vliegenmeppen met de tong

13/14/15 november

De donderdag compenseren door meer met de kinderen bezig te zijn is niet gelukt. Ik heb bijna de hele vrijdag de 13e slap op bed gelegen. Kumari zoekt meteen oorzaken in dat ik te weinig vlees zou krijgen, de omslag van een zonnige dag naar weer een dag regen, of omdat ik de hele dag gelezen heb. Maar ik ben gewoon een dag niet lekker. Kan toch? Sowieso vind ik dat ze hier te snel roepen dat iemand ziek is. Ik mag Babaloo niet optillen omdat hij dan fever krijgt, Mukesh mag niet te veel op en neer rennen met dit natte weer omdat zijn astma dan gaat opspelen. Bij elk kuchje dat een kind doet grijpt Kumari al naar de hoestdrank. En ze maken zich vreselijk zorgen over de bijtwonden van de hond die maar niet genezen. Ik maak me meer zorgen over de keutels en haren die Chuchu overal achterlaat. Als er iemand is die twee honden een pottie-training kan geven… Be our guest.

Het zich druk maken over de gezondheid lijkt een beetje overdreven. Aan de andere kant zijn de kinderen wel zo ongezond dat ze gezien hun eigen weerstand waarschijnlijk anders wel erg ziek zouden worden. Ze krijgen niet zoals wel op het schema staat elke dag thee met biscuits, en melk krijgen ze ook niet regelmatig (dat staat vooral op het schema voor als er controleurs komen). Vlees bij uitzondering of als er een niet hindoestische food donation komt. Het is maar goed dat ze ongeveer 2 a 3 maal per maand een food donation ontvangen.


Zaterdag 14 november Children's Day - Val 2 - vliegenmeppen met de tong

Vandaag is children’s day in India. De oudste kinderen moeten naar school. Normaal krijgen alle kinderen op Children’s day een chocolate (kan ook een ander snoepje zijn, zelfs een menthos heeft choclate). Vandaag krijgen ze een lollie, niet van school maar van Valli.

Die komt namelijk weer langs. Kumari komt er pas achter dat ze naar de markt moet als ik haar daar op wijs. Omdat ik gezien heb dat de vorige keer dat ze op zaterdag niet ging ze op zondag ook niet ging en vervolgens die week duur inkopen moest doen, dring ik aan dat het wel belangrijk is dat er wel naar de markt gegaan wordt. Als Valli belt om opgehaald te worden kan ze dan een tijd afspreken dat het Xavier uitkomt. Dat doet ze niet, alles wordt aangepast aan Valli’s programma. Kumari blijft thuis, stuurt wel Xavier met Ajith en Manni naar de markt. Ajith moet vandaag voor Kumari spelen. Als voormalig straatschooiertje die nu ook nette manieren heeft geleerd moet dat goedkomen.

Ajith is helemaal trots dat hij vandaag belangrijk is. In de stromende regen vertrekken ze. Terwijl de jongens de zakken groente verzamelen haalt Xavier Valli op bij de Ashram (Hij wil niet dat iemand anders 50rs verdient) en via de markt en afgeladen met bonen, aardappelen, uien en andere zakken waar veel vliegen op afkomen komen ze aan. Valli blijft bijna de hele dag.

Ik bemoei me er zo weinig mogelijk mee, het is Kumari’s taak mensen in te palmen, ik ben hier voor het nieuwe huis. Ik pak de fles bleekwater, die ik donderdag al gekocht had en nog onaangeroerd staat. Erger me rot aan de hoeveelheid vliegen. Het zijn er meer dan 40 per vierkante meter en dan schat ik nog aan de lage kant. Samen met Durga en Sathya doen we alles buiten en ik kan precies zien welke stukjes de dames overgeslagen hebben, daar verzamelen de vliegen zich. Ik heb alleen niet heel slim nagedacht omdat als we klaar zijn het weer begint te regenen en ik de vliegen allemaal in de hal zie en in de voorraadkamer. Volgende keer dus van binnen naar buiten werken. Door het geren en gevlieg in en uit van de kinderen is de binnenplaats natuurlijk ook in notime weer smerig en komen ook de vliegen weer terug. Bovendien zijn de smoezelige kleren van de kinderen een grote aantrekkingsfactor voor vliegen.

