landje – 2nd welcome – CRACKERS!

Dag 12 - vrijdag 16 oktober

Het is inmiddels vrijdag en ik denk dat ik vandaag voor het eerst NIET mijn kop keihard gestoten heb aan de bovendorpel van de deur (1.75m). Volgens mij heb ik dinsdag een gat in mn kop gestoten, want woensdag had ik opeens bloedkorsten op mn schedel. Heb het maar niet gemeld, verklaart wel de hoofdpijn. De stroom valt elke middag om ongeveer 15 of 16 uur uit en gaat pas om 18.00 weer aan. Blijft lastig, want gedurende die periode is het nog snikheet. Dan merk je het wel dat de fan uit is. Ik heb op de veranda aan de voorkant van het huis (op het zuidoosten) een touw gespannen waar ik wat slaapmatten aan kan ophangen, zodat de vloer en muur in de schaduw blijven. Het helpt iets, maar houdt ook de zachte bries tegen.

Vandaag gaan we het landje bekijken. Met Kumari en Xavier proberen we om 12.00 op het landje te zijn met de autoriskhaw. Dat lukt op de minuut, dus ik kan orientatie van de locatie t.o.v. de zon optimaal bepalen. Die staat om 12.00 dus ongeveer 2 of 3 graden uit de zuidas richting het oosten. De strook overheidsgrond is toch breder dan ik in mijn geheugen had, 15 meter i.t.t. 5. Oma had al gezegd tegen Xavier. Breng mij maar daarheen dan hak ik al die bosjes wel tot stookhout, hoedt wat geiten en kippen en plant wat Neemleave trees (hindoe-iets). Zie je het al voor je? Oud rimpelig mensje met drie tanden en gebogen rug. In Nederland zou ze dik in de 80 geschat worden. Waarschijnlijk is ze amper 65 of zo. Zij krijgt 700Rs weduwen pensioen per maand. Haar medicijnkosten zijn 500 Rs, maar daarvan krijgen ze 75 % weer terug van de overheid. Ze zou het ook niet overleven daar zonder de kinderen en de kinderen zouden haar ook missen. Vooral Chella is dikke maatje met Pati.

De welkomstceremonie van maandag is fototechnisch helemaal mislukt omdat Priya teveel in beslag genomen was om foto’s te maken, dus die moest over. Dinsdag was volgens Pati (oma) qua getallen een verkeerde dag, woensdag en donderdag was het gewoon te druk dus het wordt vandaag. Kumari grapt dat ik nu maar een rode verticale streep moet ipv een witte horizontale, en Pati vindt het goed, als het maar goed vastgelegd wordt. Dus daar gaan we! De kinderen zingen hun liedje weer, Pati draait de schaal in verticale rondjes voor mij, nadat een aanmaakblokje is aangestoken, smeert de rode troep op mijn voorhoofd, terwijl Kumari foto’s probeert te maken met mijn camera. Dat lukt ook maar net. Als Pati met de schaal naar de straat loopt, krijg ik het toestel in mijn handen gedrukt, om de laatste foto’s in ieder geval goed te maken.

Het landje zelf ligt dus uiteindelijk 14 km van de school, 16 km van de huidige woning, 9 km van de ashram. 2,5 km van Pernambukkam een dorpje met 100 huizen/1000 inwoners. Langs de weg ernaartoe liggen meerdere opvang tehuizen van o.a. Terre des Hommes, het HIV-huis ,een huis voor gehandicapten, het (grote) ziekenhuis. Direct naast het landje is een gehucht van 4 huisjes (van de staat) en 150 meter dichter bij de weg ook. Samen wonen er ongeveer 20-30 mensen in hutten van ‘mud’ en bananenbladeren. Verderop de ‘weg’ kun je nog 200 meter naar het zuiden rijden met de autoriskjah daarna houdt het zandpad wat dat betreft op. Ook hier weer zo’n 10 huizen. De weg van Pernambukkam naar het landje is nog wel van asfalt, maar van matige kwaliteit, de laatste 300 meter naar het landje is een kronkelende zandweg. Van de aflsag naar het landje is er op de asfalt weg niets meer te beleven, volgens Xavier en Kumari, maar dat ga ik zelf nog wel even uitpluizen. De schoolbus zal toch niet uit het niets vertrekken? Op 2 km van het landje staat een government school bij Pernambukkam. Hier kunnen kinderen tot 5th grade terecht. (dus een halve basisschool)

De waterbron bij het landje staat nu erg laag maar zal in december wel overstromen zeggen ze. De pomp wordt elektrisch aangedreven en het water in een grote betonnen bak gepompd.. Het water uit deze bron mag alleen voor landbouw gebruikt worden en is officieel geen drinkwater, maar de villagers drinken het toch. Er is te weinig water om het land te verbouwen dus de buurman zit werkeloos thuis te niksen en vraagt of Xavier niet een baan voor hem heeft. Hij zit onder een lantaarnpaal met zonnepaneel!

