Leesvoer van 1 week

Dag 14 – Zondag 18 oktober - Zaterdag 24 oktober

Voordeel van veel vuurwerk is dat er ’s nachts weinig tot geen muggen te bekennen zijn. Dat brengt mij op een idee. Ik ga eens proberen of wierookstokjes muggen uit mijn kamer houden. Zo ja, dan sla ik er een hele bende in.

De kinderen worden aan het tekenen gezet, ik zeg dat ik dan ook maar aan mijn huiswerk ga en kruip achter de pc om mijn dagboek bij te houden, mail te versturen etc. Terwijl Kumari langsloopt hoort ze de mp3-opname van de kerkdienst, waar ik het gedeelte van het gebed in het Engels aan het opzoeken ben. Ze herkent de muziek als gospel, omdat ze vroeger ook koortjes hadden in het opvanghuis waar zij is opgegroeid. Ik laat haar wat horen. Ze haalt Xavier er bij en na het gebed bedankt ze mij uitvoerig, alsof ik iets gedaan heb. Ik moet het later nog maar eens laten horen via de luidsprekers.

Ik ga nu nog even snel foto’s uitzoeken die Eva thuis in de nieuwsbrief zou kunnen verwerken.
Omdat we een week lang van internet verstoken zijn geweest in het WIDE home, post ik nu in een keer een hele week. We hebben weer veel kunnen doen, maar ik heb niet alles uit kunnen werken in een verhal, met name de verhalen rondom aannemers en checkup-vragen en bouwvergunning.

Dus in random volgorde heel veel steekwoorden om uit te werken:

Om een weeshuis te mogen runnen moet je minimal 30 kinderen hebben. Momenteel zijn er 4 in de gevarenzone. Sonya, Kasturi, Praveem en nog een jongetje dreigen vervangen te worden door nieuwe kinderen. Sonya en Kasturi zijn de oudere en jongere zusjes van Mukesh. Sonya is geestelijk gehandicapt en regelmatig (als ze ongesteld is) bij haar oma en Kasturi is voor een of andere huidziekte in behandeling ergens. Beiden hadden al weer terug moeten zijn in WIDE, maar de oma van de kinderen zegt dat haar niets verweten moet worden als Kumari haar daar op aanspreekt. Familieleden hebben de kinderen onder hun hoede. Kumari wijst ze erop dat als ze hun dochters een goede plek en onderwijs willen geven ze de kinderen op tijd terug moeten sturen naar WIDE, omdat ze anders kinderen zal helpen waarvan de guards wel inzien dat ze hulp nodig hebben. Als de inspectie langskomt en Kumari heeft geen 30 kinderen zijn de rapen gaar namelijk. Praveem is drie maanden weg geweest en zou het maandagweer proberen, maar op dag 1 is als Xavier naar de school belt om te checken of hij in de klas is, al weer duidelijk dat die weer is gaan spijbelen. Die moet dus weg. Ook een ander nieuw jongetje was onhandelbaar en liep telkens weg, ondanks de liefde die hij hier kreeg. Als een kind onder behandeling van een arts isen niet in WIDE woont tijdelijk, moet Kumari daarvan een verklaring hebben, welke ziekte, welke behandeling en verblijfplaats ze hebben. Van Maha heeft ze dat, dus dat levert geen probleem op.

Ik concludeer dus dat ze nu 26 kinderen in huis heeft en als de bliksem kinderen erbij moet nemen, maar Kumari wil niet meer en minder dan 30 kinderen in huis hebben nu. Ik vind dat ze er minimaal 32 moet hebben om een soort buffer te hebben. Volgens Kumari is 4 kinderen niet in WIDE een uitzondering, maar volgens mij is het meer regel. Ik zou zeggen minimaal 32,33,34 kinderen op de lijst en er zorg voor dragen dat er nooit minder dan 30 zijn. Xavier had dat ook al gezegd verteld Kumari, dus misschien 31 of 32? Ik denk dat ik er nog eens met haar over moet hebben. Hier loopt ze gewoon teveel risico om als ze de controleurs op bezoek krijgt al het werk voor niets te hebben gedaan.