Ik pak een vegertje (samengebundelde takkenbos) en mep over de honderd vliegen dood. Sanjay moet erg lachen en fluistert iedereen iets in het oor, dus ik weet dat hij de gek met me steekt. Elke keer als ik mep giert hij het uit van het lachen. Als ik hem aankijk en m’n tong uitsteek piest ie bijna in zijn veel te grote broek. Dat was het dus! Ik sla vliegen dood met m’n tong uit de mond. Doe ik vaker als ik geconcentreerd bezig ben.

De kinderen willen ook vliegen doodslaan maar zijn niet snel genoeg of jagen per ongeluk eerst een hele zwerm weg om een enkele vlieg proberen te meppen. Ik moet maar snel wat van die rackets kopen om vliegen te elektrocuteren, dat ze elkaar dan zullen ‘prikken’ neem ik op de koop toe. Ook nu verkopen ze elkaar regelmatig een flinke klap of trap.

Valli zegt dat ze de dag ervoor nog aan Ramana (Indiase afgod) heeft gevraagd waarom ze in Tiruvannamalai was en kreeg antwoord. Nu wil ze Ajith wel sponsoren, maar hoe doe je dat zonder de andere kinderen te kort te doen? Ik geef later aan Kumari aan dat Valli dan de betere engels school kan betalen voor Ajith of gewoon de kosten van 1 kind per jaar te betalen en dat wordt dan over alle kinderen in voedsel omgezet. Ja maar Valli wilde alleen Ajith. Omdat Valli en haar man kinderloos en in de 40 zijn vraag ik of ze Ajith mee had willen nemen naar Frankrijk dan. Maar Kumari zegt dat bij het vertrek zij al voor de gein gezegd had, dat Ajith zo mee zou gaan naar Frankrijk, maar dat Valli toen heel duidelijk was, NO NO, Ajith must stay with his brothers en sisters here in Tiru. OK, gelukkig maar, geen communicatiestoornis. Ondanks het heel erg slecht te verstane Engels van deze Franse dame.

Kumari is niet eens gemachtigd een kind ter adoptie aan te bieden, ook al omdat bijna elk kind een guard heeft. Ik zeg dat we gewoon moeten proberen voor alle kinderen een sponsor te vinden. Als Valli vertekt laat ze wat kleding achter, bananen, lollies, heeft ze geteld dat er 6 blankets en 10 bekers nodig zijn. Ze zegt dat Kumari komende week met haar mee moet naar de winkel en zij dan alles koopt aan voedsel wat Kumari voor een maand nodig heeft. Ik denk dat ze daar een klein inschattingsfoutje maakt want dat is al gauw 200 kilo rijst.  Kumari heeft gezegd dat ze wel een lijst wil maken waaruit Valli kan kiezen wat zij wil geven, maar Valli wil dat Kumari meegaat. Ik zeg dat Kumari zeker mee moet gaan, dat maakt het voor Valli veel persoonlijker en plezieriger om te geven. En dat Kumari zeker niet schuchter moet zijn in haar wensen. Valli weet duidelijk haar eigen grenzen wel te trekken, niet zeuren!

‘Denk je dat Westeners zich terug zullen trekken als ze merken dat we in Nederland een foundation hebben? Indiers zijn wel zo namelijk.’ Ik zeg dat we niks hebben aan zulke volunteers, omdat die nooit van plan waren erg veel te investeren. Als wij gewoon eerlijk zijn en laten zien hoeveel extra hulp er nog nodig is, laat dan het hart van de mogelijke sponsor maar spreken. Eerlijkheid betaalt uiteindelijk altijd uit.