Die lantaarn doet het inmiddels niet meer, was een kadootje van een politicus die verkozen wilde worden, maar villagers onderhouden het niet. Eenmaal verkozen (want stemmen is verplicht in India) kijken de politici niet meer naar de armen om. Het is nu verkiezingstijd in Maharastra (NO-India) en dus zie je op TV allerlei politici die Tv’s en hotelbonnen uitdelen aan de allerarmsten. Het is een rare vertoning.

Ze hebben hier ook een soort Idols voor kleuters. Erg ongezond want het gaat niet om talent , maar om hoe gedrild het kind is, de kinderen staan er emotieloos bij terwijl ze een technisch stukje Indiase zang ten beste geven. Het programma wordt gepresenteerd door twee kinderen die grapjes maken met elkaar. De jury vraagt aan de geest in de fles of het kind door mag gaan naar de volgende ronde. Bij een groen doekje focust de camera op een trotse ouder. Bij een rood lapje, stort het kind op de grond van verdriet.

Soaps zijn hier ook populair en Kumari denkt dat ik al heel goed Tamil kan want ik begrijp wat er gebeurt. Bedrog en overspel zijn echter zo internationaal dat dat niet moeilijk te volgen is. Ook hier weer die stomme geluidjes tussendoor alsof het tekenfilms zijn. Kumari wil eigenlijk niet dat de kinderen kijken, vanwege slechte invloed die series op de kinderen zouden kunnen hebben (alsof het echte leven bestaat uit overspel en mannen die vrouwen slaan, die dat nog accepteren ook). Opvallend hoevaak Kumari en ik vaak hetzelfde denken over bepaalde onderwerpen.

Ik vraag aan Kumari, of Sanjay geen ‘guard’ heeft (familielid dat af en toe zorg draagt, voor kleding zorgt etc.) Sanjay en Ajith hebben nog wel een moeder, maar die is aan de drank, vader was een crimineel, en Kumari heeft de broertjes van straat geplukt. Anderhlaf jaar terug is de moeder voor het laatst op bezoek geweest. Toen wilde Ajjith niets meer met haar te maken hebben en negeerde haar volkomen. Ik merk op dat Sanjay misschien een kleinere broek nodig heeft, omdat deze van zijn gat zakt. Kumari zegt dat hij heeft twee broekjes, maar Sanjay draagt liever deze, die hij telkens omhoog moet houden. Net als Sweetha, die liever haar te grote rok draagt dan die ene die wel goed past.

De kinderen moeten hier hun eigen kleding wassen omdat er geen geld is voor wasvrouwen en Kumari er niet aan toe komt. Dat snap ik, want als Kumari de wasmachine wil gebruiken, moet ze deze naar de badkamer slepen omdat daar een afvoer is. Ik zal volgende week eens de boel verslepen en een paar wassen draaien.

Bij het landje (sorry voor alle uitwijdingen tussendoor ;-)) zie ik dat de grond anders is dan 400 m verderop waar die rood is, zelfde grondsoort als in Auroville, waar ze de mud gebruiken als pleisterwerk op de muur. De aarde van de WIDE grond is volgens een vriend van Morgane (een vrijwilligster uit 2008) heel goede bouwgrond. Hij is erg into organische landbouw en ook civil engineer , dus ik ga een afspraak met hem plannen. Hij woont in Pondycherry. Dus dat moet te combineren zijn met de Belgische architect.

Bij de waterbon is een heuveltje met stenen, bij de cocos-, papaya-, bananenbomen. De bananenplantage van vorig jaar is nu een bloemenveld, het rijstveld van vorig jaar onbebouwd. Het buurmeisje van het landje vertelt aan Xavier dat op het heuveltje een slangenpaar woont, die af en toe naar het tempeltje komen en dan weer weggaan. Het tempeltje isniet meer dan een vierkant geelgeverfd betonnen hokje met heel lelijke zelf gekleide beelden achter een hekje. Het meisje vertelt verder dat er ’s avonds zwijnen komen en herten tot op een afstand van 300m. Ze verbouwen nu zelf jasmijn.