Ajith Kumar kijkt nu even over mijn schouder mee terwijl ik typ, hij wil graag dat ik zijn naam typ. Mukesh wil meteen ook ;-)

Zo gaat het hier dagelijks, til je een kind op dan willen ze allemaal, liefst 4 keer en met voordringen. Is er eentje die door heeft dat Priya naar een Serial (soap) en dus TV kijkt, dan stromen er zo 10 kinderen binnen, hopend dat tijdens de commercials er gezapt zal worden naar Jetix of Cartoon Network. Af en toe als er een kindje in de keuken komt, dan stopt Kumari die wat extra toe, hier opeten en niet laten zien. Sanjay bewaard dan altijd stiekum iets in zijn knuistjes voor zijn grotere broer Ajith, Ajith doet dat andersom niet, die vreet alles op, veegt zijn handen en mond schoon en loopt naar buiten alsof er niets gebeurt is. Twee heel verschillende karakters, ze lijken ook niet op elkaar. Vermoed dat de mama papa een keertje niet zo trouw is geweest toen die in de bak zat, maar goed. Ook Ajith is al veel veranderd tov toen hij binnenkwam. Allen zorgzaamheid moet hij nog leren, waar Sanjay dat al is. Volgens mij heeft Sanjay een bekkenprobleem en naast zijn scheve mond ook last van ADHD, maar ik ben geen dokter. Als we hier wat meer specialisten zouden kunnen krijgen die de kinderen observeren en behandelen waar mogelijk, zou dat een zegen zijn.

Zelf heb ik de meeste kinderen wel in de smiezen, je merkt wie er al langer wonen en wie nieuw is, de nieuwe kinderen hebben de gewoontes van de plattelandsbewoners: veel slaan, weinig praten, weinig gevoel voor verantwoordelijkheid of maathouden, veel aandacht nodig. Voor sommige kinderen vind ik het eerlijk gezegd wel lastiger om die aandacht toch te geven. Janani en Nithya bijvoorbeeld zullen ongetwijfeld over een jaar schatten van meiden zijn, nu vind ik ze veel te claimerig, hangerig en pikken ze signalen nauwelijks op. Doe mij maar de lieverdjes. Sadya, Sangeetha, beide Sathya’s, Durgadevi en ondanks hun ondeugendheid Gogila & Danalahksmi . Van de jochies zijn Sanjay, Villu, Karthik, Chella de aardigste. Sangeetha geeft me telkens een zoentje. Santosh De Wilde en Ajithkumar willen continue stoeien.
Pown ‘ s (dus niet zoals ik eerst dacht Paul) vader komt zijn zoon opzoeken donderdag avond. Hij is een grote boer op 12km buiten Tiru. Hij kan ons veel vertellen over planten en dieren. Ik bevraag hem via Kumari 100-uit over verschillen tussen de dure en goedkopere geiten, meest winstgevende vruchten en gewassen, controle op pachters, afwegingen tussen het een en ander. De bananen die zoon adviseerde worden nu afgeraden, te kwetsbaar en te gewild door omwonenden zonder watchmen. Bloemen, cocosnoten, geiten (de dure) en melk lijken meest profitable. Bloemen (lilies / jasmine): na 3 maanden eerste bloemen, daarna elke maand 5 tot 9 duizend Rs opbrengst. Inzaaien van bollen kost 2500 Rs. Ik zeg tegen Kumari dat we nu moeten laten planten, zodat ze alvast kunnen en tijdens de regen niet onder water komen als ze nog niet volgroeid zijn. Dan hebben ze in januari/februari de eerste oogst, wachten we dan pas in april/mei. Coconootbomen planten in rijen van zuid naar noord, zodat de zon er voldoende omheen kan schijnen en de bloemen zo min mogelijk beschaduwen is ook mogelijk, doen! De vader zegt de beste kwaliteit cocosnoot bomen te kunnen leveren. Het enige noodzakelijke onderhoud is een keer per maand door iemand de rotte bladeren uit de top te verwijderen. kosten 25Rs/boom als je iemand inhuurt, maar een Santosh zou het ook prima kunnen volgens mij. Tijdens de bouw kunnen we dan papaya, mango e.d. poten omdat die snel groeien en schaduw geven. Padi (rijst)velden moeten eens in de zoveel tijd onder water gezet worden (muggen), dan tien dagen trekt het water in de plant, daarna lang droog. De boer raadt het niet aan omdat rijst erg bewerkelijk is. Bananen worden pas interessant als ze er wonen, omdat ook die redelijk bewerkelijk is en de hele plant zodra er bladeren zijn al interessant is om te jatten.
Van een banana tree worden namelijk alle onderdelen gebruikt, vrucht (voedsel), blad (als bord/dakbedekking), stam (touw), binnenkant van de stam (lekkernij?) Een stek levert na 4 maanden al een tros bananen. De plant geeft scheuten die opkomen, die je dus selectief moet verwijderen of juist laten groeien.

