Thiruvannamalai - A warm welcome!

Dag 8 - 12 oktober, maandag

De ochtend erna vertrek ik lopend naar de bushalte, nadat ik nog even mijn laptop en telefoon heb opgeladen. De batterijen van mijn camera begeven het (na het overmatige gebruik door Senthil, logisch). Dus ik kan geen foto maken van een eekhoorn op minder dan een meter afstand, van de compound doorgang met wildrooster. In plattegrond ziet het er in ieder geval uit als twee T-vormige muren met daartussen een traliewerk in het verlengde van de twee staanders van de horizontaal gespiegelde T-muren waarbij het bovenstuk van de T ongeveer 1 meter meet en de poten de ommuring vormen.klinkt ingewikkeld maar het is heel logisch als je het ziet.

Ik neem (bijna als vanouds zo vanzelfsprekend) de bus naar Pondy en ontbijt op het busstation in het restaurantje van gisteren. Ik ben weer de enige blanke. Mijn koffer is er nog steeds, ik geef nu ook mijn grote rugzak af. De taxidriver van zaterdag herkent me en groet vriendelijk. Ik laat me naar Kaasha ki Aasha brengen, een art-craftshop gerund door vrouwen. Daar op het dakterras kun je heerlijk relaxen. Ik neem een Lassee-orange en bestel groentesoep. Werk het dagboek bij, bel even met Kumari om te zeggen dat ik de 1500 bus neem en dus 1730 ongeveer zal aankomen. Bel ook even naar mn moeder om te zeggen dat ik volop geniet en alles goed gaat, maar mijn mobiele internet verbinding niet altijd lukt. Ook even met het werk gebeld, om door te geven dat ik nog altijd niet aan de schijt ben. Ik ga nu even op zoek naar batterijen en een internetshop. Dan de bus naar Tiru.

Voor internet had ik geen tijd meer. Ik haal mijn bagage op en vraag aan de conducteur of het de bus naar Tiruvannamalai is. Ik wil op de achterbank vanwege de open deur daar direct voor. Hij gebaart me echter voor in te stappen vanwege mijn bagage. Ik plaats mijn koffer en rugzak voorin en neem mijn waardevolle rugzakje mee naar achteren waar ik plaatsneem midden op de achterbank, zodat ik ruimte heb voor mn benen voor de komende 2,5 uur.

Misgedacht dus. Dus bus stroomt behoorlijk vol, mij wordt door de busbediende bij de deur gebaart dat ik moet opschuiven, maar ik sta op, zodat ze er langs kunnen. Wordt niet helemaal begrepen wat mijn bedoeling is (beenruimte en breeze behouden) maar omdat ik ook doe alsof ik het niet begrijp mag ik blijven zitten. Uiteindelijk zitten we met 8 man op de achterbank als de bus vertrekt. Zonder de dronken man die eerder al redelijk hardhandig de bus was uitgewerkt, omdat hij geen geld had. Hij probeert telkens binnen te komen, maar wordt steeds geweldadiger buiten gehouden. Hem wordt een bloedneus geslagen en wanneer hij als de bus gaat rijden alsnog er in probeert te springen wordt hij in zijn buik en weer op straat getrapt. Welkom in India.

Bij de diverse stops komen er verkopers in de bus die een kruidig snoepje pinda’s, mais, of andere kleine hapjes verkopen. Een vrouw biedt mij ook wat nootjes aan. Als ik even later haar en haar kindje te drinken aanbied, weigert ze beleefd. De bus vertrok keurig om 15.30 dus ik sms Kumari dat ik om 18.00 op de busstop in Thiru aankom. Om kwart voor 6 begint de schemering en om 18.15 is het pikdonker. Om 18.30 rijdt de bus nog steeds, op de borden staan allerlei namen behalve Thiruvannamalai. Wel Bangalore, nog 220, 210, 203 km. Ik vraag ietwat verontrust nog maar eens aan een passagier of de bus naar Thiru gaat. Ja nog 5 km zegt ie. Het zijn 5 indian km’s want pas na 10 minuten zie ik Thiru op een bord staan, nog 3 km. Bellen met Kumari, Xavier zal mij ophalen met de autorisksjah. Ik sms dat ik te herkennen ben aan mijn witte shirt.