Op de terugweg vraag ik Kumari of ze aan verjaardagen doen. Kumari zegt dat ze een lied zingen voor het kind dat jarig is. Soms glipt er ook wel eens eentje tussendoor. Ik stel voor om een kalender te maken. En voor wie geen geboortedatum bekend is verzinnen we er eentje. Zelf is ze volgens haar geboorteactie op 17 januari jarig en wordt ze 39 in 2010. Haar zus vertelde haar dat ze een dagboekje van hun vader had gevonden waarin stond dat Kumari uit 1975 zou zijn en niets over de zus. Kumari weet dus niet hoe oud ze is. Pati is alles vergeten. Kumari heeft haar vader nooit gekend,dat die vlak na de geboorte van haar zusje is overleden.

Er gaan er hier nogal wat vroeg dood valt op. Als ik vraag waarom Sandya kleiner is dan haar grotere zus Sangeetha krijg ik het volgende te horen. De moeder van Sandya en Sangeetha heeft toen ze in verwachting was van de oudste zichzelf om het leven willen brengen door zichzelf in de fik te steken. Heeft toen lang in het ziekenhuis gelegen. De vader is toch bij de moeder gebleven ondanks deze schande, maar toen Sangeetha geboren was overleden door een slangenbeet. Sangeetha leidt aan een soort epilepsie en krijgt elke morgen een pil. Haar zus draagt zorg voor haar. Sowieso zijn oudere broers en zussen geroepen om zich over de jongere te ontfermen. Dat gaat zover dat bijvoorbeeld Anitha altijd in de zelfde ruimte moet spelen als Chellamutu. Voor Sangeetha heeft Kumari nu een verklaring gekregen dat Sangeetha deze ziekte al had voordat ze in WIDE kwam, voor het geval er iets met Sangeetha gebeurt, kan WIDE dus niet verantwoordelijk gehouden worden.

Zelfmoord is in India niet ongewoon. Ook een van de payment boys die bij Kumari inwoonden kwam op een avond niet thuis. Hij had gif ingenomen en was naar zijn uncle and auntie gegaan. Toen hij er om 21.00 nog niet was stuurde ze de andere studenten (tussen 13 en 18 jaar moet je dan aan denken) naar zijn ooms huis. Ook die kwamen niet terug en dus stuurde Kumari Xavier er opuit. Om 22.00 kreeg ze telefoon vanuit het ziekenhuis dat de jongen was opgenomen. Ze is meteen naar het ziekenhuis gevlogen. Waar ze erachter kwamen wat er gebeurt was. De jongen voelde zich verlaten door zijn moeder (vader dood) en zag het niet meer zitten. De oom en tante wilden de jongen bij WIDE weghalen, maar de jongen weigerde zijn spullen te pakken en wilde blijven. Omdat Kumari hem wel de aandacht en liefde kon geven en Xavier niet indirect verantwoordelijk wilde zijn mocht er alsnog een zelfmoordpoging volgen, besloten ze in overleg met de oom en tante dat de jongen mocht blijven wonen. Hij woont nu bijna een jaar op zichzelf, heeft zijn studie afgerond, inmiddels een baan in Bangalore gevonden en komt regelmatig nog langs of belt met Kumari.

Als vrijdagmiddag de school uit is zijn de kinderen drukker dan normaal, de paymentboys omdat ze naar huis mogen, de WIDE kids omdat het Diwalifestival is in het land (soort oud en nieuw). Kumari wil niet al te uitgebreid stilstaan bij dit hindoe feest en vind de drie christelijke feesten belangrijker, en omdat er maar geld is om 1 feest per jaar te vieren is bij WIDE gekozen voor het Kerstfeest. Toch ontkom je niet aan Diwali.

Uit school mogen ze op het stukje grond naast het huis en dus buiten het hek spelen als ze eerst het stuk grond schoonmaken. Dat hadden ze vorige week voor ik kwam ook al gedaan, maar de eigenaar legde dat uit als bouwvoorbereidingen van illegalen en stortte meteen weer een lading troep op de grond. Dus het is weer een puinzooi. 10 kinderen worden aangewezen om alle rotzooi op een hoop te gooien. Die wordt in de fik gestoken. De kinderen slaan met stokken op het vuur, het eerder uitdovend dan aanwakkerend, maar dat mag de pret niet drukken. De kinderen zwaaien met stokken met brandende uiteinden en prikken elkaar nog net niet. Ik moet er regelmatig er eentje gebaren iets niet te doen wat gevaarlijk is. Piepschuim en plastic worden gretig aangedragen. Dat dat niet handig is om te verbranden doet er niet toe. Over kankerverwekkende stoffen bij verbranden van plastic heeft Kumari nog nooit gehoord. Who cares? De kinderen hebben plezier. De jongens beginnen met droge struiken te slepen en spontaan ontstaat er een tweede groter door Xavier enigszins gecontroleerd vreugdevuur.