Kumari zegt dat ze een naar het blindeninstituut had gewild om kinderen te eten te geven, maar dat Xavier dat niet een goed idee vond, nu ze zelf al niet genoeg gezonde voeding kunnen geven. Ik geef Xavier groot gelijk en registreer dat we dus Kumari in de gaten moeten houden dat ze wel op d’r eigen huis eerst moet blijven focussen. Kumari zegt nog dat ze gelooft dat als je geeft je dubbel zult ontvangen. Ik merk op dat je dan wel de ruimte moet hebben gekregen om te geven, heb je die niet dan is enkel ontvangen ook goed. Wanneer het huis in de toekomst goed loopt kan ze altijd weer goed doen naar de omgeving. Bovendien als het lukt is het WIDE project op zich zelf al een vliegwiel voor de economie en vrouwenemancipatie van het gehucht.

Xavier is vandaag chagrijnig. De rikshaw-weigenaar heeft gebeld met de mededeling dat hij eind November de rikshaw terugwil om te verkopen. Dan speelt het school-breng probleem weer op. En verdwijnt de dagelijkse inkomstenbron voor Xavier. Ik snap het wel. Kumari claimt hem behoorlijk en hij wil geld verdienen om zijn dochter en zoon’s school te kunnen betalen, niet te vergeten de bruidschat (en uitzet) die Priya mee zal moeten brengen. Tot nu toe gaat alles naar de kinderen. Ik stel niet voor om de rikshaw dan over te nemen. Eerst maar eens kijken hoe Kumari en Xavier zelf het probleem gaan oplossen om per dag 500 Rs taxigeld bij elkaar te krijgen. Kumari zegt dat als ze een busje hebben en een driver Xavier zich kan focussen op zijn werk. Ik kom er al snel achter dat hij dan zal werken om de driver en benzine te betalen.

15 november Clean clothes & heart

Het is zondag en het regent weer. Ik lees een erg gaaf boek over Petrus, soort mogelijk waar gebeurt verhaal waarin het leven van Jezus uit Petrus perspectief beschreven. Erg verhelderende eye-openers. Ik lees de mooie roman in een ruk uit, soms met tranen in de ogen. Dus bedankt pa voor het meegeven!

In de ochtend bemoeien Kumari en ik ons met de kinderen. Kumari zegt dat ze al bijna een maand geen groepsgesprek met de kinderen meer heeft gehad. Het verbaast me dan ook dat ze ze eerst een flinke veeg uit de pan geeft over dicipline, netheid (sommigen hebben hun kleren niet gewassen). Er blijkt dat twee jochies hun kleren door Gokila laten wassen, die dat ook zonder mopperen heeft gedaan. Bij navraag blijkt dat de grootmoeders van de jochies dat opgedragen hebben aan Gokila. Zo werkt dat dus niet hier! De jongens krijgen een reprimande.

De kinderen verklikken er vervolgens lustig op los in hun eigen voordeel, want drie stinkerds worden genadeloos aangewezen en inderdaad, ik had deze er ook al op betrapt erg vaak in dezelfde kleren te zien rondlopen en naar urine te ruiken. Als ik ze optilde en natte kleding voelde het verstand maar op nul gezet en tegen beter weten in hopend dat het regenwater was wat ik voelde, LOL. Wat opvalt is dat dit precies de kinderen zijn die nog niet zo lang in WIDE zijn, er is dus nog (een) hoop (te doen)! De preek gaat door: De kinderen moeten hun koffer in orde hebben, de juiste kleding op het juiste moment dragen en als de kinderen van Mercy Home zeggen dat de WIDE kinderen poor zijn hebben ze gelijk, want zij kinderen horen schoon, gehoorzaam en beleefd te zijn, zoals de pestkoppen van Mercy Home.

Er wordt gedreigd met uit huis zetten en met stokslagen. Beide acties zullen nooit gebeuren maar boezemen wel enorm veel ontzag in. Enfin, het wordt tijd om de poezieplaatjes van moeder Bolks eens te voorschijn te halen. Elk velletje wordt getoond en met veel applaus, bewondering en ‘super!’ onthaalt. Dan vertelt Kumari in Tamil/Engels het verhaal zoals ik het haar verteld heb maar ze dikt het redelijk aan. Over moeders die lastminute een smeekbede houden om de kadootjes mee te geven aan Erik sir. En dan komt de klap!

Jullie krijgen de stickers niet! Er is niemand die zich aan alle huisregels heeft gehouden, koffers zijn slordig en kinderen zijn te laat voor het ochtendgebed. Daar heeft moeder Bolks de stickers niet voor gegeven. Karthik wordt gevraagd of er ook good children zijn en gelukkig blijkt Mukesh zich deze week (helaas als enige) keurig te hebben gedragen. Hij mag dus een plaatje uitzoeken. De kinderen moeten de mother bedanken en zich bezinnen op art-craft die ik dan mee kan nemen als thankyougift. Nou dat komt wel goed. Ik zeg dat het maar een kleine creatieve uiting moet zijn, de koffer is niet te groot he?

De tirade is ten einde (dit moet af en toe legt Kumari uit, anders glijdt het spul zo weer af in oude gewoontes) en dan mogen ze mij hun theaterstukje laten zien dat ze met Helene hebben opgevoerd in september. Het is een stukje uit de Ramanagama, Indiase mythische verhalen. Vervolgens mag ik ze een lied leren. Ik leer ze vandaag het begin van -hoe toepasselijk op deze zondag en na de viezigheidspreek- ‘Create in me a clean heart’ de rest van de week gaan we proberen de rest van het lied aan te leren.

Einde middag wil ik weg, dus ik vraag of het goed is dat ik de motor pak. Maar de schokbreker is gisteren gaan lekken, dus of het verstandig is… OK dat is Indiaas voor liever niet, dus ik zeg dat ik de stad in ga om de posters voor de Ashram op te hangen en een scooter te huren. Hoofdzakelijk wil ik gewoon even weg. Het voelt alsof ik te weinig kan op het moment.

Ik neem de autorishjah naar de binnenstad en print wat velletjes. Bij de Ashram geen bike-rent te bekennen, terwijl ik daar volgens Xavier wel moest zijn. Dezelfde domme blikken die me aankijken als ik scooter-rent-bike-hire vraag. Ze spreken in Tiruvannamalai amper Engels zelfs rondom de Ashram niet, terwijl daar toch de toeristenstroom nu op gang aan het komen is. In mijn ogen zijn het vooral zweverige types, veel 50+ en alleenstaanden. Maar is dat ook niet het beeld dat veel mensen van christenen hebben?

In een wel op westerlingen gericht resaturant/cafe zie ik de poster van Helene ‘Leaving Tiru’ met daarop oproep goederen te doneren die je niet meer nodig hebt. Mijne zou erbij kunnen hangen tussen alle aanbiedingen voor Reiki lessen en andere spirituele cursussen. Valli kwam immers ook op deze poster af. Ik hang hem op de plek waar ik mensen het langst het zien staan kijken en ontdek dat daar een oude WIDE nog altijd hangt. Maar dat is eentje zonder foto en met nog ‘gratis accommodatie’ erop. Die wordt vervangen.

Ik raak in gesprek met Jose (Spanjaard uit Canada) die hier 6 maanden per jaar woont en Aryuvedische Yoga cursussen geeft. Zijn vriendin (Tibetaanse uit Canada) komt in december en zou zeker wat in haar vrije tijd willen doen. Ik geef hem mijn poster. Van hem krijg ik nog wat nuttige telefoonnummers o.a. van iemand die een soort gouden gids voor westeners maakt, waar ik misschien een advertentie in kwijt zou kunnen…. Wordt vervolgd.

Ik zie een man lopen die ik in Hampi ook al zag lopen, knoop een praatje aan met de fransman die in Tiruvannamalai woont, maar hij is weinig geïnteresseerd. Even later komt Valli binnen met een vriendin en begroet me uitgebreid. Ik ontfrustel haar email-adres omdat Kumari dat niet durft/doet. En stuur haar de posters ook even op. Zij krijgt mijn andere kopien en ik kijk morgen wel waar ze hangen.

Het is ongeveer tijd om naar huis te gaan. Denk dat ze wel uitgedeeld zijn met de food donation. Iemand uit de kerk is jarig en wil zijn verjaardag samen met de kinderen vieren. Als witneus blijf ik liever weg, ondanks dat Kumari zei dat ik er prima bij kon zijn. Dat zei ze eerst ook bij de markt remember. Ik heb een bananenpannenkoek met chocolade op dus als er geen eten meer is, overleef ik het wel.