Van Chennai naar Auroville

Dag 5– 9 oktober

De sleutel moet om 7.00 ingeleverd worden. Ik vind het niet erg was toch een rotnacht (ondanks AC + ventilator!) toch ontzettend benauwd en veel rochelen , drie keer met zout gegorcheld, heeft allemaal maar een klein beetje geholpen. Voordeel van zo vroeg de sleutel moeten inleveren is wel dat ik niet op het heetste van de dag in de bus hoef te zitten. Gelukkig is het heel bewolkt en dus een stuk frisser (relatief dan) want het heeft her en der geregend. Bij de bus gaat het opeens heel snel. Bus komt aan, Senthil houdt m tegen, gebaard mij in te stappen met mijn koffer en giga rugzak. Mijn kleine rugzak geeft hij me nog aan terwijl de bus al weer rijdt. Ik loop met mijn zooi naar buschauffeur om een kaartje te kopen, maar hij reageert niet. Voorin de bus liggen allerlei dozen en pakketten, dus ik leg mijn spullen er bij neer en ga achter de buschauffeur zitten. Die gromt en gebaart dat ik met mijn voeten niet op de versnellingsbak mag steunen, dus plaats ik ze op mijn kleine rugzak. De man naast mij slaapt, de ramen van de bus zijn open en het getoeter om niets kan beginnen. Na een half uur komt er een man met een pet en roept ‘ ticket!’ . Ik denk ‘ shit’, ik had ergens een kaartje moeten kopen voor vertrek , maar antwoord ‘Pondicherry please’. Onverstoorbaar krabbelt de man iets in een vergeeld kladblok, legt er een carbonnetje in en geeft mij de afdruk. 50 Rs voor de hele rit. Het is een staatsbus. De chauffeur raust er aardig overheen, haalt regelmatig onveilig in, duwt zo’n beetje elke brommer of kar van de tolweg af, maar brengt me wel in 2,5 uur tijd naar het busstation van ‘Pudu’.

OK en nu? Eerst maar eens een koffer dumpen. Op het kaartje van mijn Lonely Planet staat het busstation natuurlijk net niet terwijl ik had gehoopt bij het station uit te komen. Niet gekoppeld in India. Bij navraag bij het tourist office: station heeft geen baggageopslag, busstation wel. Bij perron 6 en de cloakroom aangekomen is mij niet helemaal duidelijk of ze ‘drie dagen’ begrijpen, ik hoef en blijf nog steeds maar 1 dag te betalen. Nou ja alles zit op slot, dus of alles is straks weg, of hij ligt er nog veilig. Met krijt wordt om mijn koffer getekend! Ik kijk er niet meer van op. Het bonnetje moet ik ghoed bewaren. Of zijn mijn gezicht onthouden, wat een glimlach oplevert. Ik besluit een foto van het bonnetje te maken. Vervolgens op zoek naar het centrum. De riskjah zegt 100 Rs, ik zeg dat erg ver is voor 600m, dat is een oude kaart die ik dan heb (hebben ze niet gezien), nowadays its 3,5 kms sir. Jaja , nou breng me nou maar naar het coffeehouse waar ik morgen verwacht wordt dan weet ik vast waar het is. Om de uiteindelijke 1 euro ga ik niet moeilijk doen.

Ze zetten mij bij India House coffee af. Een hele smerige lege zaal waar mannen in lendedoeken op de grond zitten en een enorme stank uit komt. Ik hoop dat dit niet is wat Camille bedoelde. Ik wil naar binnen maar wordt tegengehouden. Closed? Dat vreemde bevestigende draaiknikje. Ik zeg “ India Coffee House, I have an appointment. Ze wijzen me 150 m verder op in de straat een blauw uithangbord. Die zaak heet precies zo.

Ondertussen valt mijn kleine rugzak van ellende uit elkaar, gelukkig zit naast het koffie-eethuis een tassen winkel, voor 5 euro een nieuwe geregeld. De oude bewaar ik maar, die laat ik nog wel maken, heeft iemand vast nog iets aan. Als ik hem weggooi (waarheen?) krijg ik vast commentaar van Senthil.

