AMAIDI - toilettroubles - geldnood – gospelmarkt - Pondicherry

Dag 6 – zat. 10 okt.

Wekker gaat om 8.30. Ik heb heerlijk geslapen. Ben nog altijd verkouden. Senthil zegt dat als ik zondag nog verkouden ben hij mij naar de dokter brengt. Onzin, ik snotter het er wel uit. Ik loop naar de bushalte. Onderweg zie ik nog hagedissen (gekko’s?) ter grootte van een grote mannenhand, prachtige vlinders, eekhoorns, gekleurde vogels, palmbomen en banyantrees (bomen die een brede kroon hebben en op bepaalde afstand dan weer wortels naar de grond hebben, die uiteindelijk weer stam worden zodat de originele boomstam niet meer te herkennen is). Paradijselijk is het hier. Voor ik bij de halte ben ben ik al doorweekt en ik liep nog wel zo langzaam. Ik drink drie lassees in een teug leeg en spring op de eerste bus die stopt. Zal wel naar Pondy gaan. Luide hindimuziek knalt door de bus, ik zit bij het raampje en naarmate de bus voller wordt (hele gangpad staat stampvol op een gegeven moment, denk ik dat ik wel eens moeite zou kunnen hebben eruit te raken.

Natuurlijk neemt de bus net niet de route die ik gedacht had, maar rijdt naar dezelfde busstop als waar ik gisteren ook was, uitstapprobleem opgelost. Ik laat me niet weer foppen. Met de riksjah naar Neru-street, Coffee house India please, how much? 90 sir. Ik lachen, yesterday it was 30 friend! (ik kan ook liegen) ‘ 70 maximum prize ‘… ik loop weg, er komt vanzelf een ander die wel iets wil verdienen en voor 40 Rs ben ik om 10.05 waar ik met Camille heb afgesproken. Hij smst dat hij om 10.20 er zal zijn.

Ik bestel de Curd Vadai weer omdat die erg lekker was en de curd die die trouwens uitspreekt als kut goed voor de maag is. Vandaag geen oranje manna in de pap, maar zwarte pitjes, nog altijd lekker. Het wordt 11.10 –volgens de klok van het etablissement dan voor Camille van AMAIDI binnenkomt. AMAIDI begeleid vrijwilligers in India en heeft dus een uitgebreid netwerk en nuttige kennis in huis. Camille heeft zijn zoontje meegenomen, die tot zijn 5e geweigerd heeft Nederlands terug te praten. Hij weet wel wat een koe of een hondje is. Camille lijkt wel iets op Rintje Ritsma met zijn blonde krullen, maar dan meer gebruind en met tattoos. Het is een vriendelijke man ik schat ongeveer einud 30, en hij geeft mij zoveel zinvolle informatie dat het me even duizelt. Maar ik heb alles in mijn Dummyboek geschreven en voor het geval dat van mijn aantekeningen foto’s gemaakt.

Hij vertelt dat in Thiruvannamalai een melaatsen(=lepra)ziekenhuis in oprichting is, een Nederlandse stichting Magillchi Foundation (Stichting Geluk) die oude ziekenhuistroep verscheept en een Milk Dairy in oprichting omdat er dringend behoefte aan melk is. WIDE zou mooi meekunnen draaien in dat project als ze zelf ook opgeleid kunnen worden om melkn te produceren, boekhouden, buren ook getraind worden en zo de omgeving meeprofiteert. Het klinkt mij als muziek in de oren. CZ-verzekering steunt het lepraproject. En voor de melkopslag en trainingsinfo moet ik bij REAL project zijn.

