Senthil in Pondy

dag 7 - zondag 11-10-9

6 uur werd 7.30 maar mijn inschatting was correct. Sms: Wake up Erik, wish you a happy day, where are you? Ik word er wel wakker van maar ik antwoord om 8 uur pas, ‘ See you at Le Café at the boulevard around 8.30/45’ Daar aangkomen zit Senthil met een Belg te kletsen, dat is dus die vriend. Hij woont al vanaf zijn 12 in Auroville, inmiddels is hij 42 en een projectleider voor een Balinees bedrijf. We ontbijten gedrieen en met een kater schuift Noel ook nog aan het tafeltje naast ons aan. Hij groet mij en weet zelfs mijn naam nog. Gelukkig herken ik hem en weet ik de zijne ook nog.

Na ontbijt gaat Dirk naar zijn werk en huren wij een scooter. Senthil wil graag rijden maar kan geen balans houden met mij achterop, dus wisselen we en rijd ik naar het tourist office om te kijken of ik alsnog een entree voor Auroville kan regelen, maar dat lukt niet. Wel komen we er achter dat het daar vandaag om 12.00 uur dicht gaat. Omdat het al 11 uur is moeten we dus opschieten. Senthil wil rijden omdat het anders te langzaam zou gaan, ik sta af en toe doodsangsten uit met zijn verkeersinzicht en foto’s willen maken van ons op de scooter. Een paar keer moet ik waarschuwen voor kuilen, tegenliggers of hobbels. Gelukkig weet ik nog van vorig jaar waar we naar links moeten om het weggetje naar Matrimandir in te slaan.

Matrimandir is een soort commune, gesticht door een guru en een franse vrouw in 1962. In het centrum van het stedebouwkundig plan bevindt zich een soort spiritueel centrum wat met geen enkele religie te maken zou hebben (dan de eigen denk ik dan, want Sri (heilige) Autobindi en The Mother zijn wel alom aanwezig) met een of andere edelsteen die het zonlicht weerkaatst op alle wanden van het bolvormige gebouw. We kunnen er dus niet in, maar ook de buitenkant van wqt zich nog het beste laat omschrijven als een ‘gouden golfbal’ vindt Senthil al indrukwekkend genoeg.

Weer veel foto’s en elke foto wordt uitvoerig gecheckt op ‘oily’ want donkere huid glimt teveel op foto’s , ogen en lippen. Ik vraag of hij erg onzeker over zichzelf is, maar dat ontkent hij. Wel dat hij vroeger cameraman of model wilde worden. Op de terugweg (ze sloten toch pas om 13.30) rijd ik liever en zijn we bovendien toch sneller, omdat ik niet afgeleid wordt door alles om me heen. Ik ken dit stukje al. In Pondy nemen we een late lunch en laat ik Senthil nog even kennismaken met de franse architectuur, de gothische en de romaanse bouwstijlen van de kerk en cathedraal en lopen we een rondje door de ashram, omdat die zoveel bloemen heeft. We shoppen nog wat, flaneren over de boulevard waar Senthil weer op de foto wil met de zwarte rotsblokken op de achtergrond (want dan kleurt hij beter) en andere tamils wijsgemaakt heeft dat ik een Hollywood actor ben. Ik moet spontaan op de foto met iedereen. LOL. Zelfs in het toeristische Pondicherry en Auroville blijf ik aangestaard en besproken worden. Zeggen meisjes giechelend ‘goodmorning sir’ en wordt ik regelmatig gekiekt. Blijf het vreemd vinden. Maar het went.

Ik koop nog een schrift en een USB-stickje voor Senthil. Terwijl we in een hotel een drankje doen begint hij meteen te schrijven. In keurig tamil handschrift. I got a certificate for my writing, meld hij trots. Als ik vraag wat hij geschreven heeft, leest hij zonder gene pagina 1 voor: Ik heb in mijn leven veel tegenslagen en bedrog meegemaakt, zelf heb ik nog nooit iemand bedrogen. Ik wil verder gaan studeren en mij ontworstelen uit India. Daarvoor heb ik vrienden en relaties in het Westen nodig. In dit boek beschrijf ik wie ik allemaal ontmoet heb en wat ik van ze geleerd heb. Dan volgt een introductie op Erik uit Nederland met alle gegevens die daarvoor nodig zijn. Hij wil mijn adres in NL een pasfoto, en terwijl hij mijn adres overschrijft pent hij ook meteen dat van mijn ouders mee. Ik zeg dat hij daar niets aan heeft, omdat ik heel ergens anders woon. Dus ik vermoed dat hij binnenkort wel eens een bedelbrief zou kunnen gaan sturen, dus mijn ouders zijn gewaarschuwd.

