Bangalore bustrip

Zondag 26 oktober

Nadat Xavier ons op de busstand heeft afgezet met de autoriskshaw wacht een busrit van 6 uur. We komen door het droogste gedeelte van Tamil Nadu (meest steenachtig ook) ik ruik India; uitlaatgassen, koeienpoep, gerookte maiskolven, maar ook de zoete geur die van Mangobomen komt en de geur van Sandlewood. Dat kan omdat de bus met open ramen en deuren rijdt. Geen last van de dicht op elkaar staande mensen, en omdat het zo waait zweet je ook minder. Inmiddels drink ik net als de Indiers zo weinig (water) dat ik ook niet meer zo veel zweet (en toch niet uitdroog). Op die manier hoef je minder vaak naar het toilet en zijn de keutels harder wat dan weer makkelijker spoelt. In de bus kan je rustig een scheet laten, niemand die t ruikt of hoort. De langzaam rijdende bus passeert een vrouw die op 10 meter uit de weg ongegeneerd wijdbeens staat te plassen, wel alles keurig uit het zicht, maar het beeld is niet heel fraai. Tot zover de plas en poep. Mocht van mijn vader niet meer, maar dit valt onder het kopje praktische info voor wie naar India gaat. Curd, lauwe cola zijn goed voor de maag. Mijn voorraadje ORS heb ik nog niet aangebroken.

Deze bus hobbelt minder en de laatste 90 km gaan zelfs over een heuse snelweg. Qua landschap lijkt het op het binnenland van Kroatie, heuvelachtig, droog, rode grond, lichtbruine rotsen. Alleen de bomen doen tropischer aan, cocospalmen, mango & banaan, papaya’s, neemtrees (tijgerbosjes), op nattere gronden padi’s (rijstvelden). Overal straathonden, koeien, geiten, kippen en mensen en de doorgaande wegen zijn een soort groene tunnels, omdat de bomen over de weg hangen.

Ook op deze bustrip weer een hardhandige conducteur en een dronken klant. De conducteur is een soort dikke pad die zo uit een Muppetshow geplukt zou kunnen zijn. Donkerbruine kop, vol met bulten, en een schel brullend krakend geluid. Eerst lijkt hij mij nog wel vriendelijk, maar op een gegeven moment stapt er dus een man in die naar X wil terwijl deze bus daar niet langskomt. Hij mag een kaartje kopen tot eerstvolgende stop en dan terug. De dronken man begint te schreeuwen (iets wat indiers volgens mij nogal snel doen) dat hij toch die kant op wil. En de conducteur schreeuwt ook 5-10 minuten tegen de man en werkt hem dan richting achterdeur. Blaast op zijn scheidsrechtersfluitje, de bus stopt en de man wordt op straat getrapt, weer op nog geen meter voor mij. Fluitje en de bus rijdt verder alsof er niets gebeurd is, de Bollywoodmovie knalt weer keihard door de speakers en de schermering valt in. De lucht wordt koeler en Senthil legt uit wat er zojuist gebeurd is.

Bij de volgende halte stappen zoveel mensen uit dat alleen de 4 vrouwen die al 4 uur voor mijn voeten zaten weer bij hun 2 flinke rijstbalen weer op de grond/trapje in het gangpad blijven zitten. De Muppet komt er weer aan en begint nu tegen een van de vrouwen te bulderen. De vrouw schreeuwt niet minder hard terug maar kijkt wel half naar beneden. Ze moeten nu opeens 60 Rs extra betalen, vanwege het gewicht van de bus en hun lading. Die heeft hij bij binnenkomst ook al gezien en toen hoefden de dames niet te betalen. De aangesproken vrouw weigert, een van de andere haalt zonder zich met het gesprek te bemoeien en om te kijken gelaten geld uit haar BH en houdt het omhoog. Ze krijgt nog wel een bonnetje, maar het slaat allemaal nergens op. Volgens mij heb ik evenveel bagage bij me onder de achterbank van de bus liggen. Me koest houden lijkt het devies, want niemand die zich met de situatie met de vrouwen bemoeit.

We (Senthil en ik) rijden door Hosur, de vorige woonplaats van Senthil. Hij heeft de hele busreis al lopen sms-en. Met diverse vrienden, waaronder ook met Shankar, zijn voormalige huurbaas maar ook goede vriend. Die is er even op uit gestuurd om hotelkamers te checken. De kamers die ik opgeef blijken vol of niet voor de prijs die Lonely Planet voorschotelde.

Uiteindelijk kom ik in Hotel Ajantha uit. Dichtbij de kruizing MG Road / Brigade Road. MG = Mahatma Ghandhi, en Brigade Road heeft alles te maken met de militaire parades die op het aansluitende veld gehouden worden. MG-road is een soort Kalverstraat van B’lore. Je vindt er McDonalds, Domino’s, Pizzahut, Kentucky Fried Chicken, Levis, Adidas, Reebok, Bata, Sony. Ik vind het vooral grappig die namen nu in het Kanada (taal die in deze deelstaat Karnathaka gesproken wordt) geschreven staan. Het is niet het hele ingewikkelde gekringel van het Tamilschrift, maar nog steeds veel rondjes en in mijn ogen letters die erg op elkaar lijken.

Met z’n drie-en gaan we uit eten, Shankar is druk mannetje, praat veel en grappig hoog. Waarschijnlijk zou hij in NL het stempeltje ADHD/gek krijgen, maar ik mag hem wel. Hij is net als Senthil halfwees en heeft naast een moeder nog twee geestelijk gehandicapte zussen. Uithuwelijken binnen families komt in India veel voor, dus ook veel gevallen van afwijkingen. Ook de zus van Senthil is mismaakt (half armpje) maar is tegen alle ‘logische’ wetten van de Indiase maatschappij toch nog aan de man geraakt.

De hotelkamer is voorzien van TV en een ventiltor, een AC hoef ik niet meer.De badkamer heeft zelfs een douche met slang en een europees toilet. Het bed is wel hard en de stopcontacten zijn Europees, terwijl mijn telefoon oplader drie-pins-Indiaas is. Even een intenartional plug halen dus.