Ik bestel “idly nr 1” omdat ik sinds in India nog geen Idly gehad heb, maar die hebben ze niet. Dan maar kijken wat Curd Vedal oplevert. Het blijkt een soort yoghurt of rijstepap, maar dan zoet met manna erop. Curd is goed voor de darmen endus dat neem ik, want ik vrees -op de borrelgeluiden afgaand- het ergste. Toch drink ik de Indian Hot Coffee wel op (weet niet of het water/voedsel wel safe is maar het is gekookt hoop ik dan maar). De poori laat ik me ook nog even lekker smaken, en dan is het buiten droog. Ik loop door de straat in de hoop bij de Oceaan uit de komen (tourist office zit daar weet ik nog) van vorig jaar.

Ik herken de stoffenwinkel en weet dus dat ik dan rechtsaf moet. Ik kom bij het park uit dus verder is het appeltje eitje. Ghandi staat er nog als standbeeld en de kinderen die rotzooi willen verkopen drommen om me heen. Nog een praatje gemaakt met een vriendelijke man, blijkt dan weer een dominee te zijn (protestant) die van plan is zijn 50-meisjes-weeshuis van Cuddalore naar Pondiboulevard over te brengen in een Colonial pand (Pondi was vroeger Frans). Lekkere fondsen zal die dus hebben.

Ik vertel dat ik naast vooral heel erg toerist ik ook in India ben voor een weeshuisproject. Ik moet zeker langskomen. Krijg al zijn gegevens, hij groet vriendelijk en neemt afscheid. Bij het tourist office is het eerst dat Matrimandir helemaal niet te bezichtigen is van binnen, ik zeg van wel, omdat mij dat vorige jaar werd verteld dat ik een dag tevoren moet reserveren. Ze willen me dezelfde excursie van vorig jaar aansmeren, maar die ken ik dus al. Uiteindelijk krijg ik een nummer dat ik tussen 2 en 4 kan bellen , want de gemeenschap beslist zelf over wie wel of niet een kijkje mag nemen. Ik vraag nog even wat de tarieven zijn om in Auroville te komen. 150 Rs met autotaxi. En bus? Die rijdt niet. Ik zeg wel, hij is mij aangeraden door een vriend. OK die kost 5 RS en bij deze halte moet u eruit. Ik krijg de bushaltes in Pudu uitgetekend op een kaartje mee. Ik ga nu eens in mijn eentje een goede bus halen! Een man bij de bushalte helpt me en ik schommel 8 km met een bomvolle bus waar al rijdend mensen in en uitstappen naar bestemming. Daar aangekomen stap ik na een knikje van de vriendelijke man en geschreeuw vanachter uit de bus van de kaartjesverkoper uit. Even Bunty bellen. Ik moet met riksjah naar Roma’s Kitchen laten brengen, niet meer dan 30Rs. OK na bij Roma’s Kitchen te zijn doorverwezen door de wegrijdende kok, en 60Rs (ipv 90) kom ik dan bij een sprookjesachtig huis. Ik klop op de deur omdat de meid thuis is. Niet dus, dus ik bel Bunty, die zegt de deur is los, je kunt gewoon naar binnen. Niet dus. Even later belt Bunty kennelijk naar huis want ik hoor vanuit het huis keihard zijn kantoornummer opgenoemd worden door het antwoordapparaat met een bedankje voor het bellen. Dit duurt nog 5 minuten. Dan belt hij mij met de mededeling dat de meid waarschijnlijk boodschappen doen is, Ik heb inmiddels het terras gevonden en zeg dat ik daar wel wacht. Binnen een paar minuten schuifelt er een labrador achter het raam en komt er een Indiase naar de schuifpui. Ik krijg nadat ze gebeld heeft met haar baas koffie op het terras en Sundari leert me wat Tamil, nadat ze begrepen heeft dat ik Tamil muziek op mijn telefoon speel. Bunty komt een half uur later thuis, excuses en zo, verder een aardige man. Hij is solar-engineer en doet excursies begeleiden voor professionals als werk, nou perfect die kan me wel wat vertellen dus.

