Eerste dagen bij WIDE

Dag 9,10,11 Dinsdag – donderdag 13,14,15 oktober

Bij WIDE gaat de wekker om 6 uur. Voor 7.30 moeten alle kinderen, gegeten hebben, hun koffer netjes hebben, uniform aan, gedoucht of gewassen zijn. De meeste kinderen slapen beneden, net als de payment boys. Kumari en Xavier slapen boven, net als de oudere meisjes en hun dochter Priya, die door alle kinderen Didi (zus) genoemd wordt. Ik logeer in Priya’s kamer en Priya slaapt in de computerkamer zonder fan en klamboe. Verder wordt de bovenverdieping gebruikt om de gravy (saus) voor het eten te maken. Pati (oma) kookt beneden de rijst of de andere basis van de maaltijd. Pati slaapt net als Bobaloo tussen de kinderen in de grote woonkamer. In het huis hebben Karthik en Durga belangrijke taken.

Karthik is de oudste jongen en verantwoordelijk voor het wel en wee op de benedenverdieping. Hij moet het ochtend en avond gebed leiden en sinds afgelopen zaterdag bijhouden of iedereen op tijd het vinkenlijstje heeft volbracht. Wie aan het eind van de week alleen maar vinkjes heeft krijgt een sticker. De stickers en poezieplaatjes van Moeder Bolks worden dus meteen nuttig ingezet komende zondag als de eerste resultaten bekend zijn. Kumari verwacht in week 1 niet heel veel plaatjes uit te hoeven delen, maar wanneer het systeem de kinderen eenmaal duidelijk is zullen in week 2 waarschijnlijk bijna alle kinderen in aanmerking komen voor een plaatje/sticker.

Durga(devi) is het oudste meisje, veel verantwoordelijkheidsgevoel en van het reilen en zeilen binnen WIDE het beste van iedereen op de hoogte. Ze helpt in de keuken en is een soort 2e moeder voor de kinderen. Ik zeg dat het misschien een optie is om haar te behouden voor WIDE in de toekomst maar dan als werkneemster. Kumari zegt dat ze ook al tegen Durga gezegd heeft dat ze graag zou zien dat ze zou blijven.

Boven waakt chuchu de hond, beneden haar blinde dochter. De hele dag blijft het hek voor de deur dicht, vanwege de straathonden. Chuchu is toen Esther en Boukje van de TU Delft hier op bezoek waren lelijk toegetakeld door de straathonden, zodat haar ingewanden eruit hingen. Nu loopt ze zwaargehavend rond – je kunt de bijtwonden nog duidelijk zien- maar kwispelt weer. Chuchu en een reu hebben Kumari en Xavier gekocht toen ze naar Tiru kwamen vanuit Mumbai. Het mannetje leeft niet meer. De puppies konden ze verkopen voor 500rs, behalve de blinde dan. Die hebben ze dus maar gehouden.

Het is hier sowieso een grote ziekenboeg. Xavier is veel minder inzetbaar dan ik gedacht had. De TBC in zijn ruggenmerg leverde een enorme zwelling op. Robbie uit de VS kwam wat dat betreft precies op tijd, want met zijn moeder als verpleegster had hij voldoende medische kennis achter de hand om Xavier naar het ziekenhuis te sturen in plaats van naar de aryuvedische arts en de juiste medicijnen te regelen. TBC in het ruggemerg is niet besmettelijk, maar wel ernstiger. Xavier moet nu nog 7 maanden pillen slikken. Die pillen maken hem af en toe erg ziek, maar hij moet ze hebben. Deze dinsdag ligt hij bijna de hele dag op bed en eet alleen rijst met water, de andere dagen is hij wel actief omdat hij zijn twee tabletten over de dag verspreid inneemt. Maha is door haar oom en tante opgehaald om te behandelen voor open TBC, een grote opluchting voor de andere WIDE-children is TBC razend besmettelijk. Als ze genezen is komt ze weer terug. Saredi en zijn zusje komen waarschijnlijk niet meer terug.

Saredy is naar het melaatsenhuis gestuurd, omdat hij lepra heeft. Niet de milde variant maar een ernstige. Zijn voogd heeft hem uit het leprahuis opgehaald, waarschijnlijk omdat het te duur was. Kumari zal proberen te achterhalen waar hij en zijn zus heen zijn, omdat ik zeg dat ik voor zijn medicatie wil betalen. Dat Saredy wegmoest was voor de kinderen toen ze er achter kwamen dat hij en zijn zusje niet terug zouden komen van vakantie wel erg moeilijk te verwerken, maar such is life in India. Sonya is geestelijk dermate gehandicapt dat ze niet voor zichzelf kan zorgen. Dus op momenten dat zij ongesteld is wordt ze naar haar oma gestuurd. Maar ze komt daarna weer terug. Op school past ze niet in het systeem en dus is ze daar niet meer welkom. In december zal er een vrijwilligster komen die speciaal met Sonya en Sangeetha braingym zal doen. Kennelijk is er met Sangeetha ook iets aan de hand.

