HAPPY DIWALI - crackers!
Subhala
spelen
poseren met 'salaam' groet
zo gaan we naar school in twee ladingen
Dag 13 - Zaterdag - 17 oktober –Happy Diwali
Terwijl de kinderen weer Tom & Jerry mogen ze kijken betrap ik Ajith erop dat hij snoepjes bedelt van D. D zijn vader is vanochtend even op bezoek geweest en de snoepjes aan zijn zoontje gegeven. Ik ben de kamer nog niet uit of hij begint weer. Wanneer ik dat zie, schuif ik hem en D uit elkaar. Even later als ik weer in de kamer kom zijn ze beiden verdwenen. Ik ga D maar eens even opzoeken. Hij staat lekker in zijn eentje te smikkelen op de trap van de vitaminekorreltjes. Ik ga op de muur zitten en hou de wacht, stuur Sangeetha nog even weg als die ook voorzichtig een bedelpoging doet. Wanneer het jochie uitgesnoept is, gaat hij weer glimlachend Tom & Jerry kijken. De snoepjes in zijn koffer bewaren is ook geen optie, iemand anders zou ze waarschijnlijk inpikken. De kinderen zijn stuk voor stuk lieverdjes alleen sommigen hebben wat achterbakse trekjes. Je kunt het ze bijna niet kwalijk nemen. Toch probeert Kumari ze zo goed mogelijk op te voeden.
Vandaag mag ik de kinderen opscheppen. Een grote pan met rijst en een met gravy. Vandaag eten de kinderen vlees! Chicken Buriani. Ambika eet alleen vegetarisch dus die krijgt rijst met curd. Ik schat de pan op zo’n 30 liter vol met plakkerige rijst. Het is de goedkoopste rijst die er is. De kinderen krijgen 2x per dag rijst, maar zouden liefst 3x rijst hebben. Ik zeg dat rijst niet echt ‘nutricious’ is. Kumari erkent dat, maar misschien in de toekomst dat ze weer gevarieerder eten kan geven. Ze heeft nu wel gratis groentemannen. Toen WIDE net starte en ze alleen Durga nog maar had als extra kind, had ze 20 paymentboys en verdiende zo behoorlijk bij: 20.000 Rs en kon ze daarvan prima de weeskinderen voeden met dezelfde kwaliteit die ze de studenten ook voorzette. Nu zijn de verhoudingen studenten en kinderen omgekeerd en het inkomen idem. Op het inkomen na natuurlijk voelen Kumari en Xavier zich hier toch prettiger bij. Het inkomen van Xavier is nu behoorlijk laag omdat hij 3 maanden niet heeft kunnen werken. Als hij werkt dan handelt hij in kleding die hij uit Mumbai inslaat en in winkels hier verkoopt. Hij koopt kleding van 130 voor 110, die wordt vervolgens voor 160 in de winkel verkocht. Het bedrag tussen verkoopprijs aan de winkel en inkoop is de winst. Kleine bedragen, maar het is wat. Zowel Kumari als Xavier zijn niet te beroerd om te werken voor money. Kumari zegt: Whatever you (WIDE NL) tell me what to do I will do. Xavier doet zoveel (en meer dan verstandig is) mogelijk terwijl hij eigenlijk veel rust zou moeten nemen van de dokter. Kumari maakt volgens mij nooit nachten langer dan 6 uur. Xavier staat meestal gelijk met mij op zo tussen 7 en 8.
Als de schemering begint neem ik alle kinderen mee naar het dak, allemaal in hun mooiste kloffie. Het lukt me zowaar ze 1 voor 1 op de foto te krijgen zonder dat er steeds drie bij op de foto kruipen. Ze poseren stuk voor stuk heel stijfjes, een enkeling krijg ik wat losser of stoer op de foto. Daarna nog een sessie met broertjes/zusjes en we zijn net voor donker klaar.
Dan begint het knallen! Kumari heeft een beetje vuurwerk gekocht. Ze vraagt wanneer we mijn grote pakket moeten doen. Ik zeg laat ze eerst maar van dit genieten. Het wordt een onoverzichtelijk gedoe. Ik hou mijn hart vast met die kids die met lont op stok rondlopen en gewoon in de groep rotjes en sterretjes afsteken. Voetzoekers zijn om omheen te dansen op nog geen halve meter afstand en het aansteken gebeurt met lucifers en 6 koppies er bovenop. Ik zeg Xavier dat dit gevaarlijk is en dat ze het lont moeten gebruiken en bij het aansteken wegblijven, het helpt iets. Het zakje met knallers en flowerpots en sterretjes is op. De kinderen hebben zich volledig uitgeleefd. Dan komt Kumari met de giftbox aanzetten. Een luid gejuich. Ik heb Kumari gezegd dat ik het niet wil uitdelen en dat ze niet moet zeggen dat het van mij is. Kumari zegt dat de kinderen dat heus wel door hebben omdat zij nooit zoveel vuurwerk zou kopen en dat dit de grootste diwaliviering is in de geschiedenis van WIDE.
Ik ontkom dus niet aan uitdelen. In de box zitten sterretjes (die we even apart houden voor morgen, dan maken we een foto voor het huis) rotjes, bommen, super flowerpots, gekleurde lucifers, klappertjes. Ik vraag Xavier te helpen bij het uitdelen, want ik weet niet welk kind welk vuurwerk mag afsteken. Karthik en (big) Santosh zijn oud genoeg voor de bommen en 1000-klappers. Ze rennen af en aan om ‘dure po’ op afstand van de groep kinderen. Ze af te steken. Karthik die bij het eten nog zat te huilen omdat zijn moeder die belooft had langs te komen niet is langs geweest geniet nu volop en zegt later wel 10 keer thank you very very much sir, en tegen Kumari dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest als vandaag, zoveel crackers! Ik vond het vuurwerk maar herrie maar het is money well-spent. Villu wilde geen rotjes, alleen sterretjes en de gekleurde lucifers die ik aan de kleine meisjes uitdeelde. Bobaloo (6) zit binnen bij Pati te huilen omdat hij bang is van de knallen, terwijl zijn vriendje Chella (6) en Sweetha (6) het prachtig vinden en liefst ook bommen afsteken. Die krijgen ze niet. In een uur tijd hebben we alles er doorheen gejaagd, heeft iedereen grijs-zwarte handen en een grote glimlach op het gezicht. Heerlijk. De TV mag nog een keer aan, maar de kinderen gaan vrij vroeg uit zichzelf naar bed. Wat een dag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten