooi! In Frankrijk gaat zij kijken of ze wat sponsors voor de kinderen kan vinden. We hebben uitgerekend dat een kind per maand ongeveer 24 euro aan kosten met zich meebrengt. Dat is inclusief huur en nuts en medicijnen, kleding en boeken.

Kumari is van slag. Een van de payment-boys heeft onder de andere studenten gezegd dat Kumari-miss zo arm is dat ze niet 15 Rs kan besteden aan een mug en dus de zijne gepakt heeft. Kumari ziet de paymentstudents als ook haar eigen kinderen dus de opmerking heeft haar diep geraakt. Als ik een beker nodig heb, dan kan ik er eentje van mijn kinderen lenen tot ik een nieuwe gekocht heb. Ze wil niet meer met de studenten praten, groet alleen als ze haar groeten terug. Een babbeltje zit er even niet meer in. Ik zeg dat ook de payment boys nog kinderen zijn en fouten mogen maken. Probeer te vergeven en te vergeten.

Terwijl zij naar de winkel zijn om de knutsel materialen te halen, ga ik naar de 24 uur inpakservice tegenover het postkantoor met mijn te verzenden spullen. Richting binnenstad met de rikshaw, denk ik een goedkope rit gescoord te hebben bij een stilstaande, hij vraagt maar 25 Rs. Het blijkt dat er ook al een gezin van 4 bij de groenteboer inkopen aan het doen is en ook meegaat. Zij nemen achterin plaats, ik mag op het randje van de drivers seat meerijden. De rikshaw helt in de bochten naar rechts gevaarlijk naar links over.. Ik houd me maar goed vast aan het stalen frame. De driver pakt mijn hand en vouwt die om de binnenspiegel. Kennelijk is het niet vertrouwd om ook maar iets buiten boord te hangen ook al is het maar 2 cm. Mijn benen en armen hield is sowieso altijd al binnen het frame en dan nog komt er wel eens een stuur naar binnen zetten. Ik hoop dat de linker binnenspiegel de schokken aankan.

Een meisje nodigt mij binnen in wat een woon/slaap/werkkamer blijkt te zijn van een gezin. De moeder naait de pakketten. Twee kinderen liggen te slapen op het tweepersoonsbed naast de stalen klapstoel waarop ik mag wachten. Ze hebben griep vanwegen het koude weer. Koud is betrekkelijk want als de stroom uitvalt zweet ik behoorlijk terwijl ik op de tocht tussen twee deuren zit. Het is vandaag slechts 25 graden. Het hele inpakken duurt weer vrij lang. De vrouw pakt de linnentas, die ik heb dichtgeknoopt en wurmt een plastic zak onder de hengsels door en dan gaat er 2 meter ductape om het pakker. Vervolgens meet ze van de officiële verzend stof een stuk uit en naait daar met een hele oude naaimachine een soort kussensloop van, die om het pakket heen gaat. De sloop wordt keurig dichtgenaaid, alle flapjes naar binnen gevouwen de randen ook weer dicht.

Ik krijg een dikke stift en ken in middels het principe. Schrijf in grote letters het ‘to’ (send-)adres (en ‘from’ verzendadres op de achterkant). Ik vraag om het formulier en er wordt naar de overkant gewezen. Verpakkingskosten in Tiruvannamalai zijn 75 Rs, tegenover 150Rs in Goa. Op het postkantoor heb ik mijn paspoortkopien al klaar maar die zijn hier niet nodig. Wel moet ik op een priegelig klein formuliertje weer allerlei details invullen en tot driemaal toe het land van bestemming. Als ik klaar ben, krijg ik hetzelfde formulier nog een keer om precies dezelfde info nog een keer over te nemen. Lang leve de bureaucratie! Maar het is me weer gelukt. Ik kies voor landpost omdat het de vorige keer binnen twee weken al keurig afgeleverd was in tegenstelling tot de beloofde 5-6 weken. Airmail zou binnen een week over zijn. Voor een pakket van 4,3 kilo scheelt dat 7,50 in verzendkosten.

Ik ben klaar en ga weer eens restaurant Tasty bij de Ashram. Onder het mom van even er tussenuit en ik iemand wil spreken. Onderweg zie ik de rikshawdriver die mij geholpen heeft bij het ongeluk. Hij vraagt hoe het met mij gaat, ik zeg OK en hij bekijkt de korst op mijn knie. Het meisje maat het ook goed zegt hij. Ik zeg dat ze niet gebeld hebben. Zij heeft twee injecties gehad, heel arm gezin, moet maar eens langsgaan. Ik denk als ze echt twee injecties gehad heeft terwijl ze geen bloedende wonden had, hoeveel had ik er dan wel niet moeten hebben. Ik zeg dat als ik tijd heb nog wel eens langsga. Loop tevreden door. Het meisje maakt het goed.