Verder heeft Pati hartklachten en is er een jongetje tijdelijk weg voor astmabehandeling. Ik mag hopen dat dat ergens in de natuur is, want voor problemen aan de luchtwegen is India niet bepaald het meest geschikte verblijfsgebied, wat een stank en uitlaatgassen in de steden. Mukesh heeft ook last van astma, maar vooral in de winter als het ‘kouder’ is. En bij bepaalde groenten krijgt hij last. Hij mag Kumari niet rennen, lastig voor een kind. Mijn neus en stem zijn ook nog niet helemaal top. Zal wel zo blijven tot ik terug ben in Nederland ben ik bang.
Veel met Kumari gepraat over de organisatie van WIDE.

Oorspronkelijk bestond WIDE India dus uit 6 vrouwen, de overige 5 zijn nu inactief. In het bestuur zitten net als in Nederland 3 personen waarvan Kumari er 1 is. De anderen zijn huisvrouw en doen eigenlijk niets meer. Kumari vindt het prima om ze te vervangen door iemand anders en iemand uit Nederland. Volgens Kumari heb je dan ook geen FRCA aanvraag meer nodig om geld uit het buitenland te mogen ontvangen. Ik weet het zo net nog niet. Waarom zou je dan anders zelf een jaar geleden niet voorgesteld hebben om iemand van WIDE NL in het bestuur op te nemen? Inmiddels is de weeshuisstatus aanvraag in behandeling na 3 keer te zijn afgewezen. Er kan nu elk moment iemand langskomen van de overheid en de boel controleren, maar alles in orde zegt Kumari. Er is een kantoortje en de meisjes slapen apart, ze heeft files van alle kinderen met de nodige informatie. Volgens Kumari kan het niet meer mislopen. Mercy Home heeft ook geen FCRA maar gebruikt die van het weeshuis van de vader van Luben. Luben is de patroon van Mercy’s Home, samen met zijn vrouw Mercy. Hun weeshuis is in 2002 gebouwd door ook een Nederlandse stichting die voor het geld gezorgd heeft. Het ontwerp was al klaar.

In het voorjaar is Kumari met een groep kinderen bij Mercy Home op bezoek geweest nadat Anneke van hun stichting uit Nederland voor ons WIDE had bezocht. Kumari is positief over Luben, een aardige man, en vol lof over Anneke hoe zij met de kinderen omging. Mercy is een beetje bossy, zegt ze (maar ik denk dat dat onderdeel is van de Indiase competitiestrijd die in alles verweven is, zelf vond ik Mercy een schat van een mens namelijk) Mercy zegt dat er roddels over WIDE zijn en dat ze niet kan geloven dat zij 30 kinderen kan voeden zonder sponsors. Toch is het zo. Ze krijgt op de markt gratis groenten van diverse mensen.

Toen Anneke bij WIDE op bezoek was in april samen met Luben en Mercy, kwamen er tegelijk ‘kijkers’ voor de woning, omdat de eigenaar net bezig was met een beetje intimidatie. Mercy zei dat ze de eigenaar wel kende en om uitstel zou vragen. De volgende dag lag er toch nog een bevel van uitzetting van de rechter. Kumari moest op het matje komen. De rechter vond 1 maand te kort en maakte er 3 maanden van. In de tussentijd was Xavier erg ziek en de kokkin er inmiddels vandoor omdat ze ergens anders een betere betrekking kon krijgen.

Toen Kumari uiteindelijk het huidige huis vond, was de benedenverdieping nog bewoond. Die zou in augustus leegkomen. Maar er woonde een locale politicus. De bovenverdieping moest ze per direct huren omdat ze anders geen huis kon vinden, terwijl onzeker was of de politicus wel zou vertrekken. Met de huisbaas van het oude huis probeerde ze een deal te sluiten over wanneer ze er uit zou, maar die was onverbiddelijk. Als je 1 september de sleutel nog hebt moet je de hele maand huur betalen. Uiteindelijk verhuisde de benedenburen omdat de eigenaar niet wilde dat er ovens in de tuin gebouwd waren en dus grond had om ze er uit te zetten. De mensen waren op de laatste middag van augustus weg. Het was dus zaak om voor de ochtend van de 1e september te verhuizen. In de avond hebben ze toen de kinderen verhuisd. En alleen nog een bureau en een stoel in de woning laten staan.

