Vodaspam – Woorden – Paddo-roti

Dag 3 – 7 oktober

Rustig aan gedaan na twee wel hele korte nachten en vele indrukken die nog verwerkt moeten worden. Een gat in de dag geslapen. Senthil belt om te checken hoe het met me is. Ik moet tot mijn schaamte zeggen dat ik tot op dat moment nog op bed lag. Ondertussen ben ik al 4 keer gebeld door een dame in het Tamil. Aan het einde van het bericht ‘To continue in English press 2’ , maar dan blijft ze het bericht herhalen. Na het telefoontje van Senthil doezel ik weer in en schrik wakker. Op mn telefoon is het 17.45 maar dat klopt niet want het is nog licht. Ik bel met kumari en ze is helemaal door het dolle heen lijkt het wel. Zo veel energie knalt er door de lijn. Ik zeg dat ik maandag aankom, omdat ik het weekend nog in Pondicherry ben. Ze kan niet wachten. Ik werk even mijn dagboek bij en post wat op de weblog.

Ik besluit als eerste naar de Vodaphoneshop te gaan en te vragen hoe dat zit. Zij kunnen vast wel dit stoppen. Eerst even een hapje bij Hot breads, omdat ik die bakkerij nog ken van gisteren. Ik neem een vegapizza, wat meer een bol is dan een pizza en een veg.puff – een soort bladerdeeg met wat onbestemde groente erin. Erg lekker. Binnen is Airconditioning (AC), dus ik blijf wat langer zitten. Een bediende zit in de zaak op de grond doosjes in elkaar te vouwen en moet van zijn baas opeens achter de toonbank op de grond verder vouwen. Ik zit bij de deur en een vrouw die me ziet zitten tikt me tot 4 keer op de schouder om geld bedelend. Senthil heeft geen goed woord over voor bedelaars. Officieel is het verboden ook. Na 1 keer duidelijk nee gezegd te hebben en vervolgens te negeren, blijft ze op mn schouder tikken. Het negeren zou ik nog wel volgehouden hebben, maar de bakker is het zat en jaagt de vrouw met veel lawaai de straat op. Bij de Vodaphone shop helpen ze me allervriendelijkst en leggen me uit dat ik bij het balance-checken op de verkeerde knop heb gedrukt. De 70 Rs saldo vermindering zijn snel verklaard, omdat ik flink heb lopen downloaden, maar goed dat is dus net iets meer dan een euro. Ze zullen de bel-advertisements, uitschakelen.

Voor Pondicherri heb ik telefonisch een afspraak gemaakt vandaag met Camille van Neer (AMAIDI een vrijwilligers ondersteunings organisatie) bij Indian Coffeehouse, kruispunt Nerustreet / Pondyroad. Moet wel te vinden zijn volgens Camille. Hijzelf zal waarschijnlijk de enige blanke in het cafe zijn, dus hem mislopen kan ik niet omdat hij een grote bos blonde krullen heeft. Nou dan zal hij ook geen moeite hebben met mij. Hun guestrooms zijn bezet, maar het is erg makkelijk een slaapplek te vinden, dus daar hoef ik me geen zorgen over te maken. Auroville is 10 km van Pondi dus we spreken af om 10 uur in de morgen.

Ik moet nog even wat huiszaken op afstand in banen leiden en sleutel nog wat aan de weblog. Dag 2 staat er op, dag 1 staat nog in mn Dummyboek, volgt later wel.

Om 1800 zou Senthil klaar zijn met werken en ik loop naar zijn huis, net als ik er bijna ben belt hij hevig verontschuldigend op dat hij moet overwerken, maar met een uurtje thuis is, ik moet maar doorlopen naar zijn kamer. Ik heb m schoenen dit keer niet vergeten uit te doen bij de deur en besluit – op uitnodiging- aan te schuiven bij zijn huisgenoot die naar een cricketmatch zit te kijken. Snap er geen zak van en het geluid staat mij veel te hard, maar er is een ventilator, dus ik ben allang blij. Het is 19.00 en nog altijd ondanks dat het al volledig donker is nog vreselijk benauwd en warm. Ik ben (alweer) in slaap gevallen op de bank en als Senthil binnenkomt met zijn grote glimlach, vraagt hij wat ik voor litteken op mijn wang heb. Slaaprimpel :P

