1 dag alleen, lost in music

Maandag 26 oktober

De volgende dag ga om 9.00 uur de deur uit, maar de winkels gaan pas om 10.30 open. Gelukkig wordt ik aangesproken door een taxichauffeur, die mij voor 10 Rs wel naar een electronica zaak wil brengen. Als ik ook maar even bij 2-3 artcraftshops een kijkje neem, dan is het ritje gratis, want hij krijgt coupons van de winkels. Ik hoef niets te kopen. Ik zie heel wat olifanten, die zo wordt gewoon verteld door kinderen zijn gemaakt, en ontmoet veel aandringende verkopers. Ik koop alleen 60 wierookstokjes voor 50Rs, in een andere zaak niets. Bij de derde weet ik na lang onderhandelen 6 prachtige kussentjes van zijde met gouden olifanten voor 1000 Rs te kopen, misschien nog altijd veel te veel, maar ik vind het wel waard. Het is nog steeds geen 10.30 dus ik laat me gewillig naar een 4e zaak brengen. Ik krijg heerlijke thee aangeboden en de hele zaak aan tapijten vliegt aan mij voorbij. De verkoper slooft zich enorm uit om te vertellen hoe ze gemaakt worden, wat de verschillen zijn en ik laat hem, benieuwd als ik ben naar alle verkooptrucs. Als ik zeg dat ik het partroon te druk vindt, komt hij met egalere tapijten aan zetten.

Uiteindelijk lig5t de winkel vol met zo’n twintig verschillende tapijten. Het moet gezegd het is prachtig spul, mix van wol en pure zijde 600 knoopjes per vierkante inch, maar ik wil gewoon niets kopen. Mag hij een prijs noemen? Ja hoor, 250 euro voor een prachtig tapijt van 3 bij 5 feet. Ik zeg dat de tapijten niet mijn smaak zijn en weiger een prijs te noemen die ik het wel waard zou vinden, omdat ik sowieso niet van plan ben te kopen. Maar door te kopen helpt u een familie die maanden aan zo’n kleed hebben geknoopt. Op alles wat ik inbreng heeft de man wel een antwoord. Ik vind het knap, maar omdat het immiddels 10.15 is vind ik het wel tijd om te gaan. Met moeite laten ze me gaan, koop dan iets kleins, nee ik koop niets, je bent de eerste klant vandaag, dat brengt ons geluk, daarom extra korting. Het zijn dezelfde trucjes als bij de vorigen.

Ik loop de deur uit waar mijn taxichauffeur al breedgrijnzend staat te wachten. Hij wil elke keer weten of ik iets gekocht heb en voor hoeveel dan. Ik vraag hem wat een redelijke prijs voor Pasjmina’s (superzachte sjaals van geitesik-haar) is. Dan kan ik daar rekening mee houden. Ik zeg hem dat de zeepstenen olifanten (die dus door kinderen gemaakt worden) in Puducherry stukken goedkoper zijn en hij wil mij wel naar een volgende craftshop brengen. Nee ik wil NU naar de Vodaphoneshop en Planet M (muziekzaak). OK, ondertussen krijg ik zijn telefoonnummer, want kennelijk heeft hij met zijn coupons flink verdiend.

Ik heb met al het gesjees een indruk van Bangalore gekregen. Veel nettere straten, bijna geen vuil, hoge gebouwen, iets duidelijker structuur.

In de platenzaak tref ik een uitgebreid aanbod aan, keurig gesorteerd op de verschillende talen en genres. Ik verlies de tijd. Gemiddelde CD prijs in India: 149-160 RS voor nationale hitcd’s. Westerse CD’s gaan weg voor 299-495 Rs, ik koop wat verzamel-mp3-cd’s (45-70Rs) en eindelijk vind ik Shreya Ghoshal! Terwijl ik alle bakken doorsnuffel, concludeer ik dat bepaalde (oude) bands het hier goed doen die het in Europa maar matig deden (Air Supply bijvoorbeeld). Verder zijn Beatles, U2, Doors, Megadeth,Van Morrison, Eagles, Shakira en Michael Jackson erg populair. De nieuwe CD van de Backstreet Boys (in Europa geflopt) staat hier in de top 3. Whitney Houston’s comeback levert haar ook in India een top 10 notering op. Dus voor 399Rs heb ik nu de nieuwste van haar in mijn (platen)koffer. Razend populair lijkt ook Kenny G (alts-axofonist). Van de Nederlandse producten: Veel Andre Rieu en wat DJ Tiesto. De Vengaboys doen het ook nogaltijd erg goed in India. Toevallig vind ik nog een CD’tje van Treble, met daarop de Eurovisie Songfestival bijdrage. Van de muziekzaak naar de boekhandel, en weer is het smullen. Ik heb met Senthil afgesproken om 19.30 bij de busstand van Majestic. Dat blijkt een gigantisch busstation te zijn. Bellen in een rijdende rikshaw in toeterend verkeer lukt mij niet fatsoenlijk, maar uiteindelijk vinden we elkaar.

Eerst op zoek naar een internet cafe, want ik moet mn blog nog uploaden en Senthil wil wat van zijn vrienden in Bangalore ontmoeten morgen. Ik sms de jongen die ik via internet gevonden had en een planting nursery (Intratuin) heeft en Indiase klassieke muziek zingt. Die blijkt ziek, dus een ontmoeting zit er niet in. Eenmaal online blijkt een andere jongen Madav mij hotel ajantha te hebben aangeraden via de mail, dus ik vraag hem of hij morgenavond zin heeft om de stad te laten zien / uit eten te gaan. Hij kan vanaf 11 uur in de ochtend, dus ik heb voor de volgende dag een gids.