Kumari belde om de woning op te leveren en de borg terug te krijgen. De huurbaas kwam met zijn vrouw op de motor en wilde de sleutel wel hebben, maar de borg pas de 15e september terugbetalen. Kumari weigerde toen de sleutel te geven en is naar de politie gegaan. De vrouw ze van de huurbaas zei ‘We’ll show who is boss’..

Maar de politie was wonder boven wonder op WIDE’s hand en geloofde het verhaal niet van de huurbaas dat er meer reparatie aan het huis nodig was dan erg nog borg was. Hij eiste dat de huurbaas alleen het schilderwerk mocht berekenen, 1000Rs, en dat Kumari de maand augustus niet hoefde te betalen (3000Rs). Hij moest dus 6000Rs aan Kumari geven en de huurbaas vertrok met zijn vrouw ,luid mopperend achter op ‘Die politie heeft ons nog wel zoveel geld gekost…”Die hadden dus de politie in eerste instantie omgekocht. De agenten zijn later nog eens langs geweest om te kijken naar WIDE en hebben toen iets lekkers voor de kinderen meegebracht.

De woning waar ze nu inzitten heeft eerder een tehuis voor HIV-patienten gezeten. De huurbaas is dus waarschijnlijk iets milder. Toch heeft Kumari tevoren alle gebreken laten opnemen en door huurbaas laten ondertekenen. Allemaal zaken waarmee Kumari ons in Nederland niet wilde vermoeien, waar wij waarschijnlijk ook niet veel mee konden beginnen. Geeft ook wel aan dat Kumari geen domme vrouw is en prima ook haar boontjes in haar eentje dopt. In Bangalore heeft ze aan de pre-university gestudeerd.

Van het huidige WIDE India hoeven we dus geen revival te verwachten, maar we kunnen wel aan de slag met de mensen uit de buurt van de nieuwe locatie. De buurvrouw is al langs geweest bij Kumari. Give me two goats and I’ll breed for you, 50% will be yours 50% will be mine. Ze is ook bereid het landje te bewerken tegen een dergelijke vergoeding. Nu al inj het tehuis komen werken (als kok) is niet handig omdat de reiskosten 500Rs niet zouden opwegen tegen het inkomen. Voor drinkwater moeten de villagers (meer bewoners van een gehucht) zo’n 300 meter lopen naar de weg als er een vrachtwagen met drinkwater langskomt, dus ze drinken nu uit de bron die eigenlijk alleen voor landbouw gebruikt mag worden. Nu een waterbon slaan en laten gebruiken door de omwoners zou veel goodwill kunnen kweken. Kumari laat ik prijzen opvragen van het aanleggen van zo’n bron.

Inmiddels ben ik hier nu twee dagen, pas. Heb veel gehoord, bijna teveel om allemaal op te schrijven.

Bijvoorbeeld over Kumari’s verleden: Ze is opgegroeid in Bangalore, haar moeder in Thiruvannamalai. Ze heeft nog een jonger zusje die getrouwd was met iemand uit de Golf (nu weduwe) en dus ergens in Arabie woont en zich niet om Kumari of haar moeder bekommert. Pati heeft toen zij op jonge leeftijd weduwe werd op straat geleefd met haar twee dochtertjes totdat zij kon werken in de keuken van een katholieke highschool in Bangalore en de twee zusjes mochten inwonen op de compound van het personeel. Zij waren de armsten en speelden altijd met de kinderen van de professoren en ander personeel. Mochten alleen nooit binnenkomen. Alleen toekijken van buiten hoe er gegeten werd etc. Kumari is dat niet vergeten en weet dus wat het is om overal buitengesloten te zijn. Daar ligt de oorsprong van haar droom om voor wees en straat kinderen een warm thuis te bieden.

Haar zus heeft het verleden verdrongen en is vergeten, hoe haar moeder voor hen gezorgd heeft. Toen Pati erg ziek was en mogelijk zou sterven heeft Kumari haar zus gebeld omdat het haar plicht was haar te informeren. Zus kwam over van de Golf bleef slechts een uur , weigerde thee of iets anders aan te nemen en ging vervolgens weg, moeder 1500 Rs in de schoot gooiend. Geen hug of wat dan ook. Pati wiegerde het geld en heeft dagen gehuild. Zo behandelt te worden moet vreselijk pijn doen. Kumari wil niets meer met haar zus te maken hebben. Ik denk dat ze ookbewust de naam van haar jongere zus niet noemt, hier zit veel pijn.