Tegen bedelaars moet je ‘il-lej’ zeggen ‘niets’ en tegen verkopers ‘ ve naam’ , ‘ Ik wil het niet’. Worden ze echt vervelendend dan werkt ‘ponguh’ ‘ga weg’ meestal wel.

Er moeten nog overhemden gekocht worden voor Diwali voor hemzelf zijn oom en neef dus nog net voor sluitingstijd dus sjesen we nog even naar de canal-area, waar Senthil erg lang bezig is, maar uiteindelijk slaagt, ondertussen heb ik mijn stille tijd, voor zover mogelijk aan een drukke winkelstraat.

Ik breng Senthil naar de busstop, en daar aangekomen nemen we nog een hapje. De obers hebben nog nooit een digitale camera in handen gehad lijkt het, want ze willen weten hoe het werkt. Ik maak een foto van de man en hij vindt het idee maar eng, dus ik erase hem van de camera. Vervolgens maakt hij van zijn collega’s een foto en haalt Senthil de camera inmiddels vanuit de andere hoek van het restaurant weer terug. Indiers jatten trouwens niet, ze bedriegen je gewoon met de verkoopprijs.

Mijn koffer blijkt nog in de cloakroom te zijn en Bundy belt dat hij mij niet kan komen oppikken omdat hij een lekke band heeft. Ik regel dat ik voor 200Rs 8km verderop in de jungle bij Bundy’s huis afgezet zal worden. De taxidriver spreekt alleen Tamil en Frans, maar ik kan hem de weg in het donker prima wijzen. Al zeg ik soms op gevoel a gauche , tout droit, a droit. Het blijken stuk voor stuk goede goks. Aangekomen wil Vinoth graag zijn telefoonnummer kwijt en moet ik zeker bellen voor een volgende rit. Hij begint erover dat hij niet zeker weet of hij de weg terug wel kan vinden en dat het toch wel erg ver was voor 200Rs. Ik versta opeens alleen dat van het telefoonnummer en wegterugvinden. Dat spel speel ik wel mee. Als ik na 1 keer in het donker de weg al hiernaartoe kan vinden, dan hij toch zeker als taxidriver de weg terug ook wel :P Ik groet hem en stap de duisternis is. Ik krijg nog een vriendelijk ‘wees voorzichtig’ mee.

De voordeur staat open bij Bundy, maar dat staat die volgens mij altijd. Bundy zelf ligt TV te kijken met een fles whiskey in de aanslag. Ik babbel wat tegen hem aan en dan zet hij de TV wel weer even zacht, maar die gaat vrij snel weer hard of hij gaat zappen. Beetje een vreemd gedrag, desinteresse en een beetje lomp ook. Het is meer een dulden dan gastvrij zijn, althans zo voelt het. Hij zegt nog wel dat hij graag had willen dineren in de stad, maar dat door de lekke band … Joh, ik moet nog een paar keer in Pondy zijn, dan bel ik je wel een keer om te eten (en als ik een gratis slaapplek nodig heb) Iets te drinken neem ik dan wel voor mezelf mee want van Bundy krijg ik niets aangeboden, ik heb in mijn rugzak nog wel een flesje warme cola. Ik vind Bundy een beetje negatief ingesteld, dus probeer nog wat hij the most valuable things of indian culture vindt. Veel verder dan familievalues, die hij ook weer zwaar bekritiseerd komt hij niet. Ik heb het idee dat de Mega Toblerone door Senthil en zijn vrienden vele malen vaker gewaardeerd werd dan die voor Bundy. Hij lijkt mij een beetje bitter, dus de zwarte Toblerone met de bitterste zwarte chocolade past precies. Gelukkig heb ik voor Kumari nog die met veel vruchten ;-)