De dure geiten (formaat grote hond) zijn zo duur omdat hun vlees lekkerder is, maar ook omdat die twee keer per jaar twee jongen kunnen werpen, waar de goedkopere geiten kleiner zijn en maar 1 jong per jaar voortbrengen en minder lekker vlees leveren. En geitenmelk? Doen ze niet aan, vinden ze maar een rare gedachte. Kaas is sowieso een schaars want duur en daarom weinig gewild product. Denk ook dat kaas hier te snel zou smelten zonder koelkast, en dus kun je er onmogelijk meer op de markt gaan zitten op de kleedje.

Melk en bakolie verkopen ze hier in plastic zakken niet in pakken of flessen. Op de olie bon uit de Bonnenwinkel (voor de armen) staat een groot portret van de president van Tamil Nadu die ‘ervoor gezorrgd heeft dat ze goedkoop aan rijst en andere basisproducten kunnen komen. De stemmen voor de komende verkiezing zijn dus al binnen. Met de twee bonnenboekjes (Pati 1, X&K 1) die ze per maand hebben kunnen ze bij WIDE per maand 40 kilo rijst kopen tegen laag tarief. Soms is de rijst zo slecht dat die niet eetbaar is. Is de rijst van uitstekende kwaliteit dan verkopen de tussenpersonen die voor grof geld aan anderen en wordt gewoon meegedeeld dat de rijst deze maand niet geleverd wordt of dat het dinsdag rijstdag was en de klant er toen niet was…

40 kilo rijst per maand is niet genoeg. In een maand gaat er in WIDE 200 kilo rijst door. Dat is als de kinderen geen vrije dagen hebben, want dan lunchen ze ook thuis. Dus 50 kilo rijst, voor 5X2 +2X3 maaltijden per week. Ik heb even uitgerekend, dat als ik elke avond een maaltijd met rijst zou maken voor mezelf (150-200 gram) ik daar ruim 3 jaar mee vooruit zou kunnen. Maar goed ik eet daar dan ene gezonde hoeveelheid groente en vlees bij, plus een toetje, rest van dag salade en brood.

De kinderen van WIDE krijgen elk ontbijt rijst met een side dish (schep groente), op school ook eten, inclusief een ei, uit school thee en een koekje en ’s avonds rijst met een andere soort side dish. Af en toe krijgen ze vlees, maar ook dan niet al te veel, omdat ze dat nu hier gewoon niet kunnen betalen.

Kumari vertelt dat Pati waarschijnlijk iets van 86 is omdat haar zus die 47 is (en dus ook ouder ipv jonger dan Kumari) verteld heeft dat Kumari geboren is toen Pati al ruim in de veertig was ook. Kumari zelf is ongeveer 38, maar dat dachten we vorig jaar ook al J. Ze was 17 toen ze trouwde met Xavier. In augustus 2009 waren ze 20 jaar getrouwd, dus ik denk dat ze dus 18 was toen ze trouwde. Priya is 19(?) Babaloo is 6 en de jongste. Chella en Sweetha zijn inmiddels 7.