Terwijl we op het terras zitten zie ik een vreemd beest, een kruising tussen een eekhoorn en een bunzing maar dan formaat Vlaamse reus, de naam ben ik vergeten. Even later een echte Koningsijsvogel, een kodakmomentje dus. Terwijl ik het huis rondom fotografeer zie ik een (dode) schorpioen zo groot als mijn hand. Ik ben in de natuur, zoveel is wel duidelijk. Prachtige vlinders overal, maar ze zitten nooit stil. Rondom het huis ligt een grachtje (30 cm breed) met vissen, een alternatieve compound, ware het niet dat het kavel uiteindelijk ook nog omsloten is door een 5 ft hoge ommuring. En de muggen dan? vraag ik als Bundy zich weer meld. Daar heb je maar een half uurtje last van ’s avonds en verder niet. Het grachtje houdt de muggen juist uit het huis.

Zonne-ovens hebben Indiers niet veel mee lijkt omdat ze dan niet al hun kruiden er doorheen kunnen mikken, maar mijn idee om het te gebruiken voor bakkerij/brood/pastery lijkt wel een optie, omdat je daar niet continu bij hoeft te blijven. OK een nuance gevonden, te bespreken met Kumari, want ik verwacht niet dat ze erg op een zonne-oven zit te wachten.

Wat grondgebruik betreft: India kent drie soorten bestemmingen: Residential, Industrial en Agricultural. Dus om te kunnen bouwen op landbouwgrond moeten we een permit hebben. Die krijg je als je kunt bewijzen dat het land economisch niet genoeg opbrengt. Dat doe je door steekpenningen, dat het landje niet geoogst wordt interesseert men waarschijnlijk niet. Noted!

Er zijn geen echte regels voor bouwhoogten van compoundwalls. Ze geven de begrenzing van het kavel aan en moeten de eerste meter ongeveer dicht zijn, daarboven een hek is prima. Aldus Bundy. Sluit mooi aan bij wat ik al vermoedde. Het is mij in Chennai al opgevallen dat armeluishuisjes geen compound hebben, rijkeluishuizen een hoge van 2,5m. Op een gegeven moment liep ik met Senthil langs 5m hoge muren met glasscherven op de rand. Bleken vakantiehuisjes van parlementariers te zijn.

Bunty heeft zelf een backupbattery voor als de stroom uitvalt. Dus als er stroom is laad die op. Dit is een redelijk goedkope oplossing. Er bestaan koelkasten op zonne-energie. Waar een normale 15.000 Rs kost kost zo’n ding 30.000 en heeft halve capaciteit. Nou is de koelkast van WIDE nooit vol dus dat is geen probleem. Ventilatoren op zon, doen het ‘ s nachts ook vanwege een accu: levert 14 Volt / 12 uur.

Je zou denken dat ik heerlijk rustig in de natuur zit, maar de achterbuurman heeft keihard Indiase muziek aanstaan.

Even wat Tamil ertussendoor; 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 = onne, rendu, mune, naala, antj, are, jjere, jjetu, ombuddu, pati. Elf, twaalf: patteonne patterendu , Thiru = temple, Vanna = small forest &Malai = mountain. Dus: Thiruvannamalai heet in het Nederlands “Tempelbosjesberg” en dan duurt het uitspreken ongeveer even lang.