Camille vertelt van een Belgische architect Peter in Pondycherri die een optopping (extra verdieping) van een bestaand weeshuis gemaakt heeft (40.000 euro) en van een meisje die een totaal vervallen weeshuis restaureerde met fondsen voor 25.000 euro. 70.000 vindt hij dus was aan de hoge kant, maar omdat de andere projecten al een fundering hadden komt opeens 70.000 wel in de orde van grote. We kunnen het vat laten checken bij Architect Peter. Als hij de plattegrond ziet die ik heb meegenomen snapt hij het wel. Het is een vrij uitgebreid plan. Dat er voldoende schaduw / parapluplekken zijn kan hem bekoren.

Hijzelf is bezig met een emancipatieproject waarbij de meisjes juist geleerd wordt meer voor zichzelf op te komen op school en zelfs karatelessen krijgen. Hij verteld ook over REAL een chilling unit gebruikt een soort opslagtank voor melk, omdat de fabriek het pas komt ophalen als die vol is. Ik vraag waarom die tank bovengronds is omdat het mij ondergronds koeler lijkt en dus minder energie kost. Weet hij niet maar wellicht iets voor de studenten?

Qua eigendom en garantie wezenzorg raad hij aan in Thiru een goede boekhouder te zoeken, en iemand van WIDE NL in de Indiase stichting een minderheids belang te laten deelnemen. Sommige zaken als opvolging Kumari en unanimiteit bij bepaalde beslissingen moeten dan vast gelegd worden. Hij begrijpt dat Kumari achterdochtig is, de hele indiase maatschappij hangt van grotere en kleinere leugentjes aan elkaar, sommige maken het ook makkelijker, maar andere zijn wat lastiger. Als wij maar op gevoel iemand vertrouwen voor een job dan kan dat ook wel doorgedrukt worden met het argument dat wij het zeer belangrijk vinden. Dat is in ieders belang. WIDE-NL, Kumari en de kinderen.

Ik moet dus uitzoeken wat de status van WIDE India is, welke statuten, en of die makkelijk te veranderen zijn naar onze wensen (omdat aanvraag FCRA waarschijnlijk op de oude stichting is aangevraagd. Dat kan een goede accountant/notaris wel vertellen. Ik moet dus even analyseren en Kumari moet een accountant vinden die ze vertrouwt. Zo niet dan vind ik er ongetwijfeld wel een via Sivakumar, de engineer, die lid is van de Rotary in Thiru. Kumari zal over moeten gaan op bonnetjes verzamelen en boekhouden. Erg makkelijk is dat te doen via “TALLY” een Engelstalig boekhoudprogramma. Of Kumari dat moet doen, de accountant of dat we daarvoor gewoon Priya (Kumari’s dochter van 19, die bedrijfseconomie studeert) gaan inhuren moet maar even bekeken worden.

Vervolg stappen:
1. REAL – sustainability contacten, daar zat een paar maanden geleden nog een Nederlander op, dus in contact brengen met studenten. Zelf kijkje nemen.
2. Tiru accountant zoeken
3. Emailen aan Tom en Monique van die stichting en vervolgens het ziekenhuis in Thiru bekijken.
4. Wellicht weet die ook waar Sarady gebleven is, die wij inmiddels kwijt zijn sinds die naar het leprahuis (dus buiten Thiru) is gestuurd en door diens voogd is opgehaald.
5. Tussendoor eens met Peter contacten, de Belgische architect.

Nou genoeg te doen dus. En ik zie mogelijkheden voor WIDE oudere kinderen / omgeving om te werken in een soort melkproductie unit. Het was een uiterst nuttige ontmoeting.

Weer buiten koop ik als eerste een paraplu tegen de zon, want mijn zonnebrandcreme zit nog in de rugzak bij Bundy. Koop zakdoeken en in de Bookshop die ik van vorig jaar herken, een Frans woordenboek en een franse grammatica voor beginners. Daarna laat ik mij verdwalen op de overdekte markt. Vissen met vliegen, fruit met vliegen, bedelaars met vliegen, veel kleuren, en veel bloemenkransen.