Vandaag is er een sollicitante langsgeweest voor de vacature van kokkin. Weduwe, drie kleine kinderen. Ze wil graag werken, en via Kumari kunnen haar kinderen naar een gratis government school. Kumari is bang dat ze na een tijdje weer weg zal zijn, maar ik zeg, beter tijdelijk een hulp dan zelf alles moeten doen. Maandag mag ze beginnen en Kumari hoopt maar dat ze niet al te veel hoeft uit te leggen.

Vanmiddag mochten de kinderen tekenen, een grote doos met potloden en kleurtjes wordt op de veranda gezet, Durga gaat over de verdeling van de potloden. Na een uurtje worden alle tekeningen besproken en mogen de kinderen stemmen of een tekening wel of niet een sticker krijgen. Genadeloos worden tekeningen afgekeurd en schaamteloos een 1e 2e en 3e prijs toegekend aan respectievelijk Villu, de oudste Sathya en Ambika. Baboloo’s tekening krijgt alle vingers omhoog, ik vermoed omdat hij Kumari’s zoontje is en voorgetrokken wordt, dus ik zeg dat die bij lange na niet af is (¾ is leeg), Kumari besluit, geen sticker. We kennen ook nog wat kleine stickers toe. En uiteindelijk is iedereen tevreden. Op Ajith en Baboloo na, die zijn wanneer ik alle tekeningen aan elkaar tot een grote poster heb geplakt en in de slaapzaal heb opgehangen in tranen. Volgende keer iets meer kleur gebruiken, Ajith, dan win je vast de eerste prijs! Ik vind mezelf erg hard, maar het wordt geaccepteerd. Even later hangt hij alweer aan mijn armen en wil hij op de kop gehouden worden.

OK, daar ga je! Hij gilt het uit, vind het eng en toch leuk, alle andere jochies volgen en ook een paar meisjes durven het aan. Ik ga achter ze staan en buig over ze heen, pak ze net boven de knieen en hoppa! Een enkeling durft het aan zonder zich in notime vast te klampen. Toch weten ze van geen ophouden, dus moet ik dat aangeven.

De kinderen zijn helemaal wild als ze buiten het hek mogen spelen. Kumari legt een balspel uit waarbij de jongens tegen de meisjes moeten en om beurten 1 jongen en meisje drie rondjes om een bal moeten lopen. Na het derde rondje moeten ze zo snel mogelijk de bal pakken en naar de groep rennen. Het slaat volgens mij nergens op en toch, het verbaast me dat de kinderen het spel maar niet begrijpen en naar elkaar blijven kijken en vooral de meisjes helemaal geen actie ondernemen om zo snel mogelijk die bal weg te grissen. De bal is een lekke strandbal die met papiertape aan elkaar gehouden wordt als blijkt dat Villu al erg lang heeft staan blazen. Ik noteer in mijn geheugen: echte bal kopen.

Vervolgens gaan we “Fire in the mountain” spelen. Iedereen moet in een cirkel om Priya heen lopen terwijl er telkens gezongen wordt “Fire in the mountain run run run” Af en toe roept Priya een getal en dan is het de bedoeling om zo snel mogelijk een groepje te vormen van dat aantal. Wie overblijft is af. Het is een geren en gevlieg en gaat er hardhandig aan toe. Ik hoef zelf geen moeite te doen om in het spel te blijven. Als grote vriend hangt Ajith sowieso al continue aan me vastgeklampt en de kinderen rennen eerst op mij af. Ik besluit dat ik het voor de kinderen moeilijker ga maken een groepje te vormen met mij als er een getal geroepen wordt door juist van ze weg te rennen. Hilariteit alom (en zweet). Op een gegeven moment zijn we met 12 man over en Priya krijgt het voor elkaar om de getallen 2, 4, 3 en 6 te roepen! Geen afvallers dus,maar volgens mij ook geen benul van spelinzicht, want eerder riep ze ook al 9 zodat er 7 afvallers waren. Ook dat gaat redelijk oneerlijk. Is er een groep van 8 waar er maar 5 mochten zijn, dan plukt Priya er gewoon 3 uit, ongeacht of ze als laatste er bij gekomen waren. Tja zo gaat het waarschijnlijk in de hele Indiase maatschappij ook. Weinig protest van de kinderen. Morgen gaan we een indiase variant op Zakdoekje leggen doen. Na “fire in the mountain” moet ik mij nu alweer verkleden en even douchen.