Elke ochtend en avond moeten de kinderen gezamenlijk bidden voor het eten, ook moeten ze individueel nog bidden. Kumari zelf bidt in de ochtend en avond, de rest van de dag is ze veel te druk, bovendien werkt het gebed van kinderen volgens haar meer uit dan dat van niet onschuldige volwassenen. Kumari vertelt de kinderen alles over moeilijke situaties binnen WIDE en van sponsors. De kinderen moeten dan bidden dat God voor die mensen moet zorgen. Kumari vertelt een paar opmerkelijke verhalen van [mrikkols] miracles, volgens haar direct gevolg van gebed. Genezingen, oplossingen, maar ook van een aantal doden in de omgeving van een vrouw die eerst heel veel voorspoed had toen ze WIDE hielp, vervolgens niets meer van zich liet horen en de ene ramp na de andere haar familie trof. Ik geloof niet dat je ellende 1 op 1 kan terugvoeren op iemands acties, maar de vrouw gelooft dat wel en helpt nu weer.

Priya ‘ brochure. De school van Priya doet elk jaar een liefdadigheidsproject. Voorgaande jaren was dat voor Kora het AIDS-patienten project. Dit jaar willen ze WIDE wel helpen. Daarvoor moet de volgende dag (maandag) 200 brochures ingeleverd worden en moeten ze 14 november een voorstelling geven voor de mensen die dan komen kijken. Ik ben er dan weer (terug van 2 weken vakantie) dus we verzinnen dan wel iets, toneel stukje, wat zingen. De 200 brochures heeft WIDE niet, wel nog 50 oude met verkeerd adres die Sandra had gemaakt. Xavier levert die donderdag pas bij de docent in. Die vindt dat er te weinig kinderen op de brochure te zien zijn, zodat het lijkt dat er geen 30 kinderen in WIDE zitten, dus de brochure moet nieuw gemaakt worden, in 200-fout.

Beetje typisch dat als je geholpen wilt worden je zelf alle onkosten moet maken, maar zo werkt het ziekenhuis hier ook. Brochures zijn te duur voor WIDE. Enfin, ik vraag om de tekst van de oude dan klus ik wel een nieuwe in Photoshop en dan laten we pamfletten printen, die zijn goedkoper, volgens Kumari. Waarschijnlijk kost brochures maken nauwelijks meer. Als ik er 500 laat printen, dan kan WIDE / ik die ook nog uitdelen her en der. Sandra’s folders hebben ook lang dienst gedaan. Maar goed dat communiceer ik pas als ik bij de printshop ben, anders staat Kumari het nooit toe.

De tekst van de vorige brochure hebben ze hier niet digitaal omdat die vorige keer ter plekke in de kopieshop is bedacht of gewoon niet bewaard. Ik bespaar ze 50Rs door nu zelf zo’n brochure te maken. Ik typ de oude tekst over verander hem een beetje naar de huidige omstandigheden, houd geheim dat WIDE ook vanuit Nederland gesteund wordt (omdat dan steun vanuit India niet meer nodig gevonden wordt), en plak er een paar mooie groepsfoto’s bij van de kinderen en wat losse portretjes (Sadya en Chellamutu van de Kerstkaart 2008) en nog van Sathya en Villu.

Ik vraag of ik dit keer niet het bankrekening nummer er bij zal zetten, nooit aangedacht de vorige keer. Kumari geeft het nummer dat ergens op een papiertje geschreven staat. Better to check it with the bankbook, dus op zoek naar het officiële boekje…. onvindbaar (vanwege de verhuizing). Ik kan me moeilijk voorstellen dat je met weinig bezit de belangrijke papieren niet zorgvuldig opbergt of terug kan vinden, als ik in mijn zooi thuis meestal al de papieren wel terug kan vinden, waarom dan hier in WIDE niet? Maar goed, ik maak me er maar niet drukker om dan Kumari. En website? Die oude noemen, is die up todate? Nee maar niet de Nederlandse want dan zien ze weer dat we hulp uit het Westen krijgen…… Indiers denken dat elke Westener rijk is, dus zodra er een witneus op het toneel verschijnt stopt de charity van de locals.