Ik wil naar de boulevard om bij Ghandi een kopje koffie te drinken in de schaduw van het strandpaviljoen , maar ik weet niet meer welk kant ik op moet. Alles lijkt op elkaar, en mensen wijzen me telkens een andere kant op als ik K’dikurdai (strand) vraag. “beach” levert trouwens dezelfde chaos op. Ik kom terecht op de rue Cathedrale, die herken ik tenminste en ik loop richting een weggetje naar het strand. Maar mijn oog valt op een boeken/CD-markt. Tja dan ben ik dus niet meer te houden. Ik ga naar binnen en kom allerlei christelijke literatuur tegen, maar ook cd’s van Hillsongs, Matt Redman, Michael W Smith en dergelijke die wij met de band ook spelen. Terwijl ik rondloop draaien ze prachtige Tamil-gospel blijkt na navraag. Die wil ik ook hebben. Helaas hebben ze maar 1 exemplaar daarvan en is het een reizende boekhandel. Ik vraag of het mogelijk is te bestellen. Dat kan. Versturen naar Thiruvannamalai? Ook! Geweldig. Ik kom nog boeken van Max Lucado tegen dus ik vraag naar de sprookjesboeken, maar die hebben ze dan weer niet. Al met al koop ik op goed geluk twee boeken een Engelse New Internatinal Version bible en 7 cd’s voor gemiddeld 3 euro. Ze zullen alles per pakketpost naar WIDE versturen. Wel zo makkelijk. Nu maar hopen dat het aankomt. Ook de nog te bestellen mp3verzamel cd's met Tamilgospel betaal ik vooraf, want een postwissel voor 400 Rs is waarschijnlijk duurder dan het pakketje zelf. Nu maar hopen dat ze te vertrouwen zijn deze christenen. Vermoed van wel want op mijn rugzak met laptop en andere waardevolle zaken hebben ze ook keurig gepast toen ik tussendoor opeens heel nodig moest poepen en vervolgens 2 uur wegbleef.

Dat werd nog een hele tour trouwens. Ik ging eerst op zoek naar ene toilet, maar lang niet elk restaurant heeft er een. Uiteindelijk bij een guesthouse mocht ik naar het toilet. Een hoogzitter! Maar verdikkeme het touwtje van mijn broek met knoop erin was nat van het zweet , krijg die maar eens los als je heel nodig moet. Als een slangenmens heb ik mn broek over de heupen gekregen en vervolgens mijn flinke boodschap achter gelaten. Geen sproeipoep trouwens.

Die knoop zit er nog altijd in bedenk ik me nu uren later terwijl ik naar heerlijke Creoolse muziek van een hippie met rastahaar luister op het terras waar ik na lange omzwervingen terecht ben gekomen en zojuist genoten heb van de lasagne van de dag, met broccoli die dus bloemkool bleek.

Na het toilet, meteen maar een kamer geboekt voor vannacht is dat ook geregeld. Insite view in Matrimandir niet, omdat ze simpelweg niet opnemen. Maar ik denk dat ik hier nog wel een paar keer kom de komende tijd. Moet met Peter en REAL afspreken. Als ik Senthil maar kan bereiken vanavond….

Omdat ik de kamer betaald heb, ben ik wel bijna door mn geld heen. Gelukkig weet ik de ING te vinden. Jammergenoeg doet de cashdispenser het niet. Het kost me een ruim een uur om in deze toeristische trekpleister (ik ben opeens niet meer de enige blanke) een geschikte bank te vinden.

Een agent begint terwijl hij met mij in gesprek is een enorme ruzie te maken met iemand die volgens hem verkeerd geparkeerd heeft op zijn beurt vervolgens de agent de huid vol scheldt omdat de die geen bevoegdheid zou hebben om hem iets te verwijten. Later zie ik de brutale man nog achterdochtig in de supermarkt naar de kruising kijken of de agent al weg is. Ik was maar weggelopen bij de agent en aan anderen naar een bank gevraagd. Ik word naar een locale bank gestuurd die geen andere bankpassen accepteert. Van de overige banken voert er geen het Maestro logo maar ik probeer het toch overal. Uiteindelijk is er eentje die me toch geld uitkeert ondanks dat alleen VISA het zou doen. Opgelucht loop ik twee uur later na weer verdwaald te zijn geweest de christelijke boekenmarkt weer in.