Ik wil een pineapple lassie bestellen maar dan valt de stroom uit en doet de melk/fruitmixer het dus niet. Dan maar versgeperst sinaasappelsap. Als de stroom weer aangaat, vraag ik of ze misschien ook een orange-lassi kunnen maken, maar dat kennen ze niet, dat heeft nog nooit iemand besteld. Maybe you can try to make? De dame schuidt vriendelijk heen en weer wiegend haar hoofd, ja dus. Het smaakt verrukkelijk. Als ik vraag waarom ze die nooit eerder gemaakt hebben is het antwoord, dat sinaasappelsap wateriger is dan ander vruchtensap. Hoe ze het gedaan hebben om deze klaar te maken weet ik niet, maar hij is tasty. Ik speel de hele middag in de schaduw van het bananenbladeren dak een spel op mijn pc. Heerlijk even nergens aan denken, gewoon dom genieten van een spelletje ‘Colonize’ onder genot van een paar fruitsapjes.

Onderweg naar huis in mijn share-oto zie ik toevallig Xavier die dus ook nog vrij laat -het is net donker dus ongeveer 19.00- aan het bijverdienen is. Hij herkent mij als ik zwaai en grijnst breeduit. Thuisgekomen leren de kinderen mij nog wat Tamil woorden en ik wordt gek van de uitspraak van sommige vruchten. Banaan is zoeits als Whadappardam, maar dan met een zucht bij de V/Wh klank en een helemaal naar achter gerolde R zodat je die dus bijna niet hoort. Maar sla ik hem over dan verbeteren ze me toch, dus kennelijk zijn zij wel gespitst op die geluidnuance.

De kinderen worden aan de bedankkaartjes voor Frankrijk gezet en ik geef ze ‘merci beaucoup’ mee als tekst. Daarna volgt “I am Ajithkumar, I am a boy, I am 10 yrs old, Thank you very much for your support, love. Bij het voorbeeld oversnemen schrijven laten de kinderen ‘a’ voor girl weg. Logisch want in Hindi en tamil gebruiken ze ook geen lidwoorden. Sommige oudere meisje (11/12) nemen ook vrolijk boy over. Als Kumari ze verbetert, ontstaat er wat getreuzel omdat ze niet weten hoe je ‘girl’ moet schrijven. Te zeggen dat hun Engels goed is.... Tankyou very much withlove. Dat merci beaucoup goed gegaan is is vooral omdat ze het op de grond zittend rondom het ene voorbeeld, vooral als patroon hebben overgenomen, niet omdat ze de letters goed kunnen onderscheiden. Ik had de hoop dat ze iets beter thuis zouden zijn in westerse letters en de Engelse taal, maar de kwaliteit is redelijk hopeloos.

Onderwijs in India is via government schools gratis, ze krijgen boeken en een lunch met ei. Alles om de plattelandskinderen van analfabetische ouders naar school te krijgen. Alleen Karthik en Babaloo gaan naar een private English school. Karthik heeft een sponsor die dat betaald, Babaloo is het eigen kind. Hoewel ze volgens pagina 1 van het schriftje op school alleen Engels mogen spreken is Babaloo vaak niet te verstaan ook de 13 jarige Karthik spreekt maar beperkt Engels. De overheid doet er enerzijds alles aan om de inwoners onderwijs te laten volgen, maar werkt het ook weer tegen.

De oudste meegenomen zoon van de kokkin bijvoorbeeld. Hij mag niet naar school omdat de inschrijfperiode van 6 maanden op 31 oktober is afggesloten. Verhuis je naar een andere plaats/dorp tussen oktober en april dan heb je dus een probleem als je kinderen hoger dan 5th grade (gemiddeld 10 jaar) onderwijs moeten volgen. Overal in het land gebruiken ze dezelfde boeken, maar instromen is onmogelijk. Ook met beetje omkopen niet? Nee zelfs dat niet want er zijn controles. Wat dan? Kind dom houden? Nee je kunt ze toch naar een private school sturen? … logica van niks, want die kunnen Indiers bijna niet betalen. Ik ben dus benieuwd of Siva tot mei gewoon lusteloos rondhangt hier in WIDE. Kan hij niet naar zijn oude school dan in het dorp? Hoe ver is dat? Kan hij niet fietsen? Hele Hollandse vragen, maar nee, daar is hij uitgeschreven, komt ie dr ook niet meer in. Wist Puhsa dit dan niet? Had ze iets daadkrachtiger gehandeld en niet tijdens mijn afwezigheid ook 1,5 week weggeweest hadden we nu dit probleem niet gehad. Nee, dat zijn nou typisch villagers, die weten dit soort dingen niet. Bedenk me pas later dat Kumari het in ieder geval wel wist en al op dag 1 er op had moeten wijzen, maar goed. Ze proberen nu nog 1 school om hem toe te laten. Ik weet denk ik de uitslag al…

Dan maar het kind naar de private school en kosten inhouden op het loon van de kokkin, maar ja, ze zijn hier als de dood dat ze weggaat omdat ze ergens anders beter betaald kan krijgen. Dan doet de educatie voor zoonlief er misschien wat minder toe. Ik laat dit soort problemen maar los anders kom ik om in de oplossingen bedenken die toch niet werken of geld kosten wat er niet is.