Ik nam aan dat de kokkin/meid voor ons wel iets lekkers zou maken, maar die vertrekt en Bundy zegt, dat ik moet relaxen, gaan we straks wel voor een ‘beerannabite naar Pondy/Pudu. Prima. Dat wordt dus mijn eerste jungletour. Achter bij Bundy op de motor in het donker zonder helm. Ik waarschuw dat ik niet gewend ben aan motorrijden en dat ik dus wel wat zal tegensturen in de bochten. Dat wordt al snel minder en we sjesen naar Pondi. De stad stinkt naar uitlaatgassen en werkelijk iedereen lijkt op de brommer, motor, scooter te zijn gesprongen. We eten op het dak van hotel ‘Hot Cold’. Bundy vertelt me veel over de Indische cultuur. Hij is opgeleid en zijn vader is rijk. Alles wordt in India geregeld door afkomst, niet door kunde. Competitiedrang is enorm omdat voor iedere werknemer er 150.000 zijn die hem kunnen vervangen. India heeft zegt hij twee P-problems: Poverty & Population . Ik voeg Pollution toe en hij knikt. Hijzelf gooit geen afval op straat, maar als ik vraag of hij als ‘man van meer kennis dan de gemiddelde Indier heeft, die ‘gewoon doet wat ouders hebben voorgedaan’ dan niet een missie heeft, zegt hij. Yes that one starts with myself. OK, maar waar houdt het op? Hij lacht , also with myself, Indian society is so slow, massive, lacks structure, has no real leaders… het word teen hele litanie. Ergens heeft hij het allemaal wel in de gaten wat er gebeurt, maar laat het bij een klaagzang. Eigenlijk zegt praat hij net als de man uit Florida. Hij verwijt Indiers fatalisme en onverschilligheid, maar doet er tegelijk weinig/niets aan.

Hijzelf staat boven vrouwen discriminatie en kastensystemen. Hij zegt dat alle mannen in deze bar rondom ons thuis een vrouw en kinderen hebben, maar dat alleen de mannen zo uit mogen, wanneer de vrouwen uit willen of een eigen mening hebben zijn het opeens bitches. Ik noem Kumari, en hij zegt one out of a million is an exception, so on 1.3 billion there might be a few. Hij wijst mij op het tafeltje naast ons: oudere mannen, die personeel als slaven/honden behandelen en hun afval gewoon op de grond gooien. Bundy adresseert de obers met ‘sir’ out of respect voor het werk dat hij dus niet hoeft te doen. Dat is mooi. Ik vertel hem over de verschillen die ik opmerk tussen hem als ‘richman’ en Senthil die nagenoeg niets heeft en dat ik Senthil Pondi wil laten zien, nodigt hij hem niet uit om ook te komen, al is het huis groot zat. Ergens houdt zijn verhaal dus wel op. Nou ja ik boek wel een double room in Pondi en kom van zondag op maandag weer bij Bundy logeren. Kan ik mooi mijn grote rugzak bij hem laten. Bundy is niet getrouwd hoewel hij al zo’n 15 jaar aan de vrouw had moeten zijn met zijn 39 jaar (riksjadriver van de dag daarna verteld mij dat). Ik vraag maar niks, hoef ik ook niets te ontwoorden. Soms is zo’n bescheiden cultuur als die van India ook wel makkelijk. De ober komt en legt de rekening bij mij neer. Bundy pakt hem en betaald de 695Rs en geeft zie ik ook nog een 50Rs fooi. Terug op de motor naar huis, gaat het met 80km/h iedereen inhalend en zigzaggend. Nou ja hij zal het wel gewend zijn. Ik maak me niet druk.

Ik heb de hele bovenverdieping met luxe badkamer tot mijn beschikking. Ik voel me de koning te rijk. Ook al zit er een giga kakkerlak van 4 cm op de vloer. Bundy trapt hem dood. Als ik een half uur later ga slapen en de badkamer inloop ligt hij er nog te kronkelen. Ik pak de wc-rol (!) en knierst de kakkerlak helemaal dood. En voer m aan de mieren in de deuropening. Bundy’s badkamer heeft groenmarmeren stenen, een verlaagde douchebak en een hoog toilet met poepgatspuit. Haha die gaan we maar eens uitproberen. Het werkt perfect en je wordt er niet eens erg nat van. Zulke luxe wil ik later ook :P.