Kumari zegt dat ze voorbereidingen treffen voor Diwali, ik geef maar meteen aan dat ik ook een uitnodiging van Senthilkumar heb om in Theni (zijn geboorteplaats) Diwali te komen vieren, maar dat ik met Deepam zeker in WIDE zal zijn. Ik heb het nog niet gezegd of Senthil belt. In tranen vertelt hij dat zijn request is afgewezen door zijn oom en tante. Hij mag geen mensen mee naar huis nemen. Dat heeft er alles mee te maken dat Senthil homo is. Toen hij een vriend had heeft deze hem aangemoedigd om uit de kast te komen. Dat viel thuis niet goed. Zijn oom stopte de financiele support voor zijn studie.

De vriend zelf hield er een dubbelleven op na en vertelde zijn eigen familie nooit dat hij homo is. Daarom heeft Senthil de relatie verbroken, is verhuisd uit Bangalore en woont hij sinds een halfjaar in Chennai en verdient hij nu 6000 Rs per maand, 100 gulden. Alles wat hij nu nog heeft is een koffer met kleding, wat boeken, een telefoon en een moeder die af en toe belt. De dagen die hij met mij opgetrokken heeft waren voor hem zo belangrijk, dat ik er voor moet waken geen valse verwachtingen te wekken bij hem. Dit is lastig uit te leggen aan Kumari. Ik doe een poging: Senthil has a past of not being treated well by his family and there is a story behind. Het is waar.

Onbegrijpelijk zegt Kumari, het druist in tegen de Indiase cultuur. Als iemand een ander mee wil nemen is die altijd welkom, ook al kun je slechts een kop thee aanbieden. Maar in je huis zal die komen en welkom zijn! Ze zegt dat Senthil in WIDE van harte welkom is, daarmee bevestigend wat ik ook Senthil al verzekerd had. Ik heb Senthil in Pondicherry tijdens de lunch aangemoedigd een toekomstplan te schrijven over wat hij wil studeren, hoe hij dat denkt te gaan doen, wanneer hij subdoelen wil bereiken en wat de kosten daarvan zijn. Dan zal ik proberen daar een sponsor bij te zoeken. Hij weet niet hoe je een plan schrijft maar ik zal hem wel een voorbeeldje sturen.

Dinsdagvond delen we de kinderen mijn meegebrachte speculaas uit, en leer ik alle namen. 's avonds vertel ik Kumari van Zwier en geef haar het Jezusfiguurtje. It really feels like Jesus has come to us now zegt ze ge-emotioneerd. Jezus verdwijnt in het altaar. Een lachende Buddha haalt ze eruit en zegt, deze moet je mee terug nemen voor Zwier, omdat het betekent dat ik iedereen een lach gun. buddha is nothing compared to the Almighty glimlacht ze, it's the thought that counts. Grappig hoe gemakkelijk elementen van andere religies ingepast worden in eigen overtuigingen. Pati is in gebruiken nog heel traditioneel hindoe , maar gelooft wel in Jezus als haar redder omdat ze katholieke school haar destijds uit de goot geholpen heeft.

Woensdag leer ik mijn naam schrijven in Tamil en een aantal basiswoordjes van de thuisgebleven Chella. 's avonds komt een oud-paidstudent langs met twee vrienden. Ze hebben biscuits mee voor de kids. Zo komt er regelmatig iemand langs die koekjes of iets anders extra te eten meebrengt. Dan weer een moeder van een vriendin van Priya, dan weer een oud-paidstudent, dan weer een vriend van Xavier.

Anitha heeft op school geld gestolen, maar ontkent, Danalahskmi heeft lego van de leraren meegekregen, maar dat blijkt ook eerder proletarisch geshop geweest te zijn. De lego brengt Xavier terug naar beide scholen. De lagere en hogere klassen liggen naast elkaar qua gebouw. De kinderen van Mercy home hebben Gogula gepest dat zij arm is nadat ze bij Mercy Home mochten komen spelen en omdat zij ’s avonds geen kikkererwten krijgt. Gogula was verdrietig maar mocht de volgende dag tegen de Mercykinderen zeggen dat zij over een paar jaar een mooi huis hebben. Daarna werd ze niet meer gepest. Xavier brengt de kinderen en als de school uit is rennen ze op Daddy af. Kumari noemen ze miss, xavier Daddy of sir, al naar gelang ze iets nodig hebben.