Geen Xavier te bekennen op het busstation, dus nog maar eens bellen, want ik wordt constant bestookt door autodrivers. Later vertelt Kumari dat de tijdelijke vergunning verlopen is, en ze nog wachten op de perminent permit. Tot die tijd kan Xavier beter niet gesnapt worden door een verkeersagent. Ik word aangesproken door Paul, een inwonende paid-student. Hij woont al 7 jaar bij WIDE in tegen betaling. Xavier staat tegenover het hotel en we sjesen naar het huis. Valt me op dat Xavier veel voorzichtiger rijdt, waarschijnlijk omdat hij normaal 15 kinderen per keer naar school brengt in een overdekte scooter die normaal gesproken plaats biedt aan 2, 3 volwassenen. Ze hebben de autorikshjah gehuurd van iemand die in B’lore een baan probeert te vinden, voor 100Rs per dag. Die kosten en de benzine verdient Xavier terug door tussen schooltijd door nog klanten mee te nemen.

A warm welcome

Bij het huis aangekomen vliegt Kumair mij om de hals, en staat mij een welkomstceremonie te wachten. Er hangt een groot spandoek, met daarop "A WARM WELCOME TO MR. ERIK BOLKS" met daarnaast de foto die ze van mijn hyves geplukt hebben. De kinderen zingen een lied en ik moet voor de drempel blijven staan. Pati (oma) voert eerst een welkomstritueel uit met een schaal wierook die ze in de rondte draait. Ik krijg een horizontale witte streep op mijn voorhoofd en de inhoud van de schaal wordt op de straat gegooid, daarna mag ik naar binnen.

De kinderen worden aan hun huiswerk gezet, ik moet eerst eten. Dan mag ik mij opfrissen. In de badkamer (1 hurktoilet en een grote plastic tobbe met water en gietkan) douche ik met behulp van het kannetje mij met lauw water. Heerlijk verfrissend.

Alle kinderen verzamelen! Want ze moeten zich netjes aan mij voorstellen. Zover komt het niet want de kleine Chella (6) krijgt in alle opwinding zijn middelvinger tussen de deur. Het ziet er allemaal erg bloederig uit en Kumari raakt in de stress, Chella moet naar de dokter. Chella wil niet want hij is bang voor de injectie, die krijg je niet liegt Kumari en Babaloo meldt even doodleuk dat je altijd een injectie krijgt. Met tranen in de ogen wordt Chellamutu door Xavier en Paul naar naar de dokter gebracht in de autoriskjah.Toch handig dat ze dat ding nu hebben.

Kumari gaat voor Jezus staan en begint te bidden. Pati (zelf nog hindoe in traditionele gebruiken) brabbelt door het gebed heen. De kinderen worden beneden allemaal aan het bidden gezet. Geknield moeten ze bidden voor Chella’s vinger. Anitha, de oudere zus van Chella krijgt een uitbrander omdat ze niet goed op haar broertje heeft gelet. Ik kalmeer Kumari, door te zeggen dat ik niet denk dat het gebroken is, omdat ik geen onnatuurlijke knik in het vingertje zag.

Xavier belt met de mededeling, dat de dokter denkt dat het meevalt, maar misschien er toch een X-ray gemaakt moet worden in het ziekenhuis? What to do? X-ray kost 30 eurocent! Kumari vraagt mij wat ze moeten doen. Ik zeg, maak die foto nou maar, want als je ‘m niet maakt ben je morgen nog ongerust. Later komen ze terug met een Rontgen van Chella’s handje. Als ik vraag wat de dokter er van vond is het antwoord, dat ze pas morgenavond weer naar de huisarts kunnen omdat alle ziekenhuisdoktoren om 21.00 naar huis gaan. Ik bekijk de foto en zie geen donkere breukstrepen of lichtgrijze foutjes in het keurige bot. Wel een enorme snee in het vlees. Voorlopig is Kumari weer kalm. Priya merkt nog even wijs op dat Kumari de boel wel verergerd heeft door er een drama van te maken. Kumari kan niet tegen gapende wonden. Priya is veel kalmer en behandelt de volgende dagen heel rustig de wond van Chella. Hij mag thuisblijven van school en kijkt de eerste dag erg sip, dag 2 babbelt hij alweer wat en wordt er weer gelachen.

Het is de bedoeling dat ik vroeg naar bed ga, maar volgens mij is het al na middernacht voordat Kumari en ik gaan slapen. Voor Indians is dat heel laat, meestal gaan ze om 22.00 naar bed en de meesten staan om 4 of 5 uur al op.