Daarvandaan eindelijk naar het strand. Dat ziet zwart van de mensen zo druk is het er (weekend). Het is een kleurrijk geheel. Ik neem plaats in Le Cafe, een plek waar in het Franse koloniale verleden ook de beroemde Voltaire wel eens een bakkie gedaan zou kunnen hebben. Die woonde hier ook een poos. Het staat wel op de muur geplakt in ieder geval. Volataire’s longest affair he had not with a woman, but with a town, Pondi. Tot overmaat van ramp begint mijn telefoon naast netwerken/nummers niet te bereiken ook nog eens te mopperen dat hij bijna leeg is. Ooooooh als dat maar goed gaat. Bij Le Cafe mag ik hem terwijl ik mijn 5e lassee bestel en bijna mn verslag van vandaag af heb hem opladen in de keuken. Vriendelijke mensen toch die Indians. Lukt het me straks rond tienen nog niet om Senthil te bereiken ga ik maar naar het busstation. Hopelijk tref ik hem dan, want mijn sms “dat ik hier zit” wil er ook niet vandoor…..
Zou het zo sneu vinden als hij straks aankomt om 11.00 en mij niet kan vinden/bereiken.

Ondertussen heeft de Rastaman het bij slechts een Creools liedje gehouden en wat getrommeld. Er knalt nu luid uit de boxen “Land of hope and glory”. Ze zijn de hele avond al aan het testen geweest met de geluidsinstallatie en dat gaat met indiase creativiteit. Testing, testing en dan volgt hetzelfde woord. Twee uur lang exact hetzelfde, geen grapjes, geen lalala, maar ik hoor eerlijk gezegd ook geen verschil. Volgens mijn accu heb ik nog 1 uur de tijd. Ik ga nog even proberen dag 1 over te typen uit mijn logboek:

Even terug in de tijd dus:

Dag 1 - HERE we go! – 5 oktober (en het weekend ervoor)

Om 05.30 gaat de wakker na drie uur slaap. Ik heb natuurlijk weer de hele nacht lopen rondspoken, om 2 uur was de koffer dan toch gepakt, en nu is het dan toch echt zo ver. Mijn tweede India-avontuur, maar in velerlei opzicht ook mijn eerste. Nooit eerder was ik langer dan 4 weken van huis, nooit eerder reisde ik helemaal alleen. Daarna laat ik mij verdwalen op de overdekte markt. Vissen met vliegen, fruit met vliegen, bedelaars met vliegen, veel kleuren, en veel bloemenkransen. Vanaf nu (maandag 10.00h) ben ik dus helemaal op mezelf aangewezen. Nou ja niet helemaal alleen, gisteren in de kerkdienst nog gehoord dat een mens nooit helemaal op zichzelf aangewezen hoeft te zijn. In zekere zin voelt deze eerste dag op een soort vreemde manier ook hyper religieus aan.

Chris, Esther en Nica kwamen mij uitzwaaien in de vroegte op Schiphol. Chris belt omdat ik niet onder het gesmste Grolsch-reclamebord sta en met zn 4-en hebben we het goed. Het voelt super om zo uitgezwaaid te worden, klein gebaar, grote dankbaarheid. Esther belooft me een foto van haar trouwjurk te sturen omdat ik als getuige en ceremoniemeester (mocht ik dat al verklappen?) daar toch wel recht op heb.Even was ik bij het inchecken nog bang dat ik alsnog de pepernoten en wat oude schoenen zou moeten achterlaten, maar het bleek een miscommunicatie tussen incheckdame en mij te zijn. Na het inchecken voordat Chris er was had ik voor het eerst in weken even niks te doen en kon ik nadenken. Het vloog me meteen aan. Kopje koffie en frisse buitenlucht doen dan wonderen. Ik bid nog want zo is mijn overtuiging, ik ga toch niet alleen. God is met mij (mee) of zoals Kumari zegt ‘ God provides’ . Ik voel mij gezegend, dat ik iets van Gods liefde voor de mensen mag doorgeven en bewijzen aan mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken.