De kinderen zijn helemaal door het dolle als er aan het einde van de middag vanaf het dak gekeken wordt naar wat vuurwerk dat in de buurt afgestoken wordt. Simpele gillende keukenmeiden en domme knallers, maar omdat de kids het zo geweldig vinden koop ik ’s avonds naast een bureaustoel ook een vuurwerkpakket.

Met Xavier zal ik naar de stad gaan, maar Priya wil ook uit dus die gaat mee, helemaal opgedoft. Als ik in de rikshaw met Xavier wil stappen springen ook Karthik, Baboloo, Ajith en Mukesh er in. Ik denk nog: hoe gaan we nu ooit een sterke stoel meenemen, waar ik wel met vertrouwen op durf te zitten achter de pc en bij de Hartman tuinmeubelen eettafel? Maar goed. We rijden naar de printshop en voor 5 Rs per print laat ik 20 foto’s afdrukken voor Senthil. Daarna opzoek naar shampoo, een trechter om de grote sealed waterbottle zelf te kunnen vullen zonder morsen of aan Xavier te vragen. Ik koop nog wat backupbatterijen en kleerhangers.

De jongens denken dat ik ‘ crackers’ (vuurwerk) ga kopen, dus ik zeg tegen Priya dat we net doen alsof het niet zo is. Na wat omzwervingen met Priya (Xavier en de kids wachten ergens) koop ik een bureaustoel die mij waarschijnlijk wel houdt, en een giftbox met vuurwerk met zo weinig mogelijk knallers. Wat extra sterretjes en twee aansteekstokjes. Hoe we al het vuurwerk op gaan maken is mij nog niet helemaal duidelijk. Dat ik niet wil dat het een ongecontroleerde bende met brandwonden wordt wel. Priya denkt handig te zijn en vraagt de stoelverkoper een drager te regelen om de stoel naar de autoriskahw te dragen. Die heeft een diskussie met een drager of het nu 10 of 20 moet gaan kosten terwijl ik de stoel op het asfalt voor me wegrijdt. Daar had Priya niet aangedacht. Een stoel met wieltjes is raar. LOL

Karthik ziet de vuurwerkbox meteen en roept luid dat ik vuurwerk heb gekocht. Ik zeg tegen Priya, dat het ‘topsecret’ is en dat wie thuis het geheimpje verklapt, niet mee mag doen met afsteken. De jongens vinden het complot maar wat geweldig en stellen alles in het werk om bij het huis aangekomen de anderen kinderen weg te sturen en via omwegen het pakket op de slaapkamer van Xavier en Kumari te verstoppen terwijl ik iedereen probeer af te leiden met de bureaustoel, die ik van Kumari natuurlijk niet had mogen kopen. Maar die kostte mij niet meer dan een nacht in een hotel in Tiru mij ook gekost zou hebben. Ik slaap hier al een week gratis op de grond en word volgestopt met drie warme maaltijden per dag. Mag best wat tegenoverstaan. De 700Rs aan vuurwerk is dan ook welbesteed.

De kinderen zijn vrij en mogen nu TV kijken, Tom en Jerry is favoriet. Er komt een moeder van een vriendin van Priya langs met murgu (vieze gefrituurde kruidige koekjes) voor de kinderen.

Ook een vriend van Xavier, een dikke vriendelijke moslimman. Hij stamt uit een grote bouwersfamilie en komt Xavier en Kumari uitnodigen voor zijn verloving. De man is welwillend ten opzichte van het bouwproject en wil vanalles weten. Ook kan ik hem veel vragen stellen. Belangrijkste informatie: Een waterpomp op zonne-energie kost 3,5 lahk (350.000 Rs) en een elektrische pomp aangesloten op het electriciteitsnetwerk 20.000. Die keuze kunnen we dus snel maken. Dan maar afhankelijk van stroomuren. Met de pomp kan een wateropslag gevuld worden als er wel ‘current’ is.