Terwijl ik dit typ vraag ik aan Kumari of het dan wel verstandig is als ik mee zou gaan naar de markt.. Kumari zegt dat het geen probleem is, omdat Helene en Robbie ook meegeweest zijn naar de markt. Ze zegt wel dat die de ‘volunteerlook’ hadden en dat ik ‘ look like a boss’. Ik moet er wat om lachen, maar ze heeft misschien wel gelijk. Toch is het geen probleem zegt Kumari, bij de markt aangekomen (duurt heel lang voordat ze zover zijn) zegt Kumari dat het toch maar beter is als ik op afstand volg en er niet naast ga staan. Told you ;-) Manni, Ajithkumar en Santosh de oudste zijn mee om te dragen. Manni snapt het principe niet helemaal en staat uitgebreid naar mij te zwaaien en sir te roepen als ik op 50 meter loop. OK,volgende plan is dat Manni en ik doorlopen de straat uit waar Xavier met de autorikshaw zal zijn. Halverwege komen we Xavier tegen die de marktstraat is ingereden. Hij stopt en zegt dat ik in de riskhaw kan gaan zitten als het mij te heet is. Ik blijf liever in de open lucht in de bries en schaduw en stank van het open riool. Dat riool loopt overal in de stad voor de huizen langs en is de uitlaat niet alleen van grijs water (regen en douche) maar ook van toilet. In de nettere buurten is het riool afgedekt met stenen platen in de meeste straten volstaat een stenen plaat naar de voordeur.

Santosh komt aangelopen met een grote zak uien op het hoofd. Even later Ajith met tomaten, groente die ze gebruiken voor Sambar, die een beetje als aardappel smaakt, een zak met drumsticks (vijfhoekige bonen die naar tuinbonen smaken, ladies fingers, ook iets bonerigs. Dit keer geen zak met knoflook. Gemiddeld gaan door elke maaltijd meerdere uien en tenen knoflook per bord.

Xavier zegt dat uien 16 Rs/kilo kosten normaal, maar zij krijgen 10 kilo kado. Ik vraag wat aardappelen kosten en Xavier zegt dat die op het moment duur zijn, 22 Rs/kilo. Ik zeg dat ik op zoek ga naar aardappelen. Prijzen die ze mij noemen varieren tussen de 26 en 30 Rs per cage (minder dan een kilo) dus ik onderhandel maar ze houden aan oorspronkelijke prijs vast. Dan loop ik maar verder. Koo pik wel 50 bananen. Ik vraag wat de bananen kosten 4 voor 10 Rs, hmm dat is goedkoper dan ik dacht ik ze voorheen gekocht heb (3Rs/stuk) dus ik onderhandel en kom ipv 120 op 100 rs voor 48 bananen uit. Ik geef er eentje aan een oude dame die er slecht uitziet. En loop terug naar de autorishaw. How much you paid vraagt Xavier en ik krijg vervolgens op mijn lazer, dat ik voor die prijs bij het busstation wel 100 bananen had kunnen kopen. Vange (kom!) zegt Xavier show me where! Dus ik mee naar de bananenverkoper, xavier roept dat de man teveel heeft gerekend, take banana’s and give money back! Het verbaasd me dat de man zonder tegenspraak het ook nog meteen doet en ook eerlijk antwoord dat hij 100 Rs gerekend heeft. Bijde busstop zullen we wel andere bananen halen. Ik schaam me rot, 100Rs daar krijg je in Nederland 3 bananen voor dus ik vond het retegoedkoop, maar ook Kumari legt nog maar eens uit dat als we 50 Rs kunnen besparen, ze dat liever uitgeven aan mensen die het wel verdienen en niet aan mensen die de boel bedriegen.

Kennelijk kijk ik erg sip want Xavier stopt even later en neemt me mee naar een achteraf schuurtje waar een vrouw gurd zit te koken. Hij koopt een zakje gurd en ik krijg een cup curd met lepel. Het is een dik geworden gestolde yoghurt, dus ik roer de boel eerst maar dun zodat het smakelijker is. Het is heerlijk dit koele en zure op dit heetste uur van de dag. Xavier vraagt of we nog een zullen nemen en ik denk dat hij een zakje bedoeld dus ik zeg ja, krijg ik een nog gelere beker van de dame en mag ik die ook op eten, Xavier neemt een waterige variant van de yoghurt, ik denk een soort wij.

We gaan naar de printshop, ik heb een banner gemaakt voor verjaardagen “WIDE children wish you a happy birthday” als we daar een foto van maken, kunnen we die opsturen naar mijn oma, Zwier en ieder ander die jarig is, en ze kunnen hem ophangen als er een kindje jarig is. Het kost maar liefst 100 Rs om een banner van 120 bij 45 centimeter te laten printen. Dus Eva’s idee om meer te laten printen hier en op te sturen voor als we een presentatie moeten is uitstekend.