Wie had dat 10 jaar terug gedacht? Erikje die op ontwikkelingsreis gaat en dat nog mooi kan combineren met een vakantie, zijn vak (architect) en daarbij een schat aan ervaring zal opdoen. Ik heb er ongelofelijk veel ‘zin an’
In de koffer zitten vele ’gebaren’ voor WIDE.
· Beeldje houtsnijwerk van Zwier voor Kumari, later meer
· Sinterklaas strooigoed voor de kinderen van Eva (sorry maar mijn oppas heeft de andere zak kado gekregen)
· 2 dagboekjes voor Kumari en de kinderen van de studenten waarin ze moeten bijhouden hoe hun dag verloopt + 1 wegwerpcameraatje. (sorry ik heb 1 schriftje en cameraatje thuisgelaten,misschien leuk om een basisschool hetzelfde te laten doen en dat naar WIDE op te sturen?
· Poezieplaatje en stickervellen van mijn moeder, die zo’n beetje de hele HEMA heeft leeggekocht, de schat
· Speculaas voor mijn gastheren en oranje houten tulpjes, symbolisch natuurlijk. De echte groeien niet in India omdat het hier nooit vriest. De Oranje kleur is de nationale kleur van Nederland , maar zit ook in de vlag van India.
· Dummy boek voor mij zelf. Een gebaar wat een document zal worden, nu nog keurig met bladen genummerd op datum van 5-okt tot 14-12, maar dat wordt in no-time in Erikstijl.
Van het Dummyboek passen op elke dag maximaal 12 memoblaadjes met een to-do-kreet. Die mogen doorschuiven als ik er niet aan toe kom, maar geven toch een beetje structuur. Voor nu (vlucht naar London) heb ik mij voorgenomen om voor de landing op elke dag een “Enjoy” te schrijven. Dat is namelijk toch wat ik van iedereen uit mijn omgeving heb meegekregen. Dat ik moet genieten en mezelf niet mag verwaarlozen/verliezen. Laat ik dat maar eens ter harte nemen.

Ik kijk zo uit naar de ontmoeting met Kumari, Xavier en de kinderen, dat ik er bijna emotioneel van word. Het is hetzelfde gevoel dat ik ook had toen ik zaterdagafscheid nam van mijn oma. Het was meer dan een afscheid, van een hogere orde, alsof ik een zegen meekreeg voor mijn reis en verdere leven. Zo intens was ons oogcontact bij het weggaan. Het is goed. Onvoorwaardelijke liefde!

Zaterdag was sowieso een mooie dag, ik wil het daarom ook niet hier onvermeld laten omdat het er helemaal bijhoort. Eerst naar mn oma, blijven hangen tot 17.00 en zo gaaf gepraat, heerlijk. ’s Avonds uit eten met mijn ouders. Fijn. Tussendoor ook nog even bij Zwier langs. Zwier beschouw ik als een grote vriend van WIDE, hij is een vaste donateur die elke maand een deel van zijn pensioen aan WIDE overmaakt. Omdat hij geen email heeft stuur ik hem de nieuwsbrieven per post. Van mijn moeder had ik het beeldje meegekregen, dat ik haar had gegeven toen ik vorig jaar terugkwam uit India. Het is zo’n zeepstenen (?) olifantje in een olifantje in een olifantje, (kinder?)handwerk. Mijn moeder was er enorm aan gehecht, maar toen ik van Zwier vertelde bedacht ze spontaan dat hij de olifant mocht hebben. Dat vond ik zo lief dat het niet in mij opkwam om te protesteren. Ik koop in Pondy wel een hele doos met van die olifanten.