De man is Vastu Shastra (soort feng shui – bouwleer over waar welke ruimte moet komen om voorspoed en gezondheid te garanderen) aanhanger qua bouwen dus een septic tank moet op het zuidwesten. Als ik aangeef dat het hele plan een no-vastu-plan is, is het ook akkoord om ergens anders aan te leggen. Hij zegt dat zijn familie niet meer voor de winst hoeft te bouwen, maar wil bouwen om kwaliteit te leveren. Is de klant niet tevreden dan leveren ze het landje weer kaal op. Komt op mij een beetje grootsprakerig over, maar als hij al vanaf zijn 13e jaar met Xavier bevriend is, kan hij wellicht een goede prijs maken. Vraag me wel af waarom Kumari en Xavier niet eerder met deze man op de proppen zijn gekomen, we totally forgot excuseert Kumari zich naar mij en Gouse, zou heet de man.

Het is bij Gouse mogelijk om een eigen hoofdman op het werk te zetten, maar ook deze man werkt liefst met een material contract, wat inhoudt dat je materiaal en werk allemaal bij hem onderbrengt. Een labourcontract regelt alleen het werk en de materialen moet je zelf aanleveren. Kumari vindt dat laatste interessant omdat ze dan her en der goedkopere materiaal zou kunnen halen, maar ik voel meer voor een prijs waarbij tevoren bekend is wat het gaat kosten. Met name naar sponsors toe is dit wel belangrijk, ook voor ons overzicht. Komt bij dat ik Kumari liever zorg zie verlenen aan de kinderen dan de dorpen rondreizen op zoek naar iets goedkopere materialen. Ik heb nog veel meer informatie in mijn aantekenboek staan, die inmiddels al tot eind oktober is volgeschreven met nuttige en andere informatie.

Gouse nodigt mij uit om zijn projecten te bekijken, wat natuurlijk altijd interessant is, maar ook meteen op zijn verlovingsfeestje waarop gevierd zal worden dat beide families klaar zijn met de onderhandelingen en het meisje voor hem bestemd is. Uithuwelijken is hier in India erg normaal. De man is al 15 minuten te laat voor zijn gebed, maar dat is geen enkel probleem zegt hij. Hier in India lijkt het erop dat iedereen religieus is maar het allemaal wel wat flexibeler ziet dan in de rest van de wereld. De verloving is overigens wel’s ochtends op de dag dat Senthil voorgesteld heeft met mij naar Bangalore te gaan, waarna ik door zal reizen voor een korte vakantie in Goa, maar Kumari zegt dat als Senthil hier al zaterdags komt hij gewoon mee kan komen naar het feest. Geen probleem. Ze moesten eens weten! Erik neemt een homo-vriend mee naar een moslim-verlovingsfeest!

Vandaag heb ik aan Priya uitgelegd hoe de schriftjes van de studenten werken. Zij zal het bijhouden en van elke dag een beetje beschrijven wat er gebeurt. Ik geef haar het cameraatje, maar betwijfel of ze het begrijpt. Ik stel voor om voor de zekerheid ook digitale foto’s te maken. Dat blijkt een goede suggestie, want de dag erna zegt ze dat de camera niet werkt. Toch hebben we nu digitale foto’s. Ze is vergeten zichzelf te introduceren in het schriftje en ik zeg dat ze nog wel even moet uitleggen wat crackers zijn, omdat wij alleen crackers voor ontbijt kennen. How should I explain? Just tell it’s fireworks, then they will know. Is mij ook meteen duidelijk dat het voor een Indier eigenlijk onmogelijk is om het eigen leven te beschrijven, omdat voor hen alles vanzelf sprekend is, terwijl mij juist allerlei verschillen opvallen.

Ze slapen op de grond, eten met de hand, drinken zonder de beker of fles met de lippen aan te raken, drinken gerust uit ene beker in de copyshop waaruit wellicht 100 andere klanten ook uit gedronken hebben, doen hun schoenen uit bij de voordeur, boeren in het openbaar, kammen hun haar altijd zeer strak, vrouwen eten nadat de man gegeten heeft, en Xavier krijgt pas eten als ik mijn eten op heb. Omdat Kumari mij aldoor zoveel op mn plate gooit en ook nog eens extra en meer bijvult dan ik tevoren heb toegestaan. Eet ik vrij langzaam, om alles maar weg te krijgen. Wat ik ook zeg om het te laten minderen (if you let me eat me more it will feel like punishment, stop! I’m close to exploding) het helpt maar een klein beetje.