Wanneer Kumari en ik bij de rishaw terugkomen zitten de drie jongens te smikkelen van de biscuits. Van een groentesponsor hebben heeft Kumari 3 pakken met biscuits gekregen. Kumari vraagt waarom Xavier alle drie de pakken heeft gegeven, nu hebben de andere drie kinderen niets. Xavier zegt dat de jongens hard gewerkt hebben en wel wat verdienen. Ben het met Kumari eens dat dat ook wel met 1 pak gekund had. Onderweg naar huis regelt Xavier dan de 50 bananen voor 70Rs. Ze zijn ietsje groter dus ik zeg maar niets ;-).

We worden nog aangereden door een bus van achteren, maar met die slome snelheden is de schade beperkt tot wat extra verf op het zwarte zeil van de autoriskhaw. Het is me nog niet gebeurt dat we niet iemand of iets geraakt hebben in het verkeer als ik met Kumari door Xavier rondgereden wordt. Nou is Xavier moet ik eerlijk bekennen wel heel duidelijk een beginnende chauffeur, dus de ongelukjes zijn vooral aan zijn ‘verkeersinzicht’ en in mijn ogen te weinig gebruiken van en reageren op andermans toeter, maar dat zeg ik maar niet. Hij leert t vanzelf.

Kumari vertelt na aanleiding vande aanrijding dat Xavier wel een vergunning moet hebben voor dit soort situaties omdat ze nu niet de verkeerspolitie erbij kunnen halen. Ik zeg dat we er dan maar eens moeten achteraanbellen waar die vergunning blijft, en waarom de maand-tijdelijke vergunning niet omgezet wordt. Nu paskrijg ik te horen dat de tijdelijke license om autorishaw te rijden niet is omgezet in een geldige omdat het geld gewoon nog niet betaald is. Dat vind ik wat onverstandig, want wat als ze nu gepakt worden door de politie. Ik ga even uitzoeken wat zo’n vergunning kost. Kan nooit veel zijn. Eerst even afwachten of Xavier de autorishaw volgende maand moet inleveren omdat de eigenaar hem wil verkopen. Als dat zo is wat moet dat ding dan kosten? 600 euro, ik vind dat wat veel. En moet Xavier niet gewoon meer transport fee vragen? Nu brengt hij mensen soms voor 5 Rs naar hun bestemming waar collega’s 50-60Rs vragen. Die prijs kan dus omhoog. Al was het alleen maar om iets meer en fatsoenlijker eten te kopen, of om geen vijanden onder collega’s drivers te maken. Maar het antwoord is nu nog dat ze nu soms wat extra krijgen en reclame kunnen maken voor WIDE. Maar goed dat kan ook als je 30 Rs vraagt ipv 50.

De nieuwe TBC-medicijnen leveren nu niet veel problemen meer op bij Xavier, hij is duidelijk opgekanpt en de lichte zweling die hij nog had toen ik aankwam, is nu nagenoeg verdwenen. Net als Chella’s vingertopje. Die is nu zwart en de nagel zal er afvallen. Ik hou mn hart vast, maar de dokter had dit al voorspelt, dus niemand die zich er druk om maakt. Ik geef Priya mijn tissue zakdoeken zodat ze geen watten op de telkens bloedende wond stopt die ze de volgende verschoning weer uit moet pulken waardoor het weer gaat bloeden. Zo houd je de wond wel in stand.

De antimuggen wierook werkt trouwens uitstekend, nu wordt ik ‘s nachts duidelijk minder vaak wakker van prikken in mn hand of voet die de klamboe raken en dus bereikbaar zijn. Ook zie ik ’s ochtends beduidend minder aasgieren aan de buitenkant van mn klamboe mij aanstaren. Wel zag ik gisteren voor ik naar bed ging een kakkerlak van 6 cm grootte op mijn kussen lopen. Het is een kwestie van wennen en niet te moeilijk over doen. Zo zit ik nu ook probleemloos in de kamer als de stroom uitvalt en de ventilator het niet meer doet. En vind ik het ook niet meer vervelend als ik met Kumari drie jochies en kilo’s groenten rond het middaguur achter in de autoriskhaw te sjesen met eentje op schoot.