Net als het probleem van de vergunning voor de riskhaw. Ik hou me er maar buiten stel alleen kritische vragen, beslissen moet Xavier. Van Valli heeft Xavier voldoende geld gekregen om een vergunning te regelen voor zijn rikshaw. Hij heeft nu een tijdelijke, maar die loopt af midden februari. Kumari stelt voor dat Xavier het meteen vrijdag regelt. Maar als de tijdelijke vergunning een half jaar geldig is, wat is de ingangsdatum van de echte vergunning dan, en hoe lang is die geldig? De ingangsdatum is datum aanvraag echte vergunning, dus niet met terugwerkende kracht en de geldigheidsduur is 3 jaar. OK, dus waarom dan niet pas in januari regelen? Nee, dat kan niet, want als ze je nu aanhouden en vragen ze waarom je zolang gewacht hebt. Nou ja die vraag krijg je in na 3,5 maanden ook , dus waarom niet nog 1,5 maand wachten? Omdat je ook nog een badge moet kopen. Waarvoor? Je hebt toch de vergunning? Ja maar met een vergunning mag je nog niet op de riskhaw standplaats of officieel passagiers meenemen. Je moet eerst de vergunning aanvragen, dan worden je de vervolgprocedures uitgelegd of te wel de hand opgehouden. (Benieuwd hoe dat straks bij het bouwen gaat…)

Straks in het nieuwe huis moeten we ook een vergunning hebben, want je mag als home wel alleen voor eigen gebruik een rikshaw hebben, maar niet om geld mee te verdienen, dan heb je ook die vergunning nodig. OK stel, iemand regelt geld voor de aanschaf van een rikshaw, en jullie gebruiken hem voor jezelf dan mag dat? Ja, zolang je alleen maar je eigen home vervoert..…. OK stel je hebt er al eentje alleen voor eigen gebruik en je bedenkt dat je halverwege ook kan gebruiken om geld te verdienen… Nee dat kan niet. Je mag pas een riskshaw kopen als je een bewijs hebt dat je passagiers mag vervoeren. Ja maar als je er al eentje hebt? Dan moet dat toch te regelen zijn? … Kumari en Xavier komen er niet uit. Ik vraga maar niet door. Meld alleen dat Xavier en Kumari eerst maar eens moeten zien of er in december nog ene rikshaw is om te besturen EN of de dokter Xavier niet herinnerd aan zijn voorgeschreven rust vanwege de TBC die nog altijd in hem zit. Hij moest 7 maanden absolute rust, rijdt nu bijna hele dagen geld te verdienen en heeft nu last van zijn armen (of vanwege RSI of vanwege de TBC die nog niet weg is). Hebben we nog de eigenaar van de huidige die het ding eind deze maand terug wil en de onzekerheidof er überhaupt een mogelijkheid komt om een goede tweedehands rikshaw/ van te kopen… Ik meld het hier, maar kan er ook verder niks mee. Als 50Rs teveel betalen voor 48 banaantjes al een ramp is, dan is 3000Rs voor een niet-geconsumeerd recht op het vervoeren van passagiers helemaal weggegooid geld. Kun je dat en het geld voor de badge m.i. beter gebruiken voor het omkopen van een agent die je eventueel zou aanhouden. Volgens mij kun je dan wel 15 keer aangehouden worden.

Xavier wil niet naar de huisarts voor zijn rsi?tbc? probleem. Kumari niet vanwege haar ogen. Beiden roepen dat de ander zeker moet gaan. Ik heb dus maar grappend gemeld dat de lamme en de blinde elkaar maar eens naar de huisarts moeten leiden. “Ja maar mijn probleem is met een brilletje wel verholpen bovendien lees ik gewoon minder”. OK, dan kopen we een brilletje, kun je je verder focussen op Xaviers issues, maar laat de dokter er even wat van zeggen. Ik mocht geen eigen dokter spelen met mijn kniewond (doordat ik er talkpoeder op strooide, “did the doctor tell you to do?’), dan jullie ook niet. Ontkennen dat je mogelijk een probleem hebt is geen remedie. Geen antwoord, dus geloof niet dat de huisarts er aan te pas gaat komen, niet bij Xavier, niet bij Kumari. Ik denk eerlijk gezegd ook dat ze te vaak in beslag genomen worden door de problemen dat ze het overzicht kwijtraken en dus on the fly dingen doen en beslissen.