’s Avonds met Senthil iets meer naar het centrum geweest om goede woordenboeken te halen. Dit keer met de ‘bus’ maar ik geloof dat het meer een verlengde sharoto is. De driver zet ons (veel te ver van de locatie) af, maar als we eenmaal in de grote boekenwinkel zijn is het een boekenparadijs. Senthil is niet snel tevreden en wil een woordenboek met daarin tamil characters, tamil in westerse letters (zodat ik het kan uitspreken en niet met vier boeken en conversietabellen op schoot zit) en een Engelse vertaling. Ik zeg dat ik ook een woordenboek Engels – Tamil, omdat me dat veel handiger lijkt. Maar die blijken niet te bestaan. Wel woordenboeken english-english-tamil, maar dat is dan Engels plus in het engels een omschrijving en in het tamil ook. Letterlijke vertalingen van Engelse woorden kan niet vanwege allerlei rare verbuigingen. Komt nog eens bij dat gesproken tamil nog weer heel anders is (zelfs andere woorden) dan geschreven Tamil). Lekker is dat, denk dus niet dat ik na tien weken straks Tamil kan spreken. Zit ik daar met het boekje learn Tamil through English LOL het zal dus niet veel meer worden dan wat standaard zinnen. Nou ja is ook al wat.

We vinden voor het Hindi wel zo’n boek – Hindi in karakters – Hindi uitspraak in westerse letters – en Engelse vertaling (Oxford) voor de schandalige prijs van bijna 5 euro. De Tamil-versie moet apart besteld worden en omdat ik Senthil toch wel een keer tegenkom bestellen we ‘m op Senthils mobile number. Ze hebben dit keer geen paspoort kopie nodig, maar ondanks dat er een PC aanstaat wordt de bestelling handmatig in een onoverzichtelijk schrift geschreven. Een ding is mij al wel duidelijk, Indiers denken vooral op kleine schaal na over oplossingen en alles wordt houtjetouwtje aan elkaar geplakt bevestigt tot het bezwijkt en dan weer zo hersteld.

Chennai is een stad zonder duidelijke structuur, maar een aaneenschakeling van aan elkaar gegroeide dorpen. Senthil woont in Kottovakam, mijn kamer is in Thiruvanmiyur.
Voor Senthil koop ik een ‘ Learn French through Tamil’ (1,50 euro) Een FE-EF woordenboek wil hij nu niet hebben, dit is voorlopig wel genoeg. Die koop ik dan wel in Pondy. Hij wil nog even op de foto met de dikke Oxford, we kopen een Twix en we gaan nog even op zoek naar cd’s van Shreeya Ghoshal omdat ik die zo goed vindt, maar ondanks dat ze een nationale heldin is slagen we daar vandaag niet in. We stappen een restaurant binnen zonder AC maar het eten blijft verrukkelijk. Ik bestel Roti –Paneer Mushroom nog wat non spicy, Senthil neemt natuurlijk wel spicy. Het is om de vingers bij af te likken. Wel alleen de rechterhand natuurlijk, de linker is voor de bips.

Ook dat gaat me steeds beter af LOL, hier is geen WC-papier maar genoeg water en daarna mijn desinfecterende handzeep waar geen water voor nodig is. Senthil snapt niet helemaal waarom ik zo panisch doe over het water, water reinigt, dus dat ik het vies vind is raar. Hij vraagt zich meer af of je van de chemicaliën van het goedje uit mijn pompje niet vieze handen krijgt J
Het is al laat (22.30) en dus slaan we de kabel-terugbreng-actie over. Van mij hoeft het ook niet perse , het dingetje heeft 200 Rs gekost en we krijgen geen geld terug, maar misschien dat Senthil er batterijen of een zaklamp voor terug kan krijgen. We’ll see.