Het enige wat ik echt lastig vind om mee om te gaan is dat ze in India niet gewend zijn om dingen te plannen of als er iets gepland staat, je nog maar moet zien dat het gebeurt. Zo moet ik nog zien dat de pamfletten gedrukt worden vandaag en dus maandag (week te laat) geleverd kunnen worden aan de leraar van Priya. Ik ben ook al een week bezig een banner te regelen, voor een foto die we dan voor alle sponsors kunnen gebruiken als die jarig zijn of voor de kinderen als ze een verjaardag hebben. Ook staat al een week in de planning dat ik motorrijles krijg van Xavier. Lijkt me handig want dan kan ik in Goa een motor huren in plaats van een gammele scooter en ben ik als ik weer terug ben hier wat mobieler. Achteraf had ik gewoon wel op dag 1 een scooter moeten huren misschien. De banner is inmiddels op zondag een uur voor ik vertrek naar Bangelore in WIDE. Ik maak snel een foto zodat ik die nog op kan sturen, op tijd voor mijn oma's 90e verjaardag. De pamfletten staan voor maandag ochtend in de planning. Ik ben benieuwd. Het is hun verantwoording, niet de mijne. Ik heb Kumari een lijst met zaken gegeven die duidelijk moeten zijn als ik terug kom. Liefst ook al in gang gezet. Kumari zegt dat ze dat in dag 1 geregeld heeft, dus ik druk haar op het hart de overige dagen dan aan de kinderen te besteden :-) Die heeft ze toch wat minder gezien nu ik continue aanwezig ben.

Baboloo weet niet dat hij anders is volgens Kumari. Ik denk dat hij donders goed weet dat hij een bijzondere positie heeft. Als jongste wordt hij zwaar verwend, de kinderen weten dat hij een eigen kind is en zullen dus van hem meer toestaan dan van andere kinderen. Ze willen Baboloo onwetend houden tot hij er zelf om vraagt, omdat er dan opeens meer afstand zou zijn. Ik betwijfel dat. Die afstand is er al en wordt wellicht (onbewust) misbruikt door Prince en geaccepteerd door de andere kinderen.

Zaterdag stelde ik voor de kinderen meer te nemen naar de exhibition, kermis. Kumari zegt dat het voldoende is als ze allemaal een rondje lopen, maar ik vind het veel leuker als ze ook wat attracties gebruiken. Xavier en Kumari vinden 1 attractie meer dan genoeg (omdat geld beter uitgegeven kan worden aan eten) dus om 1800 als de current weer on is moet iedereen zich opstellen in een lange rij, de paidstudents gaan ook mee en Kumari heeft het langste werk om zich klaar te maken ;-) en is minstens zo nerveus als de kinderen. Ze hebben weer hun allermooiste kleding aan en in een lange sliert lopen we naar het terrein. Keiharde muziek natuurlijk weer net als in de bussen. Bij de entree blijf ik buiten beeld en Xavier regelt dat we voor de prijs van 26 met 36 man naar binnen mogen. Schrik niet vande kosten: 26 x 5 Rs. Eenmaal binnen slingeren we ons over het terrein en worden de draaimolens een schip en nog wat gammele apparaten bekeken. Als dan vertelt wordt dat ze er een mogen uitkiezen wordt het een heel geregel, maar we komen er uit, de meesten willen in de mallemolen op een paard zitten, een stuk of 8 op de motordraaimolen en de oudsten mogen met de ‘achtbaan’ die gewoon over een golvend vlak heel veel rondjes draait met verschillende snelheden. Het is een groot feest! Op de weg terug wordt Xavier nog aangesproken door een bekende die zegt dat in verband met het overlijden van iemand er weer een ‘ function’ is, een maaltijd ter nagedachtenis en reincarnatieviering of zo, en dat ze dan maaltijd willen doneren aan een goed doel. De man denkt dan altijd aan WIDE, dus ’s zondags komt er een wagentje voorrijden met een flinke vegetarische maaltijd.

24 oktober is mijn zusje Christel jarig! Van Harte!!!