Een mooier presentje voor Zwier had ik niet mee kunnen nemen. Hij en zijn inmiddels overleden vrouw hadden een huis vol verzameld met Tiroler houtsnijwerk van Anton Richter. Ziwer vertelde mij dat hij elke dag voor mij bad, voor mij persoonlijk en het werk in India en voor alle kinderen daar. Hij gaf mij een houtgesneden St.Antonius mee. Precies, de beschermheilige van de reizigers, de symboliek daarvan, mooi over nagedacht. Voor mij een heel waardevol geschenk. Voor Kumari kreeg ik een handgesneden Christusfiguurtje mee. Wij doen niet aan beeldenverering, maar als herinnering waar je in the end van afhankelijk bent is het wel gaaf. Ook als je ‘zelfredzaamheid’ wilt bewerken is het goed om daarbij bepaald te blijven. Het doet mij wat. Net als alle mensen, die mij gisteren na kerktijd nog zoveel beste wensen en zegen meegaven en het gebed van de dominee deels speciaal in het Engels, zodat ik Kumari kan laten horen dat er ook door anderen voor haar gebeden wordt. In alle hectiek moest ik gisteren ook nog in mn eentje qua zang met de band de hele kerkdienst begeleiden. Vol adrenaline van de aanstaande reis vond ik het lastig te concentreren, maar het ging allemaal goed geloof ik. Ook daar put ik troost, nee bemoediging uit voor de reis. Nu God dit werk op mijn weg heeft gebracht, mag ik ook verwachten, dat Hij zal blijven helpen. Misschien, bijna zeker haast, niet op mijn tevoren bedachte manier, maar altijd beter. Nou wat een verhalen. Als dit zo blijft doorgaan de komende weken wordt t nog wat. Zal vanzelf wel minder worden, ik ga een eind aan deze preek maken, we gaan landen en een tussenstop maken, Liefs uit Londen, Amen!

Terug naar zaterdag 10-10-9

Het overtypen van dag 1 lukte maar voor ¾. Inmiddels ben ik in de guestroom, smste Senthil dat hij opgepikt wordt door een vriend vanaf het busstation en mij morgen wel ziet. Vreemd, maar het zal wel, ik sms terug dat ik van plan ben tot 8 uur uit te slapen. Als hij eerder het huis uit moet moet hij maar ontbijten bij Le Cafe en zie ik hem daar. Ik hoor niets meer terug, die zal wel om 6.00 sms-en. Nou dan slaap ik waarschijnlijk als een roosje nog. Snot is redelijk geminderd, Camille zei dat het wellicht van de vervuiling kwam naast van de AC/hitteovergang. Kon ie wel eens gelijk in hebben. Mn kraag van mijn schone lichtblauwe overhemd is na 16 uur, helemaal zwart en grauw.

Het live concert at sea was trouwens nog erg leuk geworden. De rastaman zong een stel liedjes, die best geinig waren, sommigen met een blanke (zijn?) vrouw in een rolstoel op de backings, niet zuiver, wel gezellig. Een vrolijk liedje over een “Petit l’oiseau liberte”. Correct Frans is het niet, evenals zijn Engels. Ze worden begeleid door een Tamilgitarist. Hij staat vrij vaak op de foto, dus die had wel iets. Waarschijnlijk omdat hij er verzorgd en westers uitzag en niet zo groezelig of indiaas als het publiek.

Publiek dat overigens het hele concert door braaf stilstaat, maar tussen de nummers door vrij genant -volgens mij- van alles naar de zanger/groep roept. Vooral de band uit Bangalore moet het ontgelden, regelmatig vang ik Pondi en Bangalore op. Competitiedrang is overal in doorgedrongen in India. De zanger blijft er cool onder, grapt gewoon wat terug. En blijft ook naar de technici uiterst correct als dan weer de basgitaar niet aangesloten lijkt,dan weer hij niets uit zijn monitor hoort, of wel maar dan zichzelf niet meer over de monitorboxen hoort… Hij is een oudere bluesgitarist met een jongere begeleidingsgroep die liedjes zingt die hij zelf geschreven heeft in de 70’s toen de andere bandleden nog niet geboren waren. Yeah right, maar waarom hoor ik dan ‘All rise’ van boyband “ Blue” letterlijk maar dan in een ander jasje? Maakt ook niet uit, net als dat de man steeds valser begint te zingen. Het plezier straalt van hem en de band af.

Ook van de rastaman die een joint heeft opgestoken en toch even als interval samen met de leuke tamilgitarist en een franse jongen een puik instrumentaal stukje muziek weggeeft, dit maal als drummer. Beetje Santana achtig. Het publiek begint opeens te klappen als de machotamil, de gitaar op de rug/schouder gooit en doorspeelt. Wel gemakkelijk want hij verandert niet van accoorden. Later vraagt de 70’s zanger - Noel - waar ik vandaan kom als ik hem bedankt heb voor zijn aanstekelijke optreden. Ik moet zeker eens langskomen als ik in B’lore ben. Staat nog in de planning, misschien hoor je nog van me. Ik heb je nummer en weet waar je woont. Hij sloot zijn optreden wel grappig af. Na voor de vierde keer een laatste nummer te hebben gespeeld riep hij “We enjoyed your presence as much as you enjoyed our performance!”.

In Puducheri (pudu) zoals de Indiers Pondicherry (pondy) noemen staan nog veel gebouwen uit de koloniale periode waarin Frankrijk hier heer en meester was. Er zijn nog steeds veel connecties met Frankrijk, straatnamen tweetalig (namelijk Frans en Tamil) en taxidrivers praten soms Frans. Puducherry-1 is de het gebied binnen de ring die het historisch centrum omsluit. Het werkt met nagars (wijken) kennenlijk hetzelfde als in Parijs met quartiers. Pudu 1 wordt gehalveerd door een lange hoofdstraat de Mahatma Ghandistreet die van Noord naar Zuid loopt, parallel aan de kust van de Golf van Bengalen (Indische Oceaan). Halverwege de boulevard en MGstreet, loopt N-Z een canal die het oudste gedeelte van Pudu verdeeld in een Franse en Tamilwijk. De Franse wijk (kustzijde) bestaat uit veel gebouwen in koloniale stijl. Veel gebouwen zijn enorm in verval, overheid probeert wel met veel moeite de sfeer te behouden, maar slaagt daar niet heel erg goed in. Pondy is enorm bezig zich aantrekkelijker te maken voor toeristen, de boulevard willen ze autovrij maken (gaat ze niet lukken), het staatsetablissement Le Cafe heeft een groter terras, er worden concerten + vuurwerk georganiseerd. Het zaterdagavond concert Sec sat (elke 2e zaterdag van de maand) is daar ook een onderdeel van. De portier is bij dit strandcafe is dus een ambtenaar en de bediening ook. Vandaar dat ze niet erg snel zijn en de portier zich nogal laat gelden tijdens het concert. Hij staat er met zijn neus bovenop en stoelen mogen niet verplaatst worden. In India bestaat nogal een cultuur om te laten zien wie er de baas is. Ondanks dat kan er wel een lachje vanaf.

Het postkantoor is flink gepimpt en kleurt nu aan alle kanten fel rood, geel en wit, alsof het een legohuis is. Van Srheeya Ghoshal [srja kossul] kunnen ze geen cd’s voor mij vinden, maar ze is wel continue op TV, Vreemd. Het gebouw dat ik vorig jaar fotografeerde en in de steigers stond, staat dat nog steeds, al is het wel iets verder. Het wordt al aardig lelijk met de gele beplating. Maar dit is geloof ik wel wat Indians mooi vinden, veel kleuren en veel spiegelend glas.